نام کتاب : نفوذ ناپذیر

نویسنده : ~Sea daughteR~ کاربر انجمن نودهشتیا

 « کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

توضیحاتی از نویسنده درباره ی نفوذ ناپذیر:

نفوذ ناپذیر یک رمانه مثل خیلی از رمان ها و متفاوت از خیلی رمان ها اما رمانه. قرار نیست همه چیزش واقعی باشه پس اگه دنبال سراسر واقعیتی، این داستان مناسب تو نیست. این داستان شخصیت های زیبا داره، چون لازم بود. در ضمن آدم زیبا کم نیست. حالا یکمم زیاده روی مشکلی نداره از نظر خود من. بازم می گم لازم هم بود چون اگه این زیبایی نبود هیچ کدوم از اتفاق های درون داستان اتفاق نمی افتاد.

درباره ی رمان زود تصمیم نگیرید. نگید چرا این فقیره و این خر پول؟ همه چیز لازم بوده و همه چیز هم کم کم مشخص می شه.

این داستان هیجان داره، شادی داره، غم داره، نفرت و خیانت و عشق هم داره اما با صبر. صبر داشته باشید.

شخصیت نقش های اصلی با اونی که بازی می کنن فرق داره پس رائیکا، رائیکاست و نقشی که بازی می کنه همونه. پس می تونن دو تا رفتار کاملا متفاوت داشته باشن.

مذهب، دین، خدا، بی خدایی، بی غیرتی و هر چیزی بوده لازم بوده. کسی که آدم راحتیه توی داستان، راحت گذاشتمش چون اگه نبود توهین می شد. گفتم که همه چی واقعی نیست. شاید همه ی پلیسای زن زحمت کش این خطه و مرز و بوم واقعا یک مسلمون واقعی باشن یا شایدم نه! یک آدم راحت. من نمی دونم اما این جا و توی داستان ما نمی شد خیلی مذهبی باشه که اگه بود اشکال داشت کارم و چیزیم که زیاد دیده می شد توهین بود.

داستان رو با دقت بخونید. اسما رو قاطی نکنید. آخه تو رمان قبلیم همه دایی پسره رو رو با باباش اشتباه گرفته بودن. با اینکه ذکر شده بود ولی اومده بودن اعتراض که تو داستان خودت یادت نیست. نه! من یادم بود. یادم بود که پسر داستانم بابا نداره. اونا بودن که بی دقت خوندن. پس با دقت بخونید.

یک نکته ی دیگه! برای این رمان زحمت کشیده شده. نه فقط من، بلکه خیلی های دیگه پا به پای نوشتنم باهام بودن و اشکالاتش رو تا حد بالایی رفع کردیم پس لطفا تو نقد کردنتون توجه به خرج بدید و مواظب باشید هم دیگه رو با حرف های تندمون ناراحت نکنیم چون این ناراحتی به وجود اومده نه تنها برای منه، بلکه برای تمام کساییه که این رمان رو دوست داشتن و پا به پاش جلو رفتن و برای بهتر بودنش نقدای عالی ای کردن.

با رمان قبلیمم خیلی تفاوت داره. اون کار اولم بود و به نظر خودمم نسبت به این خیلی ضعیف بود. البته نسبت به این چون اونم بد نبود خدایی. با اینکه اغراق داشت اما به هر حال بد نبود. اما نفوذ ناپذیر روی تک تک جملاتش کار شده. همین!

امیدوارم دوستش داشته باشید.

« دختر دریا / محدثه.س»

***

مقدمه:

زندگی فرازیست با نشیبی تند و گذری است با بن بستی در آخر تمام آواره های اندیشه

اما زندگی گذران عمریست سبک و آن هنگام درک فداکاری شکوهی است به وسعت یک سرنوشت.

دنیای اطراف گاه دیدنی است و گاه به وسعت تمام اندیشه های یک نسل متزلزل کننده افکار.

اما شجاعت لغتی است به گستردگی تمام همت یک زن بر گسترش امنیتی دور از ذهن

و این شروعی است برای یک حس و یک احساس، احساس بودن و خواستن برای اثبات کردن زن بودن یک زن.

زنی که مردانگیش را به رخ تمام مردنماهای عالم می کشاند و فریاد برمی آورد:

« آری من یک زنم ... یک زن!»

و در آخر از زن بودنش لذت خواهد برد.

***

روژان گفت:

- رائیکا تو رو خدا!

همون جور که مقنعه ام رو درست می کردم، با لحن جدی و همیشگیم گفتم:

- روژان الکی بحث نکن! من خوشم نمیاد برم این جور جاها. تولد شمسی و قمری و میلادیشون رو هی جشن می گیرن. من که نمی گم تو نرو. برو خوش باش اما من نمیام.

با زاری گفت:

- تو دلم مونده برای یک بار هم که شده تو رو به دوستام نشون بدم.

- پس موضوع اینه؟ عزیز من مجبور نیستی جار بزنی خواهر من پلیسه.

مطمئن بودم که نگفته. یک دروغ کاملا بچگانه بود. می دونست کار من رو نباید به کسی بگه.

گفت:

- حالا که گفتم. رائیکا یک رحمی کن. ها؟

کش چادرم رو درست کردم و همون جور که به سمت در ورودی می رفتم، گفتم:

- خوش بگذره،خداحافظ!

داد زد:

- چرا دلت نمی سوزه؟ دختره ی سنگدل!

لبخند کوچولویی زدم و زود جمعش کردم. سوار پژو 206 مشکیم شدم و به سمت اداره راه افتادم.

تو پارکینگ وقتی که می خواستم پیاده بشم، زمزمه کردم:

- شروع شد.

تا پیاده شدم، سربازها ادای احترام کردن. من اگه نخوام اینا رو زمین پا بزنن باید کی رو ببینم؟

سر کوچیکی تکون دادم و آزادشون کردم و مصمم به سمت اداره قدم برداشتم.

یک قدم به یک قدم صدای پاها بلند می شد. یک راست به سمت دفتر سرهنگ رفتم. اجازه ی ورود که صادر شد، این بار من بودم که ادای احترام کردم.

سرهنگ سر تکون داد و گفت:

- خوش آمدید سروان. بفرمایید!

روی صندلی نشستم و گفتم:

- خسته نباشید! موفق شدیم پاتوق نگار رو پیدا کنیم. نگار ملقب به نگار سه کله، واسطه ی ورود دخترها به باند بزرگشونه.

سرهنگ سر تکون داد و گفت:

- متشکرم. روی نقشه ای دارم فکر می کنم. ساعت پنج جلسه برقرار می شه.

بلند شدم و گفتم:

- وظیفمون بود. موفق باشید، با اجازه!

لبخندی زد و گفت:

- بفرمایید.

این بار به سمت اتاقم راه افتادم. چادرم رو آویزون کردم و پشت میز نشستم. پرونده ی باند بزرگ قاچاق انسان که بیشتر دخترها رو به شهرهایی مثل دبی قاچاق می کرد و می فروخت. تنها سر نخامون نگار سه کله بود که انتخاب دخترها و واسطه ی ورودشون به باند بود و یکی از کافه های وسط شهر پاتوقش بود و فردین چشم عقاب که یکی از کله گنده هاشون بود و یکی از سرگردها که من تا حالا ندیدمش هم سعی داره بهش نزدیک بشه اما تا حالا موفقیت چندانی نداشته و فقط در حد دوست بودن. چند نفر دیگه ای هم بودن که فقط در حد شناسایی بودن و اطمینانی درباره ی وظیفشون نداشتیم.

به خودم گفتم، الکی که بهش نمی گن فردین چشم عقاب. از بس تیزه.

تو فکر این بودم که سرهنگ چه فکری می تونه داشته باشه. مطمئن بودم بدون این که جوانب امر رو در نظر نگیره، دستوری نمی ده و نقشه ای نمی کشه.

تا ساعت پنج روی این پرونده و چیزهای خرده ریز دیگه کار کردم و راس ساعت پنج رفتیم به سالن جلسات.

بعد از این که تمامی همکارها جمع شدن، سرهنگ شروع کرد:

- همین طور که می دونید ما غیر از فردین چشم عقاب و نگار سه کله که می تونن دو عضو اصلی این گروه باشن، نشان دیگه ای از این باند نداریم و بقیه ی افراد شناسایی شده هم اطلاعات کاملی در موردشون پیدا نشده. با اینکه کارهاشون پیگیری می شه، فردین که نزدیک شدن بهش شکستن سده و ما هنوز در تلاشیم و اما نگار سه کله که سروان کردانی و گروهشون موفق شدن پاتوقشون رو پیدا کنن. من روی نقشه خیلی فکر کردم و دیدم فکری که دارم بهترین راه حله. لطفا خوب گوش کنید! همون طور که اطلاع دارید نگار سه کله واسطه ی انتخاب دختران جوان برای این بانده. نقشه ی من اینه که سروان کردانی به عنوان دختری که به خاطر حل مشکلات خانوادش حاضره هر کاری انجام بده، با نگار سه کله طرح دوستی بریزه. مطمئنا با چهره ای که سروان دارن خیلی طول نمی کشه که نگار به ایشون پیشنهاد می ده که به این گروه در ازای مزایای خوب وارد بشه. این قسمت اول نقشه است. در صورتی که به خوبی انجام شد، بقیه نقشه رو هم به اطلاعتون می رسونم.

همه ساکت بودیم و تو فکر. سرهنگ قادری بازم مثل همیشه نقشه ی خوبی کشیده بود.

این وسط من بودم که کارم سخت بود و من عاشق همین سختی ها بودم. همین ریسک ها و همین که با پای خودت بری تو دهن شیر.

سرهنگ گفت:

- کسی حرفی نداره؟

سروان محبی گفت:

- نقشه ی خوبیه اما ریسک بالایی می خواد. دقت تو این نقشه خیلی مهمه و البته نظر سروان کردانی.

همه ی نگاه ها به سمت من چرخید. گفتم:

- من مشکلی تو این کار نمی بینم. کار من همینه. لطفا درباره ی جزئیات نقشه توضیحات بیشتری بدید سرهنگ.

این بار نگاه ها به سمت سرهنگ چرخید. سرهنگ صداش رو صاف کرد و گفت:

- جزئیات بیشتر رو به اطلاع خودتون می رسونم. خسته نباشید!

همه بلند شدیم و ادای احترام کردیم. همکارها یکی یکی خارج شدن و من رفتم سمت سرهنگ.

وقتی تنها شدیم، گفت:

- اول یک اسم مستعار.

اصلا مهم نبود اسم چی باشه. زود جواب دادم:

- شهرزاد!

سرهنگ سر تکون داد و ادامه داد:

- شهرزاد! همون طور که بهتون گفتم دختریه از طبقه پایین جامعه که برای رفاه خانواده اش حاضره هر کاری بکنه.

گفتم:

- به نظرم اگه شهرزاد دختر یتیمی باشه که برای نجات مادرش از بیماری حاضر به هر کاری باشه واقعی تره. چون اصولا رابطه دختر و مادر و رابطه عاطفی بین اونا خیلی قوی تره و مادر انقدر عزیز هست که آدم خودش رو هم فداش بکنه.

سرهنگ گفت:

- فکر خوبیه. این جزئیات با شما. شما می تونید از فردا کار خودتون رو شروع کنید. فقط در نظر بگیرید که پله به پله یعنی ...

حدود یک ساعت درباره ی جزئیات حرف می زدیم. جزئیاتی که حتی نبودِ یکیشون هم می تونست کل نقشه ی پیچیده ی ما رو مختل کنه.

سرهنگ گفت:

- سروان کردانی توجه داشته باشید، حرف هایی که می زنید ممکنه در آینده برای این گروه سوال پیش بیاره و شما از جواب عاجز بمونید یا حتی انقدر جواب های گوناگون و سردرگمی بهشون بدید که شک کنن. متوجه که هستید؟ اینا گروه با دقتی هستند که ما با تلاش گروه زیادی از همکارها غیر از فردین و نگار از اونا اطلاع دیگه ای نداریم.

چادرم رو درست کردم و گفتم:

- متوجه هستم سرهنگ. امیدوارم بتونم کمکتون کنم.

سرهنگ لبخندی زد و پدرانه نگاهم کرد و گفت:

- من به تو ایمان دارم دخترم. من خیلی روی این نقشه فکر کردم. می دونم سختی های زیادی داره اما تو رو عین دخترم می شناسم و با رَب و رُبت آشنام. می دونم سربلندمون می کنی.

سرمو انداختم پایین و گفتم:

- شما همیشه به من لطف داشتید سرهنگ. تمام نیرو و درایتم رو روی این کار می ذارم.

سرهنگ گفت:

- می تونی بری سروان.

بلند شدم و ادای احترام کردم و گفتم:

- متشکرم!

سرهنگ سری تکون داد و من از اتاق خارج شدم. خیلی کار داشتم. خرید لباس های متناسب نقشم اولین کارم بود.

توی دفترم که نشستم، شروع کردم به مرتب کردن کارام تا برم بازار. یک دفعه یاد روژان افتادم. اون بهترین گزینه برای خرید بود اما مطمئنا از لج منم که شده خیلی سخت قبول می کرد. هر چقدر من سفت و سخت بودم اون لجباز و سرتق بود. یاد کاراش لبخند رو مهمون لبام کرد. عاشقش بودم. با پنج سال فاصله ی سنی با من، یک دختر هجده ساله بسیار احساساتی بود مثل برادر مهربونم که بیست و نه ساله بود و یک مرد واقعی بود و شیما، زن مهربونش و شادی، دختر بانمکش و مامان گلم که دنیا رو به پاش می ریزم، کل خانواده ی ما بودن. جای خالی پدرم بازم توی چشم می زد. اشک تو چشمام حلقه زد که زود پاکش کردم. من نباید ضعیف باشم. من به خودم قول داده بودم انتقامش رو می گیرم. از هر چی خلاف کاره انتقام آدم های پاکی مثل بابا رو می گرفتم. دلیل اصلیمم برای انتخاب شغلم این بود. با صدای در به خودم اومدم.

قالب همیشگیم ناخودآگاه ظاهر شد و محکم دستور داد که بگم:

- بفرمایید!

در دفتر باز شد و پگاه اومد تو و ادای احترام کرد.

صدام در اومد:

- پگاه صد بار گفتم، اینم صد و یکمین بار. نیاز نیست که وقتی فقط خودمونیم احترام بذاری.

پگاه لبخند نمکی زد و گفت:

- آقا هر چیزی جای خودش. توی محل کار تو درجه ی بالاتری داری پس احترامت واجبه. لطفا به ستاره هات دقت کن. بیرون از محیط کار هم من فقط پگاهم و تو هم رائیکا.

از دست حرفاش پوفی کشیدم و گفتم:

- من از پس تو بر نمیام.

بازم لبخند زد و گفت:

- تو فقط امر کن، پگاه نیستم همون لحظه اجابت نکنم به غیر از این مورد.

یکم ساکت شد و بعد گفت:

- سرهنگ با توجه به این که من نزدیک ترین فرد به شما هستم، دستور دادن تا جایی که بتونم کمکتون کنم.

لبخند خشکی زدم و گفتم:

- واقعا متشکرم. به کمکت نیاز داشتم.

پگاه زیر لب زمزمه کرد:

- بذار بریم بیرون حسابت رو می رسم.

ادای احترام کرد و گفت:

- نیم ساعت دیگه پارکینگ می بینمتون.

سری تکون دادم و بعد از خارج شدنش به کاراش لبخند زدم. همیشه از اینکه نمی تونستم احساساتم رو قشنگ نشون بدم حرص می خورد. مثل من بود اما نه به سختی و خشکی من اما به هر حال برای هم دوستای خوبی بودیم. توی یک چهارچوب خاص و به دور از محبت های افسانه ای و صحبت های اغراق آمیز.

کارام که تموم شد، دیگه وقت رفتن بود. چادرم رو پوشیدم و رفتم سمت پارکینگ. پگاه کنار ماشینم ایستاده بود. تا رفتم، گفت:

- مثل همیشه سرِ وقت.

دوست داشتم الان یکی از ابروهام رو بندازم بالا اما به هیچ عنوان بلد نبودم، به همین خاطر دو تا ابروهامون رو بالا انداختم و گفتم:

- انتظار دیگه ای داشتی؟

سرش رو کج کرد و گفت:

- به هیچ وجه!

سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم. تو طول راه درباره ی کارا و نقشه هامون حرف زدیم و وقتی به بازار رسیدیم، گفتم:

- لباسی می خوایم که ارزون قیمت باشه و به کهنگی بزنه.

پگاه گفت:

- دقیقا! اما چون نو می خوای بخری نمی تونی زیاد کهنه نشونش بدی. مجبوری وقتی رفتی خونه شش هفت بار بشوریش.

گفتم:

- آره، راست می گی. شال و کفش نمی خوام، تو خونه دارم.

شروع کردیم به گشتن. آخرش یک مانتو طوسی دوازده هزار تومنی خریدم که دقیقا مثل این بود که گونی بپوشم فقظ چند تا دکمه ساده و دو تا جیب داشت و روی زانو بود.

مامان شلوار مشکی کهنه داشت که دیگه نمی پوشیدش و این بهترین گزینه برای من بود.

پگاه رو دم خونشون پیاده کردم و خودم هم به سمت خونمون رفتم.

زنگ در رو که زدم صدای مامان اومد:

- بیا تو رائیکا جان.

گفتم:

- ممنون مامان.

در باز شد و با حیاط همیشگی رو به رو شدم، بدون هیچ تغییری. حوض قدیمی آبیمون که سه تا ماهی قرمز توش بود و تخت چوبی که مامان عاشقش بود و دو طرف حیاط متوسطمون باغچه ی قشنگمون بود که برگ های درخت های بید مجنونش تا نزدیکی سطح زمین می رسید.

صدای مامان اومد:

- رائیکا چرا نمیای تو؟

گفتم:

- چشم مامان جان! اومدم.

وای خدا سخت ترین قسمت نقشه همین جا بود. حالا تا دو ساعت باید بشینم گریه های مامان رو تماشا کنم. خدایا به امید تو! من خودم رو به تو می سپارم.

دم در ورودی در حالی که کفشام رو درمی آوردم، گفتم:

- سلام بر اهل خانه!

مامان با اسپندش نزدیک شد و گفت:

- سلام عزیز مادر! قربون قد و بالات برم من.

با تظاهر به ناراحتی گفتم:

- خدا نکنه عزیزم.

رفتم تو اتاقم و لباس های راحتیم رو پوشیدم. خدایا به امید تو!

با لحنی که تمام سعیم رو به کار بردم که مظلوم باشه، گفتم:

- مامان؟

مامان دقیقا با این لحن آشنا بود. فقط وقت هایی که ماموریت داشتم حالت صدام لوس می شد.

با بغض توی صداش گفت:

- رائیکا نگو که دوباره هم ماموریت داری؟

خدایا من که هنوز چیزی نگفتم. چرا این مامان ما همیشه اشکش دم مشکشه؟ اگه بدونه می خوام برم تو باند قاچاق دختر چکار می کنه؟

گفتم:

- مامان من، من که هنوز چیزی نگفتم تو آماده شدی برای گریه کردن. بله ماموریت دارم و این یکی هم با بقیه خیلی فرق می کنه.

با ترس گفت:

- چرا؟

گفتم:

- همه چیز رو که نمی تونم توضیح بدم، فقط در همین حد بدونید که شاید چند ماه طول بکشه.

ترس رو تو چشماش می خوندم، برای همین زود ادامه دادم:

- اما برمی گردم. مامان قول می دم برمی گردم.

اشکاش سرازیر شدن. زود دست چپش رو که بعد از سکته قلبیش از کار افتاده بود تو دستم گرفتم و گفتم:

- رائیکا فدات بشه. مامان گریه نکن!

تنها جایی که رائیکای مهربون ظاهر می شد وقتی بود که من و مامان تنها بودیم. هیچ وقت نمی تونستم گریه هاش رو تحمل کنم.

با هق هق گفت:

- رائیکا شماها چیزیتون بشه مرگ من صد در صده.

با تلخ رویی گفتم:

- دیگه نمی خوام این حرفا رو بشنوم مامان. مثل همیشه است این ماموریت اما یکمی طولانی تر. مثل همیشه سالم میام.

پوستش که کمی چروک شده بود رو نوازش کردم و گفتم:

- گریه نمی کنی دیگه؟ مگه نه؟

گفت:

- باشه، اما رائیکا هیچ وقت به مادرت دروغ نگو. وقتی به حق علی بچه دار شدی می فهمی که مادر چقدر زود دروغ بچه اش رو تشخیص می ده. من که از پس تو برنمیام. برو! بازم تو رو به خدامون می سپارم.

پیشونیش رو آروم و کوتاه بوسیدم و گفتم:

- روژان هنوز تولده؟

گفت:

- آره. از دستت خیلی جوشی بود. گفت زیاد نمی مونم و زود برمی گردم.

لبخند زدم و گفتم:

- مامان مواظبش باش!

صدای در اومد و متعاقبش صدای روژان بلند شد:

- مامان من اومدم.

همیشه همین طور بود. ورودش رو اعلام می کرد. نمی دونست خونه ام، برای همین گفتم:

- خوش اومدی. چه حلال زاده هم هست!

با صدای متعجبش گفت:

- رائیکا تویی؟

گفتم:

- نه صدای ضبط شدمه.

با دو اومد تو پذیرایی و گفت:

- تو که گفتی کلی کار دارم و نمی تونم بیام جشن. پس چرا این جایی؟

به سمت اتاقم رفتم و گفتم:

- الانم می گم که باید برم به کارام برسم.

گفت:

- اینو نمی گفتی چی می گفتی؟

لبخند زدم و به سمت اتاقم رفتم و روی نقشه ام فکر کردم.

***

با آرایش زیباییم صد برابر شده بود. خط چشمِ مشکی حصارِ چشمای سبز لجنیِ مثل زمردم شده بود و رژ حنایی و رژ گونه هم روی پوست سفیدم خودنمایی می کرد. لباسام اصلا باب میلم نبود. کاش حداقل می شد با لباس آبرومند برم. موهای طلاییم رو کمی کج روی صورتم ریخته بودم، خیلی کم فقط برای اینکه بفهمن موهام طلاییه. کفشای کتونی قدیمیم رو پوشیدم و به مامان که با گریه داشت از زیر قرآن ردم می کرد، نگاه کردم.

گفتم:

- مامان مگه شما به من قول نداده بودی گریه نکنی؟ به همین زودی فراموش کردی؟

اشکاش رو پاک کرد و با هق هق گفت:

- برو رائیکا، برو به سلامت.

بسم ا... گویان از در خارج شدم.

چقدر به ماشین عادت کرده بودم. با این که زیاد راهی نبود اما بالاخره دو کورس ماشین باید سوار می شدم. خوب شد خونمون توی محله ی متوسطی بود، وگرنه با این اوضاع چقدر ضایع بودم.

***

چقدر دوست داشتم از اون محیط پر از دود سیگار و قلیون فرار کنم. همه ی آدما با اوضاعی نامتناسب با یک عده مثل خودشون مشغول گذروندن عمرشون بودن. سعی کردم شهرزاد بشم و به بقیه بی توجه باشم. کمی اطراف رو گشتم و نگار سه کله و دار و دستش رو دیدم. جلوی چشم ترین صندلی رو که نگار راحت منو ببینه انتخاب کردم و روش نشستم. حرفای سرهنگ توی سرم رژه می رفتن. نقشه ام از الان رسما شروع شد.

مشتم رو به حالت عصبی چند بار کوبوندم رو میز. سعی کردم به بدترین خاطره ی زندگیم فکر کنم تا دوباره صورتم از عصبانیت سرخ بشه. پام رو به صورت عصبی تکون می دادم و مفصل های لای انگشتم رو می شکوندم و تمام سعیم رو به کار گرفتم تا خودم رو مشوش نشون بدم و اصلا هم به نگار نگاه نکنم. مشتم رو به کف دستم می کوبوندم و با کف دستم روی پیشونیم می زدم. چند بار که سرم رو تکون می دادم، نگاه نگار رو روی خودم احساس می کردم. پس نه؟ با این همه آرایش می خوام تو چشم نباشم؟ همه دارن با نگاهشون درسته قورتم می دن. خدایا منو ببخش! صدای در که اومد، نگاهم به سمت شخصی که وارد می شد کشیده شد. سروان محسنی یکی از همکارا بود که کمک می کرد تا نقشه رو پیش ببریم. به سرعت پا شدم که منو ببینه و هول بودنم رو نشون بده. بر طبق نقشه با یک قیافه ی بی تفاوت اومد سمتم. نگار به سمتش چرخیده بود تا طرفی که منتظر بودمش رو ببینه. نقشه تا این جا داشت عالی پیش می رفت و نگار رو کنجکاو کرده بودیم.

سروان: بشین!

زود به حرفش گوش کردم.

سروان: ببین شهرزاد؟

با لحن نزار و بلندی گفتم:

- آقا بهرام تو رو جون اون دوتا بچه ات، تو رو به حق هر کی می پرستی نگو که جور نشد.

سرش رو انداخت پایین و گفت:

- باور کن سعیم رو کردم.

به صورت شاکی از جام بلند شدم و گفتم:

- چرا ادعا دارید خدا رو می شناسید؟چـــــرا؟ شما از دین چی می دونید؟

جیغم دراومد و گفتم:

- دین فقط به تسبیح دست گرفتنه؟ آره؟

با یکمی مکث ادامه دادم:

- نمی خوام این دین رو.

جیغ زدم:

- دین اینو گفته که امید الکی بدید به یک دختر یتیم؟

همه داشتن نگاهمون می کردن. سروان هم مثلا سعی داشت آرومم کنه. داد زدم:

- نمی خوام آروم بشم، نمی خوام. می فهمی؟ از حقم نمی گذرم. به همون علیتون نمی گذرم. تو که اطمینان نداشتی این کار جور بشه برای چی همون پولی رو هم که داشتم به باد دادی صرف کلاس های چرت و پرت؟ به امید اینکه قبول بشم؟ کو پس؟ هرروز پول بده برو تا اون سر دنیا کامپیوتر و هزار تا کوفت دیگه یاد بگیر که بشه این؟ نمی خوام، به خدا نمی خوام.

با هق هق گفتم:

- مادرم چیزیش بشه ازت نمی گذرم آقا بهرام. داغت رو به دل عزیزات می ذارم.

سروان بر طبق نقشه به اینجا که رسید بلند شد و یکی خوابوند تو گوشم. خودم رو پرت کردم به میز کناری.

سروان داد زد:

- هیچی بهت نمی گم دور بر ندار ضعیفه. تو کی باشی که داغ منو به دل عزیزام بذاری؟ تو هم ثمره ی همون نصرت دودی ای. کوکب سبزی فروش هم دیگه عمر بیشتر از این زیادیشه.

به سمتش حمله کردم که نگار و دار و دستش پریدن سمتم و گرفتنم. همون جور گفتم:

- بمیری ... ایشاا... بمیری عوضیِ کثافت. آبروی هرچی مسلمونه بردی. اون مسجد و قرآنت بخوره تو فرق سرت. برو گمشو از جلوی چشمم، برو! می سپارمت به علی. علیِ تو نه، علی مامانم.

جیغ زدم:

- برو گمشو!

سروان سرش رو انداخت پایین و از در رفت بیرون. منم با عصبانیت خودم رو از دست نگار و دار و دستش کشیدم بیرون و سرم رو رو میز گذاشتم و نفس های مقطع و عصبی ای کشیدم. بهتر از این نمی شد. خودم ایمان داشتم که گل کاشته بودم. همش رو هم مدیون مامان و بابا بودم که تصور کرده بودم همون مامان و بابای شهرزادن. الان اصلا نباید به نگار توجه می کردم چون زود ضایع می شدم. همون جور که حدس می زدم اومد طرفم و گفت:

- چی شده خانمی؟

با اعصاب داغون سرم رو آوردم بالا و داد زدم:

- تو دیگه چی می گی؟حالم از زندگی و آدم هاش به هم می خوره.

بعد زار زدم:

- وای مـــامـــان!

از عکس العملم تعجب کرد اما به روش نیاورد و ادامه داد:

- تو الان عصبانی هستی عزیزم. شاید من بتونم کمکت کنم.

به عصبانیت و حرص گفتم:

- نمی خوام، کمک هیچ کس رو نمی خوام. زبون آدمیزاد می فهمی؟ از جلو چشمام دور شو. برو!

بلند شد و گفت:

- هر وقت از حرفات پشیمون شدی برگرد.

بعد با لبخند ازم دور شد. می دونستم تا دو سه بار دیگه محل سگ هم بهم نمی ده اما برای نقشه لازم بود. سریع کیف قدیمی مامان رو برداشتم و از کافی شاپ زدم بیرون و به سمت اداره راه افتادم.

با صدای سرهنگ وارد اتاق شدم. بازم کار همیشگی، ادای احترام که دوستش داشتم اما نه برای خودم. فقط دوست داشتم من احترام بذارم نه دیگران به من.

گفت:

- بشین سروان! واقعا ممنونم ازت.

نشستم، در غالب رائیکا. با لحن جدی همون رائیکای همیشگی گفتم:

- وظیفه ام بود سرهنگ!

سرهنگ لبخند پدرانه ای به روم زد و گفت:

- صدای ضبط شده ات رو شنیدم. کردانی عالی بود، آنقدر عالی که واقعا نمی دونستم کسی که دارم صداش رو می شنوم شهرزاده یا رائیکای خودمون.

لبخند خجلی زدم و گفتم:

- باور کنید انقدر تعریفی نیستم.

سرهنگ ادامه داد:

- خُب تا اینجا باب میل ما پیش رفت. بگو ببینم بعد از رفتن سروان محمدی چی شد؟

گفتم:

- بر طبق پیش بینی هامون، نگار فورا اومد طرفم اما به حالت تهاجمی باهاش برخورد کردم چون لازم بود. اگه زود وا می دادم و به حرفش گوش می کردم فورا متوجه می شد که کاسه ای زیر نیم کاسه است. این طوری خیلی بهتره، مطمئنم بالاخره بازم میاد سمتم.

سرهنگ با افتخار گفت:

- کارت عالیه!

جواب دادم:

- متشکرم سرهنگ!

سرهنگ گفت:

- خب سروان کردانی از این به بعد مواظب تمام کارات مثل همیشه باش. به هیچ عنوان درباره ی این ماموریت کسی چیزی نفهمه. کافیه تا یک سهل انگاری به دردسر بزرگی بندازتمون و تمام نقشه هامون رو نقش بر آب کنه.

با حرکت سر تایید کردم و گفتم:

- بله، حواسم هست.

***

دوباره این پاتوق جهنمی!

وارد کافی شاپ شدم. بوی سیگار و عرق و کوفت و زهرمار همه با هم قاطی شده بود. کاش این ماموریت نبود تا من کلا این کافی شاپ رو پُلُمپ می کردم. نگار طبق معمول جای همیشگی نشسته بود. تو این شش روز که اینجا اومده بودم همیشه همون جا می نشست و منم صندلی ای که اولین بار اونجا نشستم، جایگاه همیشگیم شده بود. دو روز اول دو تامون نسبت به هم بی تفاوت بودیم اما روز سوم شروع کردم به نگاه های سرشار از پشیمانی سمت نگار. می دونستم متوجه نگاه هام شده، اما اینم می دونستم انقدر زود غرورش رو نمی شکنه که بیاد جلو و حتی ممکنه من مجبور بشم برم جلو برای عرض معذرت.

دوباره سر جای همیشگیم نشستم و نگاه های هیز و خیره ی خیلی از مردا رو روی خودم تحمل کردم. حالم از این موقعیتم به هم می خورد. کاش می اومد سمتم. بهش نگاه کردم. فارغ از من داشت با اکیپ دوستاش می خندید و قلیون می کشید. شاید حدودا بیست و هفت، هشت ساله بود. یک قیافه کاملا معمولی، موهای رنگ و مش قهوه ای و طلایی، ابروهای رنگ شده قهوه ای، چشم های معمولی و مشکی و دماغ و دهن کاملا معمولی. نه بانمک، نه جذاب. فقط می شد به قیافش نسبت با مهر رو داد البته به دور از خروار آرایش هاش. تمام نیرویم رو انداختم توی چشمام و با التماس بهش زل زدم. می دونستم به کسی که ده مترم ازم فاصله داشت این جوری نگاه می کردم برمی گشت سمتم. انگار که برق گرفته باشتش. نگارم یک آدم معمولی، زود برگشت سمتم. التماس رو تو چشمام ریختم.

لبخندش رو قورت داد و از جاش بلند شد. خدایا ممنونتم، ممنونتم! اومد سمتم و نشست رو صندلی رو به روییم. خودم رو دستپاچه نشون دادم. خیره و مسلط تو چشمام نگاه کرد و گفت:

- پشیمونی؟

سرم رو تکون دادم و با ترس ساختگی تو چشماش نگاه کردم. قهقهه زد و گفت:

- چته دختر؟ انگار لولو خرخره دیده.

بعد دستش رو آورد جلو و گفت:

- من نگارم.

باهاش دست دادم و گفتم:

- منم شهرزادم.

گفت:

- اون روز بدجور آمپر سوزونده بودی.

بعدش هم خندید.

لبخند خجلی زدم و گفتم:

- معذرت می خوام. باور کنید اگر جای من بودید بدتر از این می شدید.

دستمو توی دستش فشار داد و گفت:

- چکارت کرده بود؟

صدام رو لرزون کردم و گفتم:

- همه ی پولی رو که با بدبختی جمع کرده بودم تا مامانم رو عمل کنم ازم گرفت و من رو فرستاد برای کلاس های کامپیوتر و چیزایی که یک منشی باید بلد باشه. می گفت اگه این ها رو یاد بگیری می تونی منشی بشی و بعد با پولی که جمع می کنی راحت مامانت رو عمل کنی.

اشک هایی که تو چشمام جمع شده بود، روی گونه ام سرازیر شد.

- من مامانم رو خیلی دوست دارم نگار، خیلی! نمی تونم توصیفش کنم. خیلی از روزها رو یادمه که برای اینکه از بابای مستم کتک نخورم خودش رو می انداخت جلو و خودش به جام کتک می خورد.

با هق هق گفتم:

- نگار نمی دونی چقدر از دست بابام کتک خورد تا نذاره من زن یک آدم بدتر از بابام بشم که از بابام فقط دو سال کوچیک تر بود. نگار از همون روز کارش کشید به بیمارستان. از حرص خوردن برای من ناچیز سکته کرد. مامانم سکته کرد نگار. من هر کاری که بتونم انجام می دم تا عملش کنم. من اون قلب نازش رو باید سالم بهش برگردونم. نگار هیچ وقتِ هیچ وقت بهرام رو نمی بخشم. اون پول تنها امید و سرمایه ی من بود. نمی بخشمش.

اومد صندلی کناری من نشست و من رو کشید بغلش. تو بغل کی بودم من؟ من غیر از مامان تا حالا بغل هیچ کسی نرفته بودم. روژان هم هر وقت چند روز ازم دور می شد بغلش می کردم. الان چطور تو بغل کسی مونده بودم که نه تنها منو نمی شناخت، بلکه دشمنم هم بود. از من بعیده.

منو از خودش دور کرد و دو دستش رو روی شونه هام گذاشت و گفت:

- تو خیلی نازی دختر. نکن این کار رو با خودت. من تا جایی که بتونم کمکت می کنم.

هول زده گفتم:

- چه کمکی؟

جواب داد:

- آروم آروم دختر! مگه نشنیدی می گن، گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی؟

با التماس گفتم:

- نگار من می گم نره تو می گی بدوش؟ من دارم می گم نمی تونم صبر کنم. مامان قلبش ضعیفه.

گفت:

- ببین شهرزاد! باید چند روزی بگذره تا بشناسمت. نمی تونم همین طور کار رو بهت پیشنهاد کنم. اینجوری نه برای من خوبه، نه برای تو. در ضمن یک خدایی داری تو. همین طور که تا الان مواظب مامانت بوده، الان هم مواظبش می مونه. نترس دختر! حکمتی بوده که من و تو با هم آشنا بشیم.

آروم گفتم:

- خدا کنه این چند روز زودتر بگذره.

خندید و از جاش بلند شد و گفت:

- من دیگه باید برم. فردا این جا میای؟

گفتم:

- آره میام.

گفت:

- پس بای تا فردا.

لبخند زدم و گفتم:

- خداحافظ!

رفت سمت دوستاش و من از کافی شاپ خارج شدم. نقشه از الان عملا شروع شده بود. دیگه رفتن به اداره ممنوع بود و تمامی پیام ها تلفنی رد و بدل می شدن. این آغاز راه پر پیچ و خمی بود که با کمال میل قبولش کرده بودم.

با صدای زنگ گوشیم دستام رو که گوجه ای شده بود شستم و از آشپزخونه زدم بیرون. سرهنگ بود. صدام رو صاف کردم و جواب دادم:

- بفرمایید؟

جواب داد:

- الو؟ سروان خودتون هستید؟

گفتم:

- بله سرهنگ! بفرمایید؟

گفت:

- صدای شما و خواهرتون خیلی به هم شبیهه. من همیشه می پرسم تا اشتباه نکنم. خُب چه خبر؟

گفتم:

- بالاخره اومد طرفم. باید چند وقتی منتظر باشم تا پیشنهاد کار بده.

نیم ساعت بود که داشتم با سرهنگ حرف می زدم و قرار ها رو مشخص می کردم. وقتی که قطع کردم، به سمت آشپزخونه رفتم که مامان گفت:

- رائیکا مادر سرهنگ بود؟

همون جور که برنج آبکش رو توی قابلمه می ریختم، گفتم:

- بله مامان! سلامتون رو رسوند.

گفت:

- کی می ری؟

همون جور که صورتم رو از بخارهایی که بهش می خورد، جمع کرده بودم، گفتم:

- مگه قراره جایی برم؟

اومد تو درگاه آشپزخونه ایستاد و گفت:

- می دونی که چی می گم. انقدر حرف رو عوض نکن.

به طرفش برگشتم و گفتم:

- چرا اذیت می کنی خودت رو با این موضوع؟ مامان من هر وقت وقت رفتن شد، شده دیگه. اینم مثل بقیه!

نذاشت صحبتم رو کامل کنم و گفت:

- هم خودت می دونی و هم من که این مثل بقیه ماموریت هات نیست. پس انقدر این جمله رو تکرار نکن.

در قابلمه رو گذاشتم تا برنج دم بیاد و بعد گفتم:

- نمی دونم کی وقتش می رسه؟ این خوبه؟

لبخند کم جونی زد و جواب داد:

- هر چیزی که دروغ نباشه خیلی خوبه مادر.

رفتم طرفش و دستم رو روی شونش گذاشتم و گفتم:

- برام که دعا می کنی مامان؟ مگه نه؟

گفت:

- برای بچه هام دعا نکنم برای کی دعا کنم؟

لبخند زدم و به سمت اتاقم رفتم. روژان روی زمین خوابیده بود. بگو دختر مجبوری توی سرما این جوری بخوابی؟ پتوش رو روش انداختم و رفتم سمت کمد. لباس های همیشگی و رو پوشیدم و راه افتادم سمت پاتوق.

تا وارد شدم به طرف میز نگار نگاه کردم. تا متوجهم شد اشاره کرد که برم طرفشون. رفتم و کنارش نشستم و رو به جمع سلام کردم. همه جواب سلامم رو با سرخوشی دادن و نگار گفت:

- خب دخترا این دوست عزیزمون اسمش شهرزاده و قراره بشه عضو جدید اکیپ. شیرفهمه؟

همه با حرکت سر تایید کردن و نگار با اشاره به یکی یکیشون اونا رو به من معرفی کرد:

- خب شهرزاد خانم این مهرنازه، لیلا، نازنین، سوگند و گلاره.

به چهره ی تک تکشون نگاه کردم. حس کردم سوگند مثل بقیشون نیست. چهره ی مظلومی داشت و سر به زیر بود. قیافه اش هم زیر خروار آرایش پوشونده نشده بود.

نگار که نگاه من رو روی سوگند دیده بود رو به بقیه گفت:

- دیدید گفتم این دختر مهره مار داره؟

بعدش روی میز ضرب گرفت و با تکون دادن گردنش خوند:

- مهره ی مار داری تو دلبری اما می گذری از عشقم همش سرسری. آره مهره ی مار داری تو دلبری اما می گذری از عشقم همش سرسری.

همه غیر از من و سوگند به آهنگش خندیدن و همراهیش کردن. به سوگند نگاه کردم. چشمای سرمه ای و مو و ابروی روشنش با بینی قلمی و لب های غنچه ایش نمای قشنگی به صورتش داده بود. خدای من! اما چشماش یک چیز دیگه بود. یک رنگ منحصر به فرد بود. یاد ماهی فایترم افتادم، اونم سرمه ای بود و براق. وقتی که مرد چقدر ناراحت شدم. یک دفعه سرش رو آورد بالا. سنکپ کردم از دیدن چشماش که توی دریای اشکش شناور بود. نفسم گرفت. زود سرم رو انداختم پایین. خدایا این دختر چش بود؟ چرا چشماش اشکی شده بود؟ سعی کردم برم تو جلد رائیکایی با نام شهرزاد اما برای اولین بار دلم می خواست معنی غم توی اون چشما رو بفهمم. بفهمم چرا دلم داره آتیش می گیره؟ بفهمم چرا حس می کنم این دختر با همه ی اینا فرق داره؟ بفهمم چرا آرایش نداره؟ چرا خوشحال نیست که ازش تعریف کردن؟ چرا داشت گریه می کرد؟ چرا؟ چرا دلم می خواست رائیکای همیشگی نباشم و به قلبم اجازه بدم دلش برای یکی از دوستای یه مجرم که شاید خودش هم مجرم باشه به رحم میاد؟ اسم جرم که اومد دوباره سخت شدم. دوباره شدم رائیکای همیشگی، دوباره یاد همه چیز افتادم، دوباره داغ دلم تازه شد و نگاهم رو به سمت نگار کشوندم.

بهش گفتم:

- خب من الان باید چکار کنم؟

فکر کنم لیلا بود که گفت:

- هیچی عزیزم. باید چند روزی پیش ما باشی که بشی عین ما.

تو دلم گفتم، دور از جونم!

اما رو به همون دختره گفتم:

- بعدش چی می شه؟

نازنین که به خاطر موهای قرمزش یادم مونده بود، گفت:

- بعدش رو همون وقتی که بعدش شد بهت می گه. نترس!

زود جواب دادم:

- من گفتم می ترسم؟ من از هیچ چیز تو این دنیا نمی ترسم.

نازنین گفت:

- از اول جسارت رو توی چشمات دیدم.

نگار ادامه داد:

- از همین جسارتش توی صحبت با ... بهرام بود؟

سرم رو به معنی تایید تکون دادم و نگار ادامه داد:

- آره از همین جسارت چشمات توی صحبت با بهرام از همه بیشتر خوشم اومد.

پوزخند زدم و گفتم:

- از هر کسی که حقم رو بخوره متنفرم. برای همین حالم از این دنیا به هم می خوره، چون چیزی که الان هستم حقم نیست. چیزی که مادرم هست حقش نیست. حقم رو از دست زن هایی که بدون هیچ تلاشی هر روز باید از یک طرف دنیا سراغشون رو بگیری، می گیرم. صد در صد می گیرم.

تو ذهنم داشتم فکر می کردم من و این حرفا؟! چه مزخرفاتی!

نگار قهقهه زد و گفت:

- مثل یک ماده ببر؟

پشت چشمی نازک کردم و گفتم:

- مثل یک ماده ببر!

نگار به طرف یکی از دخترا که از همون اول خیره داشت نگاهم می کرد، گفت:

- مهرناز چرا ساکته؟

به نگار نگاه کرد و گفت:

- به علت رنگین کمان پشت کوه.

رادارام فعال شد. یعنی چی؟ رنگین کمان پشت کوه؟

نگار گفت:

- بیخیال بابا! برق دنبال مداره.

جان؟ اینا چی می گن؟ حواسم باشه به سرهنگ گزارش کنم.

مهرناز لبش رو لوچ کرد و گفت:

- از ما گفتن. به نظرم دختر خوبیه.

نگار با افتخار نگاهم کرد و گفت:

- معلومه!

تا یک ساعت داشتیم درباره ی همه چیز بحث می کردیم. می دونستم خوب تو دلشون جا باز کردم. سوگند تا ازش نظری نمی خواستن حرفی نمی زد. برای من سوگند شده بود یک علامت سوال بزرگ.

تا رسیدم خونه جریان های مهم و کلمات نامفهوم رو گزارش دادم و بعدش هم از فرط خستگی به سرعت خوابم برد.

***

همه به جک نگار خندیدیم. سخت بود مطابقت رفتارم با اونا اما شد. چی تو این دنیا نشد داره که این یکی نشد داشته باشه؟ نگاهم به سوگند افتاد. بازم مثل این پنج روز فقط یک لبخند می زد. صندلی کناریش خالی بود. بلند شدم و رفتم کنارش. یک نگاه بهم انداخت که بازم مو به تنم راست شد بعدش هم دوباره سرش رو انداخت پایین و با انگشتای دستش بازی کرد. نمی دونستم چه جوری سر صحبت رو باز کنم؟ هیچ وقت خودم برای دوستی پیش قدم نشده بودم و اصلا نمی دونستم باید چکار کنم تا این دختر رو بفهمم. معنی نگاه های همیشه غمناکش رو بفهمم. معنی این که تو اوج شادیش هم بازم ناراحته. معنی این که وقتی همه شادن و از هر چی غم آزادن، چرا توی خودش غرقه؟ غرق چی هست؟ چه جوری راهش با نگار این هاست اما هیچ چیزش مثل اونا نیست؟ خدایا من چقدر چرا داشتم که باید بهشون جواب می دادم. خب الان باید چکار کنم؟ دست هاش رو تو دستم گرفتم و گفتم:

- سوگند؟

نگاهش رو به چشمام دوخت و گفت:

- بله؟

گفتم:

- چرا ناراحتی؟

پوزخند زد و گفت:

- ناراحتی که چرا نداره.

خدایا عجب صدایی! این دختر همه چیز تموم بود.

منم لبخند زدم و گفتم:

- هر معلولی یک علت داره.

لبخند زد و گفت:

- دینی سوم راهنمایی.

دو تا ابروهام رو انداختم بالا و با خنده گفتم:

- بچه زرنگ بودی؟

یک لبخند کم جون زد و گفت:

- اگه بذارن هنوز هم هستم.

با ناراحتی گفتم:

- کی نمی ذاره؟

خیره نگاهم کرد و گفت:

- چرا می پرسی؟ دونستنش چه کمکی به تو می کنه؟

کم نیاوردم و گفتم:

- باری رو از روی شونه ی دوستم برمی دارم.

پوزخند زد و گفت:

- رو دوشم سنگینی نمی کنه. هر وقت کمک خواستم صدات می کنم.

بیا! یک بارم ما رفتیم جلو برای باز کردن دوستی اینم نتیجه اش. دلخور بلند شدم و گفتم:

- فکر نمی کردم مزاحم باشم.

به سمت صندلی خودم رفتم و روش نشستم. نگار و دار و دسته اش هم بازم در حال هر و کر بودن. دیگه تحمل این محیط رو نداشتم. من باید هر چه زودتر به هدفم می رسیدم. تازه اگه زیاد صبر می کردم شک آفرین بود. سنگینی نگاه سوگند رو روی خودم حس می کردم اما مهم نبود. خودم غرورم رو له کرده بودم خودم هم درستش می کردم.

بعد از ده دقیقه خسته از مسخره بازیاشون رو به نگار گفتم:

- نگار یک لحظه بیا!

بعد بلند شدم و رفتم روی یکی از میزهای خالی نشستم و سرم رو گرفتم تو دستم.

نشستن نگار رو روی صندلی جلوییم احساس کردم و بعد صداش رو که گفت:

- شهرزاد چت شده؟

سرم رو با عجز گرفتم بالا و گفتم:

- نگار تو رو به هر کسی که دوست داری، من باید چکار کنم تا این کار کوفتی رو بهم معرفی کنی؟ من زیاد وقت ندارم نگار. درک کن! درک کن تو رو خدا نگار.

گفت:

- دختر تو خیلی عجولی.

سرم رو گرفتم بالا و با صدای نسبا بالایی گفتم:

- عجول؟ من؟ نگار دارم می گم مادرم حالش زیاد خوب نیست. بفهم! بفهم! می فهمی؟

اخم کرد و گفت:

- داد نزن شهرزاد! تو نباید دستور بدی. شیرفهمه؟

هیچی نگفتم که ادامه داد:

- باید صبر کنی، اگه ناراحتی هم هری.

بعدش هم از سر میز بلند شد که منم زود بلند شدم و با عجز گفتم:

- نگار؟

با خشم برگشت سمتم و گفت:

- چند تا چیز می گم خوب تو گوشات فرو کن. یک، برای کسی که داره بهت خوبی می کنه صدات رو بالا نبر. دو، هیچ وقت فکر نکن کسی هستی. سوم، چه الان که فقط آشنای منی و چه وقتی که اگر رفتی سر کاری که بهت معرفی می کنم، هیچ وقتِ هیچ وقت حق دستور دادن نداری. چهارم، فرق بزرگ و کوچیک رو بفهم. اگه حالیت شد که بشین اینجا و صبر کن، اگرم نه که برو به سلامت. دیگه اینجا نبینمت.

رفت طرف میز که دویدم سمتش و گفتم:

- نگار ببخشید. غلط کردم! شرایطم خوب نیست، ببخشید اما فقط اینو بهم بگو تا کی؟ تا کی باید منتظر باشم؟ من زیاد وقت ندارم.

نگار لبخندی زد و گفت:

- بستگی به خودت داره، اما منم زیاد معطلت نمی کنم.

گفتم:

- این کارتون چیه؟

یک نگاه خشن بهم انداخت و گفت:

- چی بهت گفتم؟ صبر کن.

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- باشه.

بعد از یک مکث گفتم:

- اگه کار دیگه ای باهام نداری من برم خونه. مامان تنهاست.

دستی روی شونم کشید و گفت:

- برو به سلامت!

با ناراحتی از کافی شاپ خارج شدم. ای خدا لعنت کنه باعث و بانی به وجود اومدن این بانده. این تازه اولشه. معلوم نیست بعدها چه کارهایی که باید بکنم. خدا خودش به خیر بگذرونه.

***

- مامان اگه کاری نداری من برم بخوابم.

گفت:

- نه عزیزم، شبت بخیر.

رفتم تو اتاق و لب تخت نشستم. گوشیم رو برداشتم و شماره ی سرهنگ رو گرفتم. جواب داد:

- بفرمایید؟!

- سلام سرهنگ!

گفت:

- به به خانم کردانی! چه خبرا؟ خوب هستید؟

- متشکرم، واقعیتش امروز یک سری صحبت هایی با نگار داشتم.

گفت:

- خب؟

-امروز بهش گفتم که کی این کار رو بهم پیشنهاد می کنی، من وقت ندارم و از این حرفا. اونم درست و حسابی کوبیدم.

خندید و گفت:

- فکر کنم زیاده روی کردی.

-آره فکر کنم، اما زیادم بد نشد. گفت بعد از این که کار رو بهم پیشنهاد بده چند روز برای فکر کردن بهمون می ده و بعدش می رم سر کار و واقعا هم که چه کار شرافتمندی.

گفت:

- خوبه! سروان حواست باشه کاری نکنی که بعدا نتونی راست و ریسش کنی یا حتی نگار رو برای انتخابش پشیمون کنید.

-حواسم رو بیشتر جمع می کنم سرهنگ. کار دیگه ای با من ندارید؟

گفت:

- موفق باشی! به خانواده سلام برسون.

- متشکرم، خداحافظ.

گفت:

- خدانگهدار.

***

داشتم شالم رو صاف و صوف می کردم که صدای مامان اومد:

- رائیکا? رائیکا? یک لحظه بیا.

رفتم به سمت پذیرایی. مامان و روژان بغل هم نشسته بودن و روژان در حال بازی با انگشتاش بود.

روی مبل نسبتا قدیمیمون نشستم و گفتم:

- بفرمایید؟!

مامان با نگاه سرزنش باری به روژان رو به من گفت:

- باز خانم دست گل به آب دادن.

برگشتم سمتش و گفتم:

- خُب؟ توضیح بده.

با صدای غرغرویی گفت:

- رائیکا به خدا من...

نذاشتم حرفش رو تموم کنه و گفتم:

-- برو سر اصل مطلب روژان. حاشیه نرو!

مامان خواست چیزی بگه که سریع گفتم:

- بذار خودش توضیح بده مامان.

مامان چیزی نگفت و روژان گفت:

- بابا مهرسا امروز با خودش ماشین آورده بود، گواهینامه گرفته. بعد خواست ما رو برسونه. ما هم قبول کردیم. توی راه حرف رانندگی شد و منم ...

ساکت شد.

با شک گفتم:

- تو که پشت فرمون ننشستی؟

سرش رو زود آورد بالا و گفت:

- نه، نه به خدا! اصلا مهرسا راضی نمی شد که ماشینش رو دست ما بده.

بازم ساکت شد اما این بار دیگه من چیزی نگفتم تا خودش به حرف بیاد.

بعد از کمی سکوت ادامه داد:

- آره، داشتیم درباره رانندگی حرف می زدیم و بحث سر سرعت بود منم یک زری زدم که حالا از گفتنش پشیمونم.

گفتم:

- اولا درست حرف بزن، دوما پشیمونی فایده نداره.

سرش رو انداخت پایین و گفت:

- درست می گی. برگشتم بهش گفتم، مهرسا تو که فعلا مثل لاک پشت می ری لطفا حرف از سرعت نزن. اونم جواب داد، می تونم اما نمی خوام که برم. رائیکا تو که می دونی من عشق سرعتم. برگشتم بهش گفتم نمی تونی دروغ نگو.

سرم رو به علامت تاسف تکون دادم و روژان ادامه داد:

- من که اینو گفتم بقیه هم حرفم رو تایید کردن. خداییش خیلی آروم داشت می رفت. اونم به رگ غیرتش برخورد و گفت، بهتون حالی می کنم! و تا جایی که جا داشت گاز رو فشار داد و ویراژ داد. داشتیم با همون سرعت از یکی از خیابون ها می گذشتیم که ...

با صدای بغض دارش ادامه داد:

- یک کمری از تو کوچه دراومد و ما هم که سرعت داشتیم نتونستیم ماشین رو کنترل کنیم و ...

هق هقش بلند شد. با عصبانیت گفتم:

- واقعا که بچه اید. سرنشینا که چیزیشون نشد؟

با گریه گفت:

- نه رائیکا! اما ماشین طرف صدمه ی بدی خورد و الان خسارت می خواد. مهرسا هم گفت، شما هم مقصر بودید پس باید کمک کنید. بدبخت مهرسا الان تنبیه هم می شه.

سعی کردم خشونتم رو کنترل کنم اما سرزنش کلام رو به هیچ وجه نتونستم کنترل کنم.

- روژان به نظرت وقتش نیست بزرگ بشی؟ این که گذشت، خدا رو شکر که اتفاقی برای جون کسی نیفتاد اما ازت می خوام قبل از حرف زدنت فکر کنی خواهر من باشه؟ تو دختر خوبی هستی. با این بچه بازی ها خودت رو خراب نکن. الان باید چقدر خسارت بدیم؟

روژان هق هقش بلندتر شد و بعدش با سرعت بلند شد و دوید تو اتاق و در رو محکم بست. سرم رو تو دستم گرفتم و به صدای گریه اش گوش دادم. فداش بشم. دلم داشت آتیش می گرفت از گریه مظلومانه اش اما این تنبیه به نفعش بود. دست مامان رو روی سرشونه ام حس کردم. سرم رو بالا آوردم و دستش رو گرفتم تو دستم. لبخند غمگینی زد و گفت:

- خسارت ماشین طرف خیلی بیشتر از چیزی شده که خواسته. بنده خدا فقط پنج تاش رو می خواد چون پنج نفر بودن می شه نفری یک میلیون.

می تونستم از حساب پس اندازم برداشتش کنم. چشمام رو به علامت باشه روی هم گذاشتم و بلند شدم و به سمت اتاق رفتم. نزدیک در اتاق بودم که مامان گفت:

- رائیکا من به وجودت افتخار می کنم دخترم.

لبخند کم جونی زدم و رفتم تو اتاق. روژان رو تختش هنوز داشت هق هق می کرد. تا متوجه من شد سرش رو انداخت پایین و گفت:

- بچه ام درست می گی، هنوز بزرگ نشدم راستی می گی، فکر ندارم حق داری.

گریه اش شدت گرفت و گفت:

- رائیکا دلم می خواد مثل تو باشم. دلم می خواد مامان بهم افتخار کنه نه این که هر روز یک زحمت تازه براش درست کنم. رائیکا دلم خیلی چیزا می خواد که ندارم.

الان دلم می خواست بغلش کنم اما از من این کارا بر نمی اومد. رفتم رو تختش نشستم و گفتم:

- من هیچکدوم از اینایی که تو گفتی رو قبول ندارم روژان. تو هم سن من نیستی. هر وقت هم سن من شدی می تونی خودت رو با هم سنی من مقایسه کنی. اشتباهی کردی و تموم شد. دیگه راجع بهش حرف نزن. باشه؟

پرید تو بغلم و گفت:

- تو خیلی خوبی رائیکا، خیلی.

یکمی پشتش رو ناز کردم و بعد از بغلم درش آوردم و گفتم:

- خسارت رو باید کی و کجا ببرم؟

سرش رو انداخت پایین و گفت:

- فردا می ریم خونه مهرسا بعد با هم می ریم پیش اون آقاهه.

بلند شدم و گفتم:

- تا فردا خدا بزرگه.

بعدش هم چراغ رو خاموش کرم و گفتم:

- شب بخیر!

آروم جوابم رو داد و منم رفتم سمت تخت خودم. 

داشتم روسریم رو روی سرم درست می کردم که روژان از خواب بیدار شد. چشماش باد کرده بود و نشون می داد دیشب رو خیلی بد گذرونده. خمیازه کشون اومد جلو و بغلم کرد.

بهش گفتم:

- اِ نکن. این چه کاریه؟

با خجالت لبخند زد و گفت:

- ببخشید باعث شدم از کارت بیفتی.

جواب دادم:

- دیگه که گذشت ولی دفعه اول و آخرت باشه که این طوری همه رو تو هچل می اندازی. خُب؟

روژان سرش رو پایین انداخت و از اتاق زد بیرون.

***

نزدیک نیم ساعت بود که داشتم دنبال آدرس می گشتم ولی اسم کوچه رو پیدا نمی کردم. هیچکس هم تو این خیابون پیدا نمی شد ازش بپرسم که کوچه گل ها کجاست.

بالاخره پیداش کردم. وای خدا چه کوچه ی طولانی ای! حالا پلاک سی و شش کو؟

آهان پیداش کردم. خدا رو شکر هنوز دیر نشده بود. اصلا دوست نداشتم بد قول به نظر برسم. جلوی خونه مهرسا اینا ایستادم و زنگ خونشون رو زدم و منتظر شدم تا آقای مودت، پدر مهرسا از خونه بیاد بیرون.

مرد میانسالی اومد دم در.

گفتم:

- سلام. آقای مودت؟

گفت:

- خودم هستم.

گفتم:

- خوشبختم. خواهر روژان هستم. باید بابت اتفاقی که افتاده ازتون عذر خواهی کنم.

لبخندی زد و گفت:

- خدا رو شکر به خیر گذشته. جوونن دیگه چکارشون کنیم؟

لبخند کم جونی زدم و زود جمعش کردم و گفتم:

- درست می فرمایید. پس بفرمایید بریم تا دیر نشده.

بعدش هم به ماشینم اشاره کردم.

لبخند زد و گفت:

- اجازه بدید با ماشین خودم بیام که بعدش هم برم به کارام برسم.

ابروهام رو انداختم بالا و گفتم:

- اجازه ی ما هم دست شماست. پس شما جلو برید من پشت سرتون حرکت می کنم.

سری با علامت تایید تکون داد. منم رفتم سمت ماشینم.

بیست دقیقه ای بود که توی راه بودیم که یک دفعه دیدم آقای مودت ماشین رو زد کنار. منم راهنما زدم و گوشه ی خیابون، پشت سر ماشین آقای مودت نگه داشتم. آقای مودت کلافه از ماشین پیاده شد اومد جلو و گفت:

- ببخشید خانم کردانی من کاری برام پیش اومده که حتما باید برم. معذرت می خوام ازتون اما می شه خودتون تنهایی برین و خسارت رو بپردازین؟

بعدش هم ازکیفش پولشون رو درآورد و گفت:

- این پول تمام بچه هاست، اینم آدرس. اشکالی که نداره براتون؟

گفتم:

- نه جناب! چه اشکالی؟ بازم معذرت می خوام بابت کار بچه ها.

آقای مودت لبخندی زد و گفت:

- منم بازم می گم که تقصیر همشون بود. کاری ندارین؟

گفتم:

- نه، به سلامت!

دستش رو تکون داد و دوید سمت ماشینش.

خدایی عجب مرد با فرهنگ و عاقلی بود. خُب خدایا به امید تو! برم این خسارت رو بدم که کلی کار دارم.

رو به روی دفتر محمدی وایساده بودم و داشتم به برجی که آدرسش تو دستم مچاله شده بود نگاه می کردم. معلوم بود که این خسارت پول خُرد تو جیبشم نمی شه. عجب ابهتی داشت! مخصوصا با نمای سنگ و شیشه ای که روش کار کرده بودن حسابی تو چشم می زد.

وارد لابی بزرگ ساختمون شدم و به سمت آسانسور حرکت کردم. آسانسور شلوغ بود ولی من اصلا حوصله نداشتم که هشت طبقه رو از پله بالا برم. می ارزید صبر کنم برای آسانسور.

شرکت مهندسین مشاور برسام!

وارد شدم. بعد از ورودی سمت چپ یه دختر نسبتا جوون پشت میز نشسته بود. به سمتش رفتم و گفتم:

- روز بخیر خانم! لطفا به آقای محمدی اطلاع بدید که کردانی اومده.

منشی سری تکون داد و ازم خواست که کمی صبر کنم تا جلسه مهندس تموم بشه.

اعصابم داغون شد. نمی دونم مهندس نمی دونست جلسه داره که قرار نذاره؟ کلی کار دارم. هر وقت کارم بیشتره این طوری می شه. عجب شانسی دارما!

بیست دقیقه گذشت و دیگه داشتم از نشستن خسته می شدم که منشی گفت، می تونم داخل بشم.

کسی که از اتاق بیرون نیومد پس چطوری جلسه داشتن؟ ای خدا من به اینا چی بگم ها؟ اصلا فکر نمی کنه شاید مردم کار و زندگی داشته باشن. اینا فکر کردن کین؟

وارد اتاق مدیریت شدم. یه اتاق بزرگ که جز اون دری که ازش اومدم تو در دیگه ای نداشت. پس حدسم درست بود و اصلا جلسه ای در کار نبود. ست اتاق قهوه ای، کرم بود و معلوم بود دیزاینری که طراحیش کرده واقعا کارش رو بلد بوده. مبلمان اتاق چرم بود و گوشه دیوار هم یه گلدون بامبو گذاشته بودن که به فضا روح داده بود.

با چرخیدن صندلی محمدی به خودم اومدم و نگاهم رو از روی وسایل به خودش معطوف کردم.

مردی که رو به روم می دیدم تقریبا سی ساله به نظر می اومد با چشمای مشکی. این اولین بار بود که تو عمرم این رنگ رو می دیدم، نه رنگ سیاه. سیاهی چشماش عادی نبود. سیاه بود و مغرور با ابروهای پر پشت که غرور تو چشماش رو بیشتر نشون می داد و با پوزخند داشت منو برانداز می کرد.

نه حوصله اش رو داشتم، نه وقتش رو که منتظر بشم تا به حرف بیاد. سریع و جدی گفتم:

- کردانی هستم، خواهر یکی از دخترهایی که باهاشون تصادف کردید.

از کیفم پول رو درآوردم و رفتم جلوی میزش و بدون اینکه نگاهش کنم پول رو گذاشتم رو میزش و اومدم عقب.

- لطفا چک کنید که کم و کسری نداشته باشه.

بعد هم به طرف محمدی نگاه انداختم. محمدی با غرور پول رو برداشت و سرسری یک نگاهی بهش کرد و بعد دوباره گذاشتش رو میز.

سکوت توی اتاق حکم فرما بود. وقتم همین طور داشت به هدر می رفت، برای همین همون طور جدی ادامه دادم:

- بازم معذرت می خوام بابت سهل انگاری بچه ها. من باید برم. خدانگهدار!

عقب گرد کردم و خواستم برم که صدای مقتدرش تو اتاق پیچید:

- می شه ازتون خواهش کنم بنشینید؟

برگشتم سمتش و گفتم:

- بله! اما لطفا زیاد طول نکشه چون خیلی کار دارم.

لبخندی زد که معنیش رو نفهمیدم. روی صندلی نشستم و اون گوشی تلفن رو برداشت و یک شماره گرفت و گفت:

- خانم شکیبا لطفا دو تا قهوه برامون بیارید.

رو به من گفت:

- قهوه که می خورید؟

پوزخند زدم. تازه یادش اومده بود نظر بخواد. گفتم:

- من چیزی میل ندارم آقای محمدی.

گوشی رو دوباره به گوشش نزدیک کرد و گفت:

- همون دو تا قهوه.

مردک انگار نمی فهمه می گم چیزی نمی خوام. به من چه؟ بذار یک قهوه بیاره.

محمدی گوشی رو گذاشت و گفت:

- خانمِ ...؟

کارام مونده بود اینم بازیش گرفته بود. بی حوصله گفتم:

- کردانی هستم.

ادامه داد:

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

- بله خانم کردانی. شما واقعا فکر می کنید من به این پول نیاز دارم؟

به حالت سوالی نگاش کردم که پول رو برداشت و از جاش بلند شد و اومد روی صندلی رو به روی من نشست و پول رو محترمانه روی میز گذاشت. با تعجب نگاهش کردم که گفت:

- فقط به این خاطر خسارت رو بهونه کردم که بهتون بگم اجازه ندید دختراتون بدون بزرگ تر سوار ماشین بشن. این غریضه ی سنیشونه که سرعت رو دوست دارن. عاشق این هستن که مهارت هاشون رو به نمایش بذارن و حتی به رخ بکشن. ماشین من خسارتش خیلی بیشتر از این شد اما من نیازی نمی بینم که خسارت بگیرم. خدا رو شکر که بلایی سر خودشون نیومد.

گفتم:

- ممنون از راهنماییتون اما خودمون هم اینا رو بهشون گفتیم. فقط یک سوال! برای چی بدون اینکه جلسه ای درکار باشه من رو منتظر نگه داشتید؟ کاش به این فکر می کردید که همون طور که خودتون کار دارید مردم هم کار و زندگی دارن.

لبخند زد و گفت:

- دقیقا قصدم همین بود نه توهین به شخص شما. اینکه خیلی راحت می شه آدم ها رو از کار و زندگی انداخت.

با لحن نسبتا عصبی گفتم:

- شما از همه لحاظ می تونید خسارتتون رو بگیرید. هر چه قدر هم که باشه. ما شما رو مجبور نکردیم ببخشید، خودتون بخشیدید پس لطفا منت نذارید.

از جام بلند شدم و گفتم:

- باید برم.

اونم بلند شد. از من یک سر و گردن بلند تر بود. گفت:

- نمی خواستم ناراحتتون کنم.

بدون توجه بهش خداحافظی کردم و اومدم بیرون. وای خدا عجب آدمای نچسبی پیدا می شن. خدا بگم چکارتون نکنه دخترای بی فکر که مجبور می کنید ما رو هر حرفی رو تحمل کنیم.

برگشتم و به تابلوی شرکت نگاه کردم. شرکت صادرات و واردات قطعات اتومبیل برسام. (به معنی آتش بزرگ)

نگاهم کشیده شد به پنجره های بزرگ ساختمان. محمدی از پشت پنجره دست به سینه داشت نگاهم می کرد. ریلکس سوار ماشین شدم و به سمت خونه رفتم.

***

وای خدا بازم این لباس ها! دیگه حالم داره ازشون به هم می خوره. خوب بود حداقل می تونستم روسریم رو عوض کنم. کیف رو روی دوشم انداختم و از خونه زدم بیرون.

به پاتوق که رسیدم پوفی کردم و وارد شدم. دهمین روز اینجا بودن! خدایا کی خلاص می شم از این بیکاری؟ از دست یک مشت آدم علاف؟ آدمایی که همه ی عمرشون رو با سیگار و دود و دم می گذرونن و دلشون به بردن تو قماراشون خوشه.

سلام کردم و رفتم روی صندلی نشستم. همه جوابم رو دادن. نگار گفت:

- شهرزاد خانم ما چطوره؟

پوزخندی زد و گفتم:

- معمولی!

نگار قهقهه زد. چش بود این؟ مگه من چی گفتم؟ حوصله ی جر و بحث باهاش رو نداشتم به خاطر همین ساکت به افراد توی کافی شاپ خیره شدم. بعضیا شاد، بعضیا غمگین، بعضیا عصبی، بعضی ها هم آروم و بی تفاوت.

نگار دستی رو شونم گذاشت و گفت:

- حلوا درست شد.

گنگ نگاهش کردم که گفت:

- چشمات رو این جوری نکن دختر. امروز عصر پیشنهادم رو بهت می گم.

با خوشحالی برگشتم سمتش و گفتم:

- راست می گی؟

نگار با خنده گفت:

- کاسه ات رو بیار ماست بگیر.

انقدر خوشحال بودم که به مسخرگیش هم خندیدم. از حال و هوای گرفته اومدم بیرون و شنونده ی بحثای بیخودشون بودم. همش درباره ی مد لباس و مو و آرایش و کیف و کفش حرف می زدن. درباره ی کنسرت فلان خواننده بحث می کردن و به خاطرش به هم دیگه هم رحم نمی کردن. انگار حالا اون خواننده هه کشته مرده ی ایناست تا یکیشون مرحمت کنه و بهش جواب مثبت بده. به بیخود بودن حرفاشون پوزخند زدم. ساعت شش کم کم دخترا عزم رفتن کردن. دیگه فقط من مونده بودم و سوگند و نگار.

نگار روش رو کرد سمت من و گفت:

- خب شهرزاد خانم و اما کار شما!

خودم رو به تشویش زدم. کارم رو خوب انجام دادم چون نگار گفت:

- انقد نگرانی نداره که.

بهش گفتم:

- نگار برو سر اصل مطلب.

نگار خندید و گفت:

- از یک خانم پیری باید مراقبت کنی. کاراش زیاده. خونه بزرگه و غیر از تو و سوگند چند تا مستخدم دیگه هم هستن.

چهره ی متعجب به خودم گرفتم و گفتم:

- مستخدم؟

نگار با پوزخند گفت:

- انتظار داشتی الان بگم برو رییس جمهور آمریکا شو؟

با همون تعجب ادامه دادم:

- پس این همه وقت معطلی؟

نگار گفت:

- تو کم خونه ای نمی ری. قصریه برای خودش. با اینکه هزار جور امکانات دزدگیر و دوربین و هزار تا کوفت و زهرمار دیگه تو خونه هست اما خب باید از مستخدم مورد اعتماد استفاده بشه. نظرت چیه؟

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- کار دیگه ای می تونم بکنم؟ مادرم حال و روز خوبی نداره.

نگار سر تکون داد و گفت:

- می دونستم قبول می کنی. کار خوبی کردی. فردا اولین کارمون اینه که می ریم برات خرید. با این لباس ها بری تو خونشون پرتت می کنن بیرون.

نیم لبخندی زدم و سرم رو به علامت تایید تکون دادم.

یک ورق از این ماموریت خورده بود.

من: خب الان کجا بریم؟

نگار: یه جایی که فکر نکنم تو عمرت رفته باشی.

ناراحت شدم. من شهرزاد نبودم اما امثال شهرزاد که بدون ... کارشون که به نگار کشیده. از حرف زدنش ناراحت شدم.

زد رو کمرم و گفت:

- ناراحت نشو! حقیقت محضه. امثال من و تو اگه به خودمون باشه عمرا همچین جاهایی راهمون رو گم کنیم.

لبخند غمگینی زدم. منم که قشر متوسط جامعه بودم هیچ وقت از اون بالا مالاها خرید نکرده بودم. مگه خل بودم برای یک مانتو کم کم پونصد هزار تومن ناقابلم رو بدم؟

لبخند غمگینم به پوزخند تبدیل شد. تا چه حد فاصله ی طبقاتی؟ نگاهی به سوگند کردم. متوجه نگاهم که شد اومد سمتم و گفت:

- راست می گه. نگران نباش.

گفتم:

- تو چندمین بارته که می ری؟

گفت:

- تو این یک سالی که پرستار خانمه بودم زیاد رفتم این طرفا. خودت همه چیز رو می فهمی.

در پراید داغون نگار رو باز کردم و نشستم. سوگند هم جلو نشست و نگار سریع راه افتاد.

جلوی پاساژ تندیس نگه داشت. به نمای بیرونی پاساژ نگاه کردم. نگام افتاد به نوشته ی« tandis center».

« c» قرمز رنگ بهش نما داده بود. تو این پاساژ رفته بودم اما خرید نکردم.

نگار دستی به شونه ام زد و گفت:

- بزن بریم دختر.

رفتیم داخل. شیشه های مغازه ها از تمیزی برق می زد. لباس ها و جواهرات و وسایل تزیینی توی دو طبقه پاساژ غوغا می کرد. تجملات از سر و روی پاساژ می ریخت. نگار بدون توجه به اون همه لباس داشت راهش رو می رفت. من بینشون ایستاده بودم. سوگند با پوزخند گفت:

- می بینیشون؟

منتظر نگاش کردم که گفت:

- انقدر پول از سر و روشون می ریزه که نمی دونن چطور خرجش کنن. پول پول میاره شده حکایت اینا. من و تو چیمون از اینا کمتره؟

پوزخندی زد و گفت:

- چه سوال مسخره ای! معلومه شانس. اگه منم شانس داشتم می شدم دختر یکی از این مادر و پدرا. می شدم سرور خودم. روز به روز ماشین عوض کنم و اتاقم رو پر از تجهیزات کنم. چرا کسی به آرزوهامون توجه نمی کنه؟ یکی از سرویس های برلیان اینا زندگی کوفتی امثال من و تو رو نجات می ده. نجاتم نده حداقل از این لجن زار بیرون میاره.

با تعجب گفتم:

- از سوگند کم حرف بعیده.

لبخند غمگینی زد و گفت:

- تو دلم تلنبار شده بود.

خندیدم و گفتم:

- بیخیال همه چی!

با کینه گفت:

- اونایی که این پولا حقشونه که هیچی اما جوابم رو از اونایی که این پولا حقشون نیست می گیرم. به هر قیمتی اینجا نتونم تو اون دنیا می گیرم. جتی اگه نتونم مگه خدا نیست؟ همون خدا ازشون می گیره.

آروم گفتم:

- مواظب باش این کینه خودت رو آتیش نزنه.

پوزخند زد و گفت:

- من دارم می سوزم.

خواستم چیزی بگم که نگار گفت:

- بیاید اینجا بچه ها.

سوگند قدم هاش رو سریع کرد و من هم شونه به شونه اش شدم.

تا رفتیم نگار سریع گفت:

- سلام!

مرد جوونی از پشت پیشخوان اومد بیرون و گفت:

- به به! باد آمد و بوی عنبر آورد. نگار خانم؟ سوگند؟ چه عجب!

سوگند اما فقط با نفرت مشهودی نگاهش می کرد. هنوز حواسش به من نبود. بیشتر رفتم داخل و آروم گفتم:

- سلام!

مرد نگاهی به من انداخت و یکی از ابروهاش رفت بالا و کم کم لبخند زد. مرتیکه ی هیز عوضی! چشمای عسلیش داشت از کاسه درمی اومد. موهای قهوه ایش رو به صورت فشن ریخته بود تو صورتش.

نگار گفت:

- شهرزاد خانم، دوست جدید ما.

مرد اومد جلو و دستش رو جلوم دراز کرد و گفت:

- سامیارم. از آشنایی باهات خوشحالم خانم خوشگله.

با نفرت نگاهی بهش انداختم و همون جور که دستام رو پشت کمرم گرفته بودم، سرسری گفتم:

- خوشبختم.

آره جون عمم! اگه دست خودم بود همین الان خفه اش می کردم. مرد قهقهه ای زد و گفت:

- اوهو!

بعد رو به نگار گفت:

- نه بابا!

نگار با عشوه گفت:

- ما اینیم دیگه.

- واقعا که!

نگار گفت:

- سامیار لباس می خوام برای این شهرزاد خانم.

سامیار گفت:

- اگه بشه شهرزاد قصه گوی ما چرا که نه؟

نگار و خودش به حرف بی مزه اش خندیدن. ترجیح دادم ساکت بشم چون بعید می دونستم اگه دهنم رو باز کنم دیگه بتونم ببندمش. سامیار از یک دری رفت توی جایی مثل انباری. نگاهی به سوگند انداختم که با نفرت راه رفته ی سامیار رو نگاه می کرد. اومد سمتم و گفت:

- از هر حیوونی پست تره. حیف حیوونا!

زیر لب گفتم:

- عوضی!

دو، سه دقیقه بعد سامیار با یک مانتوی یشمی از اون اتاقک اومد بیرون. به نگار نگاهی انداخت که نگار با چشم به هم زدن تایید کرد. اومد جلوم و با لبخند حال به هم زنش گفت:

- این به پوست برفی و چشمای زمردیت میاد.

با نفرت مانتو رو از دستش چنگ زدم و رفتم تو اتاق پرو. کل اتاق رو زیر ذره بین گذاشتم و وقتی مطمئن شدم دوربینی در کار نیست شروع کردم به پوشیدن. صدای خنده ی نگار و سامیار می اومد.

به خودم تو آینه نگاهی انداختم. مانتو واقعا تو تنم عالی بود اما به بدنم چسبیده بود و تا نصف رونم هم نمی رسید. انقدر قشنگ کار شده بود و دوخت خورده بود که نگاه هر بیننده ای رو به خودش جذب می کرد. نگار رو صدا زدم که بیاد نگاهش کنه.

گفت:

- عزیزم بیا بیرون.

رفتم بیرون که با سه تا نگاه تحسین آمیز رو به رو شدم.

یکی نگاهی از جنس ابرهای سرمه ای شب، یکی یک نگاهی که تحسین ازش می بارید و معلوم بود داره به خودش آفرین می گه به این انتخابش و نگاه عسلی دریده ای که داشت مانتو رو توی تنم پاره می کرد. حس می کردم این عسلی چشماش داره کل لباس های توی تنم رو به آتیش می کشه.

اولین نفر نگار بود که به حرف اومد:

- وای شهرزاد! هنوز تیپت رو کامل نکردی چقدر مامان شدی.

سوگند لبخند قشنگی به روم زد و سامیار هم لبخند زد اما لبخند سوگند کجا و لبخند سامیار کجا؟

نگار رو به سامیار گفت:

- خب کاملش کن!

سامیار جواب داد:

- ای به چشم!

یک شلوار چسبون ذغالی و یک شال مدل ابر و باد با ترکیب های سبزهای مختلف و مشکی و خاکستری که به ذغالی می خورد رو روی پیشخوان گذاشت.

بازم رفتم برای پرو. به هر جون کندنی بود شلوار رو پوشیدم. وای خدا جونم دراومد. آخه مگه مجبوریم از اینا بپوشیم؟ این همش عذابه که.

وقتی با تموم لباس های نو اومدم بیرون، سامیار گفت:

- دستم طلا! خدایی عجب چیزی شدی تو با اینا.

بدون توجه بهش به نگار خیره شدم که گفت:

- اون لباسات رو دیگه بنداز آشغالی. شماره پات چنده؟

گفتم:

- سی و نه.

گفت:

- با سوگند همین جا باشید الان میام. سامیار با کامی هماهنگ کن.

سامیار گفت:

- باشه برو!

سوگند اومد طرفم و گفت:

- حواست باشه! این همین جوری پررو هست. حرفی نزنی که وحشی بشه.

سری تکون دادم و با سوگند مشغول نگاه کردن به اجناس دیگه شدیم. سامیار گفت:

- قشنگن مگه نه؟

وقتی دید جواب ندادیم گفت:

- هاپو گازتون گرفته؟

تمام لبم پوستش کنده شده بود از بس گاز گرفته بودمش تا چیزی به این نگم. سوگند خیلی ریلکس داشت اجناس رو نگاه می کرد.

سوگند روی یکی از بلوز ها دست کشید و رو به من گفت:

- فکر کنم بهت بیاد.

سامیار اومد نزدیک و گفت:

- برش دارین. جنسش عالیه، رنگ لیمویی هم بهتون میاد. به شما سفیدا همه چیز میاد.

با چشمک گفت:

- پولشم برای رفتگانم خرما بگیر.

بعدش هم شروع کرد به خندیدن.

جدی گفتم:

- می شه بپرسم کی ازتون نظر خواست؟

سوگند رو به من گفت:

- حرص نخور شهرزاد جون. ایشون به نخود توی آش معروفن.

سامیار با تعجب به ما نگاه می کرد و من رو به سوگند گفتم:

- به خاطر این حرص بخورم؟ مگه عددیه؟

سوگند زد زیر خنده و سامیار از زیر دندونایی که به هم می ساییدشون گفت:

- خوشمزه تر از اون چیزی هستی که به نظر میای. بدم نمیاد مزه ات رو بچشم.

کپ کردم .سوگند هم ساکت شد و با قدرت تمام رفت جلوش و کشیده اش رو خوابوند تو صورت پستش و داد زد:

- گاله ات رو هر گوری باز نکن. جلوی هر کسی هم باز نکن. از چهره ی کریهت معلومه چه نحسی هستی. نیاز به اثبات نیست. فهمیدی؟

سامیار دستش رو از رو گونه اش برداشت و گفت:

- وحشی گریتون رو ثابت کردید. بازم این ورا میاید. مواظب خودتون باشید!

بعدش هم رفت سمت پیشخوانش و با ابروهای گره خورده پشتش نشست.

تو تمام عمرم بیشترین فحشی که داده بودم به این مردک بود. عوضی روانی!

پنج دقیقه در سکوت سپری شد که نگار با یک بسته بزرگ تو دستش اومد و گفت:

- چی شده اینجا؟ کتابخونه است؟

بعد بی خیال اومد سمتم و گفت:

- اینم کیف و کفش.

با حرص کفش رو پوشیدم و کیف رو انداختم رو شونم و نگاهی به سر تا پام کردم. عالی شده بودم. حرف نداشت.

نگار که معلوم بود کیلو کیلو تو دلش قند آب می شه گفت:

- حقوق اولت صرف اینا شد.

با عصبانیت رو کردم بهش و گفتم:

- چـــــــی؟ نگار من به پولام نیاز دارم.

با عصبانیت گفت:

- اون جوری راهت نمی دادن. داد نزن! پس فکر کردی عاشق چشم و ابروی یک مستخدمن که از پاساژ تندیس براش خرید کنن؟

سامیار پوزخند صدا داری زد. سوگند هم غمگین نگاهم کرد. نگار ادامه داد:

- اونجا مرتب بودن براشون شرطه.

غمگین گفتم:

- با لباس های ارزون تر هم می شه مرتب بود.

نگار عصبی گفت:

- بحث نکن انقدر. هر چی به چشم بیای حقوقت می ره بالاتر. فهمیدی؟ حالا هم ساکت شو و راه بیفت.

لباس های قدیمیم رو با عصبانیت انداختم تو یک پلاستیک و زود از مغازه خارج شدم. سوگند و نگار هم کمی بعد اومدن بیرون. این تازه آغاز حرص خوردن های من بود.

تا رفتیم بیرون نگار گفت:

- اون تو من نبودم خبری بوده؟

چیزی نگفتیم که گفت:

- اگه بفهمم کار خطایی کردین خودتون می دونید.

من چیزی نگفتم و سوگند پوزخند زد. زدم به پهلوش و آروم گفتم:

- اون سیلی زیاده روی بود. نبود؟

سوگندم آروم جواب داد:

- بعدا برات تعریف می کنم. مگه ندیدی چیزی نگفت؟ عین سگ ازم می ترسه.

با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم:

- چی می گی؟

سوگند زود هیس گفت و نگار برگشت و نگاهمون کرد. رو به سوگند گفت:

- سوگند حواست که هست؟

سوگند بی حوصله گفت:

- مطمئن باش.

نگار سرش رو کمی تکون داد و راهش رو ادامه داد.

من و سوگند خیلی تو چشم بودیم. لباس های مارک دار و قشنگمون که با رنگ چشمامون ست شده بود تو تنمون خود نمایی می کرد اما سوگند اصلا براش مهم نبود و خیلی راحت داشت راه می رفت. منم خیلی جدی و محکم قدم هام رو برداشتم.

- عروسک ها رو نگاه حسام. کدومتون باربی من می شه؟

سوگند آروم برگشت و جوری که نگار متوجه نشه گفت:

- تا ننه ات تو بغلته ما رو می خوای چه کار؟

پسره که از جواب دادن سوگند خر کیف شده بود گفت:

- اونو به خاطر تو از بغلم بیرون می کنم. نترس عزیزم جا هست.

حسام رو به من گفت:

- این چه هلوییه! احیانا شماها مانکن نیستین؟

اون نگاه های برق آسام رو به چشماش دوختم که کپ کرد و لبخندش محو شد. سوگند خواست چیزی بگه که دستش رو گرفتم و قدم هام رو سرعت دادم. اونم پشت سرم اومد و بهم گفت:

- چرا نذاشتی جوابش رو بدم؟

جدی و با کمی چاشنی خشونت گفتم:

- سوگند دهن به دهن اینا نشو. اگه نگار می فهمید می خواستی چی کار کنی؟ می بینی که شوخی نداره باهامون. شانس آوردیم جلوتر از ما بود.

سوگند با انزجار گفت:

- حالم ازشون به هم می خوره.

گفتم:

- چرا نگار حواسش به ما نیست؟

سوگند با پوزخند گفت:

- می دونه علاف کارشی و عین جوجه ها دنبالش می کنی.

گفتم:

- پس تو چی؟

پوزخندی زد و گفت:

- کاری باهام کردن که از ترس باید هر کاری می گن بی برو برگرد بگم چشم.

کنجکاو گفتم:

- چه کاری؟

خودش رو زد به بیخیالی و گفت:

- بیخیالش بابا!

صدایی از پشت سرمون که می گفت خانم، خانم باعث شد بایستیم اما عقب گرد نکردیم. یک دفعه حسام پرید جلوم و یک کارت رو به سمتم گرفت:

- خانم خواهش می کنم بهم زنگ بزن.

یک نگاه به سوگند انداختم. کارت رو از دست حسام گرفت و به چهار قسمت تقسیمش کرد.

یک دفعه صدای نگار اومد:

- اینجا چه خبره؟

من یک نگاه بی تفاوت و سوگند یک نگاه همراه با پوزخند به نگار انداخت و بعدش هم کاغذ های پاره رو پرت کرد تو صورت حسام. حسام یک نگاه مظلوم به صورتم انداخت. نگار گفت:

- گمشو تا ندادم جمعت کنن.

حسام رو به سوگند و نگار گفت:

- خیلی عوضی اید.

نگار کیفش رو کوبوند به بازوی حسام که حسام از شونه هاش گرفتش و چسبوندش به دیوار. سوگند رفت طرفش و با لگد مشغول زدنش شد. اگه می تونستم همشون رو می انداختم هلفدونی. مردم دورمون جمع شده بودن. نگار و سوگند در برابر حسام و دوستش. رفتم طرفشون و داد زدم:

- تمومش می کنید یا نه؟

چون صدام نظامی بود همشون ایستادن. رفتم طرف نگار و سوگند و دستشون رو کشیدم و چند قدم دورشون کردم و بعد برگشتم طرف اون دو تا و بلند گفتم:

- حواستون به خودتون باشه. حالا هم برید گم شین.

زود عقب گرد کردم و رفتم طرف بچه ها. تا بهشون رسیدم باهام هم قدم شدن و از پاساژ زدیم بیرون. تا رفتیم بیرون سوگند پوفی کرد و گفت:

- نچسب های عوضی!

کسی چیزی نگفت و به سمت ماشین رفتیم. تا سوار شدیم نگار برگشت سمتمون و داد زد:

- این چه وضعیه؟ هان؟

من با تعجب داشتم نگاهش می کردم اما سوگند چرخید سمت پنجره و گفت:

- چیزی که عوض داره گله نداره. میمون هم این لباس ها رو بپوشه تو چشم می ره.

منم گفتم:

- بهت که گفتم اینا رو بعدا بپوشیم شما قبول نکردید.

نگار جدی گفت:

- لوند بازی رو بذارید کنار. دیگه از این موردا نبینم.

سوگند تقریبا داد زد:

- لــــــوند؟ کـــــی؟ من و شهرزاد؟ نگار بفهم چی می گی. منم اهل این کارا باشم که نیستم مطمئنا شهرزاد نیست.

نگار گفت:

- صدات رو برای من نبر بالا.

سوگند عصبی گفت:

- مگه چکاره ای؟

کار داشت به جاهای باریک می کشید، برای همین زود گفتم:

- تمومش کنید. تقصیر شخص خاصی نبود. حرکت کنید که بریم.

دو تاشون ساکت شدن. نگار ماشین رو به حرکت انداخت. یکم از راه رو که رفتیم سوگند گفت:

- معذرت می خوام! اعصابم خرد بود زیاده روی کردم.

نگار گفت:

- منم! اما تکرار نکن.

سوگند پوزخندی زد و چیزی نگفت.

***

صدای سرهنگ تو گوشی پیچید:

- بله؟

من: سلام سرهنگ.

سرهنگ: سلام سروان. خوبی؟ چه خبرا؟

من: متشکرم. خبر که زیاده.

سرهنگ ساکت منتظر بود و من ادامه دادم:

- راستش نگار بالاخره پیشنهاد رو به من داد.

باز هم سکوت و من در ادامه گفتم:

- به عنوان پرستار قراره از یک پیرزنی مراقبت کنم. طرز لباس پوشیدن براشون مهمه. دیروز رو فقط بازار بودیم. از حقوق اولم لباس برام خریدن. دلیلش رو نمی دونم. از شخص خاصی خرید می کنن به نام سامیار. البته فکر نمی کنم اسم اصلیش باشه. همه ی خریداشون از جاهای معینیه. کیف و کفش هم اطلاعی ندارم از کی خریداری می کنن. البته زیاد مهم نیست. امروز هم بالاخره قراره بریم به اون خونه.

سرهنگ اوهومی کرد و گفت:

- بسیار خب! تا اینجا خوب پیش رفته. مواظب باش تمام حرکاتتون کنترل شده باشه. اونا شش دانگ حواسشون به تازه واردها هست. همه جا رو زیر نظر داشته باش و ... .

تمام کارها بازم بهم گوش زد شد. بعد از خداحافظی بلند شدم تا آماده بشم. لباس هام رو پوشیدم، شالم رو سرم کردم، یکمی از موهای طلاییم رو کج روی صورتم ریختم. چشمای زمردیم توی حصار خط چشم وحشی شده بودن و خودنمایی می کردن. لبای قلوه ایم با برق لب صورتی مات بدجور خودنمایی می کرد. پوست سفیدم بدون هیچ آرایشی بازم صاف و یک دست بود.

ویبره ی گوشیم توجهم رو بهش جلب کرد و اسم نگار باعث شد که کفش هام رو بپوشم و برم بیرون.

نگار با یک من آرایش و لباس های فاخری که هیچ وقت توی تنش ندیده بودم اومده بود و سوگند با همون لباس هایی که خریده بود. زیباییش واقعا نفس گیر بود.

کمی از راه رو که رفتیم، گفتم:

- خیلی استرس دارم.

نگار گفت:

- اشکال نداره عادیه.

سوگند گفت:

- وقتی برگشتی ترست کامل ریخته.

دیگه چیزی نگفتم تا به خونه رسیدیم.

درب مشکی و با نمای حنایی رنگ خونه ابهت خاص خونه رو به نمایش می ذاشت. پرده های حریر آلبالویی در حال تکون خوردن بودن و اولین چیزی که با دیدن خونه یادم افتاد خونه ی ارمنستانیِ فیلم آل بود.

سوگند زد روی شونه ام و گفت:

- می بینی؟ توی قصر زندگی می کنن.

برگشتم سمتش که گفت:

- همین جماعتن که حق من و تو رو خوردن.

نگار بعد از قفل کردن ماشینش اومد سمتمون و گفت:

- بریم.

خودش حرکت کرد و ما هم پشت سرش. زنگ رو زد و دو دقیقه بعدش در بدون هیچ حرفی باز شد.

حیاط خونه بدون هیچ درختی مثل خونه ی مرده ها بود. استخر خالی که از برگ پر شده بود ترسناکی خونه رو چند برابر می کرد.

دم در دو تا مرد با یونیفورم قرمز ایستاده بودن.

بهشون که رسیدیم نگار سلام کرد و اونا هم بدون جواب در خونه رو که از چوب گردو بود، باز کردن. سوگند وارد شد. نگار دستی به کمرم زد و تقریبا هلم داد و بعد از من وارد خونه شد. بر عکس حیاط کل خونه با پارکت های قهوه ای سوخته پوشیده شده بود و فرش های کرم و فیلی رنگ چند جای سالن بزرگ خونه رو پوشونده بود. قاب های فرش با طرح اسب و لوستر های عظیم با مبل های استیل قهوه ای سوخته نمای قشنگی به خونه داده بود و نور پردازی سقف عالی بود. صدای عصا از طرف پله های مارپیچ سالن سوکت مبهم سالن رو شکست.

خیلی مشتاق بودم ببینم که این صدای عصا مال کیه ولی چون به پله ها دید نداشتم باید منتظر می شدم. شروع کردم گوشه و کنار خونه رو دید زدن. فکر نمی کنم هیچ موزه ای رو این قدر قشنگ ساخته باشن.

حواسم کاملا پرت خونه شده بود. با سقلمه ای که نگار به پهلوم زد به خودم اومدم و چشمم به یه خانوم فوق العاده خوش تیپ افتاد. با وجود سن زیادش خیلی به خودش رسیده بود. کت و دامت طوسی پوشیده بود که انگار رنگش رو از روی رنگ چشماش کپی کرده بودن. چشماش عجیب سرد بود و آدم رو افسون می کرد. حالا درک می کردم چرا نگار اصرار داشت که خوب به نظر بیایم.

بهش سلام کردم و فقط سرشو تکون داد. خدایا این تازه یکی از هزار تاشونه. خودت به خیر بگذرون.

با سر اشاره کرد به مبل های استیل کنار سالن. نمی دونم چرا بعضی از آدم ها برای نشون دادن قدرتشون سرشون رو تکون می دن ولی زبونشون رو نه.

با قدم های کوتاه و آروم دنبال نگار و سوگند راه افتادم و روی یه مبل دو نفره کنار سوگند نشستم.

دوست نداشتم باهاش چشم تو چشم بشم، چون حس بدی بهم می داد. به خاطر همین سرمو پایین انداختم و به پارکت ها خیره شدم.

یه دفعه صداشو شنیدم که به نگار گفت:

- خب انگار برای من نرس آوردی. قوانین خونه رو براش توضیح دادی یا نـــــه؟

ابهت تو صداش مثل وقتی بود که داشتم از مجرم ها اعتراف می گرفتم و لرزه به بدن می انداخت.

نگار با تته پته شروع به حرف زدن کرد. چقدر عجیب! نگار و ترس؟

- بله خانم! امیدوارم این بار هم ازم راضی باشین.

زن سری تکون داد و رو به من گفت:

- خب دختر اسمت چیه؟

بدون اینکه جلوی لرزش صدامو بگیرم بهش جواب دادم:

- شهرزاد هستم.

- خب شهرزاد وظیفه تو همراهیِ من تو این خونه است و البته گاهی اوقات بیرون از خونه. من از بی انضباطی نفرت دارم و اولین اشتباهت باعث اخراجت می شه. برام فرقی نمی کنه که چقدر این اشتباه کوچیکه. این اولین چیزیه که باید یادت بمونه. فهمیدی شهرزاد؟

- بله متوجه شد خانوم.

چرا نگار به جای من جواب می ده؟ انگار من نمی تونم. اَه!

- خوبه! کارهایی که باید انجام بدی ساده هستن. داروهای منو یاد آوری کنی، تو لباس پوشیدن بهم کمک کنی، برام کتاب بخونی و به قوانین من احترام بذاری. آن تایم بودن خیلی برام مهمه و دیر کردنت می تونه باعث عصبانیت من و اخراجت بشه.

وای خدا! فکر کرده چه خبره. همش اخراج اخراج! حیف که مجبورم.

بعد به سر تا پای سوگند نگاهی انداخت و گفت:

- خب تو هم که قراره مدیریت مهمونی ها و سرپرستی مستخدم ها رو به عهده داشته باشی. درسته؟

نگار باز جواب داد:

- بله خانم!

نگاهی به صورت سوگند انداختم که از عصبانیت در حال فوران بود. وای! خدا کنه زیپ دهنشو ببنده و بذاره مشغول به کار بشیم.

- خب دخترها!

با شنیدن صداش سرمو بالا آوردم و منتظر ادامه ی صحبتاش شدم.

- وظایفتون که مشخص شد. یکی از مستخدم ها اتاق هاتون رو بهتون نشون می ده. کسایی که این جا کار می کنن تو یه عمارت دیگه ته باغ زندگی می کنن اما تمام روز کارتون اینجاست و فقط شب ها برای استراحت می رید اونجا.

سرم رو تکون دادم. یک دفعه صدای دادش سالن رو پر کرد:

- متوجه نشدم! وقتی باهات حرف می زنم جواب می خوام نه حرکت پانتومیم.

خیلی آروم گفتم:

- بله متوجه شدم.

زن با غرور روشو به اون سمت کرد و زنگ کنار دستشو برداشت و اونو چند بار فشار داد. به دقیقه نکشید که یک زن فربه اومد و گفت:

- بله خانوم. چه امری دارین؟

- مهتاج اتاقشون رو بهشون نشون بده.

مهتاج:

- چشم خانم!

زن بلند شد و همین طور که به سمت پله ها می رفت گفت:

- می تونید برید.

نگار و سوگند بلند شدن و منم به تبعیت از اونا ایستادم.

نگار رو به ما گفت:

- خب دیگه! کار من تمومه. کار شما از فردا شروع می شه. من رفتم.

فرصت جواب بهمون نداد و به سمت در خروجی راه افتاد.

مهتاج گفت:

- دنبال من بیاید.

فکر می کردم الان باید از در خارج بشیم اما دیدم که مهتاج رفت به سمت راست سالن. داشتم کل نقشه ی خونه رو تو ذهنم ثبت می کردم. با حدودا ده تا پله سالن به طبقه ی پایین وصل می شد. از پله ها پایین رفتیم و رو به روم یک سالن دیدم، مجلل و مدرن و ساده. یک دست مبل چرم مشکی و ال سی دی و سینمای خانوادگی با چند تا گلدون و یک قاب منظره.

رو به روی پله ها، اون ور سالن یک در بود که یک نمای کوچیکی از حیاط از شیشه هاش مشخص بود.

مهتاج رفت سمتش و وارد حیاط شدیم. حیاط که چه عرض کنم باغ. حدود صد متر که جلو رفتیم کم کم ساختمون کوچیکی مشخص شد که به احتمال زیاد همون به اصطلاح خوابگاهمون بود.

حدسم درست بود. مهتاج در رو باز کرد و وارد شد، ما هم پشت سرش.

اطرافم رو قشنگ زیر نظر گرفتم. یک خونه ی معمولی که سمت چپ آشپزخونه بود و رو به روش سالن و دور تا دور هم در اتاق و سرویس بهداشتی بود.

مهتاج: خب سوگند تو که می دونی اما تو دختر ...

آروم گفتم:

- شهرزادم.

مهتاج:

- من مهتاجم. خیلی ساله که اینجا کار می کنم و ثابت بودم چون همیشه پیرو قوانین بودم، پس تو هم حواست باشه. اینجا استراحتگاه شماست. هر سوالی داشتی درباره ی کارت از سوگند یا من یا بقیه ی خدمتکارها بپرس.

رو به سوگند گفت:

- اون اتاق خالیه رو نشونش بده. اون جا می شه اتاقش.

و رفت.

سوگند گفت:

- بیا بریم.

دنبال سوگند راه افتادم. سوگند اولین اتاق از سمت راست رو باز کرد و گفت:

- این اتاق توئه. یک نگاه بنداز بعد بیا بیرون. دیر نکن باید بریم خونه هامون تا وسایلمون رو جمع کنیم.

با پوزخند ادامه داد:

- شب می رسیم.

چشم روی هم گذاشتم و رفتم تو اتاق. سوگندم در رو بست و رفت.

من مونده بودم و یک اتاق حدودا دوازده متری که یک پنجره ی بلند رو به حیاط داشت. پرده ها تمام از مخمل بودن، مخمل سبز. یاد فیلم بر باد رفته و اسکارلت افتادم. همون اتاق در ابعاد کوچیک شامل تخت و کمد دیواری بود و یک عسلی بغل تخت و ساعت و آیینه و دیگر هیچ.

یک نگاه دقیق به کل اتاق انداختم تا ببینم کجاها امکان نصب دوربین و میکروفون هست. دقیق و بدون جلب توجه مثل یک کنجکاوی ساده. جای خاصی به نظر نمی اومد. مطمئن بودم بالاخره یک جایی هست. بالاخره این جا برای آزمایش ما بود دیگ اما کجاش ا... و اعلم.

آب دهنم رو قورت دادم. به در فیلی خونه خیره شدم. می دونستم اون ور دیوار یکی هست که همیشه ی خدا نگران بچه هاشه. به ساعت نگاه کردم. ده دقیقه به هشت بود. خدایا به خودت توکل می کنم.

کلیدم رو از تو کیفم درآوردم. مثل همیشه یک زنگ، ایست، دوباره یک زنگ. کلیدم رو گذاشتم تو قفل و در رو باز کردم.

مامان اومد دم در. با چشمای ناز قهوه ایش، با نگاه قشنگش استقبالم می کرد.

با یک لبخند کوچولو گفتم:

- سلام بانو!

لبخند زد و گفت:

- سلام به روی ماهت عزیز دلم! خسته نباشید. خوبی؟

گفتم:

- بله چه جورم. مگه می شه مامان عزیزم رو ببینم و خوب نباشم؟

لبخند زد و گفت:

- رادمهر اینا اومدن.

هیجان زده گفتم:

- واقعا؟

خندید و گفت:

- بدو که شادی رو به مبل بستیم تا نیاد سراغت.

شادی رو عین جونم دوست داشتم. سعی کردم رائیکای همیشگی باشیم اما هیچ جوری نشد. دویدم سمت خونه. یک دفعه صدای بلند و پر هیجان شادی تو سالن پیچید:

- عمه!

با خنده گفتم:

- جون عمه؟

اومد تو راهرو و هم زمان دو تامون دویدیم سمت هم. به هم که رسیدیم، بلندش کردم و دور خودم چرخوندمش. دستاش رو سفت دور گردنم پیچیده بود و سرش رو تو گودی گردنم فرو کرده بود.

ایستادم و اونم صورتش رو بلند کرد. زود لپش رو بوسیدم. اونم لپم رو بوسید. اون یکی لپش رو هم بوسیدم. هر کاریش می کردم اونم همون کار رو می کرد.

- انقدر برای عمه ات نمک نریز پدر صلواتی.

صدای رادمهر بود. شادی رو روی دست چپم گذاشتم و گفتم:

- سلام داداش! چه عجب! خوش اومدید.

آروم رفتم سمتش و توی بغلش پنهون شدم. برگشتم سال های گذشته. سال هایی که زیاد دور نبودن.

یک دختر با موهای طلایی خرگوشی با یک پیرهن سفید که توپ توپی های قرمز داشت داشت لی لی بازی می کرد. مامانش روی تخت چوبی نشسته بود و دخترش رو نگاه می کرد و با تسبیحش ور می رفت.

صدای زنگ در باعث شد دختر هجوم ببره سمت در. انقدر تند رفت که پاش به سنگ بزرگ لی لیش گیر کرد و نقش زمین شد اما با قرار گرفتن توی آغوشی گریه کردن یادش رفت.

آغوش رادمهر همون آغوش بود.

صدای مردونش پیچید تو گوشم:

- خواهرم خوبه؟

آروم گونه اش رو بوسیدم و از آغوشش دراومدم و گفتم:

- خوبم ممنون. من برم پیش شیما. بسه دیگه هرچی پیش شما بودم.

خندیدم و خندید. بلند گفتم:

- زن داداش کجایی؟

با خنده گفت:

- طبق معمول در حال شیر درست کردن برای برادر زاده ی گرامیتونم سروان.

رفتم سمت آشپزخونه. با اون جین آبی و سارافون طوسی مثل همیشه ناز و تو دل برو بود. پیش دستی کرد و گفت:

- سلام عزیزم!

لبخند به لبم اومد و گفتم:

- سلام. خسته نباشید!

آروم هم دیگه رو بغل کردیم و بوسیدیم. به شوخی گفتم:

- می گم اگه شادی اذیتتون می کنه عمش دربست خواهانشه ها.

شادی ناز صورتم رو بوسید. با اون سن کوچیکش دقیقا می فهمید بعد از چه حرف هایی باید تشکر کنه یا خودش رو لوس کنه.

- هی هی! نو که رسید به بازار کهنه می شه دل آزار. راست می گن داداش. دوری و دوستی!

چرخیدم سمت روژان که با چشمایی که کپی مامان بود و سعی می کرد ناراحت نشون بده و گفتم:

- هر گلی بوی خودش رو داره.

با حرص گفت:

- حتما منم کاکتوسم که نه بغلم می کنی، نه بو دارم.

همه خندیدیم و رادمهر گفت:

- رائیکا به اینم محبت کن یکم فردا پس فردا رفت خونه شوهر، نگن این کمبود محبت داشت.

دوباره همه خندیدیم و روژان پرید سمت رادمهر و دستش و دور گردنش فشار داد و بعد یک بوسه ی محکم روی گونش گذاشت و پرید سمت من. آروم بغلش کردم و روی سرش یک بوسه نشوندم. سرش رو آورد بالا و گفت:

- خیلی دوستت دارم خواهری.

یک لبخند زدم و به مامان که با ذوق داشت خانوادش رو نگاه می کرد، چشم دوختم.

روژان از بغلم اومد بیرون. رو به جمع گفتم:

- اجازه بدید برم لباس هام رو عوض کنم.

شادی چسبید به پام و گفت:

- عمه منم بیام؟

همه خندیدیم و روژان گفت:

- بیا دیگه! اینم از اثرات بارز ماهواره در تربیت فرزندانه.

مهرداد با خنده یک سیب برداشت و در حالی که به سمت روژان نشانه می رفت، گفت:

- چرا بهتون می زنی؟ ماهوارَمون کجا بود؟

بعد سیب رو پرت کرد.

روژان سیب رو گرفت و شیطون به رادمهر و شیما خیره شد و گفت:

- پس حتما پخش زنده دیده.

این بار رادمهر بلند شد و روژان سریع پرید تو اتاق.

شیما سرخ شد بود از خنده و مامانم زیر لب خدا رو شکر می کرد.

- خدایا شکرت بابت خانواده ی مهربون و خوبم.

داشتم ظرفا رو می شستم و توی فکرام غوطه ور بودم که با صدای شیما به خودم اومدم:

- چی شده رائیکا؟

به صورت مهربونش خیره شدم. دختری که اول همکارم بود و بعد از این که شد زن داداشم کارش رو ترک کرد.

سعی کردم لبخند بزنم اما نمی دونم تا چه حد موفق بودم. گفت:

- بازم ماموریت! مگه نه؟

به بشقاب تو دستم خیره شدم و شروع کردم آبکشی.

گفت:

- درکت می کنم. گفتن به مامان ها سخته.

بشقاب رو گذاشتم تو سینک و برگشتم سمتش و آروم گفتم:

- سخت کمه برای این حس شیشما. داغون می شم نگرانیش رو می بینم.

دستش رو گذاشت رو شونم و گفت:

- خطرناکه؟

فقط چشم رو هم گذاشتم و سریع بهش اضافه کردم:

- اما برمی گردم. به خاطر مامانمم شده سالم برمی گردم.

گفت:

- می خوای با هم بهش بگیم؟

- خجالت بکشید. عروس و خواهر شوهری گفتن، چیزی گفتن. عین دو تا جونور عاشق با هم دل می دن و قلوه می گیرن.

گفتم:

- روژان؟!

شیما خندید و گفت:

- همین تو یکی کافی هستی دیگه. دو تا می شدید که من جونم درمی اومد.

همیشه با هم شوخی داشتن. هیچ کدوممون ناراحت نمی شدیم.

روژان دست به کمرش زد و گفت:

- اِ اِ اِ! نگاه کن. زبونت رو کوتاه کن عروس. بدو ظرفا رو خشک کن تا لکه نگرفتن.

شیما یکی از پرتغالای روی میز رو برداشت و سمتش نشونه گرفت که زود در رفت.

خندید و گفت:

- خیلی دوستش دارم رائیکا.

تو دلم گفتم منم اما به ظاهر فقط لبخند زدم.

گفت:

- بریم با هم و کم کم بگیم؟

دوباره یادش افتادم و گفتم:

- آره، این بار تنهایی از پسش برنمیام.

آخرین بشقاب رو هم خشک کرد و گذاشت سرِ جاش و گفت:

- بیا بریم. خدا بزرگه!

رفتیم و نشستیم روی مبل دو نفره نزدیک اون مبل تک نفره ای که جای همیشگی مامان بود. به دونه های درشت تسبیح فیروزه اش خیره شدم. به چشمای شاد و مهربونش که با لذت خیره شده بود به سرو کله زدن رادمهر و روژان و شادی با هم. به دست چپی که از جاش جم نمی خورد، به اراده اش. به شیما نگاه کردم که سرش تو گوشیش بود. چند دقیقه بعد رادمهر گوشیش رو از جیبش آورد بیرون. فهمیدم اس داده به رادمهر.

رادمهر بلند شد و گفت:

- بیاید بریم تو حیاط بچه ها.

اون دو تا هم از خدا خواسته بلند شدن و رفتن.

تا خارج شدن، مامان نگاه مهربونش رو بهمون دوخت و لبخند زد، یه لبخندی که مادرانه بودنش از هزاران فرسخی معلوم بود. رو به من و شیما گفت:

- شما نمی خواید برید تو حیاط؟

من سرم رو انداختم پایین و شیما با انگشتاش خودش رو مشغول کرد. صدای لرزون مامان پیچید تو اتاق پذیرایی:

- اتفاقی افتاده دخترا؟

سرم رو آوردم بالا که از سوءتفاهم دورش کنم. خیره نگاهش کردم. همین کافی بود. همیشه تا ته نگاهم رو می خوند. نگاهی که هیچ آدمی نمی تونست بهش نفوذ کنه و عمقش رو ببینه.

گفت:

- بالاخره؟

چشم گذاشتم رو هم. صدای چیک چیک افتادن دونه های تسبیح بود که سکوت فضا رو می شکست و دیگه هیچی.

شیما گفت:

- مامان مثل همیشه است.

سرش رو مهربون و آروم برگردوند سمتش و گفت:

- می دونید که نیست. شیما تو دیگه چرا؟ تو یک مادری. می بینی وقتی شادی دروغ بگه چقدر زود متوجه می شی؟ منم مادرم. دروغ برای من کارساز نیست.

رو کرد به من و خیره نگاهم کرد. اشک از چشمای کوهستانیش افتاد روی گونه ی بلوریش.

می خواستم برم سمتش که دست راستش رو آورد بالا و گفت:

- به سرهنگ بگو دخترم رو به دستش سپردم بعد از خدا. بهش بگو مادرم می گه بعد از خدا از تو سالم می خوامش. بهش بگو مامانم می گه دست اول تحویلت دادم همین طوری هم باید پسش بدی. بهش بگو مامانم دیگه تحمل نداره. بهش بگو بس بود هر چی که تو زندگیش کشیده. بهش بگو مامانم می گه بعد از خدا تو باید مواظبش باشی. بهش بگو امانت جلال رو بذاره رو تخم چشماش. بهش بگو مادر!

اشک دونه دونه از گونه هاش سر خورد پایین. شیما از اتاق رفت بیرون. چه خوب می دونست باید بره. باید بره تا بتونم رائیکای همیشگی نباشم. باید بره تا دختری کنم برای مادرم.

رفتم سمتش و کشیدمش تو آغوشم. شبیه یک بچه ی بی پناه گم شد تو بغلم. عطرش رو بلعیدم. می خواستم یادم بمونه یکی چشم به راهمه. یادم بمونه باید سالم برگردم. یادم بمونه که یکی تو یادش همیشه به یادمه.

میون هق هقش گفت:

- رائیکا جان مامان مواظب خودت باش!

دلخور گفتم:

- جونتون سلامت باشه. مامان چشم به هم بزنی برگشتم.

لبخند زد یا شایدم یک پوزخند مادرانه که مسخرگیش توی نگرانی زیادش حل شده بود و به چشم نمی اومد.

گفت:

- کی میای؟

گفتم:

- آخر هفته ها شبا برمی گردم خونه. هنوز معلوم نیست.

هق هقش شدید تر شد و سریع از بغلم اومد بیرون.

به سختی و با تکیه به دست راستش سعی کرد بلند شه. کمکش کردم. رفت سمت اتاقش، دم درش ایستاد، دستش رو از زندونی دستم کشید بیرون. قفل در رو جایگزین دستام کرد و سفت فشرد. لبخند غمگینی زد و در رو روم بست.

چشمام رو بستم. بستم و گشتم تو وجودم دنبال رائیکای همیشگی. چقدر سخت بود تو اون دالان پر از چند راهی دنبال یک چیز گشتن اما جوینده یابنده است و من یافتم. شدم رائیکای همیشگی. سروان رائیکا کردانی!

چمدونم رو گذاشتم زمین و به صورت خیس از اشکش خیره شدم. دست کشیدم رو صورتش که چروک شده بود و گفتم:

- برام دعا کنی ها!

فقط چشماش رو روی هم گذاشت. رو کردم به روژان و گفتم:

- جون تو و جون مامان. خیلی مراقب خودتون باشید. به رادمهرم سفارشتون رو کردم. میاد بهتون سر می زنه.

روژان گفت:

- چشم! تو رو خدا مواظب خودت باش رائیکا.

یک لبخند آروم زدم و بغلش کردم. روی موهاش یک بوسه آروم نشوندم و رفتم طرف مامان. دست راستش اومد بالا. قربون دست چپت برم که حرکت نمی کنه. رفتم تو بغلش، این بار طولانی. بوسیدمش و فقط گفتم:

- برام دعا کن.

آروم از بغلش اومدم بیرون و چمدونم رو برداشتم.

مامان قرآن رو گرفت بالا و من سه بار از زیرش رد شدم. دستم رو به نشونه ی خداحافظی گرفتم بالا و گفتم:

- خدافظ!

جوابم رو دادن. دیگه تحمل دیدن اشک های مامان رو نداشتم. عقب گرد کردم و از خونه زدم بیرون. نگار و سوگند منتظرم بودن.

سوار شدم و گفتم:

- سلام!

جوابم رو دادن. سوگند گفت:

- سخت بود؟ نه؟

همون جور رو به پنجره گفتم:

- خیلی!

با پوزخند گفت:

- روزی که مامانم متوجه شد می خوام به عنوان مستخدم کار کنم خونمون رو کرد میدون جنگ.

تو دلم گفتم، کاش فقط مستخدمی بود.

دیگه تا رسیدن به خونه هیچی نگفتیم. نگار دم در پیادمون کرد و رو به من گفت:

- از این به بعد خودت می ری و میای.

سوگند بی توجه در رو بست و من آروم گفتم:

- باشه.

درب خونه با صدای تیکی باز شد.

کنار سوگند قرار گرفتم و به جاده ی طولانی جلوی روم خیره شدم. گفتم:

- اوه چقدر راه!

سوگند گفت:

- طول خونه ی ما کمتر از این جاده هست.

یک ضربه ی آروم زدم پشت کمرش و گفتم:

- بیخیالش! بیا بریم وگرنه؟

صدام رو مثل زن کردم و گفتم:

- اخراج!

دو تامون با هم خندیدیم و راه افتادیم.

سوگند گفت:

- آره دیدی؟ این کارو کنی اخراج، اون کارو کنی اخراج. بالا بری، پایین بیای، نفس بکشی اخراج.

خندیدم و گفتم:

- از قیافت معلوم بود سخت داری خودت رو کنترل می کنی.

سوگند خندون برگشت سمتم و گفت:

- خدایی؟

با صدای مسخره ای گفتم:

- آره به جون شوما.

دو تامون خندیدیم.

برام جالب بود شخصیتم با پا گذاشتن تو این خونه می مرد و شهرزادی می شدم که خودم نمی شناختمش.

رسیدیم به در. سوگند در رو باز کرد و گفت:

- برو تو!

حوصله ی چک و چونه زدن رو نداشتم. رفتم داخل و سوگندم بعد از من وارد شد. مهتاج رو دیدم که داشت می اومد سمتمون. تا بهمون رسید گفت:

- خوبه دیر نکردید. برید لباس هاتون رو عوض کنید که کار داریم.

تو دلم گفتم، علیک سلام.

سوگند گفت:

- بزن بریم.

رفتیم به سمت ساختمون. تا وارد شدم دو تا زن رو دیدم که یکیشون داشت بند لباس اون یکی رو براش می بست.

با صدای در هر دوشون برگشتن سمت ما.

- سلام.

جواب سلامم رو دادن.

سوگند گفت:

- شهرزاد، همکار جدید.

رو به اون زنه که داشت بند رو درست می کرد و چهره ی ساده ای داشت گفت:

- مهتاب!

رو به دختر لاغر و سبزه رو و بانمکی هم گفت:

- لیلی جون.

گفتم:

- خوشبختم.

لیلی گفت:

- منم! خوش اومدی.

مهتاب رو به لیلی گفت:

- مستخدمی هم خوش اومدن داره؟

بعد رو به من گفت:

- خوشحالم از آشناییت. موفق باشی! عجله کنید وگرنه ...

هممون با هم گفتیم:

- اخراج!

زدیم زیر خنده و سوگند رفت تو یکی از اتاق ها و چند دقیقه بعد با دو دست لباس که تو کاور بودن برگشت. یکیش رو داد دستم و گفت:

- برو بپوشش.

رفتم تو اتاقم. چمدون رو یک گوشه گذاشتم تا شب بیام درست و راستش کنم.

لباس رو از تو کاور در آوردم. روپوش و شلوار با یک لچک. سرمه ای و سفید! لباس ها رو پوشیدم. کیپ تنم بودن. هیچ جایی برای جولان نبود.

تو آینه به خودم خیره شدم. سرمه ای به پوست سفیدم می اومد. الان سوگند خوش تیپ شده بود. ستِ ست!

لچک رو از روی تخت برداشتم و بهش خیره شدم. کمتر از نیم متر پارچه توش استفاده شده بود. اینو نمی پوشیدم سنگین تر بودم. همه ی موهام می زد بیرون که.

پرتش کردم رو تخت و روسری ساده ی سفیدم رو برداشتم و دور گردنم پیچیدم و همون پشت گره زدم. به خودم نگاه کردم. این طوری بهتر بود. حداقل می شد گفت یک چیز پوشیدم. تازشم انقدر موهام به چشم نمی اومد. حوصله ی تحمل کردن سنگینی نگاه ها رو نداشتم.

با یک نگاه دیگه به آینه و مطمئن شدن از وضعم از اتاق خارج شدم.

راهمو به طرف آشپز خونه کج کردم. وای خدای من چقدر این آشپزخونه بزرگ بود. سوگند رو دیدم که داشت به مستخدم ها دستور می داد. لبخند زدم و رفتم کنارش ایستادم. خیلی دلم می خواست هرچی می تونم بیشتر باهاش صمیمی بشم که بدونم دختری که تا حالا تفاوتش رو با بقیه دور و بری های نگار دیده بودم تن به اینجا بودن و اینجا موندن داده.

با دست تکون دادن های سوگند به خودم اومدم.

خندید و گفت:

- چی شدی؟ رفتی هپروت؟

با لبخندی که از ته دلم بود گفتم:

- نه داشتم پری نگاه می کردم حواسم پرت شد.

لبخند سوگند از رو صورتش جمع شد. انگار نه انگار چند دقیقه قبل داشت می خندید. با دیدن حالت صورتش دلم گرفت.

با غمی که تو صورتش بود گفت:

- ای کاش نبودم! برای کسی که هیچی نداره بهتره این یه قلم هم نباشه چون مایه دردسره، مایه عذابه. همه فکر می کنن به خاطر نداریت سهل الوصول تری. مخصوصا اگه سایه ای بالای سرت نباشه.

الان نه زمان درستی بود برای دردِ دل و نه مکان درستی. ترجیح دادم از اون حال و هوا بیارمش بیرون و کنجکاویم رو بذارم برای یه روز دیگه. حالا حالا ها وقت داشتم.

با لبخندی که خودمم مصنوعی بودنش رو حس می کردم، گفتم:

- بی خیال بابا! حالا که خدا داده، پس ازش استفاده کن.

سوگند آه کشید و گفت:

- حتما! اونم چه استفاده ای.

یه دفعه مهتاج وارد آشپزخونه شد و با صدای بلندی که کمتر از فریاد زدن نبود گفت:

- تو هنوز اینجایی شهرزاد؟ اصلا به اون برنامه ای که بهت گفتم گوش کردی؟ بهتره عجله کنی. الان وقت قرص های خانومِ پریسان هست. با این بی دقتیا خیلی زود اخراج می شی دختر جون. قرص ها تو کابینت اولی کنار دیوار هستن. عجله کن!

بعد غر غر کنان از آشپزخونه خارج شد. لحظه های آخر صداشو می شنیدم که می گفت:

- با این احمقا دیگه دارم پیر می شم.

سریع قرص ها رو برداشتم و توی یه سینی با لیوان آب گذاشتم. سعی کردم طوری راه برم که آب توی سینی نریزه آخه از این ها بعید نبود با ریختن اولین قطره آب توی سینی اخراجم کنن.

***

سینی رو با یه دستم نگه داشتم و آروم در اتاق خانوم پریسان رو کوبیدم. چقدر اسمش بهش میاد. سلیقه اونی که این اسم رو انتخاب کرده براش عالی بوده.

با شنیدن صدای محکم و با ابهتش وارد اتاق شدم. بدون اینکه سرش رو بالا بیاره گفت :

- کمی تاخیر داری ولی چون روز اولِ اینجا بودنته می بخشمت.

تو دلم گفتم، آره حتما به خاطر روز اول اینجا بودنمه نه قیافه ای که دارم.

با احترام سینی رو روی عسلی کنار تختش گذاشتم و دو تا از قرص ها رو بهش دادم تا بخوره. با نوشیدن آبی که آورده بودم اخماش رفت تو هم. وای خدا به خیر بگذرونه!

با صدای خونسرد ولی عصبی ای گفت:

- باید از مهتاج می پرسیدی خانم چه آبی می خوره. من آب سرد نمی خورم. این کارا نباید تکرار بشه. فهمیدی؟

سعی کردم خونسردی خودمو به دست بیارم. نفس عمیقی کشیدم که از چشمای تیز بین خانوم پریسان دور نموند. با آرامش گفتم:

- عذر می خوام خانوم. منو ببخشید! مهتاج نبود و من حواسم نبود از کس دیگه ای سوال کنم.

دروغ که شاخ و دم نداره! الهی شکر مهتاج نبود!

نگاه گذرایی بهم انداخت. این بار با لحن عصبی ای گفت:

- این چیه سرت کردی؟ مگه مهتاج لباس کامل بهت نداد؟

قبل از این که بتونم جوابی بهش بدم زنگ رو به صدا در آورد و مهتاج مثل قبل انگار که پشت در باشه ظاهر شد.

خانوم ازش پرسید:

- لباس این دختر چرا این طوریه؟ مگه نمی دونید از سرپیچی از قوانینم متنفرم؟

مهتاج جواب داد:

- خانوم من متوجه نشدم.

- یعنی چی متوجه نشدی؟ مگه نمی دونی کارت تو این خونه چیه ؟ جواب منو بده.

- چشم خانوم بیشتر دقت می کنم.

- زودتر برو تا این پارچه کهنه رو از روی سرش باز کنه.

مهتاج با حرصی که از تو صداش پیدا بود گفت:

- راه بیفت شهرزاد! باید بریم پایین.

سعی می کردم قدم هامو آروم آروم بردارم تا یه فکری برای عصبانیت این دیو سه سر کنم ولی بیشتر باعث ناراحتی و عصبانیتش شدم اونقدر که اگه می تونست سرمو گوش تا گوش می برید.

با جیغی که مهتاج زد به خودم اومدم و بهش چشم دوختم.

- من باید یه حرف رو چند بار بزنم تا توی کله پوکت فرو کنی؟ هان؟ این قدر زبون نفهم بودن نوبره.

سعی کردم آروم جواب بدم:

- آخه مهتاج خانوم موهای من می ریزه. اون لچک خیلی کوچیک بود ترسیدم سرم کنم.

واقعا تو اون لحظه که از اخراج و خراب شدن ماموریتم می ترسیدم هیچی دیگه به فکرم نرسید تا بگم.

مهتاج بدون اینکه تغییری تو قیافش بده گفت:

- موهاتو قراره ببندی نه اینکه باز بذاری و روش لچک سر کنی. فهمیدی؟ وقتی هم موهاتو می بیندی ریزشی نداره. حالا هم سریع برو تو اتاقت و همون رو سرت کن. تا پنج دقیقه دیگه اینجا باش وگرنه من می دونم و تو.

کش موهام رو با حرص باز کردم. مشتم رو کوبیدم به دیوار و با حرص لچک رو از روی تخت چنگ زدم و جلوی صورتم گرفتم. همیشه از زور گویی متنفر بودم، اونم به خاطر این نیم متر پارچه.

صدای مهتاج پیچید تو گوشم:

- شهرزاد اومدی یا نه؟ دختر تو انگار کارت رو دوست نداری.

با صدای بلندی تقریبا فریاد زدم:

- دارم میام.

همون جور که لچک رو می بستم زیر لب غر زدم:

- امون هم نمی دن که!

به خودم نگاه کردم. موهای طلاییم از جلو و عقب دراومده بود. هیچی دیگه قدم اول رو برداشتیم. معلوم نیست تا کجا باید پیش بریم.

عصبی یک نفس عمیق کشیدم که به اعصابم مسلط بشم. اومدم بیرون و مهتاج رو که پشتش بهم بود صدا زدم:

- مهتاج خانم؟

برگشت سمتم و یک نگاه بهم کرد و گفت:

- نمی تونستی از همون اول همین جوری باشی؟

اومد نزدیکم و گفت:

- چه موهای نازی! چقدر تو خوشگلی دختر!

انگار که به خودش بیاد دوباره صداش جدی شد و گفت:

- برو پیش خانم. اگه کاری نداشت بیا پایین کمک بچه ها برای نهار.

داشت می رفت که گفتم:

- سوگند کجاست؟

ایستاد و گفت:

- سر کارش، تو آشپزخونست احتمالا. برو بعد بیا ببین کجاست. برو دیگه!

رفتم به سمت سالن. پله ها و نرده های چوبی خودشون رو سخاوتمندانه به رخ می کشیدن. سکوت توی سالن رو فقط صدای موسیقی لایت زیبایی می شکست. آروم آروم از پله ها رفتم بالا. به پشت در اتاقش که رسیدم لحظه ای ایستادم و بعد در زدم.

صداش به گوشم رسید:

- بله؟

من: منم خانم! شهرزاد.

گفت:

- کاری ندارم. فعلا تا نهار کسی مزاحمم نشه.

چشمی گفتم و با حرص برگشتم سمت سالن. تا حالا تو عمرم از کسی زور نشنیده بودم.

رفتم تو آشپزخونه که دیدم سوگند داره کاهو خرد می کنه. مهتاب و لیلی هم بودن. سلامی گفتم که همه جواب دادن. رفتم رو به روی سوگند و گفتم:

- چکار کنم الان؟

گفت:

- کار خاصی نیست. عوضش فردا حسابی کار داریم.

با تعجب گفتم:

- فردا چه خبره؟

مهتاب در حالی که سرش تو قابلمه ی روی گاز بود گفت:

- پس فرداش مهمونی داریم.

صدای لیلی باعث شده سرم رو به طرفش بچرخونم:

- مهمونی های آخر هفته. بعضی وقتا تعدادشون می ره بالا و بعضی وقتا هم نه! شاید ده نفر.

گفتم:

- ده نفر کمه؟

سوگند با پوزخند گفت:

- مهمونی کوچیکشونه. بزرگ ترینش مثل عروسی بود. من تو عمرم تو فک و فامیلامون از این عروسیا نداشتیم. مهمونا فکر کنم صد نفری می شدن. تو باغ برگزار شد.

گفتم:

- حالا این مهمونیه بزرگه یا کوچیک؟

لیلی در حالی که چشماش از خرد کردن پیاز اشکی و قرمز شده بودن، گفت:

- هی یک چیزی بیشتر از کوچیک. حدودا پنچاه نفر!

گفتم:

- حالا چرا آخر هفته؟

سوگند گفت:

- اینو باید از خودشون پرسید. همیشه پنجشنبه ها دور هم جمع می شن.

مهتاب با شیطنت گفت:

- احتمالا دور از چشم ما دعای کمیل می خونن یک وقت ریا نشه.

هممون زدیم زیر خنده. سوگند گفت:

- آره هیچکی هم نه و اینا. فک کن پریسان با چادر گل گلی بنفش و آبی سر سجاده در حال تسبیح.

تصورشم خنده دار بود.

لیلی گفت:

- فکر کن دعا کنه بعد همون لحظه اجابت نشه به خدا می گه اخراج.

دیگه مهتاب غش کرده بود از خنده. جمع باحالی بود.

سوگند گفت:

- خب بسه بسه دیگه! به کاراتون برسید.

همه مشغول کارشون شدن. منم رفتم سراغ قابلمه ها تا یک کاری برای خودم بتراشم.

نهار رو روی میز دوازده نفره ی توی سالن به بهترین شکل چیدیم. سه نوع غذا فقط برای یک وعده!

چقدر اصراف! قیمه و شیرین پلو و میگو پلو. اَه که چقدر از میگو متنفرم. به ظرف بزرگ سالاد و سه ظرف از ژله های قرمز و نارنجی و سبز خیره شدم. قاشق ها رو مرتب کردم و به میز خیره شدم. یک میز نهار تک نفره!

فقط سه تا قاشق در سایز های مختلف و چنگال و کارد کنار بشقابش بود. رفتم سمت اتاقش و بعد از صاف و صوف کردن خودم در زدم.

من: خانم نهار آماده است.

صدای پر اقتدارش بلند شد:

- بیا تو!

در رو باز کردم. روی تختش دراز کشیده بود. گفت:

- بیا کمکم کن بلند بشم.

رفتم سمتش و آروم پشت کمرش رو گرفتم و کمکش کردم تو جاش بشینه. پتو رو هم از رو پاش برداشتم و آروم عقب کشیدم. یک دفعه صدای پارس سگی اومد. رنگم پرید. نفسام کوتاه و بلند شدن. ضربان قلبم نظمش رو از دست داد. دوباره همه چی تو هم پیچید.

صدای پارس سگ ... تاریکی ... صدای چند تا مرد ... رعد و برق ... هنوز اون باد و بارون رو حس می کردم. من چقدر می ترسیدم از همه ی اینا.

با ترس برگشتم سمت صدا. کنار شومینه یک در حدودا یک متری بود. هن و هن نفس هام رو می شنیدم. یک دفعه کله ی سگ سیاه اومد بیرون. پریدم عقب. چشمای سرخیدش فقط معلوم بود. صدای نفس هاش و پارس های کوتاهش به گوش می رسید. اگه ترس از توبیخم نبود همون لحظه جیغ می زدم تا راه نفسم باز بشه. کاش از اون دخترا بودم که غش کنم و راحت شم ولی غش تو برنامه ام نبود.

پریسان که از تخت اومده بود پایین بهم نگاهی انداخت و گفت:

- تو چرا انقدر رنگت پریده؟

صدای پارس سگ باعث شد چشمام رو ببندم و دستم رو بذارم جلو دهنم و یک جیغ کوتاه و آروم بکشم.

صدای خنده ی زن سکوت اتاق رو شکست اما من فقط نگاهم به سگ بود که هنوز همون طوری تو جاش باقی مونده بود.

زن ساکت شد و گفت:

- تو از سگ می ترسی؟

بدون این که منتظر جوابم باشه رو به سگ گفت:

- کیدو بدو بیا پیش مامان.

سگ یک دفعه اومد بیرون و دوید سمت پریسان و من دویدم سمت اتاق. سگ رفت زیر دست پریسان و خودش رو به پاهای پریسان مالوند و من داشتم نفرت انگیز ترین صحنه ی زندگیم رو نگاه می کردم.

پریسان برگشت سمتم و گفت:

- کیدو پسر خوبیه. کیدو شهرزاد دوست ماست. بهش سلام کن.

سگ دو قدم اومد جلو و من بیشتر چسبیدم به دیوار. سگ شروع کرد به تکون دادن دمش.

پریسان دست کشید پشتش و گفت:

- پسر من چه با ادبه! آفرین! کیدو فقط اونایی که بدن رو اذیت می کنه.

رو به من باهمون لحن جدیش گفت:

- از کیدو نترس! اگه ببینه کسی باهاش دوست نشده خیلی می ره طرفش. هیستیریکش نکن. باهاش خوب باش. کاری به کارت نداره. حالا هم راه بیفت باید بریم. وقت نهارم داره می گذره.

سعی کردم آروم باشم. سگ رفت طرف در و آروم رفت داخل. پاهام جون گرفتن و راه افتادم.

«یک جلوه ی دیگر!»

کاور قرص رو پرت کردم رو عسلی و سیم کارت جدید رو از تو کاور درآوردم و انداختم تو گوشی. سریع و بدون مکث شماره گرفتم.

- بفرمایید؟

- سلام سرهنگ! تیرداد هستم.

-سلام خسته نباشید سرگرد تیرداد. کارها چطور پیش می ره؟

شقیقه هام رو با انگشت و اشاره و شستم فشردم و گفتم:

- فردین گفت تا دو سه ماه دیگه می خوان برن سفر. دبی احتمالا شایدم ریاض!

سرهنگ:

- خُب؟

ادامه دادم:

- سخت بود ... خیلی! اما بعد از حدودا دو هفته به در و دیوار کوبیدن تونستم نظرش رو جلب کنم. فهمید خیلی کار از دستم برمیاد و پیشنهاد داد همراهیشون کنم.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

سرهنگ خوشحال گفت:

- عالیه سرگرد! این خیلی خوبه. در ضمن منم براتون خبر دارم.

ساکت منتظر شدم که گفت:

- یکی از بانوان سروان هم تونستن اولین قدم رو برای نفوذ به این گروه بردارن.

با تعجب گفتم:

- می شناسمشون؟

گفت:

- سروان کردانی!

هر چی به ذهنم فشار آوردم غیر از یک علامت سوال هیچی نصیبم نشد. گفتم:

- چون فقط چهار روز توی ستاد شما بودم به یاد ندارمشون.

سرهنگ: درسته! گفتم بهتون اطلاع بدم شاید با هم برخورد کردید. از مشخصات بارزشون چشم های سبزشونه.

گفتم:

- بله متوجهم. ممنون!

سرهنگ ادامه داد:

- سرگرد یک کاری دارم براتون. به بچه های ستاد سپردم حدود چهار نفر رو در اختیار شما می ذارم. شما فقط باید نظارت دورادور داشته باشید روشون. از نزدیک سروان شایان بهشون نظارت دارن.

گفتم:

- در چه رابطه ای؟

سرهنگ:

- عرض می کنم خدمتتون. منزل سروان کردانی باید تعویض بشه.

با تعجب گفتم:

- مگه عوض نشده؟

با لحنی که کمی شماتت توش بود گفت:

- سرگرد؟ اگر از اول تغییر مکان می دادن اونا به راحتی با یک تحقیق از همسایه ها می فهمیدن تازه به محلشون اومدن و شک می کردن و با یک پیگیری ساده متوجه می شدن اما حالا به بهانه ی عقب افتادن اجاره چند ماهه و ندادن اجاره ی این ماه این عمل کاملا عاقلانه تره. راحتی کار این جاست که اولین حقوق خانم کردانی صرف لباس شد برای ایشون. کار این گروه اینه که به صورت کاملا مخفیانه و تحت نظر از همسایه های محله ی قبلی ایشون سوالی بکنید که ببینن می دونن شغل خانم کردانی چیه؟ اگه نمی دونن که هیچی اگر می دونن تاکید کنید به کسی چیزی بروز ندن. حواستون باشه جناب تیرداد این قضیه به هیچ عنوان لو نره.

تو دلم به هوش سرهنگ آفرین گفتم و گفتم:

- بله درست می گید. مطمئن باشید. کاری ندارید؟

سرهنگ: موفق باشید.

قطع کردم و سیم کارت رو درآوردم و دو نیمش کردم و گذاشتم تو جیبم که تو خیابون یک سطل زباله دیدم بندازش دور. بلند شدم و ربدوشامبرم رو برداشتم و رفتم سمت حمام. کله ام بعد از اون همه سر و کله زدن با یک مشت خلافکار نیاز به استراحت داشت. سر درد امونم رو بریده بود و قرص هم اثر نکرده بود. 

آب سرد یک لحظه نفس کشیدن رو از یادم برد اما خیلی زود عادی شد. همین طور زیر دوش داشتم فکر می کردم وجود یک زن تو این گروه برای خودش ریسک بالایی بود. هر چی فکر کردم اصلا شخصی به نام کردانی یادم نمی اومد. چرا متوجهش نشده بودم؟ البته انتظار بی جایی بود توی چهار روز که منتقل شده بودم به این ستاد و شهر و بعدشم رفتم ماموریت تمام اشخاص رو بشناسم.

دوباره ذهنم پر کشید سمت فردین. تو این پونزده، شونزده روز همه جوره امتحان پس داده بودم بهش. از گوش دادن تمامی دستورات ریز و درشتش و رفتن باهاش به مهمونی هایی که توش هیچ خبری از گروه و باند حرفه ای نبود و فقط یک پارتی بود و یک مشت آدم علاف و الکی خوش. یاد دخترایی می افتادم که با تمام تلاششون موفق نشده بودن بیان سمتم برای پیشنهاد رقص و هزار تا کوفت دیگه. دستی توی موهای خیسم کشیدم و درجه ی آب رو بردم بالا. چقدر فردین بهم خندیده بود و گفته بود گوشت تلخ اما بد که نبود هیچ، خیلی خوبم بود. بیشتر ازم خوشش اومده بود تا این که بدون چک و چونه مواد رو برده بودم به آدرسی که داده بود بدون هیچ دردسری. بدش می اومد یک جای کار می لنگید. والا!

شامپو زدم به موهام و صورتمم شیش تیغ کردم و زود زدم بیرون. موهام رو مرتب سشوار کشیدم و فشن به صورت کج ریختم تو صورتم. چقدر فرق داشتم با همیشه. اونی که همیشه موهاش رو به عقب سشوار می زد حالا شده بود یک پا فشن. اونی که همیشه یک ته ریش داشت، حالا صورتش از حریر صاف تر بود. شلوار کتان مشکیم و کت اسپرت سفیدم رو پوشیدم و زدم بیرون.

سوار کمری سفیدم شدم و آهنگ همیشگی رو پلی کردم و راه افتادم. صدای طلاییش سکوت ماشین رو پر کرد.

« ای واژه ی بی معنی!

رویایی بی تعبیر

آغاز ترین پایان

آزاد ترین تقدیر

از قلب تو می روید

نبض غزلی تازه

پنهان شده ای در من

گمنام پرآوازه

تو سایه ی خورشیدی

تو بوسه ای در بحران

تو دلهره ای آرام

مهتابه تر از باران

آرامش طوفانی

می سازی و ویرانم

رسوایی راز آلود

می پوشی و عریانم

من حادثه بر دوشم

من عشق نمی دانم

در هیچ تمامم کن

تا زنده شود جانم

ای واژه ی بی معنی

رویایی بی تعبیر

آغاز ترین پایان

آزاد ترین تقدیر

من را تو به خود خواندی

معشوقه ی ناخوانده

دل را به ازل بسپار

یک دم به ابد مانده.»

( سایه آفتاب از علیرضا قربانی )

دوباره تکرار رو زدم. صد بارم می شد خسته نمی شدم. نزدیک قرار که رسیدم مجبوری فلش رو درآوردم و گذاشتم تو جیبم. دستم به سیم کارت خورد و سریع زدم کنار و پیاده شدم و توی یکی از سطل زباله ها انداختمش. CD رو فرستادم تو ضبط و صداش رو تا ته زیاد کردم. خودم داشتم کر می شدم.

« ابیرام الن حالا بیا

تا که همه با هم بره دستا بالا

آها!

شیطونی نکن با این دلم

آره دوستت دارم ناز گلم

یک کاری کن تا آروم شه دلم

خودت می دونی که عاشقتم

بیا این دلمو بازی نده

فاصله ی دلم تا تو کمه

اگه لجبازی کنی باز یک نمه

بدون می رم می دم دلم رو به همه.»

واقعا معنی اون کجا این کجا؟ اون چقدر خوش معنی بود و به قول خود قربانی رازآلود. 

قامت بلند فردین پیدا شد. با اون شلوار قهوه ای و پیراهن خردلی مثل همیشه خوش پوش و آن تایم جلوی در کافی شاپ ایستاده بود.

جلوی پاش زدم رو ترمز که سرش رو آورد پایین و با اون صدای مردونه اش گفت:

- چطوری داداش؟

گفتم:

- سلامتی! بپر بالا بریم ببینم چکارم داری که انقدر سریع احضار شدم.

خندید و سوار شد و همون جور که کمربندش رو می بست گفت:

- کار مهم تر از این که آخر هفته بازم مهمونی می خوایم بریم؟

تو دلم عزا گرفتم اما به ظاهر خوشحال برگشتم سمتش و گفتم:

- جون داداش؟

یکی زد پشت کمرم و گفت:

- به جون تو!

ماشین رو به حرکت درآوردم و گفتم:

- خب الان باید کجا بریم؟

همون طور که حواسش به گوشیش بود گفت:

- بریم از یکی از دوستام دو دست لباس برداریم. برو پاساژ تندیس!

سری تکون دادم و گفتم:

- اوکی تندیس سنتر!

چیزی نگفت و من سرعتم رو بردم بالا.

تو پارکینگ پاساژ پارک کردم و پیاده شدیم.

فردین راه افتاد و منم شونه به شونه اش حرکت کردم. از لحاظ قد و هیکل کپ هم بودیم. هر دو تامون قد بلند و هیکل ورزشکاری. هر چی باشه به قول داریوش یک پا باشگاهی باز بودیم.

فردین بدون توجه به تمام بوتیک های لباس راه خودش رو پیش می رفت. نمی گفت هم هر کسی می فهمید جای خاصی مد نظرشه.

گوشیش رو در آورد و شماره گرفت:

- الو سامیار؟ سلام. خوبی؟

- ....

- باشه بابا تو هم. برو پیش شاهرخ منم دارم میام اون جا.

فردین جلوی یک بوتیک بزرگ که ویترینش مخلوطی از رنگ طوسی و وسایل چوبی بود ایستاد و یک نگاه سرسری به لباس ها انداخت و گفت:

- بریم تو!

همون جور که دستش پشت کمرم بود به سمت درب مغاره هدایتم کرد و با هم وارد شدیم.

رو به دو تا پسر اونجا گفت:

- فرش قرمزتون کو؟

دو تا پسرا خندون برگشتن سمت ما و اومدن طرفمون.

یکی از پسرا که چشمای عسلی و موهای قهوه ای تیره داشت گفت:

- به آق فردین! باد آمد و بوی عنبر آورد.

اون یکی که چشم و مو مشکی بود گفت:

- خوبی داداش؟ خوش اومدید.

فردین گفت:

- صد در صد.

هممون زدیم زیر خنده. با اینکه به نظرم اصلا چیز خنده داری نبود.

فردین ادامه داد:

- معرفی می کنم دوستم ارسیما.

دستش رو به سمت پسر مو قهوه ایه دراز کرد و گفت:

- سامیار و ایشونم شاهرخ.

با دو تاشون دست دادم و مردونه اظهار خوشبختی کردم.

سامیار گفت:

- به جمع ماها خوش اومدی.

فردین گفت:

- معلومه که اومده. وقتم رو نگیر کلی کار ریخته رو سرم. یکی دو دست لباس شیک و مجلسی می خوام برای خودم و این داداشمون.

شاهرخ رفت سمت پیشخوانش و گفت:

- الساعه!

فردین رو به سامیار گفت:

- تو هم هستی؟

سامیار گفت:

- شک داشتی؟

فردین گفت:

- نه بابا! توی کنه نباشی که اصلا مهمونی تشکیل نمی شه.

سامیار پشت چشمی نازک کرد و گفت:

- شک نکن!

بعد رو به من گفت:

- تو همیشه انقدر ساکتی؟

خندیدم و گفتم:

- نه بابا! یکمی بیشتر آشنا شیم از دست من سر به بیابون می ذارید. الان چون مثلا اولِ آشناییمونه بذار یکمی آقا وار رفتار کنم.

خندید و گفت:

- نه بابا! بزن قدش.

زدم قدش که صدای شاهرخ گفت:

- اینا چطورن فردین؟

فردین به سمت شاهرخ برگشت و منم خیره شدم به دو تا کت و شلوار براق مشکی و دو تا پیراهن سفید که شبیه هم بودن.

شاهرخ ادامه داد:

- به نظرم شبیه هم بپوشید چیز جالبی می شه.

فردین به سمت من نگاهی انداخت و گفت:

- نظرت چیه؟

گفتم:

- بد فکری نیست. جالبه!

فردین رو به شاهرخ گفت:

- خوبه! بده پرو کنیم که کلی کار دارم.

لباس ها رو گرفتیم و رفتیم سمت اتاق پرو. کت و شلوار رو پوشیدم و خیره شدم به ارسیمای توی آینه که خودم نبودم.

پسری با چشمای سبز آبی که تو اون کت و شلوار مثل همیشه می درخشید.

کتم رو درست کردم و زدم بیرون که هم زمان شد با بیرون اومدن فردین. به هم خیره شدیم. فردین جذاب شده بود. سبزه ی صورتش جذابیش رو بالا برده بود و حالت قشنگ ابروهاش. بینی رو به بالایی داشت و کوچیک. چشماش هم مشکی بود.

بهش گفتم:

- بابا خوشتیپ!

محکم زد روی شونه ام و با اون صدای مردونش گفت:

- بابا دختر کش!

شاهرخ گفت:

- قراره چقدر تلفات بدین؟

سامیارم اظهار نظر کرد. مشخص بود از کت و شلوارا خوشش اومده. گفت:

- آقا تقلبه! شاهرخ یک دستم از این کت و شلوارا به من بده با اینا ست بشم.

شاهرخ پوزخندی تحویلش داد وگفت:

- آخه اینا کجا، تو کجا؟ برو بابا!

ما سه تا خندیدیم و سامیار یک پس گردنی نثار شاهرخ کرد.

بعد از حساب کردن لباس ها اومدیم بیرون که فردین گفت:

- پنجشنبه ساعت نه بیا میدون تجریش.

من: طبق معمول دیر وقت! باشه. تا کی طول می کشه؟

شونه ای بالا انداخت و همین جور که از در پاساژ خارج می شد گفت:

- رفتنمون رو می دونم، برگشت رو شرمنده.

منم بیخیال گفتم:

- مهم نیست فقط جوری بیایم بتونم یک دو ساعتی کپم رو بذارم. بابا فردا تو شرکت کارم داره.

زد پشت کمرم و گفت:

- باشه مهندس!

عصبی از ضربه ای که خورده بودم خواستم یه چشم غره نثارش کنم که پشیمون شدم. بذار به وقتش!

به جاش خونسرد به سمت ماشین رفتم.

سوار ماشین شدیم و فردین رو جلوی همون کافی شاپ پیاده کردم و راه افتادم سمت خونه.

با باز کردن در موج گرما سرازیر شد به سمتم. غرق شدم تو سکوت خونه. کتم رو درآوردم و پرت کردم رو کاناپه و با یک حرکت تیشرت جذبم رو درآوردم و از شرش خلاص شدم.

رفتم سمت آشپزخونه و درب کابینت بغل دیوار رو باز کردم و از در مخفی توش که تو دیوار کار شده بود دفترچه ام رو درآوردم و شروع کردم به نوشتن گزارش. غرق تو نوشتنم بودم که با احساس سرما بلند شدم و به خودم بد و بیراه گفتم بابت این طور نشستنم تو خونه. اینم وضعه من دارم؟

قهوه جوش رو روشن کردم و یک پتو روی بدن برهنه ام انداختم. صدای مامان پیچید تو گوشم، صدای قشنگش با اون لهجه ی شیرین.

همیشه تو زمستونای استخون سوز اون جا با این وضع که می دیدم صداش در می اومد و می گفت:

- این چه وضعشه آخه؟ خُب مگه مریضی پسر؟ یک چیزی تنت کن. وای این چه وضعِ اتاقه؟ تو کی زن می گیری من از دست تو و این شلختگی هات راحت بشم؟

لبخند به لبم اومد. چقدر دلم برای اون زن خونگرم و مهربون جنوبی تنگ شده بود. زنی که مادر بود اما بهتر از صد تا پدر برام پدری کرد. وقتی تو اون گرما توی اون حیاط خلوت ماهی سرخ می کرد و می گفت، بخور گوشت بشه بچسبه به تنت.

وقتی بهش گفتم، مادر من بیا بهترین جاها برات خونه بگیرم. تو فقط لب تر کن. اونم خیره به قاب وان یکاد دست سازش می گفت، اینجا رو با هیچ جا عوض نمی کنم.

وقتی از پولایی که بابا هر ماه به حسابمون می ریخت می خواستم خرج کنم می گفت، اینا مال خودته. دوست ندارم پول پدرت تو خونه ی من خرج بشه. وقتی می گفت، اگه دلش برای من سوخته بود من و زندگیش رو ول نمی کرد، شک نمی کرد و فکر نمی کرد چشمم به پولاشه و خام حرفای خانوادش نمی شد. من فقط یک دختر شهرستانی بودم. بی کس و کار! که اومده بود و خواسته بود بشه همه ی کسم. وقتی دید شده زندگیم، رفت و زندگی و دودمانم رو به باد داد.

یاد شبایی افتادم که از عصبانیت انقدری ضربه می زدم به کیسه بوکسم که تا سه روز دستم سرخ بودم. یاد اینکه پدری دارم نامرد که فقط با پولاش برام پدری کرد، که فقط محبتش رو این جوری نشون می داد. حالم از هرچی پدره به هم می خوره. همون پدری که رفته بود. که مادر شهرستانیم رو سپرده به امان خدا و رفته بود و با زنی زندگی می کرد که مورد تایید خوانوادش بود. پسر دار شده بود، دختر دار شده بود، زندگی می کرد و یادش رفته بود که زندگی دو نفر رو سوزونده. اول زنی که بهش دل بسته بود، بعدم پسری که با نفرت بزرگ شد، با یه تلخی گزنده تو قلبش. همون کسی که زن خوزستانی و عربش رو که خودش خواسته بودش ول کرد چون کسر شان بود براش. چون وقتی عین هاش رو غلیظ تلفظ می کرد آبروش می رفت، چون وقتی جای مامان به پسرشون می گفت یوما زشت بود، چون وقتی به جای حرف نزن بهش می گفت اِسکِت آب می شد می رفت زمین.

چرا نمی دونست پسرش با افتخار می گه مادر من عربه؟ که کسر شانش نمی شه. با افتخار عربی بلده ولی وطنش ایرانه. مادر من یک ایرانی بود. یک ایرانی که عرب بود. یک ایرانی که خونگرمیش نشون می داد اون یک ایرانیه، اون یک خوزستانیه. پدرم نمی دونست پسرش به مادرش افتخار می کنه و همون پدر به اصطلاح متمدنش نفرت انگیز ترین موجود توی زندگیشه. چرا نمی دونست خیلی از فارس ها برای من پدری کردن اما پدرم که فارس بود هیچ چیزی از پدری ازش ندیدم؟ چرا نمی دونست اگه پولش نبود پسرش حتی نیم نگاهی بهش نمی انداخت؟ مادر من مرد تحویل جامعه داد. خودش می گفت و اون به اصطلاح پدر می گفت و همه می گفتن. من مرد شده بودم تا انتقام هر مرد و زنی رو که مرد صفت بودن از نامردا بگیرم.

نامردایی مثل اون به اصطلاح پدر، اونی که این قدر حقیر بود که بزرگی و منزلت رو تو فارس بودن دید. لعنت به هرچی خود برتر بینه، لعنت به نامردی، دروغ، دو رنگی! لعنت به هرچی پدر نامرده! 

صدای بوق اتمام کار قهوه جوش و تلفن خونه با هم قاطی شد. زود بلند شدم و دکمه ی استپ قهوه جوش رو زدم و به صفحه ی تلفن خیره شدم. مامان بود. چقدر حلال زاده است این فرشته. انگاری تازه یادم اومد چقدر دلتنگشم. لبخند نشست کنج لبم. تلفن رو تو دستم محکم فشار دادم و با صدایی که سعی می کردم سرخوش باشه گفتم:

- الو؟

- الو مامان؟ کیف حالَک؟ (الو مامان حالت چطوره؟)

وای که چقدر دلتنگ این شیرین زبون عرب بودم:

- سلام مادر من. من خوبم شما خوبید؟

- الحمدا...! شنی سویین؟ (خدا رو شکر! چه کار می کنی؟)

- کارای همیشگی. کار خاصی نیست.

- متأکد یوما؟ (مطمئنی مادر؟)

- ای یوما. ماذا کذب؟ (آره مادر. برای چی دروغ؟)

- وأود أن الملح. (دلم شور می زد.)

- مادر من خودت رو ناراحت نکن. چیزی نیست که!

- تعتنی بنفسک! (مراقب خودت باش!)

- حتما تو هم همین طور.

- فی امان ا...! ( در پناه خدا!)

- مراقب خودتون باشید مامان. خداحافظ!

قطع کردم و با لبخند به گوشی خیره شدم.

همیشه همین طوری بود. تو تلفن ناخودآگاه عربی حرف می زد. تو خونه این طور نبود اما عادت کرده بود با تلفن عربی حرف بزنه.

لبخندم محو شد. یادم اومد که خیلی وقته هر آدمی دورش بوده عربی هم بلد بوده. یادم اومد کسی نبوده تا تو تلفن باهاش فارسی حرف بزنه، چون با هر کی که حرف می زد غیر از فارسی عربی هم بلد بود و عربی شده بود زبون اصلیشون.

دلم برای مادر تنهام سوخت. خاکسترش رفت و نشست رو اون همه خاکستر نفرت چند ساله و بازم تلنبار شد.

فنجونم رو پر کردم. روی کاناپه نشستم و قهوه ام رو مزه مزه کردم.

یاد مهمونی آخر هفته افتادم. یاد این که باید تو ارسیما غرق بشم تا یادم بره شخص دیگه ای هستم. یاد این که ارسیما با من زمین تا آسمون تفاوت داره. یاد این که ارسیما فقط یک نقطه ی مشترک با من داشت و اونم سرسختیش در برابر جنس مخالف بود و دیگر هیچ. یاد مهمونی خونه ی پریسان افتادم. مهمونی ای که امکان نداشت یک هفته برگزار نشه.

یک دفعه دستورات سرهنگ اومد تو ذهنم و جلدی پریدم تو اتاق و لپ تاپم رو از تو کمد درآوردم. روی پام گذاشتم و سریع به اینترنت وصل شدم. جی میلم (gmail) رو باز کردم.

یک میل فرستادم برای داریوش:

« سلام داریوش. خوبی؟ چه خبر؟ اسباب کشی کردید؟ کمک نیاز داشتید در خدمتم.»

دستم تند روی دکمه های مشکی کیبورد کشیده می شد. تایپ کردن که تموم شد یه بار زیر لب خوندمش.

« سلام داریوش. خوبی؟ چه خبر؟ اسباب کشی کردید؟ کمک نیاز داشتید در خدمتم.»

روی گزینه ی سند (send) کلیک کردم. یه ایمیل کمی تا قسمتی سِری، مفهومی و در عین حال ساده.

پاکش کردم و دیس کانکت (disconnect) شدم. لپ تاپ رو گذاشتم تو کمد و رفتم تو تخت خوابم. فرصت نشد به چیزی فکر کنم چون نرمی پتوی گلبافت روی بدن برهنه ام خواب رو به راحتی مهمون چشمام کرد.

«رائیکا/شهرزاد»

صدای مهرتاج باعث شد حواسم رو از در و دیوار خونه برای پیدا کردن یک دوربینی چیزی بگیرم و به سمتش برگردم.

مهرتاج: شهرزاد من و لیلی داریم می ریم خرید برای مهمونی فردا. مهتاب و سوگندم حواسشون به کاراشونه تو ساختمون پشتین. شیش دونگ حواست رو می دی پیش خانم پریسان. فهمیدی؟ خطایی ازت نبینم. باشه؟

گفتم:

- باشه حواسم هست.

همین جور که از آشپزخونه خارج می شد، زمزمه کرد:

- امیدوارم.

این بهترین وقت بود برای یک سرکشی درست و حسابی تو خونه. پرده ی آشپزخونه رو کنار زدم و همین جور که خودم رو سرگرم آماده کردن داروهای پریسان کردم حواسم رو جمع کردم تا با بیرون رفتن ماشین جمشید برم سراغ کارم.

صدای تک بوق ماشین و بسته شدن در مهر تایید زد به رفتنشون. سینی داروها رو برداشتم و رفتم سمت اتاق پریسان. صدای موسیقی لایت کل طبقه ی بالا رو پر کرده بود.

با انگشت اشاره و شستم دو ضربه به اتاقش زدم. صدای موسیقی قطع شد و بعد صدای پریسان بود که فضا رو پر کرد:

- تویی شهرزاد؟

گفتم:

- بله خانم.

پریسان:

- بیا داخل!

با عجله وارد شدم تا سریع بعد از دادن داروهاش برم و به سرکشیم برسم. روی تختش نشسته بود و یک کتاب تو دستش بود.

من: خانم وقت داروهاتونه.

برگشت و خیره شد بهم و دستش رو به سمت سینی دارو ها دراز کرد. رفتم سمتش و سینی رو گذاشتم رو عسلی و قرصاش رو از کاور درآوردم و به دستش دادم.

وقتی خوردن داروهاش تموم شد سریع بلند شدم تا برم و به کارام برسم. تا خواستم دهن باز کنم که ازش اجازه بگیرم، گفت:

- شهرزاد من چشمام خسته شده دیگه. بیا بقیه این کتاب رو برام بخون تا وقتی که خوابم ببره.

چون پشتم بهش بود چشمام رو به هم فشردم و به شانس گندم بد و بیراه گفتم. افتضاح تر از این نمی شد. بهترین وقت رو داشتم از دست می دادم. چاره ای نبود. رفتم طرفش و کتاب رو ازش گرفتم ولی تو دلم هی دعا می کردم زودتر خوابش ببره.

کتاب صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز بود. قبلا خونده بودمش. کتاب جالبی بود اما الان اصلا. نزدیک یک ربع بعد چشمای پریسان بسته شد. کتاب رو دمر رو تخت گذاشتم و چند بار دستم رو جلوی صورتش تکون دادم. خواب خواب بود. خوشحال کتاب رو بستم و گذاشتم رو عسلی و آروم از اتاق خارج شدم.

با دو رفتم طرف سالن و شروع کردم به زیر نظر گرفتن. مطمئن بودم حتی اگه دوربینی نصب بود و کسی می دید فکر می کرد یک کنجکاوی ساده است. در صورتی که مثل عقاب همه چیز رو زیر نظر گرفته بودم.

سیستم امنیتی خونه فوق العاده بالا بود. چند نوع از پیشرفته ترین قفل های مرکزی نصب شده بودن که به خاطر اینکه آموزش دیده بودم تونستم شناساییشون کنم. دوربین های مدار بسته سر تا سر خونه کار شده بودن و من مطمئن بودم دوربین های مخفی هم تو این خونه فراوونه.

- می شه بپرسم داری چکار می کنی؟

به سرعت برگشتم سمت صدا. نگاهم تو یک جفت نگاه مشکی قیرآلود قفل شد. نگاهی که فوق العاده آشنا بود.

صداش پر تعجب شد و گفت:

- تو؟ تو این جا چکار می کنی؟

هیچی نگفتم. تو ذهن منم دقیقا همین سوال بود. اون این جا چکار می کرد؟

یک نگاه به لباسام انداخت و با صدای بلند و پر تعجبش گفت:

- تو مستخدم این جایی؟

بازم هیچی نگفتم. یک سوال دیگه! اون کیِ اینجا بود؟

اخماش رفت تو هم و آروم گفت:

- چرا جواب نمی دی؟

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- دارید می بینید دیگه. نیازی به توضیح نیست. با اجازه!

می خواستم برم سمت آشپزخونه که گفت:

- کجا؟

برگشتم و گفتم:

- دارم می رم سرِ کارم. با اجازه!

رفتم سمت آشپزخونه و اونم پشت سرم اومد.

- وایسا ببینم. من گیج شدم. اون روز که دیدمت بهت نمی اومد مستخدم باشی.

برگشتم سمتش و با کمی عصبانیت گفتم:

- مگه مستخدم ها چه جورین؟ شما عادت دارید انقدر راحت همه چیز رو به سخره بگیرید؟

پشت میز نشست و گفت:

- یک قهوه برام بریز!

یک لحن فوق العاده دستوری! دقیقا بدترین نوع رفتار صاحب خونه با کارگر یا مستخدم.

یک فنجون قهوه براش پر کردم و جلوش رو میز گذاشتم. داشتم می رفتم که مچ دستم رو گرفت و عصبی داد زد:

- دارم باهات حرف می زنم پس بشین سرِ جات.

صداش شبیه توبیخ هایی بود که همکارامون برای بازجویی از مجرم ها استفاده می کردن اما کم نیاوردم و ایستادم جلوش و گفتم:

- می شنوم. بفرمایید؟!

به سرعت بلند شد و گفت:

- بهت می گم بشین.

هیچ حرکتی نکردم که اومد سمتم. دستش رو رو شونم گذاشت و مجبور به نشستنم کرد. هیچی نگفتم. سکوتم بیشتر عذابش می داد. تو دلم آشوب بود. نقشه نابود شده بود، به خاطر من بی دست و پا! دوست داشتم بمیرم.

صدای محکمش پیچید تو گوشم:

- تا جایی که یادم میاد شما خانم کردانی بودید. درسته؟

آب دهنم رو قورت دادم. بدبخت شده بودم. فامیلم رو یادش بود. کارم تموم بود. باید تا آخرین حد توانم سعیم رو می کردم. گفتم:

- بله، الانم می گم.

دستاش رو روی میز ستون کرد و سرش رو رو دستاش گذاشت و گفت:

- یک مستخدم انقدر ریلکس پنج میلیون رو تقدیم نمی کنه، می کنه؟

بی پروا تو چشمای مشکیش خیره شدم و گفتم:

- پنج میلیون برای پنج نفر بود نه خواهر من تنها.

توی موهاش چنگ کشید و گفت:

- به هر حال برای قشر شما یک میلیونم یک میلیونه. تازه وقتی بهت گفتم پولا رو بردار باید خوشحال می شدی نه آمپر بچسبونی.

از اون نگاه های برق آسام به طرفش انداختم ولی اون بدون هیچ حرکتی بازم بهم خیره بود. داشتم هیستریک می شدم.

حرصی و از لای دندونم گفتم:

- خوشم نمیاد زیر دین شما قشر بالاها باشم. جور کردنش از قشر خودمون راحت تر از موندن زیر دین شماست.

عصبی بلند شد و دستش رو کوبید رو میز که قهوه از فنجون پرش سرازیر شد روی میز. داد زد:

- دختره ی دروغ گو اون پژو زیر دست توی مستخدم چکار می کرد؟

یا اباالفضل! به هیچ عنوان یاد این یکی نبودم. سعی کردم به خودم مسلط بشم و ریلکس پوزخندی زدم و گفتم:

- برای یکی از آشناهامونه که تو قشر شماست.

پوزخند زد و تو چند سانتی صورتم رو دستاش خیمه زد و گفت:

- پس تو هم مثل خواهرت عقده ی ماشینی. آره؟

چنان عصبی از جام بلند شدم که اگه نکشیده بود عقب با سرم رفته بودم تو صورتش. داد زدم:

- اجازه نمی دم به من و خانوادم توهین کنید.

با همون پوزخند مزخرفش گفت:

- چرا اومدی اینجا؟ اگه پول می خواستی می رفتی از همون آشناتون که از قشر ماست کمک می گرفتی.

گفتم:

- من نیاز به کمک ندارم. اون روزم ماشینشون رو داده بودن به من تا کارشون رو راه بندازم. اگه یادتون باشه عجله داشتم.

گفت:

- بله من اصولا چیزی رو از یاد نمی برم. که این طور!

بعدش خندید و گفت:

- اوهو! تو رو خدا نگاه کن. اون روز گفتم حالا انگار کی هست که انقدره پر از غروره. فکر کردم ملکه ای چیزی باشی.

بعد با مسخرگی گفت:

- نمی دونستم مستخدم خونه ی خودمونه.

هنوزم نمی دونستم محمدی کیِ این خونه است. پسر؟ برادر؟ کی می تونست باشه؟

خشک گفتم:

- حالا فهمیدید؟ بله من مستخدم این خونه ام.

بلند شد و قدم به قدم نزدیکم شد. از جام تکون نخوردم. چند سانتیم ایستاد و گفت:

- مبارکم باشی.

نگاه تحقیر آمیزی به صورتش انداختم و رفتم طرف میز که فنجون رو بردارم که مچ دستم رو گرفت. تلاش کردم دستم رو از دستش دربیارم اما خیلی محکم اسیر شده بودم. می تونستم با یک ترفند حرفه ای راحت دستم رو آزاد کنم اما به هر حال الان من شهرزاد بودم، نه رائیکا.

بغل گوشم زمزمه کرد:

- اسمت چیه خانم کردانی؟

صورتم رو برگردوندم سمتش که رخ به رخ شدیم. هر کسی که نگاهمون می کرد فکر می کرد که وضعیتمون افتضاح بود. نفس های گرمش که پخش می شد تو صورتم حالم رو بد می کرد. بین چشمای سیاهش و چشمای سبزم جدال بود. حس می کردم چشماش داره رسوخ می کنه تو عمق چشمام و مطمئن بودم نگاه برق آسای منم به چشماش کم از نگاه خودش نداره.

- آقا هیراد؟

محمدی سریع برگشت سمت صدا و منم خیره شدم به صورت قرمز سوگند. سوگند نگاه عصبانیش رو تو چشمام انداخت و زودم از چشمام گرفت. بعد به سمت محمدی برگشت و با یک لحن خاصی که بین مسخرگی و عصبانیت بود، گفت:

- آقا هیراد متوجه نشدیم که اومدید.

هیراد همون طور که مماس با من کنارم ایستاده بود گفت:

- من مثل همیشه اومدم. شما نبودید.

سوگند یک نگاه دیگه به من کرد و گفت:

- من و مهتاب توی حیاط پشتی بودیم. داشتیم میزها رو برای فردا شب آماده می کردیم. تنها کسی که تو خونه بود شهرزاد بود.

محمدی برگشت سمتم و گفت:

- شهرزاد؟

بعد رو به سوگند ادامه داد:

- آره. مامان تو اتاقشه دیگه؟ من می رم بهش سر بزنم.

بدون توجه به ما از آشپزخونه خارج شد و فقط من و سوگند موندیم. سوگند اومد سمت من. تا بهم رسید بی توجه بهم به سمت راست هلم داد و خم شد و از تو کشو قیچی رو درآورد و داشت می رفت بیرون که دستش رو گرفتم وگفتم:

- چیزی شده سوگند؟

همون جور پشت به من گفت:

- دستم رو ول کن.

از شونه گرفتمش و برش گردوندم سمت خودم. چشمای سرمه ایش غرق تو اشک بودن. دوباره همون لرزش دلم رو حس کردم و گفتم:

- چی شده سوگند؟

با صدایی که از بغض لرزون بود گفت:

- ولم کن شهرزاد. فکر می کردم تو مثل من باشی و مثل خیلی ها نباشی اما اشتباه می کردم. من اصولا آدم شناس خوبی نیستم. متاسفم که این کاخ تونست دلت رو بلرزونه.

عصبی گفتم:

- چی برای خودت بلغور می کنی؟ مگه من چکار کردم؟

قیچی رو کوبوند رو کابینت و نسبتا داد زد:

- هیچی، تو هیچ کار نکردی فقط تا بوی پول به مشامت خورد خودت رو باختی. تا یک پسر دیدی خودت رو فروختی.

با نفرت تو چشمام خیره شد و گفت:

- برای آدمایی مثل تو متاسفم شهرزاد.

تو چشماش خیره شدم و گفتم:

- سوگند! یک چیز می گم خوب گوش کن. من دختری نیستم که تو داری فکر می کنی. من این هیراد شما رو قبلا دیدم اونم تا من رو دید شناخت. جریان داره برات توضیح می دم.

سوگند یک برگ برنده می تونست برای من باشه و من به هیچ عنوان نباید از دستش می دادم.

ادامه دادم:

- ازم توضیح بخواه ولی خودت برداشت نکن. خطای دید بود چیزی که فکر کردی. جواب ندادنم هیستیریکش کرد که اومد نزدیکم. من از این آدما خوشم نمیاد که مایل باشم خودم رو به اینا بفروشم. حالا می خوای باور کن می خوای باور نکن ولی من فکر نمی کردم انقدر زود دیدت نسبت به آدما تغییر کنه. واقعا که!

راهم رو گرفتم که برم که سوگند با گریه گفت:

- شهرزاد نذار آلوده ات کنن! نذار این پول خامت کنه. خدایی که بالا سرمه می دونه جایی که باید باشم اینجا نیست، جاهایی نیست که قراره تو آینده برم اما من از اول گفتم که می جنگم. برای به دست آوردن چیزایی که می خوام می جنگم.

برگشتم سمتش و گفتم:

- همینه سوگند. منم دارم می جنگم. فقط همین و به هر قیمتی.

سعی کردم از این حال و هوا بیارمش بیرون.

- خب کاری ندارید دیگه؟

سوگند اشکاش رو پاک کرد و گفت:

- فقط پاپیون ها مونده که به میزا وصلشون کنیم. اگه کاری نداری بیا پیش ما.

لبخند زدم و گفتم:

- بزن بریم.

رو به سوگند گفتم:

- آخه مهمونی حدود پنجاه نفری پاپیون و میز برای چیشه؟

سوگند پوزخند زد و گفت:

- بعضی وقتا مهمونیشون رو تو به اصطلاح حیاطشون می گیرن. این مهمونی یکمی بزرگ تره. به هر حال این بار پسرش هیرادم هست.

یک سرنخ دیگه! این خیلی خوبه. شرکت برسام می تونه یکی از سرنخای این باند باشه.

گفتم:

- مگه همیشه نمیاد؟

گفت:

- نه بابا! شاید ماهی یک دفعه به مامانش سر بزنه. این هفته هم به ضرب و زور پریسان اومد.

پوزخند زد و با تن صدای آرومی گفت:

- می خواد خواهر زادش رو بچسبونه بیخ ریش پسرش.

نمی دونم چرا حس کردم راستش رو نگفت اما خندیدم و گفتم:

- زور زوری؟ خوبه.

یکمی گوشه کنار حیاط رو نگاه کردم و گفتم:

- پس مهتاب کو؟

سوگندم یک نگاه انداخت و گفت:

- همین جاهاست دیگه. تو این درندشتی شاید گم شده باشه.

خندیدم و سوگند گفت:

- بیا سر این پارچه رو بگیر.

از هر فرصتی برای دید زدن حیاط استفاده می کردم. چیز خاصی به چشم نمی خورد. نبودن مهتاب که طولانی شده بود برام سوال پیش آورده بود. کار میزا که تموم شد با سوگند رفتیم داخل.

سوگند: بشین برات یک چایی بریزم بخوری. هوا سرد شده ها.

گفتم:

- آره دیگه! دستت درد نکنه.

بعد از خوردن چای مهتاج و لیلی هم اومدن. انقدر کار ریخته بود تو سرمون که فرصت نداشتم حواسم به چیزی باشه.

با صدای محمدی دست از کار برداشتیم:

- شهرزاد مامان کارت داره.

همه با تعجب به هم نگاه کردیم.

مهتاب گفت:

- چرا خودشون خبر نکردن؟ شما برای چی اومدید؟

اخم های محمدی رفت تو هم و گفت:

- اشکالی داره؟

مهتاب سرش رو انداخت پایین و گفت:

- شرمنده آقا.

محمدی رو به من گفت:

- راه بیفت!

رفتم طرف سینک و دستام رو شستم و خشک کردم. رفتم سمتش که عقب گرد کرد و راه افتاد. منم سرعت قدمام رو طوری تنظیم کردم که پشتش باشم. برگشت سمتم و گفت:

- بیا دیگه!

گفتم:

- دارم میام.

اخم کرد و گفت:

- قطار بازی نیست که پشت من راه میای. بیا کنارم!

با تعجب گفتم:

- کنارتون؟

با خنده گفت:

- نگفتم بیا بغلم که تعجب کردی. آره بیا کنارم.

رائیکای وجودم داد زد، داره پررو می شه. آدم باش!

اخم کردم و بی حرف کنارش رفتم و با هم راه افتادیم. به اتاق که رسیدیم در رو باز کرد و وارد شد و منتظر شد تا منم برم داخل.

پریسان در حالی که سرش تو کمدش بود گفت:

- شهرزاد با هیراد برید تا لباس فردا شب منو بگیرید.

با تعجب گفتم:

- برای چی با آقا هیراد؟ خب با آقا جمشید می رم.

با اخم گفت:

- کاری که بهت گفتم رو بکن. منتظر دستور تو نبودم.

رو به محمدی کردم که حداقل اون یک چیزی بگه اما اونم بی تفاوت بهم خیره شد و فقط رو به مامانش گفت:

- بگید رفتیم اون جا آماده باشه چون حوصله ندارم منتظر بشم. گفته باشم!

رو به من گفت:

- تا ده دقیقه دیگه بیرون باش.

شونه ای بالا انداختم و از اتاق زدم بیرون. تو ذهنم همش می گفتم لفتش بدم جبران اون روز بشه اما ترس از خراب شدن ماموریتم مانع از این کارم می شد.

لباس هام رو پوشیدم و زدم بیرون. محمدی تکیه به جنسیس کوپه ی آبی متالیکش با اون پلیور بادمجونی و شلوار لی سرمه ایش واقعا جذاب شده بود.

رفتم طرفش. نگاهی بهم انداخت. از سر تا پا! ذره بینی. گر گرفتم. خوشم نمی اومد این طوری زیر نگاه خیره ی کسی باشم.

برای فرار از جو موجود گفتم:

- بریم؟

خندید و گفت:

- خوشتیپ کردی ها! خوشگل شدی، خوشم اومد.

مرض! مردتیکه هیز! انگار برای این لباس پوشیدم یا انگار داره درباره ی یک وسیله نظر می ده. بی شعور!

با اخم گفتم:

- لباس هاییه که مادرتون خواستن بپوشیم. دلیل خاصی نداشته.

رفت طرف در سمت خودش و گفت:

- چه فرقی داره؟ مهم اینه که تو رو عروسک کرده.

اصلا خوشم نمی اومد این طوری حرف بزنه. گفتم:

- می شه این طوری حرف نزنید؟

گفت:

- مگه چطوری حرف زدم؟ برام جالبه که یک دختر خودش رو به در و دیوار می زنه تا به چشم بیاد و یک تعریفی بشنوه، اون وقت یکی مثل تو با تفاوت صد و هشتاد درجه این طوری جبهه می گیره. 

گفتم:

- من همین طوریم. نیازی نمی بینم تعریفی بشه ازم.

سوار شدم. محمدی چیزی نگفت و من محو ماشین شدم. امکانات فوق العاده اش در کنار زیباییش هر چشمی رو محو خودش می کرد.

محمدی گفت:

- ماشین مدل بالاتر از سمند سوار شدی؟

مسخرگی کلامش کاملا واضح بود. نمی ذاشتم غرورم رو بشکنه، حتی غرور شهرزاد رو. رائیکا الان شهرزاد بود. نمی دونست بنز ماشین کار ماست.

برگشتم سمتش و گفتم:

- احتیاجی نبود که سوار بشم. همیشه انقدر راحت همه چیز رو به سخره می کشید و به رو میارید؟

همون جور که داشت دور می زد، گفت:

- نمی خواد عصبانی بشی.

روم رو کردم طرف پنجره و اداش رو درآوردم. صداش سکوت ماشین رو شکست:

- از اخراج نمی ترسی؟ نه؟دل نترسی داری که ادای منو درمیاری.

برگشتم سمتش و با تعجب بهش خیره شدم. خوب مچم رو گرفته بود. ادامه داد:

- شانس آوردی امروز رو فرمم وگرنه الان در راه خونتون بودی.

واقعا نمی دونستم چرا حرفاش انقدر هیستریکم می کنه. با خونسردی گفتم:

- خیلی دلنشینه زیر دست داشتن؟ نه؟ زور گویی مزه می ده. می دونم.

قهقهه زد و گفت:

- تو رو خدا نگاش کن. یادت رفته داری با پسر صاحب کارت حرف می زنی؟ نه خوبه خوشم اومد.

زمزمه کردم:

- تو از چی خوشت نمیاد؟

با صدای جدیش گفت:

- گوهر شناس خوبی هستم و تو گوهری برای من.

برگشتم سمتش و یکی از اون نگاه های برق آسام رو بهش کردم. پرروی وقیح!

با ادای مسخره ای گفت:

- وای مامانم اینا! چشمات رو اون جوری نکن دلم ریخت.

خشک ادامه داد:

- متاسفم برای خودم که باید این رو بهت بگم اما کمک می خوام ازت.

منتظر نگاهش کردم که گفت:

- مامان گیر داده می خواد این ملیکا رو ببنده بیخ ریش من. فردا شب کمک می کنی تا از شرش راحت بشم؟

ذهنم سریع شروع کرد به آنالیز. سریع گفتم:

- شرمنده به کارم احتیاج دارم.

برگشت سمتم و گفت:

- کارت محفوظه این رو من می گم.

من: نمی تونم ریسک کنم. حرف خانم پریسان یک کلامه.

محمدی: حتی اگه اخراج شدی من تو شرکت خودم استخدامت می کنم.

من: متاسفانه نمی تونم اعتماد کنم.

داد زد:

- ببین تو مستخدمی و باید به حرف من صاحب کارت گوش بدی.

با داد جواب دادم:

- دلیل نمی شه. شما کارای خونه رو بهم بده شهرزاد نیستم انجام ندم. برای کارای بیرون از حاشیه نه من مستخدمم، نه شما صاحبکار.

دستش رو رو بوق فشار داد و سبقت گرفت و گفت:

- نه بابا! یک وقت از جواب کم نیاری؟

رو به پنجره گفتم:

- فکر نکنم دختر دور و برتون کم باشه. به اونا بگید کمکتون کنن. مطمئنا با کمال میل قبول می کنن.

گفت:

- من به کمک اونا نیاز ندارم.

من: پس به کمک منم نیاز ندارید.

داد زد:

- کاری نکن به خونه نرسیده حکم اخراجت دستت باشه. این جوری هم کارت رو از دست می دی و هم پیش من کاری نداری.

ماموریتم؟ الان باید چه کار کنم؟ خدایا اینم شانسه نصیب من کردی؟ وای خدا!

گفتم:

- اما ...

گفت:

- اما نداره همین که گفتم.

گفتم:

- اِ اِ اِ! خوب گوش بدید. من باید چه کار کنم؟

برگشت سمتم و با لبخند شیطونش گفت:

- نمی دونستم انقدر کار دوستی. خوبه! کار زیاد سختی نیست. کمک می کنی ملیکا خود به خود حالش از من به هم بخوره.

چیزایی که تو ذهنم رژه می رفت اصلا چیزایی نبود که دلم بخواد راست باشه. با چشمای گرد شده گفتم:

- منظورتون چیه؟

برگشت سمتم و گفتم:

- نفهمیدی؟ اصولا شما دخترا از چی بدتون میاد؟ راحت بگم ملیکا باید من و تو رو در حال معاشقه ببینه.

جیغ زدم:

- چـــــی ؟ دیگه چی؟

داد زد:

- یواش بابا کر شدم. همین که شنیدی.

گفتم:

- شما با خودتون چی فکر کردید که همچین چیزی می گید؟

محمدی: این که اگه قبول نکنی اخراجت قطعیه.

این چی می گه؟ من چه طور می تونم این کار رو کنم؟ ماموریتم چی؟ اگه اخراج بشم؟

با عصبانیت گفتم:

- من فقط یک خدمتکارم. کسر شانتون نیست شما رو در حال معاشقه با یک خدمتکار ببینن؟

محمدی: تو قرار نیست اون شب یک خدمتکار باشی. تو به عنوان پارتنر من وارد مهمونی می شی.

من: حالتون خوبه؟ مادرتون چی؟ بقیه خدمتکارا؟ اونا که من رو می شناسن.

برگشت و گفت:

- می شه انقدر تخته گاز نری؟ برات توضیح می دم خب.

منتظر نگاش کردم و اونم همین طور که حواسش به راهش بود گفت:

- امروز که مامان این بحث رو دوباره پیش کشید و منم بازم مخالفت کردم مامان گفت که فقط در صورتی بیخیال این ماجرا می شه که خود ملیکا بگه نمی خواد. ملیکا بقیه خدمتکارا رو دیده و فقط تو بینشون جدیدی. این بهترین راهی بود که به فکرم رسید. در ضمن من به مامان گفتم هر کاری می کنم تا این جوری بشه. اونم حق نداره بزنه زیرش و نمی زنه. این طوری هم تو کارت رو خواهی داشت، هم من به خواسته ام می رسم.

من: اگه یک دفعه ای بعدها اومد خونتون و من رو تو لباس خدمتکار دید چی؟

محمدی: اون موقع دیگه فرقی نداره. تازه بدتر از من زده می شه.

یکم فکر کردم. بد فکری هم نبود. عوضش می تونستم بتازونم.

بعد از یکمی سکوت گفتم:

- چی به من می رسه؟

خندید و گفت:

- اوهو! خانوم رو! بهتر از اینکه اخراج نمی شی و در ضمن برای یک بار تو عمرت شدی معشوقه ی یکی از قشر ما می شی.

برگشت سمتم و یک چشمکم حواله ام کرد. با حرص گفتم:

- اگه کمکتونم نکنم بازم همه ی اینا رو خواهم داشت.

ابروش رو انداخت بالا و گفت:

- پارتنر قشر ما رو از کجا داری؟

پوزخند زدم. پوزخندم رو که دید گفت:

- البته آره! فهمیدم ولی تو از اون دختراش نیستی. هستی؟

حرصی برگشتم سمتش و یک چشم غره حوالش کردم.

خندید و گفت:

- باشه بابا بیخیالش! در عوضش یکی از خواسته های عاقلانه ات اجابت می شه.

دستش رو آورد سمتم و گفت:

- هستی؟

یکمی خیره به دست سفید و بزرگش شدم و بعد آروم دست کوچیک و هم رنگ خودش رو تو دستش گذاشتم.

دستم رو تو دستش نگه داشت و یک فشار کوچولو بهش وارد کرد و گفت:

- خوش می گذره بهت.

برگشتم و با حرص گفتم:

- یادتون باشه حد داره. تاکید می کنم.

برگشت سمتم و گفت:

- نمی گفتی هم می دونستم. محتاج نیستم، حیوونم نیستم.

ادامه داد:

- اولین نکته! استفاده از سوم شخص اکیدا ممنوع. تا فردا تمرین می کنی و فقط هیراد صدام می کنی.

شیطون ادامه داد:

- و البته عزیزم و گلم و عشقم و این حرفا.

جدی گفتم:

- من کار خودم رو بلدم.

محمدی: صد البته! یک نمه از نقش بازی کردنتون رو تو شرکتم دیدم.

ادامه داد:

- بعد از اینکه لباس مامان رو گرفتیم می ریم برای تو لباس بگیریم.

هیچی نگفتم و اونم ساکت شد و راهش رو رفت. من این کاره نبودم. هر چقدر هم راحت بودم این کاره نبودم. رائیکای وجودم داشت می مرد. حس می کردم کارای شهرزاد رائیکا رو می کشه. دیواری که وجودم رو تحت محاصره ی خودش قرار داده بود شهرزاد رو داره ویرون می کنه. نمی تونستم کنار بیام با این که قبول کردم. شهرزاد اصلا اونی نیست که هستم. اونی نیست که دوست دارم. شخصیت غیر قابل نفوذم رو نمی ذاشتم شهرزاد له کنه، خراب کنه و زیر پاش بذاره. من هر کاری می کردم کار رائیکا نبود. شهرزاد بود. کارای شهرزاد نفرت رائیکا رو بیشتر می کرد. قلب سنگیش رو فولادی می کرد، وجود سردش رو قندیل می بست و گرمای درونش رو آتیش می کرد. می دونستم آخر این قضایا رائیکایی که پرورش یافته جلد شهرزاد رو تیکه تیکه می کنه، نابودش می کنه و دوباره می شه خودش. همونی که قبلا بود. همون قدر نفوذناپذیر! به بقیه ثابت می کنه چقدر سرسخته، چقدر مقاومه. رائیکا میاد تا به همه ی کسایی که باعث شدن رائیکا بشه بگه، آره من رائیکام نه شهرزاد! خودتون بزرگش کردید، پرورشش دادین. بفرمایید تحویل بگیرید. من نمی ذاشتم شهرزاد پوشالی، رائیکا رو بشکنه. من الان شهرزادم و شهرزاد رائیکا نیست و شهرزاد هر کاری می تونه می کنه چون به رائیکا ربطی نداره. به هیچ عنوان! شهرزاد دست یافتنیه و رائیکا به همون اندازه نفوذ ناپذیره.

با صدای محمدی به خودم اومدم:

- پیاده شو رسیدیم.

فروشگاه افق! یک فروشگاه فوق العاده بزرگ. پیاده شدم. چشم ها خیره شد به ما. جنسیس کوپه ی آبی جیغ می زد. مرد خوشتیپ و خوش چهره و یک لیدی با کلاس که با اون لباس ها می درخشید.

اومدم رو پیاده رو و محمدی کنارم قرار گرفت و دستم رو تو دستش گرفت. هیچ حسی بهم دست نداد. عین یک دست دادن ساده. انگار که محمدی دست یک عروسک رو گرفته نه یک دختر، نه یک آدم که خون تو بدنش جریان داره. در کنار هم وارد فروشگاه شدیم. به مردم حق می دادم که بهمون خیره بشن. خیره شدنی بودیم. چه تک، چه الان که در کنار هم نور علی نور شده بودیم. فروشنده اصلی که مرد میان سالی بود با دیدن محمدی تقریبا دوید سمتمون و بعد از کلی خوش آمد گویی دعوتمون کرد به یک قهوه که محمدی قبول نکرد و گفت:

- ممنون از لطفتون! عجله داریم.

مرد به یکی از کارکناش گفت:

- شهروز لباس خانم محمدی رو بیار.

پسر به سرعت رفت طبقه ی بالای فروشگاهشون و با یک بسته ی پیچیده اومد پایین و بسته رو داد دست هیراد.

هیراد به سرعت تشکر کرد و یک بسته رو گذاشت رو میز و خداحافظی کرد. بسته ی لباس رو گذاشت تو صندوق عقب و سوار شدیم.

گفت:

- خب بریم سر وقت لباس خانم.

چیزی نگفتم و اونم راه افتاد.

با ایستادن ماشین بدون اینکه منتظر باشم پیاده شدم. این بار محمدی بدون اینکه بیاد سمتم و دستم رو بگیره راه افتاد. پوزخند زدم. فکر کرده حالا دارم براش کلاس می ذارم، نمی دونست اصلا برام مهم نبود.

راه افتادم و پست سرش ریلکس قدم برمی داشتم و خیره به مغازه ها بودم. با صدای حرصیش دست از دید زدن برداشتم:

- می شه عجله کنی؟ من مثل تو بیکار نیستم.

چیزی نگفتم و فقط رفتم طرفش و شونه به شونه اش راه افتادم. آروم گفت:

- خوشم میاد که برات فرق نداره من کیم. در هر زمانی خودتی.

لبخند زد و ادامه داد:

- خود جالبی داری.

بدون اینکه منتظر حرفی از طرف من باشه گفت:

- بیا رسیدیم. شنیدم لباس های خوبی داره.

پوزخند زدم. از کدوم دوست دخترش شنیده خدا عالمه. خیره شدم به لباس ها. تنوع خیلی بالا بود. محمدی گفت:

- شهرزاد اون رو ببین!

انگشت اشارش رو دنبال کردم و رسیدم به یک پیراهن آبی آسمونی که همش سنگ کاری شده بود و تا زانو تنگ بود و از زانو به بعد گشاد می شد. بند دار بود و حتی روی بندهاش هم سنگ کار شده بود. یک لباس فوق العاده با دو نوع پارچه ی خوشگل و سنگ کاری های زیبا.

رو به محمدی گفتم:

- سلیقه ی خوبی دارید.

محمدی یکی از ابروهاش رو انداخت بالا و گفت:

- اولا بله! دوما دارید نه، داری.

رو به فروشنده گفت:

- خانم از اون لباس آبی آسمونیه رو سایز خانوم می خواستم.

زن یک نگاه سطحی بهم انداخت و گفت:

- بفرمایید تو اتاق پرو تا بیارم خدمتتون.

محمدی دستش رو پشت کمرم گذاشت و به سمت اتاق پرو هدایتم کرد. لباس رو که بهم دادن شروع کردم به عوض کردن. وقتی تموم شد و به خودم تو آینه خیره شدم از ته دل خدا رو شکر کردم. فوق العاده شده بودم.

محمدی در زد و گفت:

- پوشیدی؟

من: آره.

محمدی: باز کن ببینم.

پوفی کردم و در رو باز کردم. محمدی چند دقیقه خیره و با لبخند نگاهم کرد. این بار دیگه داغ شدم. زیر نگاه پر از تحسینش داغ شدم.

روش رو اون ور کرد و در رو بست و نفس حبس شده ی من راهش رو پیدا کرد. صداش رو شنیدم که گفت:

- همین رو می بریم.

«تیرداد / ارسیما»

با دیدن اسم فردین روی گوشی پوفی کشیدم و جواب دادم:

- باز چیه؟

فردین: می گم ماشینت رو نیار با ماشین من می ریم.

امر دیگه ای باشه؟ همینم مونده. ردیاب تو ماشین من بود.

با لحن خونسردی گفتم:

- اِ اِ اِ! نخیر جناب این ماشین رو برای همچین وقتایی خریدم دیگه.

شیطون ادامه دادم:

- لازم می شه.

فردین: خُبه خُبه! هر کی می گه ماست تو یکی بماس لطفا. چقدر که با جنس مونث لطیف رفتار می کنی.

خندیدم. خدایی راست می گفت ولی باید جوابش رو می دادم.

- خدا رو چه دیدی شاید تو این مهمونی بخت منم باز شد.

فردین: خبه خبه! کم حرف بزن. ساعت نه بیا دم کافی شاپ همیشگی.

حرصی گفتم:

- صد بار گفتی اینم صد و یکمین بار. خر نیستم خدا رو شکر. میام!

خندید و گفت:

- باشه، برو گورتو گم کن.

منم زورکی خندیدم و مثل خودش جواب دادم:

- مرض! خدافظ.

بدون اینکه منتظر جواب باشم قطع کردم. خدا آخر و عاقبت ما رو با این قوم یاجوج و ماجوج به خیر کنه.

به ساعت نگاه کردم. شیش و بیست و نه! یک دقیقه تا شیش و نیم مونده بود. چیزی که زیاد داشتم وقت بود.

سریع به نت وصل شدم و رفتم سراغ جی میلم. سه تا پیام داشتم از سرهنگ و داریوش و ماندانا.

ماندانا؟ بعد از این همه وقت؟ پوزخند زدم. اول پیام سرهنگ رو باز کردم.

« سلام. چه خبرا؟ به سلامتی برای تحقیق رفتید؟»

جواب دادم:

« سلام! خبر خاصی نیست. مامان اینا در حال پیگیریَن. من هیچ کارم.»

داریوش:

« سلام. اسباب کشی کردیم رفیق. به دوستمون اطلاع بده. کمکی نیاز نیست.»

منظورش سروان کردانی بود.

جواب دادم:

« سلام، خسته نباشید! هر وقت دیدمش بهش می گم. چشم! کاری بود در خدمتم.»

ماندانا! یک لحظه موس رو بدون حرکت رو اسمش نگه داشتم. کاش می شد ساده از کنارش بگذرم.

تو جدال عقل و دلم، دلم برنده شد و ایمیلش رو باز کردم.

ماندانا: سلام دوست من! خوبی؟ دلتنگت بودم بی وفا. بد نیست یک یادی هم از این دختر عموت بکنی. فقط می خواستی بیای تا ...؟ بقیش رو می دونی. صد بار گفتم خیلی بی معرفتی پسر عمو! گناه شخص دیگه رو به پای من ننویس که هیچ کاره ام. من دیوونه صد بار خواستم این ایمیل رو نفرستم و نشد. نشد که نگم، نشد که نگم دلتنگ این پسر عمو ام. پسر عمویی که با جون و دل به همه می گم یک رگش عربه. تو رو خدا یک سر بزن. یک زنگ بزن. انقدر سنگدل نباش. انقدر بی معرفت نباش. باید جواب تک تک این اشکایی که می ریزم رو پس بدی پسر عمو. مطمئن باش! به امید دیدار!

اعصاب به هم ریخته ام رو به هم ریخته تر کرده بود.

در لپ تاپ رو به هم کوبیدم و عصبی فنجونم رو از رو میز برداشتم و کوبیدم به سرامیک های کف زمین. صدای تیکه تیکه شدنش اعصابم رو آروم می کرد.

یه باریکه ی آب خنک از روی قلبم رد شد و حیف که سریع بخار شد. دوباره طوفان شدم، داد زدم:

- خدا لعنتت کنه ماندانــــا!

دویدم طرف اتاقم و با ضربه های محکمم افتادم به جون کیسه بوکس. صدای نازک ماندانا پیچید تو حلزونی گوشم، یه صدای پر انعکاس:

- به من ربطی نـــداره. نمی بخشمت، نمــــــی بخشمت! به همون خدایی که می پرستی نمــــی بخشمت.

چهره ی گریونش که از شدت زاری با زانو رو زمین افتاد و هق هقش رفت تو آسمون شده بود پرده و از جلو چشمام کنار نمی رفت.

وقتی با همون هق هق ادامه داد:

- خیلی بی رحمی!

و من عقب گرد کردم و رفتم. وقتی داد زد، نرو و من نشنیدم و رفتم. وقتی با زاری التماس کرد پسر عمو و من رسم پسر عمویی رو اجرا نکردم و رفتم. همه و همه به ضربه هام قدرت چند برابر داده بود.

انقدر زدم که خسته به دیوار تکیه دادم و نشستم و داد زدم:

- خدا لعنتت کنه بــــــابـــــــا! همش تقصیر توئه، همش.

***

با صدای آلارم گوشیم سرم که از شدت درد سنگین شده بود رو حرکت دادم و به ساعت نگاه کردم. هفت و نیم بود و باید آماده می شدم.

رفتم حمام و زیر دوش ایستادم و چشمام رو بستم و سعی کردم خالی کنم ذهنم رو از اون همه یادگاری قدیمی. دستامو مشت کردم و کوبیدم به دیوار رو به روم. چرا فراموش نمی شن؟ چرا خالی نمی شه این ذهنم؟ چرا؟ می خوام فراموش کنم، خدا خودت کمکم کن.

بعد از این که نیم ساعت زیر دوش موندم اعصابم یکمی آروم تر شد و خودم رو نسبتا گربه شور کردم و توی حوله ی سردم پیچیدم و زدم بیرون. این بار موهام رو مثل همیشه رو به بالا سشوار زدم. حوصله نداشتم تو صورتم بریزمشون. لباس هام رو پوشیدم و به مرد آماده ی توی آینه خیره شدم. مردی که چشمای سبز آبیش خالی از هر چیزی بود غیر از نفرت. یه نفرت عمیق که مثل انبار باروت هر آن منتظر انفجار بود.

هوفی نفسم رو بیرون دادم و نگاه از آینه گرفتم. گوشی اپل آیفون سفیدم رو تو دستم فشار دادم و با برداشتن سوییچ ماشینم از خونه زدم بیرون. من آماده بودم.

«رائیکا / شهرزاد»

شهرزاد ترسیده بود. از این همه تو چشم بودن ترسیده بود. از چشمای سبزش که فوق العاده شده بودن ترسیده بود. از موهای طلاییش که فر درشت شده بودن ترسیده بود. رائیکای وجودم اما نترسیده بود از ترس شهرزاد. می دونست شهرزاد فرق داره با خودش. رائیکا این دختر توی آینه با اون لباس آبی آسمونی نازش نیست.

به شهرزاد خیره شدم. به رژ یاسی ماتش، به سایه ی آبی آسمونی و بنفشش، به ابروهای باریک و کشیدش. به شهرزادی با قیافه ی رائیکا!

ویبره ی گوشی ای که محمدی بهم داده بود توجهم رو از آینه به خودش جلب کرد. اسم عسلم پوزخند رو مهمون لبام کرد. عسلم؟! اونم کی؟ محمدی؟! واقعا مسخره بود.

ریلکس و معمولی گفتم:

- بله؟

محمدی: من دم درم شهرزاد.

همون طوری ادامه دادم:

- الان میام.

پالتوی بنفشی که خریده بودیم رو روی لباسم پوشیدم و شال حریر لباسم رو انداختم رو سر و صورتم.

از پنجره آرایشگاه به تاریکی آسمون خیره شدم. تاریکِ تاریک! بدون ارفاق. ماه هم نبود. پشت ابر ها قایم شده بود. قایم شده بود تا این تاریکی بیشتر فرو بره تو تاریکی. می شد داستان زندگی من!

از آرایشگر تشکر کردم و اومدم بیرون. لباسم رو جمع کردم و از پله ها پایین رفتم.

در آرایشگاه که باز شد موج سرما هجوم آورد به تنم. سرد بودم سرد تر شدم. سفیدیِ کت و شلوار محمدی تنها روشنیِ اون محیط بود.

من بی حرکت موندم و اون حرکت کرد. اومد جلوم، خیره شدم به صورت شیش تیغه اش. سرش رو چرخوند و دو طرف کوچه رو نگاه کرد. منم به تبعیت ازش همین کار رو کردم.

هیچ کسی نبود. ماشین های پارک شده این طرف و اون طرف کوچه بهم دهن کجی می کردن. محمدی بازم خیره شد تو صورتم. منم بی محابا خیره شدم تو خیرگی چشماش.

دستاش اومدن بالا. حرکت نکردم. دو طرف شالم رو که کمی رو صورتم افتاده بود بلند کرد و آروم عقب تر روی موهام گذاشت.

صدای عصبی سوگند رو می شنیدم:

- این دیوونه است. شهرزاد بهش اعتماد نکن. نذار غرقت کنه تو لجن زار وجودش. مواظب خودت باش شهرزاد!

موهایی که کج رو صورتم ریخته بودن رو با پشت دستای گرمش عقب زد. دستاش دور کمرم حلقه شدن. رفتم عقب. قرارِ ما فیلم بازی کردن بود نه عشق و حال کردن اون، نه اینکه شهرزاد رو بکنه عروسک و باهاش بازی کنه و لذت ببره.

کمرم رو محکم تر چسبید. محکم تر عقب کشیدم و از آغوشش در اومدم. از قدرت سروان کردانی استفاده کردم نه شهرزاد.

بی توجه بهش رفتم طرف ماشین که دستش رو شونه ام قرار گرفت و گفت:

- برای چی فرار می کنی؟

عصبی و با حرص و اخم برگشتم سمتش و گفتم:

- یادتون باشه قرارمون فیلم بازی کردن بود. فقط همین نه بیشتر!

لبخند زد و گفت:

- آمادگیش رو داری؟ غش نکنی بیفتی رو دستمون؟ یک تستی بکن حالا ضرر نداره.

با حرص گفتم:

- بله، چرا که نه؟!

صورتش پر از تعجب شد. تیر رو با ادامه ی حرفم زدم:

- در این که برای شما بد نیست که شکی نیست اما می ترسم سردیتون کنه.

تعجبش فرو ریخت و چند لحظه بعد قهقهه اش سکوت کوچه رو شکست:

- خیلی با مزه و پر دل و جراتی! خوبه.

حرصی سوار شدم و روم رو به پنجره کردم. محمدی هم سوار شد و بدون حرف راه افتاد. صدای کر کننده ی « on the floor » جنیفر لوپز روی مخم یورتمه می رفت اما هیچی نگفتم. فعلا وقت جولان دادن محمدی بود نه من.

با توقف ماشین از فکر مامان و روژان دراومدم. آروم پیاده شدم. سرم رو انداختم پایین تا شالم رو درست کنم که با دیدن کفش های محمدی سرم رو بلند کردم.

- خراب کنی من می دونم و تو. گفته باشم!

بی حوصله گفتم:

- منم هر بار گفتم از پسش بر میام. خدا کنه تموم شه زودتر این مهمونی. اصلا حوصله ی بازیگری ندارم.

می دونستم چیزی نمی شه. با این حرفم ماموریتم صدمه ای نمی خورد. هیراد به من نیاز داشت الان.

اونم با داد جواب داد:

- برو بابا! هزار تا دختر برای من فرش قرمز پهن می کنن، این واسه من کلاس می ذاره. کلفت!

عصبی داد زدم:

- برو به همونا بگو نقش معشوقه ات رو بازی کنن. کلفتم که هستم. به تو ربطی نداره. کلفت مادرتونم نه تو.

اومد سمتم و یقه ی پالتوم رو چسبید و چسوندم به ماشین. صورتش رو آورد چند سانتی صورتم و از لای دندون های به هم چسبیده اش زمزمه کرد:

- یک بار دیگه انقدر بی پروا حرف بزنی دهنت رو با خونت شست و شو می دم. شیر فهمه؟

خیره شدم تو چشماش که تکونم داد و گفت:

- نشنیدم؟ شیر فهمه؟

دیگه داشتم می رفتم تو دهن شیر. آروم سر تکون دادم که تو همون موقعیتش گفت:

- دیگه هم تکرار نمی کنی. دخترک بی شعور! حیف که بهت نیاز دارم وگرنه می دونستم چکارت کنم.

یقه ام رو ول کرد و گفت:

- راه بیفت بریم. حواستم به کارات باشه. امشب رو خراب کنی هیچ امیدی نداشته باش که کارت رو داشته باشی. پس خوب رو کارت دقت کن.

راه افتاد و منم هم قدمش شدم. داشتم ریسک می کردم. دهن به دهن شدن با این دیوونگی محض بود.

دم در دستم رو گرفت تو دستش و فشار داد. دستم داشت له می شد. عوضی از قصد داشت این کار رو می کرد. از پوزخندش مشخص بود. نمی تونستم چیزی بگم. منتظر بود یک آتو دستش بدم دیگه.

رفتیم داخل. محمدی با کسایی که نمی شناختمشون سلام و احوال پرسی می کرد و من رو دوست عزیزش معرفی می کرد.

قبل از این که وارد حیاط پشتی بشیم گفت:

- برو تو این اتاق پالتوت رو دربیار عجله کن حوصله ندارم.

رفتم تو اتاق و در رو پشت سرم بستم و گفتم:

- حوصله نداری که نداشته باش. به جهنم! سرت رو بکوب به دیوار مردک عوضی هیز کثافت.

پالتو و شالم رو درآوردم و لباسم رو مرتب کردم. با این لباس واقعا رفتن میون اون همه به اصطلاح مرد حماقت بود.

سعی کردم بهش فکر نکنم و خارج بشم. در رو که باز کردم نگاه محمدی کشیده شد سمتم.

بی توجه به نگاه خیرش گفتم:

- بریم؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- هر چی عقل نداری، قیافه و هیکلت بیسته.

عصبی گفتم:

- نفهمیدید بیرون چی گفتم؟ نه؟

برگشت سمت در و خندید و گفت:

- بیا بریم بابا.

دستش رو دورم حلقه کرد و گفت:

- فیلم شروع شد. شروع کن!

ایشی گفتم و دستم رو انداختم تو دستش و خودم رو بهش نزدیک کردم. نگاه های سنگین آدمای تو سالن رو قشنگ روی خودمون حس می کردم.

یک دفعه چرخیدم سمت چپم. یک نیرو چرخوندم. نگاهم همراه شد با یک جفت چشم سرمه ای غمگین. چشمی که نباید حتی نگاش می کردم. بالاخره من پارتنر پسر خونه بود و اون فقط یک خدمتکار.

نگرانی توی چشماش داد می زد. حتی با اون لباس خدمتکاری عالی شده بود.

وارد حیاط شدیم. حیاطِ پر از میز و صندلی سفید با ربان بنفش. روشنِ روشن. صدای موسیقی و دود و جمعیتی که وسط حیاط داشتن خودشون رو تکون می دادن همه و همه جلوی چشمام نمایان شد. میز پر از انواع مشروب بود. نمی دونستن یک پلیس تو جمعشونه.

مردی اومد سمتمون و گفت:

- به به! آقا هیراد گل گلاب. خوبی؟

رو به من نگاه مشتاقی انداخت و گفت:

- معرفی نمی کنید؟

به چشمای مشکیش نگاه سطحی انداختم و با عشق به محمدی خیره شدم. واقعا مسخره بود استفاده از این کلمه در وصف اون.

محمدی گفت:

- به آقا فردین! حال شما؟ بی خبر بودیم ازتون.

با اومدن اسم فردین نگاهم تیز رفت سمت مرد. این بار با دقت! این فردین چشم عقاب بود؟ پس اینه. خوش اومدی به بازی ما. عکسش رو دیده بودم قبلا.

با حس سنگینی نگاه محمدی برگشتم سمتش که یک نگاه مثلا عاشقانه بهم انداخت و گفت:

- ایشون عزیز دل منن. شهرزاد خانم!

لوس گفتم:

- دل به دل راه داره عزیزم.

هیراد روی موهام رو نوازش کرد. حس این رو داشتم که موهام با لمس دستاش دارن نجس می شن.

فردین با صدای مردونه اش گفت:

- بله شهرزاد خانم! سلیقه ی خوبی داری هیراد.

هیراد لبخند زد و چیزی نگفت. فردین دستش رو دراز کرد و گفت:

- منم فردینم همین طور که هیراد گفت. خوشبختم!

آروم بهش دست دادم و زودم دستش رو رها کردم.

با خنده رو به هیراد گفت:

- بیا بریم می خوام با یک گل پسر آشنات کنم.

هیراد دست من رو سفت چسبید و رو به فردین گفت:

- با کمال میل!

با فردین همراه شدیم. هیراد داشت باهاش حرف می زد و من در حال آنالیز مهمون ها و مجلس بودم.

ایستادیم اما من بد طور چشمم راه برداشته بود به سمت شیشه ی مشروب های روی میز که به شدت دلم می خواست خردشون کنم. صدای فردین اومد:

- این ارسیما که بهت گفتم و اینم آقا هیراد پسر خانم پریسان.

صدای مردونه ای گفت:

- خوشبختم آقا!

تونستم چشم بردارم از میز و برگشتم سمتشون که چشم تو چشم شدم با یک جفت چشم سبز آبی. یک لحظه کپ کردم. کپی چشمای یک گربه! فوق العاده خیره کننده!

زود سرم رو انداختم پایین و به خودم تشر زدم، چه مرگته بی شعور؟ مثل ندید بدیدا می مونی. اَه! آدم باش. قرار نیست که چون شهرزادی رائیکا رو کلا فراموش کنی.

این بار راحت سرم رو گرفتم بالا و به هیراد نگاه کردم. داشت می خندید و نمی دونستم چرا.

فردین گفت:

- می بینی تو رو خدا؟ آقا ما رو زور کردن مثل این لباس بپوشیم.

صدای مرد گفت:

- آره ارواح عمت!

پس گردنی فردین نثار گردن مرد شد. اسمش چی بود؟ خاک تو سرت رائیکا که این طوری می کنی؟ تا آخر ماموریت بخوای این طوری پیش بری که گند می زنی.

هیراد گفت:

- آقا ارسیما به هر حال خیلی خوشبختم از آشناییتون. این لیدی ما هم شهرزاده.

اجباری برگشتم طرفش، طرف ارسیما. این بار بدون استرس با همون نگاه معروفم خیره شدم به چشماش و خشک گفتم:

- خوشبختم.

دستش رو دراز نکرد و نکردم، نگاهش رو از چشمام نگرفت و نگرفتم. سوختم از مخمل مذاب چشماش و دم نزدم. چشماش فوق العاده بودن.

سرش رو انداخت پایین و گفت:

- خوشبختم. خوشبخت بشید!

هیراد خندید و گفت:

- انقدر ها هم قضیه جدی نیست. البته بین خودمون بمونه.

حس می کردم جواب ندم غرورم می شکنه، برای همین با یک لبخند حرص درآر رو به ارسیما گفتم:

- هیراد فقط پارتنر منه، نه چیز دیگه.

محمدی چنان فشاری به دستم داد که دستم له شد. عوضی! چیزی که عوض داره گله نداره که.

هیراد گفت:

- همین طوره.

حس کردم ارسیما پوزخند زد و گفت:

- به هر حال!

خرد شدم. حس می کردم داره لهَم می کنه با این حرفش. می گه پس این کاره ای. من نبودم. اصلا به جهنم! مهم نیست. مگه اون کیه؟ یک خلافکار مثل همه ی اینا.

هیراد گفت:

- من هنوز نرفتم پیش مامان. با اجازتون یک سر بزنم بهشون.

فردین: صاحب اجازه ای صاحب خونه. بازم بیا طرف ما.

هیراد سر تکون داد و راه افتاد. یکمی که دور شدیم، گفت:

- جواب نمی دادی نمی گفتن لالی.

بی توجه گفتم:

- غرورم رو نمی شکنم به خاطر یک شب حتی اگه بقیه روزام یک خدمتکار باشم.

هیچی نگفت و دستم رو فشار داد. چیزی نداره بگه از زورش استفاده می کنه بی شعور.

نزدیک میز بالای مجلس رسیدیم. پریسان با همون لباسی که براش گرفته بودیم در کنار یک خانم و یک آقا تو سن و سال خودش و یک دختر که قیافش زیاد معلوم نبود نشسته بود.

هیراد گفت:

- پشت من باش! می خوام قشنگ ضایع شدنش رو ببینم.

برگشتم سمتش و گفتم:

- ضایع شدن کی رو؟

برگشت و گفت:

- حالت خوبه؟ خب معلومه ملیکا دیگه. همون دختره است که پیش مامانه. اون زن و مرد هم مامان و باباشن یعنی خاله و شوهر خاله ی من.

سری تکون دادم و ایستادم تا هیراد بره جلوم. فهمید و حرکت کرد و من پشتش قایم شدم.

با ایستادنش ایستادم. صداش رو شنیدم که گفت:

- سلام به همگی!

صدای جواب ها تو هم قاطی شد. بعد از سکوت صدای دختری اومد که گفت:

- خوبی هیراد؟ کم پیدا شدی.

یک دفعه دستش از پشت اومد و دست من رو گرفت و کشید. فهمیدم وقتشه که بیام بیرون. آروم از سمت راست هیراد، شونه به شونه اش شدم. چشمای همشون غیر از پریسان گرد شد از تعجب و سکوت بر فضا حاکم شد.

هیراد با خنده گفت:

- معرفی می کنم، عزیز دلم شهرزاد.

رو به من ادامه داد:

- شهرزاد جان ایشون مامان پریسان، ایشون خاله ملینا، ایشون شوهر خاله سیاوش و ایشونم دختر خاله و خواهر گل من ملیکا جان.

سر تکون دادم و آروم رو به جمع گفتم:

- از آشناییتون خوشبختم.

و رو به هیراد ادامه دادم:

- هیراد جان خانوادت هم مثل خودت فوق العاده و گل هستن. مرسی که امشب من رو دعوت کردی به مهمونیتون.

هیراد با لبخند دست نوازشی کشید به سرم و زمزمه کرد:

- تاج سر مایی خانم.

دقیقا معلوم بود داره جوری می گه که بقیه هم بشنون. واقعا بازیگرای ماهری بودیم.

با لبخند سرم رو انداختم پایین که صدای خالش سکوت رو شکست:

- هیراد رسمش این بود؟

من مثلا با تعجب رو کردم به خاله. صدای بغض آلود ملیکا رو شنیدم که گفت:

- خواهــــــــر؟ هیراد واقعا که!

رو به هیراد گفتم:

- می شه یکی به من توضیح بده این جا چه خبره؟

هیراد دستش رو به علامت آرامش تکون داد و گفت:

- هیچی نیست عزیزم. خودم بعدا بهت می گم.

ملیکا اشکاش سرازیر شدن و گفت:

- چرا به عزیزت نمی گی؟

عزیزت رو جوری غلیظ تلفظ کرد که خنده ام گرفت.

رو به من با گریه گفت:

- نمی دونی؟ باشه برات توضیح می دم. این آقا هیراد به من قول ازدواج داده بود. منِ خر دل بسته ی این آدم دروغگو شدم و هنوزم هستم. پستیش رو می بینم و هنوزم هستم.

مامانش رفت سمتش و در آغوشش کشید و من رو به هیراد گفتم:

- هیراد این چی می گه؟ تو به این درخواست ازدواج دادی؟ تو قول دادی؟

هیراد عصبی گفت:

- ملیکا هزار بار تو تنهایی بهت گفتم، این بار جلوی جمع می گم تو هیچی غیر از دختر خاله برام نیستی. حرفایی که پیش اومده تقصیر من نبوده. تو خودت خواستی دل ببندی در صورتی که بهت گفته بودم که برام مثل خواهر نداشتمی.

هق هقش اوج گرفت و منم حالت قهر گرفتم. یعنی بهم برخورده بود. خاله اش گفت:

- واقعا که هیراد! لیاقت نداری.

پریسان خشک گفت:

- دیگه بسه هیراد. آتیشات رو درست کردی، برو به سلامت. این دختر رو هم با خودت ببر.

حرصی سر برگردوندم و راهم رو کشیدم و رفتم. این چیزا پیش بینیش اصلا سخت نبود. نقشه مون خوب داشت پیش می رفت. خوب کم بود، عالی بود.

صدای هیراد به گوشم رسید که گفت:

- برات متاسفم مامان. برای همیشه می گم، دست از سر زندگی من بردارید.

بعد به طرف من دوید. از صدای کفشاش روی سنگ معلوم بود و بعد صداش رو شنیدم:

- شهرزاد؟ شهرزاد؟

من همین طور راهم رو ادامه دادم که دستم توسط هیراد کشیده شد و چرخیدم سمتش. آروم زمزمه کرد:

- تا اینجاش عالی بود شهرزاد، عالی! الان ملیکا میاد. من این دختره ی فضول رو می شناسم. فقط یک تیر می خواد تا دست از سرم برداره. باید بریم.

زمزمه کردم:

- کجا؟

هیراد: اون تیکه ی خلوت باغ. مطمئنم میاد تا ببینه داریم چکار می کنیم.

بدنم شروع کرد به لرزیدن. ترس برم داشته بود. من دفعه ی اولم بود که می دونستم قراره معاشقه کنم. هیچ وقت نمی خواستم این طوری بشه و اولین بوسه ام این طوری باشه. کاش می شد با ماموریت ها هیچ چیزی از زندگیمون تحت الشعاع قرار نمی گرفت ولی همش کاشه. امکان نداره! من نمی خواستم همراه اولین معاشقه ام مردی باشه که دوستش ندارم، که ازش متنفرم. من از هیراد بدم می اومد.

دستم رو کشید و مثلا به زور داشت می برد سمت خلوتی باغ. منم مثلا بی میل همراهیش می کردم.

از صدای دویدن کسی پشت سرم مطمئن شدم ملیکا اومد دنبالمون. رسیدیم به جای خلوت.

هیراد گفت:

- شهرزاد؟

داد زدم:

- هیراد ولم کن. برو پیش معشوقه ات. من ازت نخواستم بیای پیش من. خودت خواستی. مجبورت نکردم. بیا برو!

هیراد منو کشید تو بغلش. گرم شدم، داغ کردم تو بغل گرم و پهنش. با وجود این که عشق نبود اما گرم بود.

تو گوشم زمزمه کرد:

- اومده متوجه شدی؟

سر تکون دادم که گفت:

- شهرزاد حاضرم جار بزنم تو دنیا که تو برای من بهترینی. ملیکا دختر خاله است فقط همین. من تو رو از دست نمی دم. نمی ذارم ازم بگیرنت.

سرم رو انداختم پایین و زدم شبکه ی لوسی و گفتم:

- هیراد نمی خوام زورت کنم. من ... من تو رو دوست دارم اما اگه اون بیشتر داشته باشه شاید بتونه بیشتر خوشبختت کنه.

هیسی گفت و دستش رو گذاشت رو لبم و گفت:

- ساکت شهرزاد! فقط تو عشق منی.

نگاه خیره اش چرخید توی صورتم و رسید به لب هام. آب دهنش رو قورت داد و نگاهش رو آورد و دوخت به چشمام که زل زده بود تو چشمای مشکیش. سرش رو نزدیک کرد. داغ کرده بودم. دست خودم نبود. برام سخت بود که بخوام با میل همراهیش کنم. حلقه ی دستش رو دور کمرم تنگ تر کرد. باید الان همراهیش می کردم اما نمی تونستم. کار من این نبود. من نمی تونستم.

صورتش نزدیک و نزدیک تر می شد. نفس های گرمش که پخش می شد تو صورتم کلافگیم رو بیشتر می کرد. دستاش رو لای موهای فر شده ام کرد و پیشونیش رو چسبوند به پیشونیم.

صدای مامان تو گوشام می پیچید:

- رائیکا سپردمت دست خدا! به سرهنگ بگو همین طوری که تحویل دادم همین طوری هم پس می گیرم.

فاصله لب هاش به میلی متر رسیده بود. تو وجودم داد زدم، خـــــــــدا! کمکم کن.

چشمای هیراد بسته شد. جنگ کردم با وجودم که چشمام بسته نشه. فاصله داشت تموم می شد. خدایا چرا؟

- نــــــــــه!

هیراد پرید عقب و منم زود کنار کشیدم. هیراد با چشمای گرد شده از تعجب و من در تعجب معجزه. یعنی معجزه شد؟خدایا هر چی بود ممنونم. ممنونم!

به ملیکا خیره شدم که با چشمای پریشونش خیره شده بود به ما. به فرشته ی نجاتم خیره شدم.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

داد زد:

- نه ... نه هیراد! خواهش می کنم الان نه، امشب نه. من تو رو نمی خوام. دیگه به هیچ عنوان نمی خوام اما نمی تونم راحت فراموشت کنم.

گریه اش شدید تر شد و داد زد:

- حداقل اینو بفهم. باشه این یا هر کی دیگه رو می خوای مشکلی نیست. فرقی نداره اما لطفا جلوی من این کار رو نکن. هنوز برام سخته که با چشمام مرگ عشقم رو ببینم.

برگشت و با هق هق دور شد.

با نفرت خیره شدم به محمدی. این که ملیکا رو نمی خواست حق طبیعیش بود اما حس می کردم خیلی پسته که شکستتش. ساکت خیره شده بود به راه ملیکا. از چشماش هیچی معلوم نبود. انگار که داره به پرده سینما نگاه می کنه.

لباسم رو مرتب کردم و راه افتادم. صدای محمدی بلند شد:

- کجا؟

بدون اینکه برگردم سمتش گفتم:

- فیلم تموم شد. لطفا راه بیفتید تا زودتر این شب مسخره تموم بشه.

حرکت کردم و اون داد زد:

- تو برو من میام.

شونه ای بالا انداختم و راهم رو ادامه دادم. تنها چیزی بود که تو این دنیا برام فوق العاده بی اهمیت بود.

روی یک صندلی که تو تیررس نگاه پریسان نباشه نشستم و مشغول دید زدن شدم. یک دفعه نگاهم متوقف شد به روی ارسیما که داشت زیر و بم مهمونی رو می کاوید. رد نگاهش رو گرفتم و رسیدم به ته باغ. انگار که داشت چیزی رو بررسی می کرد. با حس این که داره سرش رو می چرخونه نگاهم رو ازش گرفتم و به جمع مرد و زن و دختر و پسری که اون وسط تو هم وول می خوردن خیره شدم. صدای موسیقی روی اعصابم بود. هر چی دنبال سوگند و مهتاب و لیلی گشتم بی فایده بود. احتمالا تو باغ نمی اومدن. خدمه ی تو باغ رو نمی شناختم. پچ پچ پشت سری هام توجهم رو جلب کرد:

- قرار نیست اتفاقی بیفته.

-دِ خُب درد و قرار نیست. چیزی بشه می خوای چه جوابی پس بدی؟

خوب گوشام رو تیز کرد.

همون قبلی جواب داد:

- فردین باهامونه. بیشتر کارا انجام شده.

اون یکی بی حوصله گفت:

- از من گفتن. اصلا حوصله ندارم موقع دردسر یاد من بیفتید. من امشب با فردین اتمام حجت می کنم. اگه قراره کارا با اون باشه من هیچ مسئولیتی به عهده نمی گیرم.

- مگه دست توئه؟

مرد عصبانی گفت:

- خفه شو! دِ عوضی من باید بین یک مشت خر چه کار کنم؟ یا می ذارید کارا رو من انجام بدم یا خودم استعفا می دم. اون موقع من می شم خوبه و کار شما با خودشونه.

دیگه نتونستم رو حس کنجکاویم سرپوش بذارم. چرخیدم تا چهره ی مرد رو ببینم. یک مرد حدودا چهل ساله و اون یکی حدودا سی و خرده ای ساله بود. چهره هاشون رو تو ذهنم ثبت کردم. این ها همش گزارش می شد.

- اوغور بخیر! می شه بپرسم داری چه کار می کنی؟

برگشتم و به هیراد خیره شدم. چهره اش هیچ تغییری نکرده بود. انگار نه انگار اتفاقی براش افتاده.

منم ریلکس شده بودم. از لب تیغ گذشته بودم. آروم گفتم:

- داشتم نگاه می کردم. کار خاصی نبود.

هیراد: جریانات امشب رو فراموش کن. امیدوارم دیگه هیچ وقت نیازی به تو نداشته باشم.

می خواست حرصم رو دربیاره. از لحنش کاملا مشخص بود. ریلکس تر و با خنده گفتم:

- خدا کنه!

یک مکث کردم و ادامه دادم:

- چون دیگه حاضر نیستم تو این بازی مسخره هم بازیتون بشم.

با تعجب بهم خیره شد. وقتی جدیت تو نگاهم رو دید قهقهه اش بلند شد. نگاه خیلی ها برگشت سمتمون.

با لبخند نگاهش کردم که ضایع نشه و مثلا از شادیش شادم.

خندش که تموم شد رو به من کرد و گفت:

- اصلا انگار نه انگار! می دونی که چی می گم؟

می دونستم. انگار نه انگارش به خدمتکاری من و پسر صاحبکاری خودش بود. جوابش رو ندادم و با لبخند برگشتم سمت چشمایی که خیره شده بودن به ما.

پسری اومد نزدیکمون و رو به هیراد گفت:

- مثلا صاحب خونه ای. پاشو مجلس رو گرم کن. خسته شدیم ماها دیگه.

با خنده اضافه کرد:

- دیگه دختری تو این مجلس نیست که باش نرقصیده باشم.

هیراد خندید و من پوزخند زدم. چه افتخار والایی واقعا!

هیراد رو به من گفت:

- افتخار می دید بانو؟

به دست دراز شده ی محمدی خیره شدم. اینم یک پلان از فیلممون بود؟ سنگینی نگاهی رو روی خودم حس کردم. برگشتم و قفل شدم تو همون چشم سبز آبی. نفسم گرفت. خدایا چرا این طوری شدم؟ حس می کردم با نگاهش داره حرف می زنه باهام. نفس کشیدن یادم نبود. می دونستم قیافم عادیه. همیشه عادی بود. فقط خدا می دونه درونم چه غوغایی بود. برگشتم و سرم رو انداختم پایین و چشمام رو بستم و نفس گرفتم. رائیکا چته؟ چی شده دختر؟ نذار قطع امید کنم ازت. اینم یکی مثل همه ی اینا. چی داره مگه این چشمای لعنتیش؟

صدای محمدی به خودم آوردم:

- چیزی شده شهرزادم؟!

نمی خواستم برقصم. فهمیدم برق نگاش رو. گرفتم چیزی رو که می خواست بگه. منتظر بود ببینه می رقصم یا نه؟ چرا؟ می بینی رائیکا؟ اینم پسته. اینم یکی مثل همه ی اوناییه که ازشون متنفری.

رو به محمدی گفتم:

- هیراد جان سرم خیلی درد می کنه. می شه معافم کنی؟

می دونستم غرورش اجازه نمی ده رو درخواستش پافشاری کنه. همین طورم شد چون دست رو شونه ام گذاشت و گفت:

- استراحت کن گلم.

حرصش رو از فشار دستاش رو شونه ام فهمیدم. ادامه داد:

- من پس می رم پیش بچه ها و زود برمی گردم. باشه؟

زود گفتم:

- راحت باش!

اون رفت و منم یک نفس راحت کشیدم. ناخودآگاه برگشتم سمت همون نگاه. تا نگاهم رو دید چشماش رو بست و روش رو اون ور کرد. کارم رو تایید کرد با این کارش. زود سرم رو برگردوندم. خدا لعنتت کنه رائیکا. گند نزن! گنـــــــــــــد نزن به همه چی. ببند اون چشمای بازت رو. تو از قماش اینا نیستی رائیکا. انقدر نگاش نکن. الان فکر می کنه چه خبره. خودت می دونی خبری نیست. نذار اون فکر اشتباه کنه. ولش کن! دیدی چطور با غرور سر برگردوند؟ این غیر از اینه که فکر کرده حرفش رو گوش دادی؟ با خودش چه برداشتی می کنه که حرفش رو گوش دادی؟ آدم باش و حرص من رو درنیار.

سرم رو گرفتم بالا و سعی کردم تمام حواسم رو بذارم رو مکالمات دور و برم اما همه چیز عادی بود. به محمدی خیره شدم که بین چند تا دختر نسبتا اسیر شده بود و داشت می رقصید. خیلی خندون، خیلی راحت، مردونه و قشنگ می رقصید.

صدایی از بغلم گفت:

- برات مهم نیست داره راحت با چند تا جنس لطیف می رقصه و گرم گرفته؟

برگشتم و به بغل دستم خیره شدم. فردین بغلم نشسته بود. یکمی جا به جا شدم و گفتم:

- من به هیراد اطمینان دارم. مهم نیست خودش پیش کیه، مهم اینه که قلبش پیش منه.

صورتش رو برگردوند سمتم و گفت:

- دوستت داره؟

برگشتم سمت جمعیتی که می رقصیدن و نگاهم رو به هیراد دوختم و گفتم:

- از خودش بپرسید!

گفت:

- هیراد رو با خیلی از دخترا دیدم. حتما می دونی که بیشتر از موهای سرش دوست دختر داشته اما هیچ وقت تو مهمونی ها به عنوان پارتنرش کسی رو همراه خودش نمی آورد. قضیه تا چه حد جدیه؟

همون طور که داشتم به هیراد نگاه می کردم گفتم:

- زندگی همش یک شوخی بزرگه. این که فقط یک قضیه است. جدی تو کار ما نیست.

برای دور شدن از این بحث گفتم:

- من می رم یک دوری توی باغ بزنم. با اجازتون!

اونم بلند شد و گفت:

- می تونم همراهیتون کنم؟

« تیرداد / ارسیما »

دوباره یک نگاه سرسری بهش انداختم و زود نگاهم رو ازش گرفتم. خدایا یعنی خودش بود؟ اگه خودشه پس چرا به عنوان پارتنر هیراد اومده؟ مگه سرهنگ نگفت خدمتکاره؟

من نمی فهمم. آخه یعنی چی؟ نه اصلا! فکر نکنم خودش باشه. آخه پلیسه بابا. نه خودش نیست. نمی تونه باشه.

آخه مشخصات فقط همین؟ چشمای سبز؟ واقعا دست مریزاد سرهنگ. خودم به خودم جواب دادم، پس چی؟ مگه سرهنگ غیر از این می تونست بهت چی بگه؟ مثلا رنگ موهاش رو؟ با اون یونیفرم مگه موهاشون هم معلوم می شه؟!

از دست خودم حرصی شدم و توی موهام چنگ زدم. نگاه خیره ی خیلی ها رو بازم مثل همیشه رو خودم تحمل کردم.

حضور فردین رو کنار خودم حس کردم. سرم رو به طرفش برگردوندم. گفت:

- تو فکری.

لبخند کجی زدم و گفتم:

- نه بابا!

فردین: دختره رو حال کردی؟

با چشمای نسبتا گرد شدم برگشتم سمتش و گفتم:

- او او! چی می گی تو؟

پوزخند زد و گفت:

- تا حالا نشده بود تو جمع خانوادگیشون کسی رو از اول با خودش همراه کنه. فکر کنم قضیه جدی تر از این حرفا باشه. با این که خودشون انکار می کنن.

شونه بالا انداختم و گفتم:

- خب به من و تو چه؟

با دستاش موهاش رو چنگ انداخت و گفت:

- هیراد خیلی زود تحت تاثیر قرار می گیره. یک بار برای هفت پشتمون کفایت داشت. نمی خوام دوباره خودش رو درگیر کنه. نه برای خودش، نه! کارامون لنگ می مونه بدون حضورش.

از فرصت استفاده کردم و گفتم:

- مگه چه کاره است؟

فردین بلند شد و دست رو شونه ام گذاشت و با لبخند گفت:

- چه فرقی داره؟ تو فکر کن همه کاره و هیچ کاره.

خندید و ادامه داد:

- می رم پیش بچه ها. حواست به هیراد و دختره باشه. کاراشون رو زیر نظر داشته باش.

مثل همیشه هیچی بروز نمی داد اما تو دلم جشن گرفتم. این عالی بود که بتونم زیر نظرشون داشته باشم. رو به فردین گفتم:

- ماموریته؟

با لبخند گفت:

- هی! یه چیز تو این مایه ها. من رفتم اون طرف کار دارم.

سری تکون دادم و از جام بلند شدم. به راه فردین نگاه کردم. سرم رو برگردوندم تا هیراد و دختره رو ببینم که دیدم سر جاشون نیستن. یکم این ور و اون ور رو نگاه کردم که سر میز پریسان دیدمشون. انگار اوضاع زیاد آروم نبود. به سرعت به راه رفته ی فردین نگاه کردم. رسیده بود به یک میز که دو تا مرد میان سال و یک مرد نسبتا جوون اون جا بودن. نمی تونستم راحت برم سمتشون. مهم تر از کنترل هیراد، کنترل فردین بود که هیچ جوری نمی تونستم نزدیک میزشون که نسبتا ته باغ بود بشم. حتی با گذشتن از بین درختا چون با وجود دوربین های که قطعا تو سراسر خونه نصب بودن غیر ممکن بود. حرصی سر برگردوندم که راهی پیدا کنم که هیراد رو دیدم که دست اون دختره رو گرفته بود و داشت از بین درختا می بردش ته باغ یک جا نزدیک اون میز.

ای دمتون گرم! دست مریزاد. این طوری چیزی هم دیده بشه من داشتم به دستور فردین عمل می کردم نه چیز دیگه. خدایا کرمت رو شکر!

خیلی عادی شروع کردم به قدم برداشتن پشت سرشون. یک دختره جلوم بود که معلوم بود داره تعقیبشون می کنه. چهار چشمی حواسم به همه چیز بود.

هیراد دختره رو کشوند تو یک محوطه ی خالی که دور تا دورش درخت بود. دختر جلویی من پشت یکی از درختا مخفی شد. منم رفتم پشت درختی که با یک تیر دو نشون بزنم. هم حواسم به هیراد باشه، هم به اون میز کذایی. با این که روم به سمت هیراد اینا بود اما گوشام رو تیز کردم تا صدای فردین اینا رو بشنوم و چشمام هم به سمت شمشاد هایی بود که پشتشون اون میز بود. تو این تاریکی قطعا متوجه ی رد نگاه من نمی شدن.

فردین: من هم باهاتون هستم. دوستمم به احتمال زیاد میاد. اومدن هیراد هم که قطعیه.

- بردن نمونه ها چی می شه؟

حس کردم فردین پوزخند زد و گفت:

- کاراشون رو نسبتا انجام دادم. بقیه کارا رو تا اون موقع تو شرکت هیراد راست و ریس می کنم.

همون نفر قبلیه گفت:

- مگه اینا کار من نیست؟ مشکلی پیش بیاد چی؟

فردین خشک گفت:

- وقتی گفتم با منه با منه دیگه. بقیش ربطی به شما نداره.

همون مرد: من باید هماهنگ کنم. نمی تونم همین طوری کار رو به تو واگذار کنم. اگه مشکلی پیش بیاد خِر من رو می گیرن.

سکوت برقرار شد.

سریع چشمام رو از شمشادا گرفتم و دوختم به هیراد اینا. از صحنه ی رو به روم چشمام مثل توپ تنیس گرد شد.

دختره تو بغل هیراد بود و صورتاشون در مقابل هم. دیگه مطمئن شدم این دختره سروان کردانی نیست. این فقط پارتنر هیراد بود.

سریع به سمت اون دختره که پشت یکی از درختا مخفی شده بود خیره شدم. به درخت تکیه داده بود و های های گریه می کرد. دوباره خیره شدم سمت هیراد اینا. فاصله داشت تموم می شد. با نفرت بهشون خیره شدم که جیغ اون دختر پشتیه باعث شد سریع از هم دیگه دور بشن.

- نــــــــه ... نه هیراد! خواهش می کنم. الان نه! امشب نه. من تو رو نمی خوام. دیگه به هیچ عنوان نمی خوام اما نمی تونم راحت فراموشت کنم.

گریه اش شدید تر شد و داد زد:

- حداقل اینو بفهم. باشه این یا هر کی دیگه رو می خوای مشکلی نیست. فرقی نداره اما لطفا جلوی من این کار رو نکن. هنوز برام سخته که با چشمام مرگ عشقم رو ببینم.

برگشت و با هق هق دور شد.

حالا فهمیده بودم جریان چیه. دوباره به هیراد اینا نگاه کردم. حس کردم دختره با نفرت خیره شده تو چشمای هیراد. لباساش رو مرتب کرد و تنها راه افتاد که هیراد گفت:

- کجا؟

بدون اینکه برگرده سمتش گفت:

- فیلم تموم شد. لطفا راه بیفتید تا زودتر این شب مسخره تموم بشه.

از تعجب کم مونده بود شاخ دربیارم. فیلم؟! منظورش چیه؟! یعنی این همون سروانه؟! این دیگه چه معمای مسخره ایه؟!

دختره حرکت کرد و هیراد داد زد:

- تو برو من میام.

دختر شونه ای بالا انداخت و راهش رو ادامه داد. دقیقا مثل این که چیز بی اهمیتی شنیده باشه. از علامت سوالایی که تو ذهنم تشکیل شده بود اونم فقط به خاطر یک دختر اعصابم واقعا به هم ریخته بود. لعنتیا!

تازه حواسم به سمت اون میز جمع شد. کاش می تونستم یکی بکوبونم تو پیشونیم. پاک حواسم از اونا سلب شده بود به خاطر یک فیلم هندی. حیف که این جا همه چیز تحت نظر بود. همون طورکه نگاهم به سمت هیراد بود که تکیه داده بود به درخت و به آسمون نگاه می کرد تمام بدنم شد گوش تا ببینم اونا چی می گن.

وسط حرف فردین بود.

- به احتمال زیاد کارا تا دو هفته ی دیگه راه بیفته. منصور حواست باشه برای گذر از مرز به هیچ عنوان مشکلی پیش نیاد. با حاتم و مازن هم هماهنگ باش. مرتضی کارای ماشین ها و اقامتگاه اون ور مثل همیشه با توئه. ساسان فکرات رو بکن! تو با ما همکاری می کنی. این بار تک روی، بی تک روی. می دونی که اعتراض اثری نداره ولی بازم اگه می خوای امتحان کن. همین!

هیراد راه افتاد.

خب خبرت! وایمیسادی تا آخر ببینم اینا چی می گن. اَه! اما با سکوت اونور فهمیدم که حرفشون تموم شده. خوشحال آروم آروم به دنبال هیراد رفتم. بهتر از این نمی شد.

هیراد رفت سمت مادرش. دیگه تعقیب نیازی نبود.

سرم رو چرخوندم تا دختره رو پیدا کنم. اسمش شهزاد بود یا شهرزاد؟ اه! اصلا چه فرقی می کنه؟

روی یکی از صندلی هایی نشسته بود که اصلا تو تیر رس نگاه پریسان نبود. پوزخند زدم.

رفتم و روی صندلیم نشستم. شروع کردم به دید زدن مهمونی و نگاهم به ته باغ همون جا که فردین اینا نشسته بودن ایست کرد.

سنگینی نگاهی رو رو خودم حس کردم. نه مثل تمام سنگینی هایی که همیشه حس می کردم. نه! انگار فرق داشت. سرم رو چرخوندم تا ببینم زیر نگاه کی بودم که رسیدم به همون دختره اما نگاهش سمت من نبود.

نگاهش به جمعیت رقصنده بود اما معلوم بود که حواسش اون جا نیست. پشت سرش متوجه بحث دو تا مرد شدم. یکیشون نسبتا عصبانی بود و اون یکی سعی داشت آرومش کنه. یکی از همون مرد میانسال ها و همون جوونه بودن که سر میز دیده بودمشون. با این که از دور دیده بودمشون اما قیافه هاشون رو دقیق تو ذهنم داشتم.

یک دفعه سر دختره چرخید سمتشون و نگاهشون کرد و زود برگشت. پس داشت گوش می داد. این دختر می تونست سروان کردانی باشه؟ می تونست یا نه؟ شاید فقط یک کنجکاوی ساده است که هر انسانی می تونه داشته باشه. کاش می شد می تونستم برم اداره تا حداقل یک عکسی ازش ببینم. اه لعنتی!

هیراد اومد سمتش و مشغول حرف زدن باهاش شد. یک چیزی تو وجودم گفت:

- باید بری تا ببینی چی می گن.

بدون این که اون حس رو سرکوب کنم دنبال بهانه گشتم.

فردین نزدیکی اونا ایستاده بود و با یکی از مردا مشغول حرف زدن بود. رفتم سمتش و ساکت کنارش ایستادم. متوجه حضورم شد اما عکس العملی نشون نداد.

چه بهتر! گوشم رو دادم به صحبت های اونا.

هیراد: جریانات امشب رو فراموش کن. امیدوارم دیگه هیچ وقت نیازی به تو نداشته باشم.

دختر با نگاهش داشت به هیراد پوزخند می زد. ریلکس گفت:

- خدا کنه!

یک مکث کرد و ادامه داد:

- چون دیگه حاضر نیستم تو این بازی مسخره هم بازیتون بشم.

هیراد با تعجب بهش خیره شد و بعد قهقهه اش بلند شد. نگاه خیلی ها برگشت سمتشون.

خندش که تموم شد رو به دختره کرد و گفت:

- اصلا انگار نه انگار. می دونی که چی می گم؟

دختره ساکت فقط نگاهش کرد و برگشت سمت چشمایی که داشتن نگاشون می کردن.

من اما فقط حواسم به یک جمله توی ذهنم بود. بالاخره این دختر سروان کردانی هست یا نه؟ اگه هست پس چرا ...؟ پس چرا چی؟

مگه سرهنگ نگفت خدمتکاره؟ چطور شده همراه هیراد؟ منظورشون از بازی چیه؟ برای چی این بازی رو راه انداختن؟

خدای من چقدر سوال تو ذهنم بود. جواباشون رو کی به دست بیاره؟

دستی رو رو شونم حس کردم. برگشتم و به فردین نگاه کردم. گفت:

- حیف امشب سامیار نتونست بیاد. اون بود مجلس رو بیشتر از اینا می برد تو هوا.

پوزخند زدم و با اشاره به جمعیتی که داشتن می رقصیدن گفتم:

- دیگه بیشتر از این؟

صدای پسری از پشت سرمون بلند شد:

- مثلا صاحبخونه ای! پاشو مجلس رو گرم کن. خسته شدیم ماها دیگه.

با خنده اضافه کرد:

- دیگه دختری تو این مجلس نیست که باش نرقصیده باشم.

برگشتم و دیدم که طرف صحبتش هیراده. با پوزخند رو به فردین گفتم:

- بیا اینم از این.

فردین خندید و خیره شد به هیراد اینا و منم از اون تبعیت کردم. هیراد رو به دختره گفت:

- افتخار می دید بانو؟

یک چیزی تو وجودم جوشید. داشت داد می زد، حتی اگه یک درصدم سروان باشه نباید با اون همراه بشه.

به دختره نگاه کردم. به دست محمدی خیره بود. یک دفعه سرش رو آورد بالا. فرصت نکردم نگاهم رو از نگاهش بگیرم. چشماش فوق العاده بودن. نگاه غافلگیرش حل شده بود تو نگاه خواهشی من که نرقص. اگه کردانی تو هستی نرقص ولی اگه نیستی برو به درک! مهم نیست. مثل تمام اونایی که دارن می رقصن پاشو ولی اگه هستی نه، نرقص. قیافه اش عادی بود. حس می کردم طرفم یک خنگیه که هیچی از چشمام نفهمیده. هیچ چیزی از صورتش معلوم نبود. فقط داشت نگام می کرد.

سرش رو انداخت پایین و چشماش رو بست. حس کردم داره نفس عمیق می کشه.

هیراد گفت:

- چیزی شده شهرزادم؟!

پس اسمش شهرزاد بود البته اگه کردانی نبود. اگه کردانی بود اسمش چی بود؟!

لعنت بهت که هیچ وقت درست و حسابی به اسم دخترا توجه نداری. به خودم گفتم، حالا نه به بقیه چیزاشون توجه دارم؟!

شهرزاد گفت:

- هیراد جان سرم خیلی درد می کنه. می شه معافم کنی؟

قبول نکرد. این خوب بود. یک نوری بود تو این ظلمات. شاید خودش باشه. احتمالش هست.

هیراد دستش رو گذاشت رو شونه اش و گفت:

- استراحت کن گلم. پس من می رم پیش بچه ها و زود برمی گردم. باشه؟

شهرزاد سریع جواب داد:

- راحت باش!

خندم گرفت. انگار می خواست سریع از دستش راحت بشه. یک حسی بهم می گفت این خودشه. چشمای سبزش ... بعدشم بازی ای که ازش حرف می زدن. احتمالش خیلی بالا بود.

نگاهش برگشت سمتم. ناخودآگاه چشمام رو به علامت تایید بستم و بعد زود روم رو کردم طرف فردین. تا همین جاش خیلی زیاده روی کرده بودم. اومدی و حتی یک درصدم اون کردانی نبود. می دونی چی پیش خودش چه فکر کرده تا حالا؟

فردین گفت:

- خیلی باحاله این دختره. من می رم پیشش.

بعد با لحن زنونه ای اضافه کرد:

- فعلا آقاشون سرشون گرمه و شلــــــــوغ.

خندیدم و یک ضربه ی آروم به کمرش وارد کردم. اونم رفت سمت شهرزاد. رفتم و سر جام نشستم و خودم رو با پوست گرفتن پرتغالم گرم کردم و تمام چیزایی رو که امشب دیده و شنیده بودم رو با خودم بررسی کردم که وقت نوشتن گزارش چیزیش از قلم نیفته.

موسیقی تموم شد و منم که فاصله ی زیادی با صندلی شهرزاد اینا نداشتم صداش رو شنیدم که گفت:

- زندگی همش یک شوخیِ بزرگه. این که فقط یک قضیه است. جدی تو کار ما نیست.

بعدم بلند شد و گفت:

- من می رم یک دوری تو باغ بزنم. با اجازتون!

فردین بلند شد و گفت:

- می تونم همراهیتون کنم؟

آهنگ بعدی بلافاصله شروع شد و من دیگه نمی تونستم صدایی رو بشنوم.

حس می کردم شهرزاد مستاصله. داره این دست و اون دست می کنه. نا خودآگاه بلند شدم و رفتم سمتشون. تا رسیدم بهشون رو به فردین گفتم:

- فردین کارت دارم. می شه باهام بیای؟

شهرزاد سر بلند کرد و نگام کرد. با اینکه نگاهم روی فردین بود از گوشه چشمم می دیدمش.

فردین گفت:

- باشه الان میام.

بعد رو به شهرزاد گفت:

- متاسفانه باید برم. در هر صورت همراهیتون باعث افتخار بود.

دختره بدون هیچ حرفی برگشت و به راه افتاد. چقدر خونسردیش کفر آدم رو درمی آورد.

رو به فردین کردم و زدم زیر خنده و گفتم:

- چقدر محلت داد واقعا. من هی بهت می گم محل این دخترا نده خودت حرف گوش نمی کنی. حالا خوردی؟

بعدم بلند تر خندیدم. فردین اومد سمتم و یک پس گردنی بهم زد که شدت خندم بیشتر شد. فردین حرصی گفت:

- ببند اون گاله رو. هر هر هر! مرض!

از خندم خندش گرفت و میون خنده گفت:

- فکر کرده تحفه است.

چپ چپ نگاش کردم که گفت:

- خب البته تحفه که هست خدایی.

خندیدم و گفتم:

- ناموس دوستته بابا.

بیخیال گفت:

- خودش گفت بین ما هیچ چیز جدی ای وجود نداره.

گفتم:

- خب اون از خودش گفته. تو نظر هیراد رو هم پرسیدی؟ اونم همین رو گفت؟

راه افتاد و گفت:

- برو بابا تو هم!

منم راه افتادم که یک دفعه فردین ایستاد، منم ایستادم. سریع برگشت طرفم و گفت:

- راستی چه کارم داشتی؟

اوه اوه اوه! خاک تو سرت که بدون فکر عمل می کنی. زود جواب دادم:

- کاری برام پیش اومده. بابا گفت خودم رو سریع برسونم. می خواستم ببینم کاری با من نداری؟

اومد طرفم و گفت:

- بمیری الهی ارسیما. خب می مردی اینو همون جا بگی من و از کار و زندگیم نندازی؟

خندیدم و گفتم:

- این مهمانی سر دراز داره. نترس بازم موقعیت پیش میاد.

فردین:

- کی زنگ زد که من نفهمیدم؟

یکمی فکر کردم. نمی تونستم بگم تو مهمونی چون با یک بررسی فیلم راحت دروغم مشخص می شد برای همین گفتم:

- قبل از مهمونی بود. گفت شب بیا کارت دارم. دیرم نکن!

فردین چپ چپ نگاهم کرد و حرصی گفت:

- بیا برو! یعنی خیلی خنگی به خدا. خب قبلش می گفتی نه درست وسط حرف من و این دختره. بیا برو که پاک نا امیدم کردی. فردا بهت زنگ می زنم. البته اگه کارت داشتم. فعلا!

با خنده گفتم:

- می خواستم ارشادت کنم نکشی به کار خلاف.

یک نگاه حرصی انداخت و راه افتاد و رفت سمت جمعیت رقصنده ها و منم پشت سرش. حالا چکار کنم؟ من باید تا آخر این مهمونی بمونم. یک دفعه یک فکری به ذهنم رسید. با صدایی که ته مایه ی خنده توش موج می زد، بلند گفتم:

- فردین بزار زنگ بزنم به بابام شاید کارش با من تموم شده باشه و در خدمتتون باشم. هان؟

فردین یک دفعه چرخید سمتم و گفت:

- خاک تو مخت ارسیمای الاغ! همش فیلم بود؟

یک لبخند موذی زدم و مثلا مظلوم نگاش کردم. اومد سمتم و یکی زد پس گردنم و گفت:

- حقته الان بکشمت. آخه بی شعور چکار مخ زدن من داری؟ چرا انقدر دروغ سر هم کردی؟ خیلی ناکسی.

چیزی نگفتم که خندید و گفت:

- ولی نه! ایول خوشم اومد. تو هم کم زبل خان نیستی.

بعد تهدید آمیز اضافه کرد:

- ولی ارسیما من امشب نتونم با این دختره حرف بزنم حسابت رو می رسم.

لبخند شیطونی زدم و گفتم:

- باشه بابا تو هم! چیزی که اینجا زیاده دختره. حالا این نشد اون یکی.

راه افتادیم که فردین گفت:

- نه! لامصب این یک چیز دیگه است. نکنه تو هم چشمت گرفتتش که نذاشتی با من ...؟

حرفش رو نصفه ول کرد و با هیجان گفت:

- آره ناکس؟

برگشتم سمتش و گفتم:

- دیوونه شدی؟ بیا بابا زیاده روی کردی مخت هنگ کرده. من عمرا از این جور دخترا خوشم بیاد.

مسخره گفت:

- مگه چشه؟ تو چطوری می خوای؟ بهتر از این مثلا؟

با اعتماد به نفس کامل گفتم:

- یکی رو می خوام آفتاب مهتاب ندیده.

فردین پق زد زیر خنده.

من: مرض! چته؟

دستش رو گذاشت پشت کمرم و میون خنده گفت:

- هیچی هیچی. بیا برو! اگه من از زیاده روی مخم هنگیده تو از چی قاطی کردی؟

بعد ادام رو درآورد و گفت:

- وای خدا! آفتاب مهتاب ندیده. جمع کن ببینم بابا.

به خنده اش ادامه داد و منم با لبخند اجباری همراهیش کردم تا پیست رقص.

« رائیکا / شهرزاد »

همون طور که صبحانه ی پریسان رو برداشتم که ببرم براش تو اتاقش با لحن نزاری رو به سوگند گفتم:

- دعا کن سوگند!

سوگند لبخند نامطمئنی زد و گفت:

- ریسک بود شهرزاد. خدا کنه فکر نکنه پات رو درازتر از گلیمت کردی.

چرا حس می کردم رو راست نیست؟ سرم رو انداختم پایین و حرکت کردم. تو دلم آشوبی به پا بود. اگه اخراج می شدم؟ وای نه! این افتضاح بود. ماموریتم؟ خدایا خودت کمک کن. خدایا نذار با سرافکندگی برگردم اداره. خدایا!

از پله ها رفتم بالا و آروم در اتاقش رو زدم. صدای محکمش بلند شد:

- بیا تو!

نفس عمیقی کشیدم و وارد شدم.رروی تختش دراز کشیده بود. سلام کردم اما جوابی نشنیدم. صبحانه اش رو روی میز مطالعه اش گذاشتم و سر پایین گفتم:

- کاری ندارید خانم؟

بعد از چند ثانیه سکوت گفت:

- وایسا کارت دارم.

قلبم ریخت. چشمام رو آروم بستم و نفس عمیقی کشیدم.

پریسان آروم از جاش بلند شد و به سمتم حرکت کرد و با همون صدای محکم و با اقتدارش ادامه داد:

- یادم نمیاد همچین اجازه ای بهت داده باشم که دیشب اون طوری ظاهر بشی.

ضربان قلبم رفت بالا. فقط و فقط از ترس خراب شدن ماموریتم، نه چیز دیگه. داد زد:

- اجازه داده بودم؟

با صدای لرزون که سعی می کردم عادی باشه گفتم:

- خ ... خ ... خانم؟

زود گفت:

- هیــــــــس! هیس حرف نزن. تا وقتی حرفم تموم نشده نمی خوام صدات رو بشنوم. سرخود برای خودت تصمیم می گیری؟ آره؟ فکر کردی این جا خونه ی خاله است و من خاله ات؟ از کی تا حالا تو خونه ی من شما برای ما تصمیم می گیرید؟ کی به تو گفته که تو تصمیم های من دخالت کنی؟

خدا لعنتت کنه هیراد! از زمین پاک شی. امیدوارم به زمین گرم بخوری. خواستم حرف بزنم که داد زد:

- خفه شو شهرزاد، خفه شو. حتی اگه به درخواست پسر خودمم بود صاحبکارت من بودم. اجازه گرفتنت کجا رفت؟

بلند شد و با فریاد گفت:

- همین الان می ری و ساکت رو می بندی و گورت رو گم می کنی. تو اخراجــــــــــــی!

آوار خراب شد رو سرم. راه نفسم گرفت. همه چی تموم شده بود، همه چی. به خاطر پسرک عوضی خودخواهش، به خاطر این که اون راحت باشه. وای خدا ماموریتم!

با صدای لرزون و التماس گونه گفتم:

- خانم پریسان خواهش می کنم.

می خواست حرف بزنه که اجازه ندادم و ادامه دادم:

- تقصیر من نبود. آقا هیراد گفت با خودشونه. من رو مجبور کرد. من گفتم شما اجازه نمی دید و اخراجم می کنید اما گفت اگه کار منو انجام ندی اخراج می شی. مامان اخراجت نمی کنه. من گفتم بیخیال من بشن. خانم پریسان من به این کار احتیاج دارم.

ریلکس گفت:

- برو دست به دامن خودش شو. وقتی حرف اون رو بیشتر گوش کردی برو تا خودش گندت رو جمع کنه. از خونه ی من برو بیرون. دیگه هم چک و چونه نزن دختره ی خیره سر. 

یک دفعه در اتاق باز شد و هیراد وارد شد. دوست داشتم لهش کنم. عوضی آشغال! همتون بمیرید. هم تو، هم اون ملیکا و هم این مامانت.

بی حوصله رو به پریسان گفت:

- چیه اول صبحی صدات رو انداختی رو سرت کلم رو پوکوندی؟ اَه!

بعد سرش رو چرخوند و نگاش رو من متوقف شد. خیره نگاهم کرد و من نگاهم رو ازش گرفتم. آرزوی مرگش رو داشتم. دیگه فرقی نمی کرد قراره چی بشه. هر چی بشه بدتر از این که الان شده نیست. رائیکا برات متاسفم که عرضه نداشتی حتی یک هفته تو این خونه دووم بیاری. واقعا برات متاسفم.

حس کردم راهی نمونده مثل اون شب نفرین شده. صورت خونی بابا اومد جلو چشمم. سرش که روی پاهای کوچولوم بود و پیراهن خاکستریم رو پر خون کرده بود. یاد اشکایی افتادم که از چشمام می ریخت روی گونه های سفید مثل گچش که مزین به خون انگشتام شده بود. صدای نفس های بریده بریده اش و لبخند کم جونش که به زور رو لبش جا گرفته بود. یاد این افتادم که گفت:

- فرار کن بابایی! رائیکا هیچ وقت نذار اینا بدبختت کنن. برو! بدو دخترم ... بدو! الان می رسن.

یاد این افتادم که گریه ام شدید شد و زیر اون بارون با لرز جیغ زدم:

- هیچ جا نمی رم بابایی. اگه نیای نمی رم.

یاد این افتادم که لبخند زد و گفت:

- بابایی اگه بری اون عروسک مو زرده رو برات می خرم. همونی که لباس قرمز تنشه.

یاد این افتادم که با گریه جواب دادم:

- بابا تو فقط خوب شو! به خدا نمی خوامش. من لادنم رو دارم. همون که کچله، همون که لباس عروس تنشه. بابا من اونو بیشتر دوست دارم. بابایی بیا بریم خونه.

یاد این افتادم که گفت:

- جون بابایی برو. اگه دوستم داری برو. رائیکا بذار راحت ولت کنم.

یاد این افتادم که گفتم:

- بابا به خدا دیگه هیچی نمی خوام. نه دوچرخه می خوام، نه اون پیراهن صورتی پفیه رو می خوام، نه اون ساعت باربیه رو می خوام. بابا تو رو خدا! اگه دخترت رو دوست داری ...

یادم اومد با دستایی که به خون پاکش مزین شده بود از موهام گرفتتم و موهای طلاییم قرمز شد. یادم اومد بوسه ی آروم و سردش روی گونه ام نشست. یادم اومد که نمی دونستم آخرین لحظاتی بود که بابا داشتم. نمی دونستم که تا چند دقیقه دیگه یتیم می شم. نمی دونستم که اگه می دونستم جواب بوسه اش رو با بارون بوسه هام می دادم. از ترسم یادم رفته بود.

یادم اومد که بابا نفس هاش خش دار شد و من جیغ زدم. مثل همون موقع هایی که مامان وقتی بابا این طوری می شد جیغ می زد.

یادم اومد که وقتی یکم بهتر شد سرش رو از رو پام برداشت و داد زد:

- رائیکا بهت گفتم برو. بـــــرو وگرنه دوستت ندارم.

یاد این افتادم که یهویی از جام پریدم و با گریه قدم قدم عقبکی رفتم و با هق هقم که با سکسکه مخلوط شده بود، بابا بابا می کردم. مگه چیزی بدتر از این بود که بابا دوستم نداشته باشه؟ یاد این افتادم که دویدم تا بابا دوستم داشته باشه. یاد این افتادم که صدای گلوله پیچید تو اون خیابون منحوس و بابا که با کمک دیوار برام بلند شده بود تا فرار کنم نقش زمین شد و خون قرمزش آب بارون رو رنگ کرد. یاد این افتادم که جیغم باعث شد که یک درد خیلی بد رو تو بازوهام حس کنم. خیلی بد!

یاد این افتادم که با تمام توانم جیغ زدم و افتادم رو زمین. یاد این افتادم که بابا سرش رو به سختی بلند کرد و به من که زیاد دور نبودم نگاه کرد و گفت:

- رائیکـــــــــــــا؟ بابــــــــــــــایی؟

بلند شدم که بدوم طرفش که با صدایی که پر از بغض بود، با تمام توان باقی موندش داد زد:

- بــــــــــــــرو!

یاد این افتادم که با گریه دویدم. دویدم و از بابام دور شدم. از زندگیم دور شدم و تنهاش گذاشتم. با اون بازوی تیرخورده و خونیم، با اون بی جونیم، با همه ی خستگیم دویدم. بابا هیچ وقت داد نمی زد. پس حالا که داد زده بود حتما چیز مهمی بود که باید اجرا می شد.

یاد این افتادم که صدای داد بابا رو شنیدم که گفت:

- امیدوارم خدا انتقام اون تیری که به اون بچه زدید رو ازتون بگیره.

یادم افتاد اون جا برای اولین بار کلمه ی انتقام رو شنیدم و سعی کردم هیچ وقت فراموشش نکنم. یادم اومد که چقدر ترسیدم اون شب.

با اون بچگیم می دونستم که گیر اونا بیفتم یک اتفاق خیلی خیلی بد می افته.

یادم اومد از هولم پام پیچ خورد و افتادم تو جوب کنار جدول که تا نصفه از آب بارون پر شده بود. یادم اومد صدای تیر صدای بابام رو قطع کرد.

یادم اومد تو اون جوب پر از آب نزدیک خونمون از سرما می لرزیدم و از گریه نفس کم می آوردم. یادم اومد که از ترس صدای سگ سرم رو می بردم زیر آب که یک وقت نبیننم. یادم اومد هر کاری کردم تنها چیزی که خوب نشد همین ترسم از سگ بود.

یاد این افتادم که نتونستم به قولی که به خودم و بابا داده بودم وفا کنم. قولی که انتقامش رو از هر چی آدمِ خلافکاره می گیرم تا وقتی که عمرم اجازه بده..

اشکام سرازیر شدن. یاد بابا تنها چیزی بود که می تونست سد این چشمای لعنتی رو بشکنه. من نتونسته بودم. برای اولین بار شکست خورده بودم و حس می کردم پیش بابا شرمنده ام. بابا من تمام سعیم رو می کنم. کمکم کن! خواهش می کنم بابایی. هنوز برای این که پیش وجود نازنینت شرمنده بشم زوده. به خدایی که می پرستیدی زوده. خدایا چرا؟ چـــــــــــرا؟

صدای هیراد تو اتاق پخش شد:

- قضیه چیه؟

پریسان داد زد:

- قضیه چیه؟ سوال مسخره ای بود هیراد. قضیه سرخودگری تو و این دختره است. قضیه اینه که فکر کردید می تونید هر غلطی خواستید انجام بدید و هیچی نشنوید. قضیه اینه این جا قانون داره و شما قانون شکن بودید. قضیه اینه که قانون شکن تو خونه ی من راه نداره. قضیه اینه که این دختره اخراجه. بره به جهنم!

هیراد با پوزخند گفت:

- اینکه بخوام خودم برای زندگیم تصمیم بگیرم خود سریه؟

یک دفعه داد زد:

- اگه آره، باشه. باشه من خود سرم. یادتون باشه قولتون رو ندید گرفتید. خود ملیکا گفت که نمی خوام پس باید تمومش می کردید اما حالا ... مادر من این دختره اخراج بشه معنیش اینه که منم دیگه تو این خونه راه ندارم. ما هم دیگه رو می شناسیم اما اینجا دیگه خونه ی من نیست اینجا فقط خونه ی پریسانه. پریسانی که اسم مادر منو یدک داره.

پریسان ریلکس روی مبل تک نفره اش نشست و گفت:

- یادم نمیاد هیچ وقت تصمیمم رو اجرا نکرده باشم. تو هم هر گوری می خوای بری برو. همتون مثل همید.

هیراد به سرعت از اتاق خارج شد و در رو به شدت روی هم کوبید. منم بدون معطلی با دو از اتاق خارج شدم.

داشتم می رفتم سمت پله ها که دستم از پشت کشیده شد و برگشتم و سینه به سینه شدم با هیراد. حالم از وجودش به هم می خورد. تمام نفرتم رو ریختم تو چشمام و بهش زل زدم. هیچی نمی گفت. دستم رو با شدت از دستش در آوردم و گفتم:

- کارتون تموم شد؟ واقعا مرسی که بدبختم کردید. هیچ وقت نمی بخشمتون که باعث شدید از کارم بیکار بشم.

برگشتم که برم که آروم گفت:

- آماده شو! می ریم شرکت من. از امروز تو اون جا کار می کنی.

ایست کردم ... سنکُپ کردم ... چشمام گرد شدن و کم کم لبم به خنده باز شد و آروم با صدایی که یک کور سویی امید داره گفتم:

- چی؟

گفت:

- همین که شنیدی. از امروز تو شرکت من کار می کنی.

برگشتم و به صورت خندونش خیره شدم. با لحن شوخی اضافه کرد:

- اما گفته باشم اون جا هم بخوای از حرف صاحبکارت به خاطر حرف یکی دیگه بگذری خودم دونه دونه گیس های طلاییت رو می چینم. گفته باشم!

با اخمی که مهمون پیشونی و ابروهام شده بود گفتم:

- اگه یکی مثل شما تو شرکت نباشه من سرم تو کار خودمه.

جدی گفت:

- خوبه! اما خیلی بدتر از منم تو شرکت هستن. دلم نمی خواد غیر از کارت به چیزی فکر کنی. حالا هم وسایلت رو جمع کن.

با دو رفتم سمت راه پله. خدایا شکرت! شکرت خدایا! این خیلی عالیه. خیلی عالی تر از چیزی که بودم. خدایا ممنونم. ببخش اگه حتی یک ذره ناشکری کرده باشم. تو همه چیز رو خیلی بهتر از ما آدم ها می دونی. ببخشید اگه بعضی وقتا از کارای بی نقصت ایراد می گیریم. من تو شرکت خیلی کار می تونستم انجام بدم. خیلی! هک ... من هکر قوی ای بودم.

سوگند رو دیدم که دم پله ها با اضطراب راه می رفت.

صداش زدم:

- سوگند؟

سریع سرش رو بلند کرد و پله های باقی مونده رو دوید سمتم و تند گفت:

- چی شد؟

با لبخند گفتم:

- اخراج شدم.

چشمای سرمه ای سوگند تیره شدن. چرا هیچی نمی گفت؟ یعنی انقدر ناراحت شده؟

برای اینکه از ناراحتی درش بیارم گفتم:

- اما عوضش تو شرکت پسرش استخدام شدم.

سوگند نصفه و نیمه خندید و گفت:

- ای وای من! الان باید خوشحال باشم یا غمگین؟

شونه بالا انداختم که سوگند غمگین گفت:

- وقت ندادن که با هم صمیمی بشیم.

بعد دستم رو گرفت و گفت:

- امیدوارم زود ببینمت.

چشمام رو بستم و گفتم:

- منم امیدوارم.

سوگند که داشت ادای بی خیالی رو درمی آورد و این کاملا از حرکاتش معلوم بود گفت:

- بدو بیا تا وسایلات رو جمع کنیم.

رفتیم ساختمون پشتی. لیلی و مهتاب بدون هیچ عکس العمل خاصی مثل اینکه چیز عادی ای دیده باشن برام آرزوی خوشبختی کردن. تو سکوت ساکم رو بستیم. لباس هایی رو که نگار برام خریده بود تو کمد گذاشتم و مانتو و شلوار ساده ی خودم رو پوشیدم و به همراه سوگند راه افتادم. دم در از مهتاجم خدافظی کردم و اونم عادی گفت:

- می دونستم موندگار نیستی. به سلامت!

هیراد توی ماشینش منتظرم بود. برگشتم و به سوگند نگاه کردم.

لبخند غمگینی زد. دستاش رو گرفتم. خیره شدم تو سرمه ای محسور کننده ی چشماش. رائیکا اجازه نمی داد برم جلو برای بغل کردنش.

یک دفعه دستم رو به سمت خودش کشید و خودش رو تو آغوشم انداخت. از نظر قد از من کوتاه تر بود و قشنگ تو بغلم جا شده بود. هیکل و قدش منو یاد روژان انداخت. خواهری که شب می تونستم ببینمش. آروم دستی به کمرش کشیدم. زمزمه کرد:

- تو رو خدا مواظب خودت باش! امیدوارم زود زود ببینمت. تو تنها کسی هستی که منو وادار می کنه کنارش مجسمه نباشم.

از بغلم دورش کردم و گفتم:

- تو بیشتر مواظب خودت باش سوگند.

صدای بوق هیراد باعث شد برگردم سمتش و اون با سرش علامت داد عجله کنم.

رو به سوگند گفتم:

- وقتِ رفتنه. خدافظ سوگند!

سوگند: به امید دیدار.

براش دست تکون دادم و رفتم سمت ماشین و نشستم. هیراد با بسته شدن در به سرعت ماشین رو روشن کرد و راه افتاد. سوگند کم کم دور و دور تر می شد. نگاه آخر رو به خونه انداختم. خونه ای که اولین بار که دیده بودمش گفته بودم شبیه همون عمارتست تو فیلم آل. همون پرده های آلبالویی و درب مشکی اما با نمای حنایی. نمی دونستم باز هم تو این خونه میام یا نه. خونه ای که با اینکه مدت کمی بود که داخلش سکونت داشتم اما برام اتفاق های زیادی توش افتاده بود. تا این که درب اتوماتیک مشکی رنگ به رومون بسته شد و خیابون خلوت جلوی چشمام ظاهر شد. الان مبدایی بودیم که مقصدش شرکت بود.

برگ دوم این ماموریت خورده شد.

بیست دقیقه ای بود تو راه بودیم. هیراد پیچید تو یک خیابون آشنا. خیابونی که قبلا هم گذرم بهش خورده بود. نمای سنگ و شیشه! تابلوی شرکت صادرات و واردات قطعات اتومبیل برسام. همشون آشنا بودن. حتی قشنگ یادم بود که شرکتش طبقه ی هشتم بود و اتاقش که ست کرم و قهوه ای داشت و این که هیچ دری تو اتاقش نبود.

چقدر به بهانه ی جلسه اون روز علافم کرد و در آخر هیچ کسی از اتاقش خارج نشده بود که منشیش گفت برم داخل. اولین کاری که کرده بودم تو اتاقش این بود که ببینم در دیگه ای هم وجود داره یا نه، که دیدم نخیر! از قصد معطلم کرده بود.

درب سفید جلوی روم باز شد. پارکینگ بود. ماشین رو پارک کرد و کمربندش رو باز. منم کمربندم رو باز کردم. قفل اتوماتیک رو زد و درها باز شدن. رو به من گفت:

- پیاده شو!

برگشتم سمتش و گفتم:

- چرا این کار رو کردید؟

برگشت سمتم و گفت:

- چه کاری؟

من: چرا گفتید دیگه نمی رید خونه ی خانم پریسان؟

پوزخندی زد و گفت:

- من زیاد نمی رم اون جا. نترس مامان در برابر من کم میاره. صد بار از این حرفا زدم، این بارم روش. فقط می خواستم آخرین زورمم بزنم که نشد. فکر کنم تو این دنیا تنها کسی باشم که برای مامان موندم.

پوزخند زد و گفت:

- چقدرم که برام بال بال می زنه.

بعدشم پیاده شد.

راست می گفت. برای پریسان زیادم مهم نبود. شاید چون به تنهایی عادت کرده، شایدم می دونست که هیراد براش کری می خونه. چه می دونم بابا؟

پشت سر هیراد راه افتادم. منتظر آسانسور بود. ساکت پشت سرش ایستادم و مشغول تماشای پارکینگ شدم. هر گوشه اش دوربین مدار بسته نصب شده بود.

آسانسور که ایستاد هیراد وارد شد و من پشت سرش وارد شدم. صد البته نباید انتظار داشت که بگه، خانم ها مقدم ترن. هر چی باشه اینم خون پریسان تو رگاشه دیگه.

درب آسانسور که بسته شد به هیراد نگاه کردم. سرش تو گوشیش بود و سنگینی نگاهم رو که دید از بالای چشم نگاهم کرد که منم چشم ازش برنداشتم. وقتی دید تصمیم ندارم دست از نگاه کردن بردارم، گوشیش رو گذاشت تو جیبش و سر بلند کرد و گفت:

- چیه؟

ریلکس گفتم:

- کار من تو شرکت شما چیه آقای محمدی؟

خندید و گفت:

- اوهو! آقای محمدی؟!

آسانسور ایستاد و محمدی گفت:

- بیا بریم بهت می گم.

در شرکت رو باز کرد و وارد شد من اما یکم ایستادم. صدای سلام اومد:

- اِ هیراد خوب شد اومدی. کارم گیر کرده اساسی.

هیراد گفت:

- حتما بازم گیرت نقدیه؟ وگرنه آقا فردین رو چه به گیر کردن کارش به ما.

وای! فردینم اینجا بود؟ چقدر عالی! می گن خدا گر ز حکمت ببندد دری، جریان من شده.

هیراد برگشت سمتم و گفت:

- بیا تو دیگه.

کیفم رو روی شونم جا به جا کردم و آروم آروم جلو رفتم. به سالنی وارد شدم که برام آشنا بود. فردین با تیشرت پرتغالی و سوییت شرت مشکی نزدیک میز منشی لپ تاپ به دست ایستاده بود و با تعجب و شایدم یکمی بدبینی داشت نگاهم می کرد.

سری به علامت سلام تکون دادم که گفت:

- شما؟ اینجا؟

بعد رو به هیراد گفت:

- هیراد توضیح نمی دی؟

هیراد با لبخند رفت سمتش و گفت:

- می شناسیش که! دیگه چی بگم؟ قراره از امروز همکار ما باشه.

فردین ابرویی بالا انداخت و گفت:

- همکار؟

معلوم بود بدبین می شه. مثل عقاب چشمش به گروهه. نمی شد که هر کسی سر زده وارد بشه به گروهشون.

فردین لپ تاپ رو گذاشت رو میز منشی و گفت:

- باشه! خوش اومدن. یک لحظه بیا فقط کارت دارم.

بعد رو به من گفت:

- شرمنده یک لحظه!

رو به منشی گفت:

- خانم سعیدی از ایشون پذیرایی کنید تا ما کارمون تموم شه.

خانم سعیدی سریع از پشت میزش بلند شد و گفت:

- الساعه!

هیراد و فردین رفتن تو دفتر مدیریت. خانم سعیدی هم به سمت راهروی سمت چپی رفت.

روی یکی از صندلی ها نشستم و به در و دیوار شرکت خیره شدم. چند تا تابلو از ماشین های مختلف روی دیوار زده شده بود. سه نوع درخت هم به فضای بیرونی شرکت روح داده بود. هیچ وقت تو شناخت گل و گیاه مهارت نداشتم و فرق رز و محمدی رو هم به زور درک می کردم. دوربین های مداربسته تو هر گوشه ی شرکت دیده می شدن. وقت چک کردن اساسی نبود. هنوز نیاز داشتم که اعتمادشون رو جلب کنم.

به بهانه ی یکی از تابلو های روی دیوار اتاق مدیریت به اون سمت رفتم تا شاید صداهاشون رو بشونم. نزدیک در ایستادم و به تابلو چشم دوختم اما سراسر گوش شدم تا ببینم چی می گن. صداهاشون خیلی مبهم بود و شنیده نمیشد برای همین بی تفاوت مشغول دید زدن تابلو ها و بررسی زیر چشمی محیط شرکت شدم. مهم ترین کاری که می تونستم اینجا انجام بدم هک کردن سیستم اصلی شرکت بود و این عالی بود.

صدای باز شدن در اتاق و متعاقبش صدای فردین اومد:

- خب من فقط اسم کوچیک شما رو می دونم شهرزاد خانم.

بگشتم سمتش و گفتم:

- کردانی هستم.

سری تکون داد و رو به هیراد گفت:

- خب آقای رییس کار خانم کردانی چیه این جا؟

هیراد: خانم کردانی از امروز به جای خانم سعیدی منشی ما خواهد شد.

سعیدی یکمی هول شد.

هیراد خندید و گفت:

- نترسید خانم سعیدی! شما قرار نیست جایی برید. فعلا همکار آقای صالحی در بخش امور مالی خواهید شد تا ببینم چه می کنه این خانم کردانی ما.

سعیدی از وجناتش داد می زد الان تو آسمون ها داره پرواز می کنه، تشکر کرد. نگاهم رفت سمت فردین. نسبتا زمزمه وار گفت:

- منشی؟!

رو به من گفت:

- خانم کردانی لطفا همراه من و آقای محمدی بیاید تو اتاق مدیریت. کارتون دارم.

نگاهی به هیراد کردم و با سر تکون دادنش نگاهم رو ازش گرفتم و راه افتادم. اول من و پشت سرم هیراد و در آخر فردین وارد اتاق شد.

هیراد پشت میز ریاستش و من و فردین رو به روی هم و جلوی میز هیراد نشستیم.

سکوت اتاق رو فردین شکست:

- هیراد لطفا توضیح بده. قضیه رو هم نپیچون چون کاملا معلومه یک جای قضیه می لنگه.

هیراد ریلکس انگشتاش رو تو هم فرو کرد و آرنجش رو به میز تکیه داد و گفت:

- چی می خوای بدونی؟

فردین: چند تا چیز غیر ممکن الان اتفاق افتاده. یک، هیراد یک دختر رو به عنوان همراهش به مهمونی خانوادگیشون راه بده. دو، فرداش این دختر رو که هیچ کسی از وجودش مطلع نبود با خودش بیاره شرکت. سه، دوست های هیراد نمی تونن از طبقه ی پایین باشن و البته به شهرزاد و تیپش هم نمیاد مال پایین مایینا باشه مگر اینکه کار خودت باشه که اونم باز غیر ممکن می شه به همون دلیلی که گفتم، تو با هر کسی دوست نمی شی، اونم تا این حد. چهار، اگر شهرزاد از خانواده ی مفرح و یا حتی متوسطی هم باشه باید تحصیلاتش بالاتر از این حرفا باشه که منشی بشه. قبول دارم خیلی از لیسانسه ها الان منشین ولی هیچ کدومشون با پارتی خود رییس شرکت مشغول به کار منشی گری نشدن. کافیه یا بازم بگم؟

با دقت به حرفاش گوش دادم. همه ی احتمال ها و حدس ها رو زده بود و جای لنگیدن نذاشته بود. حقا که لقب چشم عقاب برازندش بود.

هیراد آروم آروم شروع کرد به خندیدن و کم کم به قهقهه افتاد. فردین اما خشک و جدی نگاهش می کرد و منم ترجیح می دادم ادای دخترایی رو دربیارم که استرس دارن و با دسته ی کیفشون بازی می کنن.

خندش که تموم شد گفت:

- نه بابا خوشم اومد. مغزه یا کامپیوتر؟ چقدر سریع این همه مجهول تحویل داد.

جدی ادامه داد:

- جریان ملیکا رو که می دونی؟

فردین چشم رو هم گذاشت و گفت:

- خب؟

هیراد تکیه اش رو داد به پشتی صندلیش و گفت:

- همش یک نقشه بود برای اینکه از دستش راحت بشم.

فردین ابرویی بالا انداخت و هیراد ادامه داد:

- شهرزاد حدودا سه روز یا چهار روز بود که به عنوان خدمتکار تو خونه ی ما مشغول کار شده بود.

چشمای فردین گرد شد و برگشت سمتم. سرم رو ننداختم پایین. کار هیچ وقت عار نبود. چه برای رائیکا، چه شهرزاد! حتی اگه اون کار خدمتکاری باشه.

هیراد ادامه داد:

- همش دست به یکی بود که از دست ملیکا و گیرهای مامان راحت شم.

با پوزخند ادامه داد:

- حالا هم خانم پریسان اخراجش کرده و منم طبق قولم آوردمش شرکت که کارش رو از دست نداده باشه. مجهولات حل شد درسته؟

فردین بدبینانه به من نگاهی انداخت و گفت:

- کی معرفیت کرد به خونه ی خانم پریسان؟

بازجویی و تحقیقاشون شروع شده بود. من دم دروازه ی گروهشون بودم و یک قدم داشتم تا به این گروه وارد بشم.

« تیرداد / ارسیما »

دوباره با نگاه به کارتُن های وسایلی که هنوز چیده نشده بود و تو کل خونه پراکنده شده بودن پوف کشیدم.

خونه ای که مال من نبود. هیچ چیزش! هیچ کدوم از وسایلش، گوشی مال من نبود، ماشین برای من نبود، همش و همش مال پدری بود که می خواست این طوری پدری کنه جوری که من ازش متنفر بودم. من پرشیای خودم رو، گوشی n97 نوکیای خودم رو، خونه ی 90 متری خودم رو تو همون منطقه ی متوسط بیشتر از همه ی اینا دوست داشتم. بیشتر از پولی دوست داشتم که تو خدمت مادرم نبود. که باعث آسایشش نشد. من تمام سادگی زندگی خودم رو بیشتر از این همه تجمل دوست داشتم. تجملی که از آن من نبود. برای مردی بود که همیشه و همیشه برای من لقبی رو یدک می کشید به اسم بابا.

گزارشام رو از مهمونی دیشب تو مخفی گاهش گذاشتم و به ایمیلم سری زدم. یک ایمیل از سرهنگ بهم رسیده بود. با عجله بازش کردم:

« سلام.

بی معرفت یک تماسی بگیر! دلمون برات تنگ شده. من شمارت رو گم کردم.»

سریع ایمیل رو پاک کردم. به لطف این سیم کارت دو قلوهای ایرانسل حالا حالا ها سیم کارت جدید داشتم. جلدی پریدم و از تو کمدم یکیشون رو درآوردم و از واحد زدم بیرون. سوار آسانسور شدم و رفتم تو محوطه ی سبز برج. شماره ی سرهنگ رو گرفتم.

- بفرمایید؟!

- سلام قربان! تیرداد هستم.

- سلام سرگرد! خسته نباشید. کارها چطور پیش می رن؟

- متشکرم. به زودی گزارش های جدید رو به دستتون می رسونم. فقط یک قرار بزارید. اطلاعات جدید و مهمی براتون دارم.

- متشکرم سرگرد. مواظب همه چیز باش! منم برات یک خبر دارم.

- بفرمایید قربان؟!

- سروان کردانی امروز به اتفاق پسر پریسان، هیراد، از خونه خارج شدن و به سمت شرکت برسام رفتن. می دونید که کجاست؟

- بله بله! با فردین زیاد اون جا می ریم.

- خوبه. دیشب ایشون رو تو مهمونی ندیدید؟

- متاسفانه نمی شناسم ایشون رو. نمی تونستم ریسک کنم.

- درسته! متاسفانه امکان ارسال عکس هم نبود. اگه الان برید شرکت می تونید ایشون رو ببینید.

یک دفعه یاد یک چیزی افتادم. وای خدای من! چرا زودتر یادم نیفتاده بود؟

- اتفاقا فردین امروز بهم گفت برم اون جا. ببخشید سرهنگ اسم مستعار ایشون چیه؟

- مگه نمی دونستید؟ من فکر می کردم بهتون گفتم. ایشون با نام مستعار شهرزاد وارد گروه شدن.

خودش بود! شهرزاد همون کردانی بود. وای خدا!

با خوشحالی گفتم:

- شناختمشون. تو مهمونی دیشب دیدمشون. درباره ی اتفاقاتی که افتاده توی گزارشم کامل شرح دادم.

- خیلی خوبه! فقط یک چیز دیگه. اگه خواستید خودتون رو به ایشون معرفی کنید تمام جوانب احتیاط رو در نظر بگیرید.

- بله قربان حواسم هست.

- قرار رو براتون ایمیل می کنم. موفق باشید!

- متشکرم. خدانگهدار!

- خداحافظ!

گوشی رو قطع کردم و سیم کارت رو از تو گوشی در آوردم. به سرعت رفتم داخل تا آماده بشم برای دیدن این همکار.

لباسام رو که پوشیدم لپ تاپ رو جمع کردم و با یک نگاه کلی به خونه از در خارج شدم.

فکرم خیلی درگیر بود ... درگیر این ماموریت، درگیر مادرم، درگیر پدری که به پدری قبولش نداشتم، درگیر این همکار شناسایی شده، درگیر ماندانا. آرنجم رو تکیه دادم به پنجره. دلم تنگ شده بود براش، دلم تنگ شده بود برای دختر عموم، برای خواهرم، برای ماندانام. ماندانایی که همیشه برادرانه دوستش داشتم. با این که همیشه برای خودم می خواستمش اما تمام این خواستن ها برادرانه بود، دوستانه بود و اون چه برداشتی ازش کرده بود. چقدر بدش می اومد از لفظ داداش.

صدای تخس و کوچولوش پیچید تو سرم:

- به جون خودم اگه یک بار دیگه به من بگی آجی کوچولو با پتک می زنم تو ملاجت. اَه!

یادش بخیر که چقدر می خندیدم از دستش. ازدست دختری که شبیه هیچ کدوم از اعضای خانوادش نبود. حتی نوع صحبت کردنش شبیه من و مامان بود و برای همینم همیشه خواهرم بود. هیچ وقت نذاشته بودم این خواهر یک چیز بیشتری بشه برام. برای من ممنوعه بود. هیچ وقتم بهش فکر نکرده بودم. نمی خواستمش. نیمه ی من ماندانا نبود. نیمه ی من هیچکس نبود. خود من کامل بود ... برای خودم کامل بود. خودم رو پرورش داده بودم تا نیمه نباشم که نیاز به مکمل داشته باشم، که فکرم سمت یک جنس دیگه بره. من ... خود من کامل بودم و هیچ نیمه ای نمی خواستم.

بازم یاد ماندانا افتادم.

- هیچی می شم در مقابل توی کامل. خوبه؟

یاد خودم افتادم که گفتم:

- ماندانا بس کن خواهر من. بسه دیگه! نمی خوام چیزی بشنوم، نمی خوام ببینم. هیچ وقت نمی دونستم همه ی محبت های خالص و برادرانه ی من رو این جوری تعبیر کنی. بس کن! برو دنبال کسی که براش بالا باشی. خودت رو کوچیک نکن! من همیشه تو رو بالا می دیدم. تو برای خیلی ها کاملی اما نه برای من. به خدا ارزشت بالاتر از منه. بس کن خواهر من!

جیغ زد، داد زد و گفت:

- متنفرم از این خواهر گفتنات. متنفرم برادر!

خندم گرفت. همون روزم خندم گرفت. چقدر ناز گفته بود برادر.

من ... منِ کامل ... ماندانا ... خواهر کوچولوی خودم رو، تا بی کرانه ها دوست داشتم.

دو نفر دوست داشتنی برای من از این جنس، مامان و ماندانا خواهرم بودن.

« دانای کل! »

سرهنگ قادری با قدم های مصمم وارد اداره شد. جواب احترام های همکاراش رو با سر تکون دادن داد و یک راست به سمت اتاقش رفت.

قبل از وارد شدن به دفترش رو به سرباز محمودی گفت:

- لطفا به سروان محسنی اطلاع بدید بیاد اتاقم.

سربازش پا کوبید و گفت:

- الساعه قربان!

سری تکون داد و وارد اتاقش شد. کتش رو درآورد و پشت میز نشست و پرونده ی گروهی رو باز کرد که هنوز اسم اصلیشون رو نمی دونست و حتی نمی دونست اصلا این گروه اسمی داره یا نه.

در اتاقش زده شد. متعاقب این که اجازه ی ورودش صادر شد سروان محسنی یکی از همکاران خوبش وارد شد و ادای احترام و سلام کرد.

جواب سلامش رو داد:

- سلام سروان!

با دستش دعوت به نشستنش کرد. محسنی اطاعت کرد و نشست. سرهنگ گفت:

- خب چه خبر؟

سروان سر تکون داد و گفت:

- همه چیز طبق برنامه پیش رفته. خواهر سروان کردانی که گفتن اصلا به دوستاشون جریان شغل سروان کردانی رو نگفتن و اگر هم اصراری به ایشون کردن فقط برای این بوده که ایشون همراهیشون کنن.

به یاد شیطنت های خواهر کوچولوی خودش با لبخند اضافه کرد:

- ایشون گفتن که خودشون می دونن نباید از این موضوع کسی اطلاعی داشته باشه. فکر می کنم یک جا اصراری در کار بوده چون اصلا از ایشون چنین توضیحی خواسته نشده و بین صحبتاش ذکر کرده. این جریان درست شد اما جریان همسایه ها! همکاران که به اصطلاح جهت تحقیق برای امر خیر رفته بودن متوجه شدن که همسایه ها هیچ کدوم از شغل ایشون خبر نداشتن و ایشون تمام جوانب احتیاط رو رعایت کرده و این کار ما رو خیلی راحت کرد. مادر ایشونم لطف کردن و آدرس منزل جدیدشون رو دادن دست همسایه ی دیوار به دیوارشون که به دست سروان برسونه و با توجه به این که مثلا فردی که خونه رو از خانواده ی سروان کردانی خریداری کرده، خانواده ی ایشون رو رد کردن و دیگه هم مهلتی بهشون ندادن امر غیر عادی ای هم نبوده.

سرهنگ لبخندی زد و گفت:

- ممنون سروان.

محسنی با لبخند گفت:

- وظیفم بود سرهنگ. در ادامه گروهی از همکاران رو به صورت حرفه ای وارد عمل کردیم و آپارتمان سرگرد تیرداد مجهز به دوربین مخفی شد تا اگه احیانا از طرف گروهشون کسی وارد خونه شد، حالا برای هر کاری ما سریعا به سرگرد اطلاع بدیم. رفت و آمد های شرکت برسام و اشخاصی که در این شرکت رفت و آمد دارند هم کنترل می شه. بوتیک شفق در تندیس سنتر هم تحت نظره. به منزل فردین چشم عقاب هم مثل عقاب چشم تیز کردیم اما تا حالا هیچ گونه مورد مشکوکی به چشم نخورده. البته اگه فاکتور بگیریم از تماس های تلفنیش و استفاده از لپ تاپ. خونه اش هم که تلفن نداره و از این لحاظ کنترل کردن منتفیه. سیستم های امنیتی خونه بالاست و دسترسی به لپ تاپش غیر ممکنه.

سرهنگ با افتخار سری تکون داد و گفت:

- عالیه سروان! کارتون خیلی خوبه و امیدوار هستیم تا آخر این طور بمونه. یک کاری براتون دارم.

سروان در حالی که آدرنالین خونش از تعریف سرهنگ رفته بود بالا با صدای رسا و محکمش گفت:

- در خدمتم سرهنگ.

یکی از همکاران باید بره گزارش سرگرد تیرداد رو ازشون تحویل بگیره. یکی از همکاران که در رده ی سنی ایشون هستند رو برای این کار آماده کن و مواظب باشید که کاملا وارد باشه.

سروان محسنی گفت:

- اطاعت می شه. امر دیگه ای ندارید؟

سرهنگ گفت:

- یک چیز کوچیک دیگه! به سروان کردانی اطلاع دادید که نام مستعار سرگرد تیرداد در گروه ارسیماست؟

سروان کمی فکر کرد و گفت:

- فکر نمی کنم. من به خواهرشون می گم که به ایشون اطلاع بدن.

سرهنگ لبخندی زد و گفت:

- عالیه! خسته نباشید.

سروان محسنی بلند شد و ادای احترام کرد و از اتاق بیرون رفت و سرهنگ مشغول آماده کردن ایمیل شد تا محل و ساعت قرار رو به سرگرد اطلاع بده.

« تیرداد / ارسیما »

چشم از تابلوی شرکت برداشتم و با پوزخند وارد شرکت شدم. خیلی دلم می خواست این بار کارای شهرزاد رو با علم به این که پلیسه در نظر بگیرم. دوست داشتم ببینم زن جماعت تو همچین ماموریت هایی چند مرده حلاجه. سرم رو نیم تکونی دادم و فکرش رو از سرم بیرون کردم.

کت اسپرت خاکیم رو، روی شلوار کتان قهوه ایم مرتب کردم و با پرستیژ همیشگیِ پر از غرورم وارد شرکت شدم.

سعیدی به سرعت از جاش پرید. مثل همیشه! از دخترایی به شل و ولی اون متنفر بودم. بدون این که هیچ تغییری تو صورت جدیم داشته باشم با صدای خشک همیشگیم با این جنس گفتم:

- آقای رستمی تشریف ندارن؟

با تته پته گفت:

- سلام آقای پارسا! چرا چرا هستن ایشون. تو اتاق مدیریت هستند. اگه یکمی صبر کنید تشریف میارن.

عقب گرد کردم و روی مبل نشستم. پا رو پا انداختم و بدون توجه به اطرافم خودم رو مشغول یکی از مجلاتی کردم که روی میز بود.

راحت می تونستم سنگینی نگاهش رو رو خودم حس کنم. پوزخند همراه با اخم مهمون صورتم شد. نخ که هیچی، کیلو کیلو طناب می داد. واقعا این موجودات رو فقط خود خدا و خودشون می شناسن.

صدای موسیقی لایتی فضا رو پر کرد. بعد از چند دقیقه سایه ی کسی رو بالای سرم حس کردم و بعد صدایی که به شدت سعی می کرد نازک نگهش داره:

- آقای پارسا! قهوه میل کنید.

با دستم سینی رو که نسبتا تو سینه ام نگه داشته بود عقب بردم و یک دفعه بلند شدم که از عمل ناگهانیم پرید عقب. با صدایی که رگه های خشم توش مشخص بود گفتم:

- خانم محترم بنده برای صرف قهوه نیومدم اینجا.

صدای باز شدن در اتاق باعث شد سعیدی چند قدم بره عقب و برگرده سمت در. فردین با چهره ای که هیچی توش معلوم نبود گفت:

- خبری شده خانم سعیدی؟

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

سعیدی با پته پته گفت:

- ن ... نه! م ... من داشتم به آقای ... آقای پارسا قهوه ... تعارف می کردم.

فردین رو به من گفت:

- از کی این جایی؟

-پنج دقیقه ای می شه.

فردین: بیا بریم تو اتاقم.

بعد رو به سعیدی گفت:

- قهوه هم میل نداریم خانم.

رفتم سمتش که یک دفعه شهرزاد از اتاق هیراد خارج شد. چشم تو چشم شدیم. چشمای سبزش رو دوخت تو چشمام اما به سرعت نگاه از نگام گرفت و رو به فردین با آهنگ مقتدر صداش گفت:

- کار من چیه؟

فردین دستش رو به سمت سعیدی گرفت و رو به شهرزاد گفت:

- خانم سعیدی راهنماییتون می کنه.

روی کنجکاویم سرپوش گذاشتم تا به موقعش بروزش بدم. شهرزاد پر غرور چرخید و مقتدر به سمت سعیدی حرکت کرد.

بدون توجه بهش برگشتم سمت فردین و گفت:

- خب چه کارم داشتی؟

دست گذاشت پشت کمرم و به سمت اتاقش هدایتم کرد. در اتاق رو پشت سرش بست و پشت میزش قرار گرفت و گفت:

- خب چه خبرا؟

من: خبرا که پیش شماست.

و به بیرون از اتاقش اشاره کردم.

پوزخند زد و گفت:

- دیدی گفتم یک کاسه ای زیر نیم کاسه است؟ دختره خدمتکار خونشون بوده.

قیافه ی تعجب آمیزی به خودم گرفتم و گفتم:

- خدمتکار؟

با پوزخند گفت:

- آره بابا! جریان داره حالا که نیازی نیست تو بدونی. می بینی چطور رفتار می کنه؟ یکی ندونه فکر می کنه طرف ملکه ی انگلستانه.

لبخند زدم و گفتم:

- حالا اینجا چی می خواد؟

فردین: منشی جدیده.

سرتکون دادم و گفتم:

- که این طور!

فهمیده بودم فردین از گیر بودن خوشش نمیاد. بهم گفته بود اینکه سه پیچ و کنه نیستی خیلی خوبه. بلند شد و رفت طرف کتابخونه اش و یکی از پرونده ها رو برداشت و گفت:

- تا آخر هفته عازمیم.

من: اِ؟! افتاد جلو؟

فردین: آره کارا ردیف شدن. دیگه وقت رو تلف نمی کنیم.

من: منم هستم یا نه؟

فردین پرونده رو بست و گذاشت رو میز و اومد روی صندلی رو به رویی من نشست و گفت:

- برای همین بهت گفتم بیای اینجا. این که بخوای با ما بیای چند تا شرط داره و بعد از گفتنشون هم نمی تونی قبولشون نکنی. پس از همین الان فکرات رو بکن. اگه هستی که باید تا تهش باشی، نباشی هم که تا همین جا بسه. سه، چهار ماهی با هم بودیم خوش گذشت ولی از این جا به بعد نخود نخود هر کی رود خانه ی خود.

خندیدم و به سمتش خم شدم. بعد از سه ماه و شونزده روز بالاخره به هدف اصلیم رسیده بودم. با لحنی که کمی ته مایه ی لوتی داشت گفتم:

- ببین فردین! هر چی بخوری، می خورم. هرچی بکشی، می کشم. هر جا بری، می رم. زندگی من به آخر خطش رسیده. ما که تا دم باتلاق رفتیم اینم روش.

بعد با لحن شوخ اضافه کردم:

- البته خدایی دور مشروب و مواد رو خط بکش.

خندید و گفت:

- زهرمار! من کی رفتم سمت مواد؟

با خنده جواب دادم:

- خب بابا! می خواستم آخر ارادت رو ثابت کنم.

با لحن جدی گفت:

- مطمئنی ارسیما؟

چشم رو هم گذاشتم و فردین از جاش بلند شد و شروع کرد به حرف زدن:

- همون طور که تا حالا متوجه شدی کار ما زیاد قانونی نیست.

تو دلم گفت، :یعنی یکم قانونیه؟!

به خودم گفتم، زهرمار! خفه خون بگیر ببینم.

فردین: ارسیما دیگه تموم شد. دیگه نمی تونی برگردی. پشت کردنت به گروه مساوی می شه با مرگت.

گفتم:

- تا تهش باهاتم. من دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم.

فردین: هر چی شنیدی، چشم. هر کار خواستی بکنی، با اجازه. هر چی دیدی، گزارش می دی. تو هر چیزی که بهت مربوط نیست حق نداری دخالت کنی. کنجکاوی ممنوع! چیزایی که نیاز باشه بهت گفته می شه. خطایی ازت سر بزنه خیلی ها هستن از خجالتت دربیان. خودم مثل عقاب چشمم به گروه هست برای همین بهم می گن فردین چشم عقاب.

انگار که چیز جدیدی شنیده باشم گفتم:

- فردین چشم عقاب؟

بدون این که جواب بده، گفت:

- بر حسب کارت تو گروه لقبی خواهی داشت که همه ی افراد گروه از اون استفاده می کنن و تو هم متقابلا باید همین کار رو کنی. حالا درباره ی کارمون.

مشتاق منتظر ادامه ی حرفاش شدم که دیدم به سمت در اتاقش رفت و در رو باز کرد و راهروش رو چک کرد و دوباره در رو بست و اومد نشست رو به روم و گفت:

- یک کلام! قاچاق انسان.

بدون اینکه خودم رو به تعجب بزنم با پوزخند گفتم:

- حتما این انسان ها هم دخترهای جوونن. نه؟

سری تکون داد و گفت:

- دقیقا! مشکلیه؟

با پوزخند گفتم:

- دخترا آخرین چیزین که تو این دنیا بهشون اهمیت می دم.

بلند شد و گفت:

- امیدوارم به حرفت عمل کنی و چیزایی رو هم که گفتم آویزه ی گوشت کنی.

گفتم:

- بهم اعتماد نداری؟

ریلکس گفت:

- من به غیر از خودم به هیچ احد الناسی اعتماد ندارم.

بلند شدم و گفتم:

- ممنون واقعا!

خندید و گفت:

- قابلی نداشت.

گفتم:

- کارت همین بود؟

گفت:

- نه! این دختره هست شهرزاد؟

سر تکون دادم و اون ادامه داد:

- احتمال زیاد ببرمش. امروز که داره می ره خونه تعقیبش کن ببین کجا می ره بهم بگو.

سری تکون دادم و گفتم:

- کارم تو سفر چی هست؟

فردین: فعلا وردست منی. کنترل کل گروه رو دوش ماست. البته تنها نیستم اما خب ... می فهمی که؟

تایید کردم و گفتم:

- آره می دونم. هر کاری از دستم بربیاد انجام می دم. کی برمی گردیم؟

- من اون جا کار دارم حدودا یک ماهی می مونم. تو هم باید باشی.

گفتم:

- هستم ... تا تهش.

فردین: شاید تهش زیاد خوب نباشه.

من: من هیچ چیز زندگیم خوب نبوده. تا اینجا لجن بوده بذار تا آخرشم لجن باشه. من که آب از سرم گذشته چه یک وجب چه صد وجب.

فردین: خوبه! پس حواست به خودت باشه. الانم برو ببین این دو تا دارن چه کار می کنن.

من: باشه.

عقب گرد کردم و از اتاق زدم بیرون. من قرار بود تا تهش برم.

سعیدی پشت کامپیوتر و شهرزاد هم کنار دستش نشسته بود و تمام حواسش رو به حرفای سعیدی متمرکز کرده بود.

رفتم طرفشون. به میز نرسیده سعیدی از جاش پرید اما اون سرجاش نشسته بود و بدون این که نگاه کنه ببینه کی اومده حواسش به کامپیوتر بود.

سعیدی: کاری از دستم برمیاد براتون انجام بدم؟

من: بله! لطف کنید برید اتاق حسابداری روی کارهایی که من بعد باید انجام بدید کار کنید تا کاملا مسلط باشید.

گفت:

- اما ...

بدون این که اجازه بدم حرفش رو کامل کنه، گفتم:

- کارهای خانم کردانی رو من بهشون می گم. کار حسابداری کار مهمیه و نمی خوایم ایرادی داشته باشه.

سرش رو انداخت پایین و نسبتا با حرص گفت:

- چشم آقای پارسا.

بعد رو به شهرزاد گفت:

- کارایی رو که بهت گفتم به آقای پارسا بگو تا وقتشون تلف نشه.

شهرزاد فقط چشماش رو آورد بالا و نگاش کرد.

رو به سعیدی گفتم:

- خانم سعیدی خودم کارم رو می دونم. بفرمایید سر کارتون!

سعیدی حرکت کرد و با پاشنه های بلند کفشش سکوت سالن رو شکست. به شهرزادی که سروان کردانی بود نگاهی انداختم که انگار قصد نداشت از جاش بلند بشه. رفتم و در نزدیک ترین فاصله ی ممکن بهش ایستادم که با نزدیک شدنم بلند شد و عقب کشید.

روی صندلی ای که سعیدی نشسته بود نشستم. صندلیش رو عقب تر کشید و نشست. برو بابا! این با خودش چه فکری کرده؟

خشک گفتم:

- مقررات اینجا رو که بهتون گفتن. رعایت کردنشون هم الزامیه برای دکور نگفتیم. و اما کارهات ... سرت به کار خودت باشه.

پوزخندی زد و گفت:

- سِمت شما اینجا چیه؟

با حاضر جوابی گفتم:

- هر چی باشه از یک منشی بالاتره.

زود جواب داد:

- نه! آبداچی سمت پایین تری داره.

بعد با یک نگاه زیر چشمی گفت:

- که فکر نمی کنم آبدارچی باشید. نه؟

می خواست حرصم رو دربیاره و منم خوب بلد بودم جوابش رو بدم. با ریلکسی گفتم:

- خانم محترم احتمالا عینکتون رو تو خونه فراموش کردید. لطفا همیشه همراهتون باشه.

سرش رو به سمت مانیتور چرخوند و گفت:

- می شه کارام رو سریع تر بهم بگید؟ نمی خوام وقتم رو تلف کنم.

هه! معلوم بود کم آورده. تازه خوبه پلیسه. پلیس نبود خدا عالمه چه فولاد زرهی در می اومد. حیف که همکارمه وگرنه چند تا گنده بارش می کردم.

شروع کردم به توضیح وظایفش. بدون هیچ حرفی گوش می کرد و سر تکون می داد. بعضی وقتا هم متوجه می شدم که زیر چشمی داره اطرف رو نگاه می کنه که زود بهش تشر می زدم و اون حرصی انکار می کرد.

کارم که تموم شد بلند شدم و گفتم:

- همه ی این ها رو به دقت انجام بدید.

از جاش بلند شد و عقب کشید. از قصد خودمم یکمی کنار کشیدم که هیچ برخوردی باهاش نداشته باشم با این که فاصله برای رد شدن خوب بود.

یکم از راه که رفتم ایستادم و گفتم:

- آهان! یک چیز دیگه.

یکمی صبر کردم و با بدجنسی گفتم:

- مرخصی! می تونی بری خونه. فردا سر وقت اینجا باش.

هرچی باشه من سرگرد بودم و اون سروان.

رفتم سمت اتاق فردین و در زدم که اجازه ورود داد. تا وارد شدم بلند شد و با خنده دست زد. با تعجب نگاش کردم که گفت:

- ایولا! خوشم اومد. خوب گربه رو دم حجله کشتی. نمی دونی وقتی پشتت بهش بود چه ادای ازت درنمی آورد.

بعدم خندید. پس داشت کنترل می کرد. با خنده گفتم:

- به دختر جماعت نباید رو داد.

این یکی رو بهش ایمان داشتم. حالا چه اون دختر یک دختر عادی باشه، چه دکتر، مهندس یا حتی پلیس.

فردین گفت:

- برو دنبالش ببین کجا می ره و آدرسش رو برام بیار.

سر تکون دادم و گفتم:

- مشکلی نیست؟ رفته؟

فردین: آره.

من: من رفتم.

چرخیدم که برم که گفت:

- گمش نکنی!

سرم رو چرخوندم طرفش و گفتم:

- دست مریزاد! دست فرمون من رو که دیدی.

لبخند زد و گفت:

- به این یکی ایمان دارم.

راه افتادم و گفتم:

- خوبه.

هیچی نگفت و منم از اتاق خارج شدم.

کتم رو تو تنم درست کردم و به سرعت از در خارج شدم تا گمش نکنم.

از پارکینگ که زدم بیرون دیدمش که سر خیابون ایستاده بود و منتظر ماشین بود. تا سوار یک ماشین شد، گازش رو گرفتم و دنبالش کردم.

دم کوچه ی قبلیشون که پیاده شد منم ماشین رو پارک کردم. هر چی در زد کسی در رو باز نکرد. بنده خدا نمی دونست که هیچکی تو خونه نیست. یک دفعه یک بچه دوید طرفش و باهاش حرف زد و بعدم سریع رفت تو خونه ی کناری خونه ی شهرزاد اینا.

بعد از چند دقیقه یک خانمی همراه پسر بچه بیرون اومد و یک تیکه کاغذ داد دستش و بعد از یکمی حرف زدن رفت تو خونه و شهرزادم چرخید و دوباره اومد سر کوچه ماشین گرفت و راه افتاد و منم دنبالش راه افتادم.

بعد از بیست دقیقه ماشین ایستاد و این بار منم پارک کردم و از ماشین پیاده شدم. تو یک تیکه کاغذ نوشتم:

« سروان کردانی سرگرد تیرداد هستم. حواستون رو خیلی جمع کنید.»

چون احتمال داشت کسی از زیر دستای فردین دنبالمون باشه باید خیلی عادی برخورد می کردم. داشت زنگ خونشون رو میزد که رفتم طرفش و گفتم:

- پس خونه ات این جاست. حدس می زدم توی یکی از این محله ها زندگی کنی.

کیفش رو رو شونش مرتب کرد و گفت:

- خب که چی؟

سریع کاغذ رو پرت کردم تو کیفش که متوجه شد. اگه متوجه نمی شد به توانایی هاش شک می کردم.

گفتم:

- هیچی!

سریع برگشتم و به سمت ماشین رفتم و بعدش هم صدای باز شدن در و متعاقبش بسته شدنش با شدت به گوش رسید.

در شرکت رو که باز کردم سریع و بدون توجه به سعیدی که معلوم نبود وسط سالن چی می خواد به سمت اتاق فردین رفتم و در زدم. تا گفت بیا تو وارد شدم و گفتم:

- سلام! می گم فردین من خودم رو به این دختره نشون دادم. مشکلی که نداره؟ آخه کاراش خیلی رو اعصابه. جوری رفتار می کنه که یکی ندونه می گه این چی کارست.

دقیقا داشتم حرفای خودش رو به خودش پس می دادم. ادامه دادم:

- رفتم که بهش بگم هیچی جز یک پایین شهری برای من نیست و کلاس نذاره.

کی داشت این حرف رو می زد؟ معلومه ارسیما نه من! برای من فقط آدم بودن هر آدمی مهم بود نه محل زندگیش.

فردین بی حوصله گفت:

- سلیقه ی تو تو کار مهم نیست، حرف شنویت مهمه. این کارت چیزی نبود که صدمه ای به کارامون وارد کنه اما ...

بدون این که اجازه بدم صحبتش رو تموم کنه گفتم:

- می دونم ... می دونم. دیگه تکرار نمی شه.

نمی تونستم معذرت خواهی کنم. معذرت خواهی تو خون من نبود. ابدا! من از ماندانا هم که اون قدر برام عزیز بود عذر خواهی نکرده بودم. تقصیر من نبود. اگرم تقصیر من بود بازم تو اصل ماجرا توفیری نداشت. من از هیچ احدالناسی عذر خواهی نمی کنم مگر این که تو مسایل کاری باشه و واقعا اشتباه کرده باشم که تا حالا اصلا اتفاق نیفتاده بود.

فردین گفت:

- مهم نیست. اتفاقا تا وقت سفر یکی باید دم این دختره رو کوتاه کنه. حوصله اش رو ندارم، می سپرمش به تو. کارت رو خوب انجام بده.

چیزی نگفتم که گفت:

- کاری نیست. اگه بخوای می تونی بری.

من: باشه، فعلا.

فردین: در دسترس باش!

من: هستم.

چهار تا چهار راه که از شرکت فاصله گرفتم یک گوشه ایستادم و وصل شدم به اینترنت و رفتم سراغ ایمیل هام.

یک ایمیل از یک آدرس جدید برام اومده بود:

« سلام خوبی آقا؟ بچه محلِ بی معرفت کجایی؟ برای نماز مغرب بیا مسجد الرسول. می دونی که کجاست؟ یادت که نرفته احیانا؟ بچه ها اون جان. دلشون برات تنگ شده. منتظرتیم!»

مسجد الرسول یک پاتوق بود. نماز مغرب! در کسری از ثانیه یک نگاه به ساعت انداختم. یک ساعت دیگه وقت داشتم. سریع رفتم خونه. بدون این که لباسام رو عوض کنم گزارشاتم رو برداشتم و حرکت کردم.

کنار نزدیک ترین پارک به مسجد ایستادم و سریع رفتم وضو گرفتم. هنوز وقت داشتم. پیاده رفتم سمت مسجد. نمی خواستم با ماشین برم وگرنه اون جا هم می تونستم وضو بگیرم.

تا وارد حیاط مسجد شدم و سروان محسنی رو همره با یک پسر تو سن و سال خودم دیدم. سروان محسنی هم تا چشمش به من افتاد خوشحال اومد طرفم و مشغول سلام و احوال پرسی شدیم.

سروان آروم گفت:

- ستوان والایی از همکاران خوب ما هستند.

با خنده اضافه کرد:

- و البته دوست فوق العاده صمیمی شما.

با خنده دست انداختم دور کمر این دوست صمیمی و اونم همین کار رو کرد. نشناخته شده بودیم دوست صمیمی.

محسنی گفت:

- من دیگه شما رو تنها می زارم. الان نماز شروع می شه ها. زود بیاید.

تا رفت رو به والایی گفتم:

- مواظب امانتی باش.

آروم و با لبخند گفت:

- اطاعت می شه.

با لبخند و آروم جواب دادم:

- وقت نماز می ذارمش زیر سجاده ات. یک سجاده ی بزرگ انتخاب کن. اون طرفت هم یک آدم درشت هیکل باشه. وقتی می خوای سجاده ات رو جمع کنی از پشت تاش بزن تا لای سجاده باقی بمونه. اگه کسی دنبال من باشه وقتی خارج شدم می ره. پس از آخرین کسایی باش که مسجد رو ترک می کنن. بذار تمام اونایی که نمی شناسیشون از مسجد خارج بشن.

با لبخند گفت:

- مایه ی افتخار ما هستید سرگرد.

لبخند زدم و گفتم:

- بریم که نماز شروع شد.

رفتیم داخل که من با موج مثلا دوستای گذشتم برخورد کردم. بعد از سلام و علیک هر کسی سرِ جاش قرار گرفت و آماده ی نماز شد.

قبل از این که اقتدا کنم تو دلم گفتم، خدایا ببخشید که مجبورم تو نمازم هم فیلم بازی کنم. دوباره می خونمش. همش به خاطر وظیفمه. خودت که خوب می دونی.

***

از تو آینه ی ماشین به چشمای سبز آبیم که یادگار مادرم بود نگاه کردم. به یاد چشمای مهربونش لبخند به لبام اومد. دومین بار بود که امروز از ته دل لبخند می زدم.

اولیش تماس سرهنگ بود. این که از آدم تمجید بشه باب میل هر کسیه. گزارش به راحتی به دستشون رسیده بود.

دست از خودشیفتگیِ بیش از حدم برداشتم و پیاده شدم. کیف سامسونتم رو تو دستم درست و راستی کردم و سوار آسانسور شدم. الان دیگه سروان کردانی هم منو می شناخت و کارم با وجود یک همکار راحت تر پیش می رفت. منتظر بودم ببینم چطور می خواد به من بفهمونه که من رو شناخته؟

برعکس روزای دیگه امروز با باز شدن در شرکت موسیقی به گوش نخورد و خوشبختانه سعیدی هم پشت میز نبود. به جاش همکارم پشت صندلی نشسته بود.

یک نیم نگاهی به سمتم انداخت و بلند شد و سلام و صبح بخیر گفت. بدون اینکه جوابش رو بدم به سمت اتاقم راه افتادم.

باید یک جوری می کشوندمش تو اتاقم تا بتونه حرف بزنه. گوشی رو برداشتم و 0011 رو گرفتم.

صداش از پشت تلفن بلند شد:

- بفرمایید؟

خشک و دستوری گفتم:

- یک قهوه بیارید تو اتاق من.

گفت:

- آقا طاهر رفتن تا سوپری سر خیابون. تشریف آوردن بهشون می گم براتون بیارن.

و بعد بوق قطع!

متعجب به تلفن خیره شدم. این چش بود؟ بازیش گرفته؟

عصبانی بلند شدم و از اتاق بیرون زدم و سریع رفتم سمت میزش و عصبانی با صدای نسبتا بلندی گفتم:

- حواست به کارات باشه خانم کردانی.

سریع بلند شد و گفت:

- کاری نکنید که به مدیر عامل یا مدیر کل کاراتون رو گزارش بدم.

نه! این واقعا یک چیزیش بود. حالش خوبه؟

« رائیکا / شهرزاد »

باورم نمی شد تو ماشین نشستم و دارم می رم سمت خونمون. یعنی باورم نمی شد انقدر زود بتونم دوباره مامان اینا رو ببینم. چقدر کار داشتم. نمی دونم چقدر گذشت که با صدای راننده به خودم اومدم و پیاده شدم و بدون مکث به سمت خونه راه افتادم. در کرم خونه لبخند رو مهمون لب هام کرد که زودم جاش رو از دست داد. زنگ زدم و منتظر شدم تا صدای پر مهر مامان رو بشنوم. دوباره در زدم. بازم هیچ خبری نشد. اخم مهمون ابروهام شد. پشت سر هم زنگ زدم اما هیچی. کم کم به دلشوره افتادم. نکنه مامان چیزیش شده باشه؟ قلبش؟ وایــــــی!

یک دفعه صدای بچگونه ای گفت:

- خانم؟

برگشتم سمتش. پسر همسایه بغلیمون بود. خیلی وقتا دیدمش که تو کوچه بازی می کرد. گفتم:

- بله؟

پسر: شما دختر این خونه اید، مگه نه؟

سریع گفتم:

- آره.

پسر: مادر و خواهرتون که از اینجا رفتن.

با تعجب گفتم:

- رفتن؟ کجا؟ کی؟

توپش رو انداخت رو زمین و گفت:

- یک لحظه بایستین.

و دوید سمت خونشون.

رفته بودن؟ کجا؟ چرا؟ نکنه کار سرهنگ باشه؟

پسر همراه خانمی از خونه خارج شد. زن گفت:

- سلام دخترم. خوبی؟

سعی کردم لبخند بزنم که نمیدونم چقدر موفق شدم.

- سلام. مرسی! پسرتون می گن ...

نذاشت حرفم رو تموم کنم و گفت:

- آره گلم! مامانت خونه رو فروخته. می گفت قرض دارم. خریدارم دیگه مهلت نداد بهشون و گفت خونم رو می خوام. مامانتم این آدرس رو به من داد که به تو بدمش.

برگه ای رو از جیبش در آورد و به سمتم گرفت. برگه رو از دستش گرفتم و به آدرس خیره شدم.

زن ادامه داد:

- هنوزم نیومده ها. لامروت فقط می خواست زن و بچه ی مردم رو از زندگی بندازه.

صدای مامان مامان گفتن از داخل خونش بلند شد که زن سریع گفت:

- باید برم. خوشحال شدم از دیدنت. تو این چند سال حتی با هم حرف هم نزده بودیم. باید برم. سلام برسون، خدافظ!

نذاشت جوابش رو بدم و سریع رفت تو خونه. آدرس رو تو جیبم گذاشتم و راه افتادم سمت سر کوچه.

یک ماشین گرفتم و آدرس رو دادم دست راننده. حدسم این بود که انتقال خونه کار سرهنگ باشه. وگه نه عمرا مامان تنها یادگار بابا رو می فروخت.

سر کوچه ی مورد نظر ایستاد و بعد از حساب کردن پیاده شدم. همون طور که آدرس دستم بود راه افتادم تا برسم به پلاک هشتاد و سه.

رسيدم. در کوچیک آبی رنگ جلوم بود. زنگ که زدم صدایی از پشت سرم گفت:

- پس خونه ات این جاست.

برگشتم سمتش. دوباره اون بود. چشم گربه ای! چشماش روی اعصابم بودن. ادامه داد:

- حدس می زدم توی یکی از این محله ها زندگی کنی.

عوضی! فکر می کرد کیه؟

کیفم رو رو شونم مرتب کردم و گفتم:

- خب که چی؟

سریع یک کاغذ رو پرت کرد تو کیفم. رائیکا کنترل کن خودتو! ارزشش رو نداره. چی ازشون انتظار داشتی پس؟ باید از اول می فهمیدم منظورش از این رفتارا همین بوده.

گفت:

- هیچی!

برگشت و رفت. در باز شد و بدون اینکه اجازه بدم کسی بیاد بیرون سریع پریدم داخل و در رو با شدت به هم کوبیدم.

روژان پرید تو هوا و دستش رو رو قلبش گذاشت اما با دیدن من سریع خواست جیغ بزنه که زود گفتم:

- هیـــــــس!

با چشمای گرد شدش آروم گفت:

- خودتی؟ تو؟ این جا؟

لبخند زدم و گفتم:

- بریم تو بهت می گم.

منگ با من هم قدم شد. تا در سالن رو بستم جیغ زد:

- رائیــــــــــکا؟!

بعدش با شدت پرید تو بغلم. خندون گفتم:

- چته بابا؟ خوبه چهار پنج روزه من رو ندیدی ها.

همون طور که تو بغلم بود گفت:

- فکر نمی کردم انقدر زود دوباره ببینمت.

دستی روی موهاش کشیدم و گفتم:

- منم همین طور اما حالا که هستم.

صدای ضعیفی گفت:

- رائیکا؟

روژان از بغلم اومد بیرون و من کسی رو دیدم که تمام دنیام بود. تمام دنیای من چشماش پر از اشک شده بودن. رفتم سمتش و گفتم:

- مامان!

بغلش کردم و بغلم کرد. اون رائیکا رائیکا گویان و من با زمزمه ی مامان. آروم گفت:

- خوشحالم که زود اومدی.

سریع اضافه کرد:

- البته می دونم بازم می ری.

از بغلش اومدم بیرون و خندیدم و گفتم:

- مهم نفس عمله مامان خانم.

لبخند زد و زیر لب چیزی رو زمزمه کرد. بعدش گفت:

- بیا بریم تو سالن!

روژان گفت:

- آره بدو که کلی حرف دارم برات.

تو دلم گفتم، فاتحه ات رو بخون. روژان به صورت عادی مغز رو می خوره چه برسه به این که بخواد خیلی حرف داشته باشه. خدا بهم رحم کنه!

رفتیم تو سالن کوچیک خونه ی جدید. با کنجکاوی به محیط جدیدمون نگاه می کردم. پرسیدم:

- مامان جریان چیه؟

روژان سریع گفت:

- کار سرهنگه دیگه. طبق معمول منو از درسی و زندگی انداخته وسط سالی انتقالیم داده یک مدرسه دیگه. اونم سال چهارم! نه تو بگو کسی رو تو این سال حیاتی وسط سال انتقال می دن؟

گفتم:

- خــــب؟

گفت:

- هیچی دیگه! یک آقا رو فرستاده که به کسی نگید رائیکا چه کارست و اسمش چیه و باید برید و از این حرفا. سربسته گفت. زیاد چیزی دستگیرم نشد. هیچی دیگه اومدیم این جا.

مامان گفت:

- می گم روژان کی مامان شدی من خبر ندارم؟

روژان کپ کرده برگشت طرف مامان. خندیدم و رو به مامان گفتم:

- شیطون شدیدا!

لبخند زد و گفت:

- آخه والا امون نداد که. خوب شد تو از من پرسیدی از خودش می پرسیدی که هیچی دیگه. فکر کنم شاهنامه برات می سرایید.

خندیدم و روژان با اعتراض گفت:

- مامــــــــــــان؟!

مامان با خنده گفت:

- جانم مادر؟ همیشه سالم باشی.

روژان پرید سمتش و کنارش نشست و بوسیدش. مامانم جواب بوسه اش رو داد و رو به من گفت:

- چه خبرا؟

عادی گفتم:

- همه چی امنه و امانه. اتفاق خاصی نیفتاده.

البته اگه فاکتور بگیرم از همه ی اتفاقای این چند روز. نیم ساعتی پیششون بودم که مامان گفت:

- برو تو اتاقت استراحت کن دخترم. باید خسته شده باشی.

بلند شدم و گفتم:

- نه خسته نه اما کنجکاو چرا.

رفتم کل خونه رو دیدم. بعدشم رفتم تو اتاقی که تختامون اون جا بودن. گوشیم روی عسلی بود. برداشتم و شماره ی سرهنگ رو گرفتم.

- بفرمایید؟

حدود نیم ساعت داشتم باهاش حرف می زدم. حرف و سفارشات لازم رو که شنیدم قرار شد گزارشام رو فردا یکی بیاد ازم بگیره. بعد از خداحافظی روی تخت دراز کشیدم و نفهمیدم کی شد که خوابم برد.

با صدای مامان چشم باز کردم و گفتم:

- صبح بخیر!

مامان: صبحت بخیر گلم. دیرت نشه!

سریع بلند شدم و آماده شدم که برم شرکت. چند لقمه صبحانه خوردم و راه افتادم.

با دیدن تابلوی شرکت پوفی کردم و وارد شدم. کسی غیر از بابا طاهر تو شرکت نبود. سلام کردم که جوابم رو داد و گفت:

- خوب شد اومدی دخترم. من می رم تا این سوپری و برمی گردم. حواست که هست؟

گفتم:

- بله راحت باشید.

بهترین وقت برای یک سرکشی با دقت و برنامه ریزی شده بود. یکمی سرجام موندم تا از رفتنش مطمئن بشم و بعد کارم رو شروع کنم. تا خواستم بلند بشم دسته ی در تکون خورد و چشم گربه ای وارد شد. بلند شدم و آروم سلام و صبح بخیر گفتم. با غرور و بدون اینکه حتی جوابی بده یا نگاهی بندازه رفت سمت اتاقش.

اه اه! واقعا چقدر مزخرف بود.

دو دقیقه هم نگذشته بود که تلفنم به صدا در اومد. برداشتمش و گفتم:

- بفرمایید؟

خشک و با لحن فوق العاده ارباب گونه ای گفت:

- یک قهوه بیارید تو اتاق من.

باشه همینم مونده. یک قرون بده آش!

ریلکس گفتم:

- آقا طاهر رفتن تا سر خیابون. تشریف آوردن بهشون می گم براتون بیارن.

و سریع گوشی رو گذاشتم رو دستگاه. می تونستم حس کنم الان چقدر عصبیه. خنده مهمون لبام شد.

یک دفعه در اتاقش به شدت باز شد و عین پلنگ خزید سمت میزم و نسبتا داد زد:

- حواست به کارات باشه خانم کردانی.

سریع بلند شدم و گفتم:

- کاری نکنید که به مدیر عامل یا مدیر کل کاراتون رو گزارش بدم.

اه اه اه! مردک اعصاب خرد کن وحشی!

اومد و تقریبا سینه به سینه ی من ایستاد و از لای دندوناش آروم زمزمه کرد:

- برگه رو دیدی؟

یک دفعه یاد برگه افتادم. خوابم رفته بود و اصلا برگه رو یادم رفته بود.

وقتی دید جواب ندادم خواست چیزی بگه که دستگیره ی در به صدا دراومد و آقا طاهر و پشت بندش فردین چشم عقاب وارد شدن. ارسیما به سرعت عقب کشید. اسمش یادم بود. هیچ وقت اسما و چهره ها از یادم نمی رفتن. آقا طاهر بی توجه رفت تو آشپزخونه و فردین رو به ارسیما کرد و گفت:

- بیا که کلی کار داریم.

بعد رو به من گفت:

- پرونده هایی که تاریخشون برای یک ماه گذشته است رو چک کنید و فاکتور هاشون رو با اطلاعات توی کامپیوتر تطابق بدید. اگه ایرادی بود خبرم کنید. سرسری رد نشید. .قیمت تمام اجناس و اقلام خریداری شده رو در یک فاکتور مجزا از اجناس فروخته شده و صادرات شده به دست من برسونید. تا ساعت دوازده وقت دارید.

رو به ارسیما گفت:

- آقای پارسا؟

با هم همقدم شدن به سمت اتاقش. شروع کردم به انجام کارهایی که گفته بود. چیز مهمی توش نبود که بخوام به خاطر داشته باشمش.

تا به خودم اومدم ساعت دوازده شده بود و من تو اتاق فردین بودم. حتی متوجه نشده بودم که ارسیما کی از شرکت خارج شده بود.

فردین یکی از پرونده ها رو باز کرد و همون طور که نگاهش به سمت پرنده بود گفت:

- برای چی تو خونه ی هیراد اینا استخدام شدی؟ از طریق کی با اونا آشنا شدی؟

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- مادرم مریضه. پس اندازام رو یکی با ظلم از دستم در آورد. توی یک کافی شاپ باهاش قرار داشتم. دعوامون که شد گذاشت رفت و من اون جا با نگار آشنا شدم.

با همون حالت گفت:

- خب؟

- یک هفته ای فقط با گروهشون بودم اما بعدش بهم پیشنهاد کار رو تو خونه ی خانم پریسان داد که قبول کردم. بقیش هم که خودتون می دونید.

فردین: پس دلیل اصلیت برای کار کردن بیماری مادرت بود. باید عمل کنه؟ می خوای خرجش رو دربیاری؟

آروم گفتم:

- بله، قلبشون باید عمل بشه و هزینه اش خیلی سنگینه.

فردین: فکر نمی کنم با حقوق منشی گری بتونی پول رو جور کنی یعنی اصلا نمی تونی. چکار می کنی؟

قیافه ی غم زده ای به خودم گرفتم و گفتم:

- بله می دونم اما کار دیگه ای هم از دستم برنمیاد. بالاخره یک وامی چیزی!

سرش رو آورد بالا و گفت:

- تا کجا برای مادرت زحمت می کشی؟ یک کلام! چقدر مایه می ذاری براش؟

این عالی بود. نوید خوبی بود. با قاطعیت گفتم:

- من خودم رو هم فدای مامانم می کنم.

سری تکون داد و از جاش بلند شد. اومد نزدیکم و شروع کرد دورم چرخیدن. زیر نگاه خیرش معذب شدم. رو به روم ایستاد و گفت:

- من کمکت می کنم.

چشمام رو گرد کردم و با تعجب گفتم:

- واقعا؟

بی تفاوت شونه ای بالا انداخت و گفت:

- آره.

ذوق زدم گفتم:

- من باید چکار کنم؟

روی مبل چرم جلوی میزش نشست و پا روی پا انداخت و گفت:

- تا آخر هفته عازم یک سفریم. اون جا کارایی که بهت می گیم رو انجام می دی و در عوضش پولش رو می گیری. اون قدری هم هست که بتونی خرج عمل مادرت رو بدی.

متعجب گفتم:

- این خیلی خوبه. همین؟

نگاهی بهم انداخت و گفت:

- می تونی بیای؟

سریع گفتم:

- آره، چرا که نه؟! کجا می ریم؟

گفت:

- دبی.

من: دبی؟!

گفت:

- با خارج کشور که مشکلی نداری؟

یکم این دست و اون دست کردم و زمزمه وار گفتم:

- هیچ وقت فکر نمی کردم بتونم پام رو از تهران فراتر بذارم. یعنی حقیقت داره؟

همون طور که حدس می زدم شنید و گفت:

- خوبه! خبرت می کنم. اگه کارات رو کردی می تونی بری. فقط سه روز دیگه مونده تا سفر.

چهارشنبه می رفتیم. من داشتم مي رفتم تو دل خطر. تنها و بدون هیچ رفیقی.

وسایلم رو جمع کردم و از شرکت زدم بیرون. تا رسيدم خونه روژان سریع در رو باز کرد و دستم رو کشید و گفت:

- وایــــی بـــــدو!

با نگرانی گفتم:

- چی شده؟ مامان چیزیش شده؟

روژان: نه نه! اون خوبه. خونه نیست. بیا تو تا بهت بگم.

تا وارد خونه شدیم ایستاد و با نفس نفس گفت:

- وای رائیکا یادم رفت بهت بگم سرهنگ به اون آقاهه که نمی دونم کی بود آخه با لباس شخصی اومده بود.

سریع گفتم:

- خُب؟

گفت:

- آره! اون آقاهه بهم گفت بهت بگم پسری با اسم ارسیما تو گروهه که همکارته. سرگرد ...

چشمام گرد شدن و با تته پته گفتم:

- کی؟

روژان سریع گفت:

- ارسیما! آره ارسیما!

دویدم سمت اتاق و گفتم:

- وایـــی!

کیفم رو وارونه کردم و برگه رو از لای وسیله ها پیدا کردم و سریع بازش کردم:

- سروان کردانی سرگرد تیرداد هستم. حواستون رو خیلی جمع کنید!

با حالت جیغی که از من بعید بود گفتم:

- روژان! چرا سرهنگ هیچی به من نگفت؟

خجالت زده گفت:

- آخه فکر کرد من بهت می گم دیگه. کلی هم تاکید کردم که یادم نمی ره. معذرت می خوام.

پوفی کردم و با حرص بلند شدم. وای امروز رو بگو. دیدم از تعجب داره شاخ در میاره.

صورتم رو با دستام پوشوندم. حس می کردم تو اون سرما کوره ی آتیشم. الکی الکی یک موقعیت خوب رو از دست دادم صبح. اه! لعنت بهت رائیکا!

روژان:

- رائیکا معذرت می خوام.

آروم گفتم:

- مشکلی نیست روژان. تقصیر خودمم بود. می تونی بری.

روژان آروم از اتاق خارج شد. ناخن های شستم رو به دندونام می کوبیدم. وای خدای من چه آبروریزی ای!

اه موضوع به این مهمی رو چرا یادم رفت؟ اصلا اون موقع وقت خواب بود؟

وای وقتی که بفهمه یادم رفته و گرفتم با خیال راحت خوابیدم چقدر بد می شه. چه افتضاحی! واقعا که!

نمی دونم اون روز چقدر خودم رو ملامت کردم. اصلا نفهمیدم کی شب شد. صبح که بیدار شدم یکمی دلشوره داشتم. مشکل آن چنانی ای پیش نیومده بود اما بازم دلشوره داشتم.

با این که چشمم به مانیتور بود اما تمام حواسم به در بود تا وارد بشه. دلم شور می زد. نمی دونستم چکار کنم. دستگیره حرکت کرد. دلم گواهی می داد این بار خودش بود. مطمئن بودم.

در باز شد و هیکل مشکی پوشش وارد شد. سریع بلند شدم و سلام کردم. بازم بدون جواب رفت سمت اتاقش که گفتم:

- آقای پارسا قهوه میل دارید براتون بیارم؟

همون طور بدون اینکه تکون بخوره با صدای مسخره ای گفت:

- قهوه؟

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- به جبران قهوه ی دیروز.

یکمی ساکت سرِ جاش باقی موند و گفت:

- تا ده دقیقه ی دیگه رو میزم باشه. ده دقیقه بشه یازده دقیقه بهش نیاز ندارم.

بعد به ساعتش نگاه کرد و گفت:

- هفت و سی و شش دقیقه است، تا هفت و چهل و شش وقت داری.

سریع و مصمم وارد اتاقش شد و من به سرعت رفتم تو آشپزخونه. این دیگه کی بود؟

آروم به در اتاقش دو تا ضربه زدم.

- بیا تو!

رفتم تو اتاقش و سر پایین به سمت میزش رفتم و سینی قهوه رو گذاشتم روش و چند قدم اومد عقب. چقدر سخت بود معذرت خواهی. آروم گفتم:

- بابت کار دیروزم شرمنده ام.

- خب؟

این یعنی این که بیشتر. حالا باید بهش می گفتم شناختمش. گفتم:

- من دیروز شما رو نمی شناختم. نمی دونستم چکاره هستید. معذرت می خوام.

با صدایی که رگه های توبیخ توش داشت، گفت:

- معرفی کرده بودن خدمتتون. نه؟

دستای لرزونم رو مشت کردم و گفتم:

- بله، اما ...

با صدای کنجکاوی گفت:

- اما چی؟

ساکت شدم. الان تو این محیط نمی تونستم توضیح بدم. ساکت شد و کمی بعد آروم گفت:

- من با شما کار دارم. فعلا می تونید برید.

با سرِ پایین گفتم:

- چشم!

آروم عقب گرد کردم و از اتاق خارج شدم. نفس حبس شده ام رو آزاد کردم. اقتدار صداش در اوج آرومی نفسم رو تو سینه حبس کرده بود. داشتم خفه می شدم.

پشت کامپیوتر نشستم و سعی کردم ریلکس باشم. به نقشه ام فکر کردم. بررسی کامپیوترم ریسک بود. کامپیوتری که به سیستم اصلی وصل بود و این در عین خطرش عالی بود. اطلاعاتش می تونست مورد استفاده باشه. سخت بود اما می دونستم از پسش بر میام. من همیشه یک هکر خوب بودم.

شروع کردم به کار. سخت بود که باید در عین سادگی کارم رو انجام بدم اما کارم رو خوب بلد بودم. نمی تونستن سر در بیارن. از تمام اطلاعاتم استفاده کردم. سیستم امنیتیشون بالا بود. پسوردها کاملا حرفه ای انتخاب شده بودن. کار یک ساعت و دو ساعت نبود. تمام توان و سرعت عملم رو به کار گرفتم. اطلاعاتی که از تاریخشون گذشته بود هم به درد می خوردن، اما بیشتر هدفم اطلاعاتی بود که هنوز وقت انجامش نرسیده بود. اطلاعاتی که در کل به صورت یک نقشه بودن.

رسیدم به کد امنیتی اصلی. ته دلم خوشحال بودم. یک پله مونده بود تا هدفم که در اتاق فردین باز شد. خوشحال بودم که همیشه ی خدا قیافم ریلکس بود. از اتاق اومد بیرون و با یک نگاه کوتاه به من رفت تو اتاق سرگرد. اوف!

رمز رو وارد کردم:

- خدایا به امید تو!

اینتر رو زدم. در حال لود بود. قلبم تند تند می زد.

25% ... 37% ... 46% ... 58% ... Eror

اه لعنتی! اه اه!

تا خواستم دوباره دست به کار بشم تلفنم زنگ خورد. لعنت به این شانس!

- بفرمایید؟!

صدای سرگرد تیرداد پیچید تو گوشی:

- سیستم رو سریع خاموش کنید و بیاید اتاق آقای محمدی.

و بعدش بوق قطع. سیستم رو سریع خاموش کنم؟ تاکیدی بود. پس حواسش بهم بود. سریع از برنامه خارج شدم و بعد کارایی که مربوط به شرکت بود و داشتم انجامشون می دادم رو سیو کردم و سیستم رو خاموش کردم. رفتم تو آشپزخونه و یک لیوان آب خوردم تا راه گلوم باز بشه و بعد سریع رفتم سمت اتاق.

در زدم. صدای فردین بود که گفت:

- بیا تو!

آروم در اتاق رو باز کردم و وارد شدم. هیراد و فردین و ارسیما بودن. هیراد پشت میز نشسته بود و فردین و خود سرگرد روی مبل های جلوی میزش نشسته بودن. فردین سمت چپ و سرگرد سمت راست.

سلام دوباره دادم و چند قدم رفتم جلو و بعد ایست کردم. هیراد گفت:

- بیا بشین!

روی مبل تک نفره ای که رو به روی میز بود، نشستم. هیراد گفت:

- می دونی که عازم سفریم. پس فردا سر ساعت مقرر همیشگی وارد شرکت می شید اما خارج نه. حدود ساعت دوازده راه می افتیم.

رو به فردین ادامه داد:

- مشکلی که نیست؟

فردین گفت:

- نه اصلا! تمام چیزها طبق روال داره پیش می ره.

آروم و در حالی که سعی می کردم توی صدام ته مایه های ترس رو بکارم گفتم:

- غیر قانونی دیگه؟ مشکلی پیش نمیاد؟

فردین گفت:

- تو فکر کن قانونیه. مشکلی پیش نمیاد. از مرز که خارج شدیم نصف پولی که باید بهت بدیم به دست مادرت می رسه.

آره تو گفتی رسید و منم باور کردم. حیف که باید مثل ساده لوح ها نقش بازی کنم.

ادامه داد:

- لازم نیست بترسی. در ضمن از الان بگم حوصله ی ننه من غریبم بازی رو ندارم. دور این کارا رو خط بکش!

فقط یک نگاه بهش انداختم و دیگه هیچی.

سرگرد گفت:

- وسایل اضافه به هیچ عنوان نمیاری. فقط یک کیف کوچیک که وسایل مورد نیازت توش باشه و خودت بتونی حملش کنی یا یک کیف کولی.

هیراد گفت:

- زرنگ بازی، فضولی، لج بازی نباشه.

فردین ادامه داد:

- من بدجور آمپر می سوزونم پس مواظب کارات باش. مثل بچه ی آدم هرچی بهت می گیم فقط جوابش یک کلامه! چشم. مفهومه دیگه؟

آروم گفتم:

- بله.

فردین گفت:

- خوبه! کارات رو کامل کردی؟

گفتم:

- نسبتا!

گفت:

- تا یک ساعت قبل از تعطیلی باید تحویلشون بدی. وقت زیادی نمونده. تا قبل از رفتنمون باید این معامله رو جوش بدیم.

بلند شدم و گفتم:

- با اجازه!

از اتاق که خارج شدم، کامپیوتر رو روشن کردم اما دیگه نرفتم سراغ ادامه ی هک کردنم. تصمیم گرفتم سریع کارام رو انجام بدم بعد با خیال راحت سرش بشینم. باید تمرکز داشته باشم. تازه سرگردم بهم هشدار داده بود. عقل حکم می کرد فعلا دست نگه دارم. نمی خواستم حالا که یک قدمی هدف اصلیمون بودیم کار رو خراب کنم. اصلا!

پنج دقیقه بعد فردین و سرگرد از اتاق هیراد خارج شدن و هر کدومشون به سمت اتاقاشون رفتن. چیزی نگذشته بود که تلفنم زنگ خورد.

- بفرمایید؟

- آقا طاهر رو بفرستید اتاق من.

لبخند زدم. آدم تیزی بود. آقا طاهر امروز اصلا نیومده بود.

گفتم:

- آقا طاهر نیومدن امروز.

با همون لحن مصممش گفت:

- پس لطف کنید بیاید این سینی رو از اتاق من ببرید.

- چشم الان میام.

بلند شدم و رفتم سمت اتاقش. در زدم.

- بیا تو!

رفتم داخل! سینی رو برداشتم که گفت:

- می تونی بری. لطفا حواست هم باشه و کار دیروزت رو تکرار نکن.

خوب به سینی دقیق شدم. برگه ی زیر فنجون رو دیدم و گفتم:

- تکرار نمی شه. مطمئن باشید!

سر تکون داد و گفت:

- می تونی بری.

از لحن فوق دستوری و پر از غرورش بدم می اومد. آره مافوق بود که بود ولی این دلیل نمی شد این طوری حرف بزنه. سرهنگ با اون سرهنگیش خیلی اخلاقش از این چشم گربه ای بهتر بود.

سینی رو برداشتم و سریع بردم تو آشپزخونه. کاغذ رو سریع و نامحسوس انداختم تو جیبم و فنجون رو گذاشتم تو سینک. عمرا اگه دهنیِ اون چشم گربه ای رو بشورم. اه! بالاخره که آقا طاهر میاد.

رفتم بیرون. کارام که تموم شدن ساعت یازده و نیم بود. به فردین اطلاع دادم که اطلاعات رو می ریزم رو سیستم اصلی.

دوازده که شد از شرکت خارج شدم. زود سوار یک تاکسی شدم و برگه رو از جیبم درآوردم:

- ساعت هفت بیا پارک ساعی. از لباست مطمئن شو که رد یاب کار نشده باشه توش. جوانب احتیاط رو بسنج! پیش ورودی شهربازی وایسا میام اون جا.

به خونه که رسیدم سریع با سرهنگ تماس گرفتم و اطلاعات جدید رو بهش دادم و گفتم که دارم سیستم اصلی رو هک می کنم و فقط کد امنیتی اصلی مونده. بهم گفت که جوانب احتیاط رو بسنجم. کارایی که تو سفر باید انجام بدم رو بهم گوشزد کرد و گفت خیلی مواظب خودم باشم و در آخر گفت که هم گروهی که تو دبی مستقر می شن و هم سرگرد حواسش بهم هست و تشکر کرد.

ساعت شش بلند شدم تا آماده بشم. یک دست لباسی رو آماده کردم که تا حالا نپوشیده بودمش. چادر کارمم برداشتم. به دردم می خورد. گزارشام رو تو یک کیف کولی مشکی ساده که تا حالا تو ماموریت ازش استفاده نکرده بودم گذاشتم و راه افتادم.

نزدیک پارک وارد یک مغازه شدم که شیشه هاش رفلکس بودن. رفتم تو اتاق پروش و چادرم رو پوشیدم و سریع زدم بیرون.

حالا اگه کسی دنبالمم بود تا بیاد متوجه بشه من تو مغازه نیستم من رسیدم پارک.

دم در شهربازی که رسیدم به ساعتم نگاه کردم. سه دقیقه به هفت!

« تیرداد / ارسیما »

یک نگاه دیگه از تو آینه به خودم کردم. کلاه گیس قهوه ای و ریش پرفسوری هم رنگش کلا قیافه ام رو تغییر می داد. درشون آوردم و توی کیف کولیم گذاشتم. کاپشنم رو پوشیدم و از خونه خارج شدم و به سمت پارکینگ رفتم. سوار ماشین شدم و راه افتادم. به دست فرمونم ایمان داشتم. حرف نداشت. جوری تا پارک لاله رفتم که هر کسی دنبالم بود به قطعیت گمم می کرد. وارد پارک شدم و سریع رفتم سمت سرویس بهداشتی. کاپشنم رو در آوردم و پیراهن آبیم خودنمایی کرد. شلوار جینم رو با شلوار کتان مشکی عوض کردم و ریش و کلاه گیسم رو گذاشتم و کوله رو توی سطل زباله انداختم. یک نگاه به قیافه ام کردم که کلا عوض شده بود و از در خروجی کنار سرویس بهداشتی بیرون اومدم و سریع سوار تاکسی شدم.

نفسی تازه کردم. سخت ترین نوع پوشیدن لباس تو یک اتاقک تنگ بود. بدتر این که اون اتاقک دستشویی باشه. پوف!

به دور و برم نگاه کردم. مردم زیادی دم شهربازی ایستاده بودن اما غیر از یک زن چادری هیچ کدوم تنها نبودن.

گوشیم رو در آوردم و شماره ی شهرزاد رو که از سرهنگ گرفته بودم، گرفتم. زن چادری به کیفش ور رفت و گوشیش رو درآورد. هیچ چیز از قیافش معلوم نبود با صدای الو گفتنش قطع کردم.

گوشیش رو پرت کرد تو کیفش. خودش بود! رفتم طرفش و گفتم:

- دنبال من بیا!

به سمت رستوران رفتم و نشستیم. بدون فوت وقت شروع کردم:

- از شاگردهای سرهنگ این انتظار نمی رفت. علت چی بود؟

با صدای محکمش گفت:

- درسته! اما با عرض معذرت شما هم مقصر بودید. اون کل کل ها معنی نداشت.

بی حوصله گفتم:

- من دلیل کارهام رو می دونم و با این که نیازی نمی بینم که به شما توضیح بدم اما توضیح می دم. کل کل برای این بود که فردین زیر نظر گرفتن شما رو به من بسپاره که سپرد. اصولا کاری به کار دخترا ندارم و این که نشون دادم از شما حرص دارم باعث شد که زیرِ نظر گرفتنتون رو به من بسپره و اما توضیح ...

سرش رو انداخت پایین و گفت:

- متاسفانه جریان برگه رو به کل فراموش کردم. سرهنگ به خواهرم سپرده بود که اسم مستعار شما رو به من بگه اما روز قبلش فراموش کرد.

با صدای توبیخ گری گفتم:

- لطفا دیگه تکرار نشه. این دفعه که هیچی ...

ساکت شدم و ادامه دادم:

- تو این چند وقت چکار کردید؟

سرش رو آورد بالا و با صدای محکم گفت:

- از طریق کامپیوتر منشی به سیستم اصلی وارد شدم و تمامی پسوردهای اطلاعاتشون غیر از کد امنیتی اصلی که تازه امروز بهش رسیدم رو هک کردم و گزارش دادم.

گفتم:

- تا فردا می تونید کد امنیتی اصلی رو هک کنید؟

گفت:

- اگر هم نتونستم به بچه های پایگاه گزارش می دم تا بقیه ی کارها رو اون ها انجام بدن. با اینکه اون ها همین الانش هم دست به کار شدن و خیال من از این بابت راحته که بیشتر کارها رو انجام دادم.

سری تکون دادم و گفتم:

- خوبه! اما سفر ... حواستون به دخترایی که باهاتون هستن باشه. فکر نمی کنم این بار بتونیم جلوی قربانی شدنشون رو بگیریم اما تا می تونید ازشون اطلاعات به درد بخور کسب کنید و تا حدی که می شه از مسئول های گروه، کار سختیه اما شدنیه. می دونید که کاریه که خودتون پذیرفتید پس با جون و دل براش مایه بذارید و این کارتون باید قبل از اینکه بخوان با بقیه دخترا بفروشنتون صورت بگیره.

سرم رو آوردم بالا اما هیچی غیر از چادر مشکی نمی دیدم. سرش پایین بود و چادر رو صورتش.

گفت:

- بله متوجهم.

گفتم:

- خوبه!

سرش رو آورد بالا و چادرش رو کمی عقب کشید. با چشمای سبز زمردیش خیره شد تو چشام. با چشمایی که مدل فوق العاده ای داشت، مثل چشمای ماندانا با تفاوت رنگ. ماندانا چشماش مشکی بودن، مثل شب تیره و تاریک و خوفناک.

سعی کردم بی خیال حالت چشم بشم اصلا به من چه؟ اَه!

گفتم:

- حواستون به همه چیز باشه. اگه نکته ای نمونده می تونید برید.

قبل از اینکه بلند بشه آروم گفت:

- حرفی نمونده سرگرد تیرداد. متاسفم که نمی تونم احترام بذارم. با اجازه!

بلند شد و رفت و من سر جام نشستم. کمی گردنم رو ورزش دادم و بلند شدم. از رستوران که زدم بیرون دیدمش. این بار بدون چادر با مانتو و شلوار و کیف کوله ی مشکی. ساده اما مرتب! به راه رفتنش خیره شدم. روی یک خط راست درست مثل مانکن ها ولی بدون عشوه!

جلوی پارک لاله به تاکسی گفتم بایسته. وارد پارک شدم و رفتم سمت سرویس های بهداشتی. کیف کولیم رو از سطل برداشتم. اَه! چندش! لباسامو عوض کردم و ریش و موی مصنوعی رو در آوردم و زدم بیرون. یه یک ربعی تو پارک قدم زدم و بعد رفتم سمت ماشینم. قبل از اینکه حرکت کنم گوشی مخصوص ارسیما رو از داشبورد برداشتم و شماره ی فردین رو گرفتم.

- به آقای نماز خون!

دیده بودم کنترلم می کرد مثل چی. با پوزخند گفتم:

- آره ارواح خاله ی نداشتم.

- آهان! پس مسجدالرسول رو تو اصلا ندیدی؟

صدام رو جدی کردم. حتی یه ته مایه ی ترس هم دردسر ساز بود. گفتم:

- بهت گفته بودم از خونواده دل کندم. نگفته بودم؟ گفته بودم حالم از تفکرات و عقاید مسخرشون به هم می خوره. نگفته بودم؟ گفته بودم تغییر کردم اما نمی خوام کسی بفهمه. نگفته بودم؟ گفته بودم برای اونا محمدم و برای شما ارسیما. نگفته بودم؟ گفته بودم با تمام تفکرات مسخرشون به هر حال یه زمانی دوستم بودن. نگفته بودم؟ گفته بودم که اگه برم پیششون جوری می رم که نفهمن تغییر کردم. نگفته بودم؟ گفته بودم فردین. امروزم رفتم. امروزم رفتم پیش یه کله گندهه که اون شب نبود. حتی مجبور شدم ظاهرمم عوض کنم. مجبور شدم ماشینم رو بذارم دم پارک لاله و با تاکسی برم.

دمم گرم! یه پا بازیگر بودم.

با پوزخند اضافه کردم:

- کی می شه اعتماد کنی؟

پوفی کرد و گفت:

- بیا سمت خونم. خیلی کار داریم.

و قطع تماس. اوف! حالا چی می شه؟ خدایا خودت به خیر بگذرون. ماشین رو به حرکت در آوردم. وسطای راه بود که گوشیم زنگ خورد. راهنما زدم و پارک کردم. گوشی رو برداشتم و به شماره نگاه کردم.

نه! این همون نیست. دوباره مرورش کردم. خودش بود نه! خدا بسمه، بسه دیگه.

قطع شد. سرم رو تکیه دادم به پشتی صندلی. صدا دوباره بلند شد. نه! چرا دوباره زنگ زدی خواهر من؟ نمی تونم ناراحتیت رو ببینم. می فهمی؟ نمی تونم صدای غم انگیز مظلومتو بشنوم. نمی تونم ماندانا، به وا... نمی تونم. قطع نشد. چشمامو بستم و گوشی رو گذاشتم دم گوشم و گفتم:

- بله؟

- الو؟ پسر عمو؟

صداش بغض داشت. می دونستم الان چشماش دریای اشکه.

- جانم خواهری؟

- خوش می گذره؟ الان راحتی؟

هیچی نگفتم. حس می کردم یه چیزی جلوی راه نفسم رو گرفته.

- راحت بودی؟ می دونم. نمی خواستم ناراحتت کنم ولی ... پسر عمو؟

هق هق کرد. جونم به لبم رسید.

ادامه داد:

- اما ... اما پسر عمو! سخت بود ... سخت. این که اسمت رو نگم سخته. این که بشی پسر عمو سخته. این که بشم خواهر و بشی برادر سخته. این که با وجودی که خواهرتم صداتو نشنوم سخته.

میون گریه خندید. ندونست اشک منو رو گونه قل داد. گفت:

- بی معرفت معتادم یهویی ترک نمی دن. آرامبخشی، چیزی! من دایم الخمر تو بودم. چشم باز کردم همه چیم تو وجودت خلاصه می شد. این ور، اون ور، بالا، پایین، همه و همه جا.

با هق هق گفت:

- اجازه می دی یه بار دیگه اسمتو بگم؟ یا ترک کردن من از اون ترک هاییه که جونو به لب می رسونه؟

با صدای بغضیم گفتم:

- بگو گلم، بگو نازنینم، بگو خواهرم، بگو!

هق هق کرد و شکستم. هق هق کرد و مردم تا اشک لعنتی نریزه.

آروم گفت:

- دانین ...

قطع کرد. گوشی رو پرت کردم و از ماشین زدم بیرون و داد زدم:

- خـــــدا! خــــدا! بسه دیگه. بســـه، بســــه.

« رائیکا / شهرزاد »

چشم های گربه ایش مقابل چشمام بودن. نفسای داغ و عصبیش تو صورتم بود. حس خفگی داشتم. این چشم ها می تونستن منو خفه کنن. کاش دستام رو نگرفته بود. کاش می تونستم چند تا کشیده نصیب خودم بکنم که بپر از این خواب. از این کابوس لعنتی!

با صدای فوق العاده عصبیش داد زد:

- اینو کجای دلت می خوای بذاری؟ هـــــان؟ خوب شد؟ ماموریت رو به آتیش کشیدی خوب شد؟ همه ی کارامون رو خراب کردی خوب شد؟

فکم رو گرفت تو دستش. انقدری فشار دستاش به فکم زیاد بود که داشتم جون می دادم. گریه امونم رو بریده بود. من داشتم گریه می کردم. من باعث لو رفتن گروه شده بودم.

با گریه گفتم:

- سرگرد؟

داد زد:

- ساکت شو! بذار صدات رو نشنونم.

دستای لرزونش رو مشت کرد و گفت:

- کاش می تونستم با دستای خودم خفت کنم. کاش تا قبل از این که می رفتیم اداره می تونستم انتقام اون همه بدبختی ای که کشیده بودیم تا به اینجا برسیم رو ازت بگیرم. برای اولین بار آرزو کردم کاش قانونی نبود تا بتونم ...

حرفش رو قطع کرد و من هق هق کردم. من شکستم. رائیکای آهنین شکست، خرد شد، دیوارش نابود شد.

بابا کجایی؟ بابا بیا دست منو بگیر. بیا منو ببر پیش خودت. بابا رائیکات شکست. رائیکات خودشو نمی خواد. هیچ وقت این جوری نمی خواسته. بابا این رائیکا رو نمی تونم تحمل کنم. بیا بابا! بیا منم ببر.

فردین کاش اینجا بودی. کاش اینجا بودی تا می تونستم اون چشمای عقابت رو با ناخنام بکشم بیرون. کاش اینجا بودی!

یکی زد به پیشونیش و گفت:

- وایــــی سرهنگ!

دستام رو کوبیدم رو صورتم و جلوی چشمام رو گرفتم. هق هقم داشت امونم رو می برید. وای خـــدا! نه، نه! کاش می مردم، کاش زمین دهن باز می کرد منو می بلعید.

رائیکا چکار کردی؟ چکار کردی؟

داد زد:

- انقدر گریه نکن. گریه ی تو به چه درد ما می خوره؟ ساکت شو بذار فکر کنم. خانم کردانی بلایی سر گروه سرهنگ بیاد چشم رو همه چی می بندم و خودم پیگیر کارات می شم.

سرم درد گرفته بود. دستام رو گذاشتم رو شقیقه هام و با تمام توانم فشار دادم.

- الو؟! بردار ... بردار محسنی. بردار!

داد زد:

- بــــــــردار!

رو به من گفت:

- چکار کردی تو؟ چی بر سر گروه آوردی؟

با گریه جیغ زدم:

- بسه! بسه دیگه. سرکوفت بسه، نیش و کنایه بسه. خـــــــدا!

اومد جلو و یقه ی مانتوم رو گرفت. بازوم تیر کشید و خون بیشتر فوران کرد. صورتش کبود بود. خونی که از بینیش اومده بود خشک شده بود. پهلوهاش زخمی بودن.

قدم به زیر چونه اش می رسید. پوزخند زد و گفت:

- به هیچ دردی نمی خوری.

و پرتم کرد زمین. پشتم از شدت ضربه درد گرفت. آفتاب لب مرز مستقیم روی صورتم بود. تو اون بیابون بی چیز این که زنده بودیم معجزه بود اما من معجزه نمی خواستم. کاش به دست فردین کشته می شدم. کاش فقط سرگرد می تونست فرار کنه. کاش همون سگ ها که از دیدنشون هم می مردم منو تیکه تیکه می کردن. چقدر کاش وجود داشت!

صداش تو سرم می پیچید:

- بردار لعنتی ... بــــــردار!

حس می کردم زمین داره دور سرم می چرخه. دید چشمام تار شد. یک دستم رو به بازوم گرفتم و ناله کردم. تشنه ام شده بود، خیلی. دهنم مثل ماهی بیرون مونده از آب باز و بسته می شد. گرما بیشتر شد و جلوی چشمام سیاه شد.

پشت کمرم تیر کشید. آروم آروم چشمام رو باز کردم. همه چیز تو یک مه بود. من کجا بودم؟

سرم تیر کشید. نور اذیتم می کرد. با احساس این که یک چیز خنک رو پوستمه، چشمام باز شدن. ناله کردم:

- من کجام؟

صدای بغض آلودی گفت:

- این جایی عزیز دلم. باز کن چشمای خوشگلت رو مادر به فدات. باز کن چشمات رو خوشگلم. جون به لبم کردی جون مادر.

مه کم کم از بین رفت. صورت زنی رو دیدم که تو تموم اون فراموشی هام فراموش شدنی نبود. صورت زنی رو دیدم که نمی تونستم باور کنم تو قیامت هم نشناسمش. صورت زنی رو دیدم که عزیز بود برام و مادر. صورت زنی بود که مادرم بود و منِ دختر عاشقانه این صورت رو دوست داشتم.

صدای گریه ی دختری می اومد که اونم آشنا بود. صدای ناله اش می اومد و رائیکا رائیکا گفتنش. صدای روژان قربونت بره خواهرش. صدای جون روژان زود زود بلند شو گفتنش.

صدای اون عزیز رو شنیدم که بهش گفت بره استراحت کنه. صداش رو شنیدم که مخالفت کرد اما حرف اون عزیزم حرف بود.

آروم زمزمه کردم:

- من چم شده مامان؟

مامان: هیچیت نیست گلم. سالم سالمی! یک تصادف کوچیک بود عزیزم. بیهوش شده بودی. خوبی دخترم؟

بدون توجه به سوالش گفتم:

- با چی آوردینم؟ کی بهتون خبر داد؟

مامان: به آخرین شماره ای که باهات تماس گرفته بود، تماس گرفته بودن. یک آقایی بود که اون آوردت خونه. خدا خیرش بده!

آروم رو دستم بلند شدم. دردم گرفت اما چیزی نگفتم. ادامه داد:

- بخواب مادر! باید استراحت کنی. از ظهر تا حالا صد بار بلند شدی بعد تا خوابیدی یادت رفته چی کار کردی.

با تعجب گفتم:

- من بلند شدم؟

گفت:

- آره مادر! آره بلند شدی. وقتی با اون آقا اومدی خونه هم به هوش بودی.

تعجبم چند برابر شد. گفتم:

- چی می گی مامان؟

لبخند زد و گفت:

- هیچی مادر، هیچی. دکتر گفت چیزی نیست اثر ضربه است و تا فردا خوب خوبی.

بلند شد و گفت:

- من برم داروهات رو بیارم.

از اتاق زد بیرون و منو با کلی سوال تنها گذاشت. به ساعت خیره شدم. سه و ده دقیقه ی صبح بود.

به ذهنم فشار آوردم. من با کی اومده بودم خونه؟ اصلا کجا بودم؟ چطور تصادف کردم؟ آخرین تماسی که داشتم کی بوده؟

هیچی یادم نمی اومد.

در اتاق باز شد و این بار روژان وارد شد. با لبخند چشمای اشکیش رو دوخت تو چشمام و گفت:

- خوبی آجی؟

چشمام رو روی هم گذاشتم و گفتم:

- خوبم.

نشست جلوم و در شیشه های دارو رو باز کرد. اشک از چشماش چکید. دست گذاشتم زیر چونه اش و گفتم:

- چته روژان؟

سر پایین گفت:

- هیچی، چیزیم نیست.

می دونستم نگران شده. روژان رو به اندازه ی خودم می شناختم.

با لبخند گفتم:

- خوبما!

دستاش رو از هم باز کرد و آروم بغلم کرد. دستم رو نوازش گونه روی کمرش کشیدم.

با هق هق گفت:

- را ... ئی ... کا!

از خودم دورش کردم و گفتم:

- پاشو ببینم دخترک لوس!

اشکاش رو پاک کرد و با لبخند گفت:

- خیلی بدی!

دارو رو توی قاشق ریخت و به دهنم نزدیک کرد. بعدشم یک قرص رو از کاور در آورد و با یک لیوان آب جلوم گرفت. بعدشم کمکم کرد که دراز بکشم. خیلی طول نکشید تا اثر داروها خواب رو مهمون چشمام کرد.

نور توی چشمام بود. آروم و قرار نداشتم. حس می کردم یک صدای مبهم تو ذهنمه، یک صدای داد.

چشمام رو باز کردم. نوری که تو چشمم بود اجازه نمی داد جایی رو ببینم. یکمی طول کشید تا چشمام عادت کردن و تونستن موقعیت رو تشخیص بدن. آروم سر جام نشستم. صدای داد هنوز تو سرم بود. صحنه ها واضح یادم بودن. هنوز هم به راحتی می تونستم گریه هام رو حس کنم. هق هق کردن هام یادم بود. حتی سوزش بازوم هم یادم بود.

سریع آستین لباسم رو دادم بالا. بازوم خراش برداشته بود، خراش بود. درد داشت و می سوخت.

چشمام رو بستم تا که چیزی یادم بیاد. چرا من تو خونه ام؟ کی اومده بودم خونه؟ چرا یادم نمیاد؟

بلند شدم و تو آینه به خودم نگاه کردم. چشمام تا جایی که جا داشت گرد شد. بالای گونه ی سمت چپم و گردنم خراش برداشته بود و گوشه ی لبم یکمی ورم کرده بود.

من چرا این طوری شدم؟

صدای داد واضح تر شد. خیلی واضح ...

- ماموریت رو به آتیش کشیدی خوب شد؟ همه ی کارامون رو خراب کردی خوب شد؟

وایــــی ماموریت! سریع رفتم بیرون که روژان از جاش پرید.

- چی شده؟

سریع گفتم:

- من چرا خونه ام؟

اشک از چشماش پایین ریخت.

محکم و نظامی داد زدم:

- روژان آبغوره نگیر! سوال پرسیدم جواب بده.

دستش رو گرفت جلوی دهنش و گفت:

- باشه، باشه توضیح می دم. رائیکا تو تصادف کردی.

با تعجب گفتم:

- تصادف؟ با کی؟ کجا بودم؟ کِی؟

روژان: دیروز! ساعت نزدیکای هفت بود که رفتی اما ساعت دوازدهِ نیمه شب شده بود و هنوز نیومده بودی. مامان که مثل مرغ سر کنده بال بال می زد. هیچ خبری ازت نداشتیم. تا اینکه طرفای ساعت یک بود که در خونه رو زدن. من و مامان هجوم بردیم سمت در که یک آقا دم در بود. توضیح داد که تصادف کرده بودی و بیمارستان بودی و مشکل خاصی نیست و یکمی سفارشات دکترت رو گفت. بعدشم در ماشین رو باز کرد و تو رو از خواب بیدار کرد و تو با پاهای خودت رفتی تو اتاق و خوابیدی.

گفتم:

- کی بود؟

روژان: ارسیما!

با تعجب گفتم:

- ارسیما؟

روژان سر تکون داد و گفت:

- هیچی دیگه! تا ظهر خواب بودی و بعدشم هی بیهوش می شدی و بعدم به هوش می اومدی. این هشتمین باره داریم این جریان رو بهت می گیم.

زود گفت:

- اما دکتر گفته بود عادیه. دیگه یادت نمی ره.

ارسیما چشم گربه ای؟! اون منو آورده بود؟ کجا بودیم؟

به لباسام نگاه کردم. کم کم همه ی صحنه ها اومد جلوی چشمم. اتاق پرو ... چادرم ... پارک ساعی ... اون قرار ...! زده بودم بیرون اما چیز زیادی درباره ی بقیش یادم نبود یعنی اصلا یادم نبود.

فردا باید می رفتیم. با این اوضاع من نکنه پشیمون بشن؟ نکنه بهم اجازه ندن باهاشون برم؟ وای خدا این تصادف لعنتی دیگه چی بود؟

به ساعت نگاه کردم. هشت و نیم بود. رفتم سمت اتاق و لباسام رو پوشیدم و زدم بیرون که روژان گفت:

- کجا؟

من: می رم سرکارم.

روژان: سرکار؟ رائیکا تا جیغ نزدم برو تو اتاقت. تو یک روزم استراحت نکردی.

کفشم رو از جاکفشی در آوردم و گفتم:

- خدافظ.

جیغ زد:

- جواب مامان رو چی بدم من دختره ی لجباز؟

لبخند زدم و اومدم بیرون. تا سر کوچه رو دویدم و سریع یک دربست گرفتم و آدرس شرکت رو دادم. من خیلی کار داشتم، کارای نیمه کاره.

نفسم رو فوت کردم بیرون و در شرکت رو باز کردم و وارد شدم. سعیدی که پشت میز من نشسته بود، با دیدنم بلند شد و گفت:

- خانم کردانی؟

گفتم:

- ببخشید دیر شد. شما هم تو زحمت افتادید.

همون طور که از پشت میز بیرون می اومد گفت:

- نه، اصلا! چرا سر و صورتت این طوری شده؟

گفتم:

- مشکلی نیست. یک تصادف کوچیک بود.

جیغ مانند گفت:

- وایــــی! بلا به دور. چرا؟ چیزیت که نشد؟ با کی تصادف کردی؟ کجا؟

وای چقدر حرف می زد. صدای مردونه ای گفت:

- اتفاقی افتاده؟

سعیدی رفت کنار و من تونستم فردین رو ببینم. با دیدن من ریلکس گفت:

- چه اتفاقی افتاده؟

بازم جواب تکراری رو دادم.

- مشکلی نیست، یک تصادف کوچیک بود.

سر تکون داد و گفت:

- به کارات برس که آخرین روز کاریه.

در اتاق سرگرد باز شد و هیکل ورزشکاری و بلندش تو لباس سراسر مشکی خودنمایی کرد.

بدون این که دست خودم باشه ضربان قلبم رفت بالا. همه چیز اون اتفاق مثل واقعیت جلو چشمم بود. هنوز حس می کردم مقصرم. هنوز حس می کردم اون حق داره توبیخم کنه. حس می کردم دلش می خواد تا قانونی نبود و خودش به کارام رسیدگی می کرد. هنوزم حس می کردم خراب کردن ماموریت دلیلش من بودم و بی دلیل نمی دونستم اون دلیل چیه اما با تموم این حس ها هنوز ایستاده بودم. هنوز رائیکا بودم، همون رائیکای خودم پسند. همون رائیکا که نشکسته بود. همون رائیکا که دیوار قطور دور وجودش سالم و سرپا بود. همونی که اعتماد به نفسش فوق العاده بالا بود و حتی این صفتش به شهرزادم منتقل شده بود.

اون راحت بود. ریلکس رو به فردین گفت:

- کارا رو انجام دادم. دیگه کاری نیست؟

فردین:

- نه دیگه!

گفت:

- پس می شه یک لحظه بیای تو اتاقم؟

فردین سر تکون داد و وارد اتاقش شد. خودشم سریع پشت سرش وارد شد و در رو بست.

با حرص نشستم رو صندلی. اَه! فکر می کنه کیه؟ رفتارش خیلی رو اعصابه. حیف که درجه ات از من بالاتره. جوری خودش رو می گیره انگار که ...! ول کن رائیکا تو هم. به کارت برس.

سریع کامم رو روشن کردم. هنوز هکم نصفه کاره بود. هنوز کارم تموم نشده بود.

اگه کارم به سرانجام می رسید خیلی جلو می رفتیم. تمام تمرکزم رو جمع کردم به کارم. رمز جدید رو زدم. خدایا خواهش می کنم! من زیاد وقت ندارم. enter! در حال لود شدن بود. چشمام رو بستم و دستی به صورتم کشیدم. خدایا خواهش می کنم.

16% ... 24% ... 41% ... 52% ... 67% ... 79%

Eror!

اه لعنتی! لعنت بهت ... لعنت به شما. سیستم امنیتیش فوق العاده بالا بود. کارم رو خوب انجام داده بودم. نمی تونستن بفهمن یکی به سیستم اصلی متصل شده. از این نظر خیالم راحت بود. کارم رو خوب بلد بودم.

دوباره شروع کردم. این بار از یک راه دیگه! پیدا کردن رمزش سخت بود. این که بین چند تا کلید چیزی رو پیدا کنم سخت بود.

کلمات کلیدیم خیلی پخش و پلا بودن. معنی مشخصی نداشتن. آخرین آموزشامم به کار گرفتم. من هر طور بود به سیستم اصلی می رسیدم. کلمات رو وارد کردم. دستام می لرزیدن. به احتمال نود و نه درصد این آخرین شانسم بود. فکر نمی کنم سیستم امنیتیشون اجازه بده که بیشتر از سه بار رمز اشتباه وارد سیستم اجراییشون بشه. احتمال می دادم درست باشه. بهتر از قبلی ها بود. یک حسی می گفت همینه. ریسک بود اما نمی تونستم انجامش ندم. نامطمئن به رمز خیره شدم.

e5 y25 v22 l12 i9 e*5 i9 f6 d4r1*8! حتی اگه درست باشه اینا چه معنی ای می تونست داشته باشه؟

بدو رائیکا! بدو دختر وقت زیادی نداری. بدو!

یا خدا! قلبم داشت از دهنم می زد بیرون. دستام یخ بسته بود. قیافه ام اما مثل همیشه عادی، سرشار از روزمرگی و بدون هیچ تغییری بود. اینو مطمئن بودم. بهم ثابت شده بود.

چشمام رو بستم و دستم رو روی کیبورد گذاشتم. به خودت توکل یا خدا! اینتر رو زدم. بازم صحنه ی تکراری، باز هم لود، یاز هم اون درصدای تکراری.

53% ... 66% ... 71% ... 76% ... 81% ... 83% ... 88% ...

ایست کرد. نه نه! نه لعنتی نه. ادامه بده، برو. خدایــــــــــا!

90%! نفس حبس شده ام آزاد شد.

92% ... 94% ... 96% ... 98% ...

لبخند مهمون لبام شد.

99% ... 100% ... Welcome

وای خدایــــــــــــــــا! کاش تنها بودم تا جیغ می زدم. من تونستم. رائیکا تو تونستی. آفرین! آفرین! آفرین رائیکا! تو بی نظیری دختر.

وای سرهنگ اگه بدونه چی می شه? کی امروز تموم می شه. اطلاعات و رمز ورود رو انتقال دادم تو فلش تا از طریق ایمیل مخصوص اداره ی ناجا که به هیچ عنوان امکان پیگیریش نبود برای سرهنگ بفرستم.

یک نفس راحت کشیدم. خیلی جلو رفته بودیم. اگه می تونستن اطلاعات رو تفسیر کنن که قطعا می تونستن، جلوی خیلی از کاراشون رو می تونستیم بگیریم.

می تونستیم خیلی از عملیات هاشون رو نابود کنیم و سد معبرشون بشیم. کار خاصی نداشتم. پرونده هایی که بهم سپرده بودن رو بایگانی کردم. فاکتورها و رسیدها رو وارد کردم و ازشون کپی هم گرفتم و تو فایل های مخصوصشون گذاشتم.

تلفن رو برداشتم و داخلی اتاق سرگرد رو گرفتم. بعد از چند لحظه گفت:

- بله؟!

گفتم:

- خسته نباشید! کارام رو انجام دادم. پرونده ها رو ببرم تو اتاق آقای ملکی؟

- یک لحظه!

منتظر شدم. صداش می اومد:

- فردین پرونده هایی رو که مرتب کرده رو ببره تو اتاقت؟

صدای فردین رو نشنیدم اما سرگرد گفت:

- آره، ببر بذارشون تو کمد کنار میزشون.

آروم گفت:

- عزیزم!

بعدش هم صدای قطع شدن تماس اومد. یک دفعه داغ کردم. چـــــــــــــــی؟ این چی گفت؟ حالش خوب بود؟ با من بود؟

نه بابا رائیکا اشتباه شنیدی. زاییده ی تفکرات خودته. آخه تفکرات من کی رفته به همچین سمت هایی که این دفعه ی دومم باشه؟ شاید با فردین بوده. آره حتما با اون بوده.

آخه کدوم پسری به دوستش می گه عزیزم؟ اونم دوستی مثل فردین مگر این که ...

خاک تو سرت رائیکا! خوبه با یک پسر عادی رو به رو نیستی و می دونی سرگرده. اگه یک قاچاقچی بود چی؟ هیچی! حتما می گفتی آره اینه و فردین و اون ...

اه! شاید دلیلی داشته باشه. سرم رو تکون دادم تا از فکرش بیام بیرون. پرونده ها رو برداشتم و رفتم سمت اتاق فردین.

نمی تونستم اون پسر چشم گربه ای مرموز رو از جلوی چشمام کنار بزنم. نمی تونستم به خودم دروغ بگم که نشنیدم. من گوشای تیزی داشتم اما نمی تونستم دلیلی هم پیدا کنم.

انقدر تو فکر بودم که نفهمیدم چطور رفتم تو اتاق و چکار کردم و کی اومدم بیرون.

روی صندلیم نشستم و به بگ گراند کام خیره شدم. همه چیز تو فکرم بود و هیچی نبود. به همه چیز دقیق شدم و هیچی نفهمیدم.

به تمام این ماموریت، به این سفر، به خانواده ام، به کارم، به تصادفم که امروز عصر دادگاهش رو داشتم، به اتفاق هایی که از یک ساعت پیش برام افتاده بود، به سرگرد ... به سرگرد تیرداد.

غرق افکار بی سر و تهم بودم که در شرکت باز شد. نگاهم رو به سمت در دوختم که سوگند و نگار وارد شدن.

با تعجب بلند شدم و گفتم:

- سوگند؟ نگار؟

سوگند با خوشحالی اومد سمتم و منم از پشت میزم در اومدم. دستاش رو باز کرد و اومد تو بغلم. آروم تو بغلم نگهش داشتم. آروم گفت:

- شهرزاد!

از بغلم کشیدمش بیرون و گفتم:

- خوبی؟ اینجا؟ تو؟

نگار گفت:

- نگاه این دو تا رو تو رو خدا! یکی ندونه فکر می کنه صد ساله هم دیگه رو ندیدن.

باهاش دست دادم و گفتم:

- این جایید؟

نگار با خنده گفت:

- همسفریم ها.

با تعجب به سوگند نگاه کردم که ناراحت سرش رو انداخته بود پایین. نه! سوگند رو هم می خواستن ببرن؟ وای! به صورت معصومش خیره شدم. به صورتی که نمی تونست گناهکار باشه. به صورتی که عجیب تو دل برو بود.

گفتم:

- آره سوگند؟

سرش رو بلند کرد و لبخند محزونی زد و گفت:

- اگه افتخار بدید.

نمی تونستم بخندم. نمی دونستم باید چه عکس العملی نشون بدم؟ دلداری؟ دلداریِ چی آخه؟ سفری که خودمم مسافرش بودم؟

نگار گفت:

- خبر می دی ما اومدیم؟ ملکی هست؟

گفتم:

- آره هستن. الان اطلاع می دم.

داخلی اتاق سرگرد رو گرفتم و گفتم که این جان.

- در شرکت رو قفل کن و بیاید تو اتاق.

من: چشم!

گوشی رو گذاشتم و از پشت میز بلند شدم و گفتم:

- برید تو اتاق. الان منم میام.

سوگند:

- منتظریت می مونیم.

من: خیلی خب!

در شرکت رو قفل کردم و رفتم سمتشون. نگار در زد.

فردین: بیاید تو!

در رو باز کرد و وارد شد. بعدش هم من و در آخر سوگند پشت سرش رفتیم داخل. سلام دادیم و جواب آروم دو تاشون رو شنیدیم و بعد فردین گفت:

- بشینید!

نگار سریع رفت رو مبل کنار سرگرد نشست. من و سوگندم رو مبل رو به روییشون کنار هم نشستیم.

فردین گفت:

- خب فردا راس ساعت شیش و نیم اینجایید. تا بندر عباس رو با قطار می رید، از اون جا به بعد رو بچه ها بهتون می گن. کاراش با خودشونه.

رو به من و سوگند گفت:

- این جا فقط شما دو تا تازه واردهایی هستید که این صحبت ها نیاز کارشونه ها. پس خوب گوش کنید.

یک ساک کوچیک یا کیف کولی که خودتون بتونید حملش کنید و سنگین نباشه که سرعت حرکتتون رو کم کنه با خودتون بیارید. اون جا همه چیز هست. در رفاه کاملید. پس فقط چیزهای ضروریتون رو با خودتون بیارید. کفش اسپرت، ترجیحا کتونی بپوشید. لباستون گرم باشه. راهتون یکمی سخته. اگه کارتون رو درست انجام بدید می تونید برای همیشه اونجا بمونید، با امکانات عالی. کارتون شبیه یک مدلینگه. روی حرفا حرف نمی زنید. هر چی گفتن باید بگید چشم. تو راه هر چی بود می خورید و با سختی هاش هم کنار میاید. به حرف کسایی که همراهیتون می کنن گوش کنید اون وقت مشکلی نخواهید داشت. من و ارسیما پس فردا صبح پرواز داریم. زودتر از شما اون جاییم و کارهای انتقالتون به هتل بعد از گذر از مرز با بچه های ماست و تحت نظارت خود ما. تاکید می کنم اگه می دونید فشارتون می افته یا از این اداهای دخترونه تو بدنتون فراوونه شکلاتی چیزی با خودتون بیارید تا غش نکنید. اگه اتفاقی براتون بیفته مقصرش خودتونید و مسئولیتش گردن ما نخواهد بود.

رو به نگار گفت:

- دقیقا چند نفرید؟

نگار: نه نفر مدلینگ با من و مهرناز و سامیار می شیم دوازده نفر. دقیقا دو کوپه ی شش نفره.

من و سوگند هم زمان سرمون رو بلند کردیم و با بهت و زاری به هم نگاه کردیم.

وای نه! اون عوضی دیگه برای چی می خواد بیاد؟ سامیارم شد آدم آخه؟ مهرناز رو یادم بود. تو پاتوق نگار اینا عضو گروهشون بود. فردین گفت:

- هفت تا مدلینگ دیگه کجان؟

نگار: خونه ی دختر خانم پریسان هستن. آقای محمدی تذکرات رو بهشون می ده. اونا آماده ان.

فردین رو به من گفت:

- و تو؟ چی شد که تصادف کردی؟

سوگند برگشت و با تعجب بهم خیره شد. حق داشت. کبودی زیاد مشهود نبود، اونم با استفاده از پنکیک.

گفتم:

- هیچی یادم نمیاد. یادمه می خواستم برم خونه اما چطوری و کجاش رو نه، یادم نیست.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

گفت:

- بازم خوبه دست و پات چیزیش نشد وگرنه کلا سفرت منتفی می شد. باهامون میای اما کارت رو دیرتر از بقیه انجام می دی. برای هر کسی از این کارا نمی کنیم. نگه داشتن تو و اینکه سفرت رو کنسل نکردیم دلیل داره. بازم خوبه که کبودی زیاد محسوس نیست.

بعد رو به همه گفت:

- حله؟

همه سر تکون دادیم و فردین گفت:

- می تونید برید.

بلند شدیم. اول سوگند و بعد نگار از اتاق زدن بیرون. داشتم می رفتم بیرون که سرگرد گفت:

- پمادهات رو استفاده کن!

و چشماش رو روی هم گذاشت. زود از اتاق زدم بیرون و درم پشت سر خودم بستم.

ضربان قلبم رفت بالا. دلیل این کاراش رو نمی فهمیدم. لعنتی! این چش شده بود؟ نقشه اش چی بود؟ چرا بهم نگفته بود اگه نقشه بود؟

من نمی ذاشتم بی دلیل هر چی می خواد بهم بگه. من اجازه نمی دم کسی به رائیکا نزدیک بشه، حتی به شهرزاد. اون حق نداره. هر کی باشه همچین حقی نداره. اگه نقشه داره بگه ولی بدون اینکه دلیلش رو بدونم نه. نه من عادی بودم، نه اون که با یک به جهنم ساده حل و فصلش کنم. نگار گفت:

- شهرزاد ما دیگه باید بریم. کاری نداری؟ تافردا!

یک نگاه به نگار و یک نگاه به سوگند کردم و گفتم:

- نه منم دیگه می رم خونه. مواظب خودتون باشید.

با هم خداحافظی کردیم و اونا از شرکت خارج شدن. فردین رفته بود تو اتاقش. رفتم دم اتاقش و در زدم. اجازه ی ورود رو که داد گفتم:

- آقای ملکی دیگه با من کاری ندارید؟

فردین گفت:

- نه، می تونی بری. فردا سر موقع بیا همه چیزایی رو هم که گفتم رعایت کن.

گفتم:

- خیلی خب! پس خداحافظ.

بدون اینکه منتظر جواب باشم از اتاق زدم بیرون. یک نگاه کلی به ساختمون اداری شرکت برسام انداختم. این آخرین دیدارهای من با این جا بود. فقط فردا!

***

وارد اتاقک کوچیکی شدم که دادگاه برگزار می شد. آروم روی صندلی نشستم. راننده ی تاکسی که مقصرم بود داشت عجز و ناله می کرد که سرعت داشته و در حال صحبت با تلفن همراه بوده.

قاضی رسالتی گفت:

- فعلا بیرون باش!

بعد از بیرون رفتن مرد رفتم سمت قاضی رسالتی و گفتم:

- آقای قاضی من به شخصه از ایشون شکایتی ندارم.

قاضی رسالتی لبخندی زد و گفت:

- اما به هر حال باید پیگیری بشه. شاید از طرف یکی از خلافکار ها باشه.

لبخند زدم و گفتم:

- بقیه ی کاراش با شما. من از حقم گذشتم.

بعد آروم در کیفم رو باز کردم و فلشم رو آوردم بیرون. گذاشتمش رو میزش و گفتم:

- یک زحمتی براتون دارم. اطلاعاتی توی فلش هست که باید به دست سرهنگ قادری برسه. قسمتیش رو براشون ایمیل کردم اما بقیش تو اینه. زحمتش باشه گردن شما.

چشم رو هم گذاشت و گفت:

- در خدمتیم.

گفتم:

- خیلی ممنونم من دیگه باید برم. خدانگهدار!

گفت:

- خداحافظت باشه دخترم.

آروم از در دادگاه زدم بیرون و رفتم سمت خونه.

***

- مامان جونم می شه بالا سر من گریه نکنی؟ خب دلم می گیره.

مامان اشکاش رو پاک کرد و گفت:

- رائیکا تو رو به ولای علی مواظب خودت باش.

روژان که معلوم بود زورکی داره مسخره بازی درمیاره، گفت:

- اَه مامان! بسه دیگه انقدر لوسش نکنید. نمی خواد بره سفر قندهار که. آ آ دو سوت می ره و برمی گرده.

گفتم:

- آره راست می گه.

مامان لبخندی زد که خیلی معنی ها می داد. گفت:

- اگه باشم و مادریتون رو ببینم اون موقع بهتون می گم که بچه نمی تونه سر مادرش کلاه بذاره.

سرم رو انداختم پایین. حرفی نبود، دلیل و مدرکی نبود. هر چی می گفت حق بود. من خودمم نمی دونستم آخر و عاقبت این سفر چیه.

***

دینگ دینـــگ دینـــــگ!

- مسافرین قطار تهران - بندر عباس لطفا به سکوی شماره ی دو مراجعه نمایند.

نگار بلند شد و گفت:

- بلند شید دخترا.

یکی یکی بلند شدیم. به دخترایی نگاه کردم که از زیبایی هیچی کم نداشتن. به دخترایی نگاه کردم که هر چی بودن مظلومیت دخترونشون هنوز هم ویران کننده بود. نگاه کردم و لعنت فرستادم. لعنت فرستادم که پر پر می کردن جوونا و دخترای مردم رو.

سوگند دستم رو گرفت و گفت:

- کجایی؟

چرخیدم سمتش و گفتم:

- ایستگاه راه آهن تهران.

لبخند غمگینی زد که غمش رو راحت حس کردم. گفت:

- کجا می ری؟

پوزخند زدم و از ته دلم گفتم:

- نا کجا آباد!

دینگ دینـــگ دینـــــگ!

- از مسافرین محترم قطار تهران - بندرعباس خواهش می شود که هر چه زودتر سوار قطار شوند.

راه افتادیم. سامیار لعنتی اومد طرف دخترا و گفت:

- کوچولوها گریه نکنید خودم براتون آبنبات می گیرم.

سوگند گفت:

- تو اول یاد بگیر آب بینیت رو بگیر، آبنبات گرفتن پیشکشت.

سامیار عصبی خیز برداشت طرفش و گفت:

- جرات داری یک بار دیگه تکرار کن تا حالیت کنم.

سوگندم رو پاهاش بلند شد و گفت:

- آب دماغت رو جمع کن حالم به هم خورد.

تا سامیار خواست چیزی بگه نگار داد زد:

- تمومش کنید. سامیار بار آخره می گم دور و بر اینا نپلک وگرنه اولین کسی که خبردارش می کنم فردینه. در ضمن تو ... سوگند! سرکشی ممنوعه. اگه می خوای از این کارا کنی شما رو به خیر، ما رو به سلامت.

آره! کافیه بگه نمی خوام بیام اون وقت شما هم سالمش می ذارید. سامیار زیر لب گفت:

- من اگه تو رو به خاک سیاه ننشوندم سامیار نیستم.

سوگندم گفت:

- معلومه که نیستی. سامیار اسم آدمیزاده نه تو!

دستش رو کشیدم و گفتم:

- اِ سوگند؟ بس کن دیگه.

عصبانیت از سر و صورت سامیار فوران می کرد. سوگند گفت:

- حالم از وجودش به هم می خوره شهرزاد. نمی دونی چی بر سر من آورده که!

اشک تو چشماش جمع شد و گفت:

- هیچ وقت نمی بخشمش شهرزاد ... هیچ وقت!

برگشتم طرفش و گفتم:

- چی می گی سوگند؟

گفت:

- تعریف می کنم برات. تعریف می کنم!

مامور کنترل بلیط بلیط هامون رو چک کرد و مهر کرد. کوپه های هشت و نه برای ما بودن.

نگار گفت:

- خب مهرناز، سوگند، شایلین، منصوره، شهرزاد و معصومه کوپه هشت بقیه هم کوپه ی نه هستن.

بعد رو به مهرناز گفت:

- حواست بهشون هست دیگه؟

مهرناز چشم رو هم گذاشت و گفت:

- هست.

وارد کوپه شدیم. وسایلی نداشتیم. سوگند کوله اش رو پرت کرد تخت بالایی و گفت:

- من و شهرزاد بالا.

دختری که نمی دونستم اسمش چی بود گفت:

- نچایی یک وقت؟!

سوگند پشت چشم نازک کرد و گفت:

- نترس! لباس گرم با خودم آوردم.

یکی دیگه از دخترا گفت:

- مامانت برات جمعشون کرده یا خودت؟

مهرناز گفت:

- او او او! از الان بگم زر زر اضافی، دعوا، بحث، گیس و گیس کشی ممنوع. بیست و چهار ساعت خفه خون بگیرید تا تحویلتون بدم به صاحباتون بعد اگه خواستید هم دیگه رو بکشید.

از اسم صاحباتون همه شوک زده شاکت شدن و مشغول کاراشون شدن. رفتم بالا و سوگندم پشت سرم اومد. تا نشستم گفتم:

- سوگند چت شده؟

سوگند حرصی شالش رو از سرش در آورد و گفت:

- هر چقدر حرص می خورم از دست این سامیاره. دیدنش هیستیریکم می کنه.

گفتم:

- نمی خوای تعریف کنی چی شده؟

پوزخند زد و دراز کشید. دستش رو زیر سرش گذاشت. منم دراز کشیدم. سردم شده بود. بیرون برف می بارید. شونزده دی اول این سفر بود.

سوگند: داستان من نه شروع درست و حسابی ای داره نه پایانی. اصلا پایانی نداره.

منتظر شدم و اون ادامه داد:

- چهار سال پیش بود! روزی که شنیدم دانشگاه دلخواهم قبول شدم اونم مهندسی مکانیک رو ابرا بودم. هیچ وقت یادم نمی ره. از خوشحالی داشتم بال درمی آوردم. مامان و بابام هم خوشحال بودن. تلاشم نتیجه داده بود. کشته بودم خودم رو که تو دانشگاه دولتی قبول بشم. چقدر دعا کردم بماند. فقط دولتی باید قبول می شدم به خاطر شرایط مالیمون که شدم. مامان صد تومن گذاشت کف دستم. صد تومنی که پس اندازش بود و گفت برم خودم رو برای دانشگاه آماده کنم. مثل برق و باد گذشت. کلاس ها تشکیل شدن. می رفتم و می اومدم. کاری به کسی نداشتم. نمی خواستم کسی از زندگیم چیزی سر دربیاره. نمی خواستم انگشت نما بشم که می بینی خونشون فلان محله است و وضعشون اله و بله. نه! مطمئنا نمی خواستم. کم کم ناخواسته شدم دختر مغرور دانشگاه. کسی که هیچ کس هیچ چیزی ازش نمی دونست. از یک طرف قیافه ام و از طرف دیگه هم درسم بود که بیشتر تو چشم می بودم. از شاگرد سوم پایین تر نمی شدم. خواستگارم داشتم. یعنی چیزی که زیاد بود خواستگار بود اما نمی خواستم. اصلا تو بند این چیزا نبودم. متنفر بودم از خونه نشینی، از زن شدن و مادر شدن و مادری کردن. مامانم رو دیده بودم بس بود. من نمی خواستم مثل اون باشم. من می خواستم یک دختر آزاد باشم. کله ام باد داشت و داره. ترم هشت بود که شنیدم استاد ریاضی اختصاصیمون برای حل تمرین و رفع اشکال یک استاد یار انتخاب کرده. چند تا از این موردا داشتیم. منم اصولا مشکل خاصی باهاشون نداشتم. تا این که سه شنبه شد و استاد یار جدید اومد. یک لحظه کلاس ساکت شد. استادیارمون معمولی نبود، فوق العاده بود. پچ پچ ها شروع شد که با خودکارش زد روی میز و گفت؛ لطف کنید سکوت کلاس رو به هم نزنید. همه ساکت شدن. صداشم مثل خودش عالی بود. محکم و گیرا!

ادامه داد:

- دانشجوی ارشد ترم آخرم و هم رشته ی خودتونم. آقای شاکرپور کلاس رو به من سپردن پس حواستون باشه. تو درس جدیم پس جدی باشید. نمراتی که ایشون وارد می کنن نمراتیه که من بهشون خواهم داد و اما قوانین کلاسم ... هرگونه مسخره بازی و تیکه ممنوع. کسی که بعد از من برسه محترمانه برگرده چون اجازه ی ورود نمی دم. نظم کلاس نباید به هم بخوره. گوشی هاتونم همیشه روی سایلنت باشه. این جلسه رفع اشکاله، بعد از این که باهاتون آشنا شدم شروع می کنیم. همین! نمی دونی چه ابهتی داشت. یکی دستش رو برد بالا و گفت، استاد معرفی نمی کنید؟

سوگند ساکت شد. رفته بود تو فکر. لبخند زد و بعد اخم کرد.

- باورت نمی شه رائیکا. یک نگاه بهش انداخت و گفت، هیراد محمدی!

چشمام گرد شد و گفتم:

- چــــــــی؟ راست می گی سوگند؟

سوگند پوزخندی زد و گفت:

- مگه دیوونه ام همچین دروغی بگم؟

کنجکاویم بی نهایت تحریک شده بود. گفتم:

- خب بعدش؟

سوگند ادامه داد:

- شروع کرد به خوندن اسم بچه ها از روی لیستش. روی هیچ کس توقف نکرد. یک نگاه سطحی به طرف و بعدشم دوباره به لیستش. به منم که رسید همین طور بود برعکس بیشتر استادا.

تموم که شد گفت:

- خوشبختم! شروع می کنیم. اشکالاتتون رو یکی یکی بگید.

کلاس اون روز گذشت. خیلی از کلاساش گذشتن. صحبتا درباره اش زیاد بود. شنیدی می گن کرم از خود درخته؟ جریان منه. کرم از خودم بود.

یک دفعه مهرناز گفت:

- دخترا بیاید پایین کارتون دارم.

اَه! لعنــــــــــت به این شانس!

سوگند بلند شد و گفت:

- بیا بریم. وقت زیاده برای تعریف کردن.

از پله ها رفت پایین و منم پشت سرش رفتم. نشستیم و مهرناز شروع کرد و ما هم گوش شدیم.

« دانین / ارسیما »

- چی شد؟ رد شدن؟

- ...

- خوبه!

- ...

- آره، خونه ی شیخ مازن. با سعید هماهنگ باش.

- ...

یک نگاه به ساعتش انداخت و گفت:

- راس ساعت هشت اون جام. اون جا نباشی من می دونم و تو.

داد زد:

- مفهومــــــه؟

- ...

- خوبه!

تلفنش رو قطع کرد و گفت:

- رد شدن.

پوفی کردم و گفتم:

- خوبه. دخترا سالمن؟

چشم غره ای رفت و گفت:

- ارسیـــــــــــما؟!

سرم رو انداختم پایین. اومد سمتم و با لحن شماتت باری گفت:

- اون برای تو کمه پسر. حیفی! اون فقط یک خدمتکاره و تو ... حیفه! حیفی ارسیما ... حیف!

با لحن زاری گفتم:

- بذار یک بارم شده خودم تصمیم بگیرم فردین. بذار اگه بد بود بگم خودم کردم که لعنت بر خودم باد. کارام رو می کنم. این مساله ربطی به کارم نداره اما ازم نخواه که ...

ادامه ندادم. چقدر سخت بود نقش ارسیما برای من ... برای دانین اونم ارسیمای عاشق!

فردین: این همه دختر بهت معرفی کردم حتی حاضر نشدی نگاشون کنی حالا یک خدمتکار چشمت رو گرفته؟ آره ارسیما؟

هیچی نگفتم.

کلافه دست کشید تو موهاش و گفت:

- اون مال تو نیست ارسیما. امشب مال یکی از کله گنده های اینجا می شه.. امشب معش ...

پنجه هام رو کردم تو موهام و نگهشون داشتم و سریع و بدون این که بذارم ادامه بده گفتم:

- نه، نه فردین! تو رو به دوستیمون اگه برات ارزش داره. قراره یکی از اونا داشته باشن دیگه؟ بذار پیش من باشه. پولش رو می دم. نمی ذارم ضرر کنی. بیشترش رو می دم. یک ماه این جاییم دیگه؟ بذار پیش من باشه. همین یک ماه.!

با لحن عصبی ای گفت:

- دِ نره خر! می زنی یک بلایی سرش میاری دیگه قیمت الانش رو نداره.

با لحن زاری گفتم:

- می دم فردین. پولش رو می دم. کار کردش رو می دم. ضررش رو می دم. به مولا می دم فردین. نذار از دستش بدم. یعنی از این کفتارا کمترم برات؟

عصبی یورش آورد سمتم و یقه ام رو چسبید و کوبیدم به دیوار. آخ نگفتم، هیچی نگفتم.

داد زد:

- الــــــــاغ! چرا نمی فهمی؟ چرا حالیت نیست؟ بدتر می شی. خوب که نمی شی هیچ، بدترم می شی. مزش بره زیر دندونت دیگه دل نمی کنی. صلاحت رو می گم.

الان وقتش بود فیلم یکم اکشن بشه. دستش رو از یقم جدا کردم و هلش دادم و داد زدم:

- نمی خوام. نمی خوام صلاحم رو بهم بگید. چرا نمی ذارید راحت باشم؟ چرا دست از سرم برنمی دارید؟ کارات رو می کنم فردین، کارم رو می کنم. بذار برای یک بارم شده تصمیمم رو اجرا کنم. بذار ریسک کردن رو امتحان کنم. بذار خریت کنم.

دستش رو مشت کرد و گلدون روی طاقچه رو پرت کرد رو زمین سرامیکی که به هزار تیکه تبدیل شد.

داد زد:

- کاش وقتی می دیدمت یاد برادرم نمی افتادم ارسیما.

پوزخند زد و ادامه داد:

- اما می دونی چیه؟ به کارم که برسم حتی برادرمم برام مهم نیست. جهنم! من که ضرر نمی کنم. این تویی که ضرر می کنی.

برگشت و رفت سمت پله ها و داد زد:

- بی لیاقــــــــــــت!

لبخند زدم. موفق شده بودم. به هدفم رسیده بودم. بذار فکر کنه خوشحالم از اینکه کارم رو پیش بردم. دو تاش یکی بود اما مقصوداش مختلف. هدف اصلی نجات جون همکارم بود و هدف نمایشی رسیدن به عشقم. عشقی که با یک نگاه به وجود اومده بود. خنده دار بود. نه! خنده دار نبود، مسخره بود.

خوبیش اینجا بود که فردین قبل از اینکه راهمون بده به گروه گفته بود که اگه اومدید تو راه من دیگه نمی تونید دربیاید. اگه اومدی باید تا تهش بیای و اگه که بریدی باید دل از زندگیتم ببری. بهونه بود برای اینکه هم از همکارم محافظت کنم و هم همسفر باشم باهاشون تو این سفر. خوشحال داد زدم:

- نوکرتـــــــــــم به مولا!

***

به پسر توی آینه خیره شدم و لبخند زدم. موهام رو، رو به بالا سشوار کشیده بودم و ته ریشی که عاشقشون بودم و مردونه می کردم رو روی صورتم داشتم. تیپمم دوست داشتم. کت و شلوار نوک مدادی با پیراهن طوسی و کراوات مشکی مردونگیم رو بیشتر به رخ می کشید و در آخر چشم هایی با رنگ سرد که مثل آهن مذاب هر کسی رو داغ می کرد.

با پرستیژ مخصوص به خودم از مگانی که در اختیارمون گذاشته بودن پیاده شدم.

فردین هندزفریش رو تو گوشش مرتب کرد و گفت:

- رسیدیم. باز کنید درو!

راه افتاد و منم کنارش قرار گرفتم و حرکت کردم. ردیابم به خوبی توی دندونم پر شده بود و جاش کاملا امن و عالی بود.

در باز شد و یک زن فربه و کوتاه اومد بیرون و با دیدن ما تا کمر خم شد و کنار رفت. بی توجه بهش وارد شدیم.

یک سالنی که بیشتر به سالن بار شباهت داشت رو به رومون بود. سکوت سالن رو آهنگ آرومی شکسته بود. سالن تاریک و گرم بود. سمت راست، ته سالن اپنی مثل سلف بود که پر شده بود از انواع شیشه های مشروب و سمت چپ نزدیک در میز بیلیارد زیر یک نور آبی رنگ تعبیه شده بود و ته سالن رو به روی اپن یک دست مبل چرم چیده شده بود که روی عسلی اصلیش یک گوی منور به رنگ آبی بود. سمت راست که نزدیک در و پاگرد پله قرار داشت چند دست میز و صندلی قرار گرفته بود. در کل دکوراسیون سالن مخلوطی از رنگ های قهوه ای و آبی نفتی بود.

فردین به سمت مبل های ته سالن رفت و روی مبل دو نفره اش نشست. کنارش نشستم.

پنجه هاش رو تو هم فرو کرده بود و به گوی روی میز خیره بود. معلوم بود تو فکره.

زن به طرفمون اومد و با فارسی دست و پا شکسته ای گفت:

- چی میل دارید براتون بیارم؟

فردین نگاه از گوی گرفت و صاف نشست. پا روی پا انداخت و گفت:

- ویسکی!

زن سری خم کرد و نگاهش رو به من دوخت. نگاهم رو از نگاش گرفتم و به روبه روم خیره شدم و گفتم:

- قهوه ی ترک!

زن سری تکون داد و به سمت اتاقک سلف رفت. صدای قهوه جوش بلند شد. به فردین نگاه کردم که پیپ می کشید و گفتم:

- چرا انقدر منتظرت می ذاره؟

پوزخندی زد و گفت:

- مازن همیشه این طوریه. به قول خودش کلاس کارشه!

کاری به این کثافتی مگه کلاس داشت؟!

به گوی روی میز خیره شدم. ترکیب آبی آسمونی و آبی نفتی و بنفش به صورت اشعه، زیبایی خاصی بهش می داد.

زن به طرفمون اومد و گیلاس ویسکی فردین و فنجون سفید قهوه ترک منو روی میز جلومون گذاشت و رفت. بوی قهوه ی اصل ترک مستم کرد. فنجون رو توی دستام محاصره کردم و جلوی بینیم گرفتم. بخاراش توی صورتم بلند می شدن. یکمی مز مزه کردم. تلخ و آرامش بخش بود.

چقدر کار داشتم! از فردا کارم ده برابر می شد. غیر از کارایی که فردین بهم می سپرد پیگیری های خودم بود. خریدارا رو باید شناسایی می کردم. آدرسشون، کله گنده شون و اصل کاری رییس این باند رو. نقشه ها داشتم براش که اگه می شد عملیش کنم عالی بود.

صدای برخورد چیزی به زمین باعث شد صاف بشینم و چشمم دنبال عامل ایجادش بگرده.

رسیدم به پله ها که مردی رو دیدم که فقط نیم رخش طرف ما بود. مردی با دشداشه ای سفید که تو شهر خودمون زیاد دیده بودم و قبایی مشکی ابریشمی که رو دوشش بود و حاشیه اش رو با ابریشم طلایی دور گیری کرده بودن. عمامه ی روی سرش ست قباش بود و عصایی مشکی که دسته و بعضی از قسمت های پایه اش از طلا درست شده بود، داشت از پله ها پایین می اومد.

به فردین نگاه کردم. هیچ تغیری تو حالتش ایجاد نشده بود. مرد اومد و رو به روی ما نشست. حالا می تونستم چهره اش رو ببینم. صورت شیش تیغ با ریش پرفسوری، چشم های درشت قهوه ای روشن، بینی نسبتا گوشتی و لب های باریک صورت کاملا معمولی ای داشت اما لباس و میمیک صورتش پر جذبه نشونش می داد.

فردین کیف سامسونت رو که کنار پاش بود رو برداشت و پرت کرد جلوی مرد روی میز.

مرد یک نگاه به سامسونت و یک نگاه به فردین کرد و گفت:

- شنو خبر؟ (چه خبر؟)

پس فردینم عربی حالیش بود. خدا رو شکر که به عربی مسلط بودم. فردین بی حوصله گفت:

- مازن دخترا رو بیار! باید برم.

پس این مازن بود. خوبه!

مرد خندید و گفت:

- خوش خوش! لا تستعجل. (باشه باشه! عجله نکن.)

سرش رو کمی به عقب متمایل کرد و داد زد:

- عُلیــــــــا! ( یک اسم عربی)

همون زن سریع از سلف اومد بیرون و نزدیک میز ایستاد و سر خم کرد. مازن گفت:

- یبهن البنات! یاا...! ( دخترا رو بیار. سریع!)

زن به سرعت به طرف پله ها دوید. فردین سریع گفت:

- سامیار؟

مازن: عند سعید. ( پیش سعیده.)

فردین سری تکون داد و دیگه چیزی نگفت. مازن کیف سامسونت رو جلوش کشید و بازش کرد.

چشماش با دیدن تراول ها درخشید. پوزخند زدم. کثافت ها! یک بسته اش رو برداشت و تو دستش بالا پایینش کرد.

با لبخند حریصی زیر لبش تکرار کنان زمزمه می کرد:

- حلو، حلو. ( زیباست، زیباست.)

با شنیدن صدای پا از طرف پله ها فردین بلند شد.

بلند شدم و توی دخترا دنبالش گشتم. راحت پیداش کردم. قد بلندی داشت. راه رفتنشم که ...

لبخند به لبم اومد. راه رفتنش رو دوست داشتم. به خودم گفتم، او او او دانین! تو فقط داری نقش بازی می کنی. اِهه!

یک دفعه سر فردین به سمتم چرخید. خندم رو قورت دادم. اخم کرد و سری به نشونه ی تاسف تکون داد.

مازن بلند شد و رو به فردین ایستاد. قد متوسطی داشت. دستش رو به سمت دخترا گرفت و رو به ما گفت:

- هذه امانتکم! ( اینم از امانت های شما!)

ابروی سمت چپش رو انداخت بالا و به سمت در اشاره کرد و گفت:

- فی امان ا...! ( در پناه خدا! )

محترمانه داشت بیرونمون می کرد. فردین پوزخندی زد و به طرف نگار برگشت و گفت:

- همه چی سرجاشه؟

نگار گفت:

- همه چی!

فردین سری تکون داد و گفت:

- خوبه.

و رو به من ادامه داد:

- زنگ بزن به مسعود و بگو با وَنش بیاد. سریع!

سریع گوشیم رو درآوردم و هماهنگی لازم رو انجام دادم. رو به فردین گفتم:

- تا پنج دقیقه دیگه این جاست.

یکی از دخترا گفت:

- من دیگه از این جا به بعدش رو با شما نمیام. خودم می رم. اصلا هیراد کجاست؟

فردین پوزخندی زد و نگار رفت طرفش و گفت:

- ساکت باش!

دختره با جیغ جیغ گفت:

- چی چی رو ساکت باش؟ پول دادیم از مرز ردمون کنید که کردید. شما رو به خیر، ما رو به سلامت. دست شما درد نکنه!

دختری که کنارش ایستاده بود گفت:

- هیراد کجاست؟

اینا از کجا هیراد رو می شناختن؟ چرا همشون سراغ هیراد رو می گیرن؟ باید ته و توی قضیه رو دربیارم.

فردین رو به من با صدای نسبتا بلندی گفت:

- خفه کن اینا رو!

متاسف بودم برای خودم که باید همچین نقشی رو بازی کنم اما الان وقت تاسف نبود. آستینام رو به حالت نمایشی تا آرنجم بردم بالا و نزدیک دختر شدم. دو تاشون مثل چی می لرزیدن. پوزخند زدم به سادگی اونا.

رفتم و نسبتا سینه به سینه ی دختره ایستادم و زمزمه مانند گفتم:

- می دونی چیه؟ برای من کاری نداره که اون زبون درازت رو کوتاه کنم اما حیفه. دردت میاد اوخ می شی. فکر کنم اگه خودت ازش استفاده نکنی به نفع دو تامون باشه. نه؟

دختری که اون روز تو دفتر دیده بودمش و طبق معمول اسمش رو یادم رفته بود داد زد و گفت:

- اگه نخوایم چی؟

ابروم رو بالا انداختم و رفتم طرفش. با یک لبخند ژکوند گفتم:

- چیزی گفتی کوچولو؟

دختره نگاه سرمه ایش رو انداخت تو چشمام و گفت:

- گفتم اگه نخوایم چی؟

جای آرامش نبود برای ارسیما. اگه دانین بود آره، اما ارسیما الان باید عصبانی می شد.

سریع یقه ی مانتوش رو تو دستم گرفتم جوری که دستم هیچ برخوردی با بدنش نداشته باشه و کوبیدمش به دیوار و غریدم:

- زحمت کوتاه کردن اون زبونت رو به خودم نمی دم چون فردا شب صاحبت خوشــــگل کوتاهش می کنه.

خوشگل رو یکمی با کش گفتم و با صدای بچگونه ای گفتم:

- اوخی! فقط مواظب باش لباس خوابت رو خیس نکنی گلم.

به خودم لعنت می فرستادم. چشماش پر از اشک شد اما هنوزم خیره بود تو چشمام. تو کسری از ثانیه آب دهنش رو پاشید تو صورتم. ارسیما واقعا لایق این هدیه بود و همین ارسیما بود که عصبی می شد. دانین وجودی من یک گوشه ایستاده بود و تماشا می کرد.

دستم رو بردم بالا و با پشت دست کوبوندم تو دهنش. با اینکه اصلا از زورم استفاده نکرده بودم گوشه ی لبش پاره شد که صدایی با جیغ گفت:

- سوگـــــــــــــند؟!

برگشتم طرف صدا. همکارم بود، عشق ارسیما بود. پلان عوض می شد. الان باید می شدم ارسیمای عاشق.

دوید طرف سوگند که جلوش رو گرفتم. جوری نفس می کشیدم که قفسه ی سینه ام بالا و پایین بره.

نفسام تو صورتش می خورد. یک دفعه سرش رو آورد بالا و یک دفعه من ... کــــــپ کردم.

نفس های تند و پشت سرم دیگه نمایشی نبود. چشمام داشت از اشعه ی پر نفوذ نگاهش ذوب می شدن.

زود به خودم اومدم. آدم باش دانین! مسخره بازی رو بذار کنار. فردین داد زد:

- تمومش کنید ... سریعا!

زود از کنارش رد شدم و به سمت فردین رفتم. مازن و بقیه تماشاگر این نمایش بودند.

فردین با صدای محکمش گفت:

- جیغ جیغ نمی کنید. هر چی می شنوید، می گید چشم. کارتون رو انجام می دید پولتون رو می گیرد.

ولوم صداش رو آورد پایین و گفت:

- فکر نمی کنم بهتون بد بگذره.

همون دختر چشم سرمه ای داد زد:

- بد و خوبش رو شما مشخص نمی کنید.

نگار عصبی به سمتش یورش بود و گفت:

- خفه شو دختره ی عوضی خیره سر!

دختر اشک از چشماش پایین ریخت. دخترای دیگه انگار تازه فهمیدن قراره چه بلایی سرشون بیاد. هاج و واج به هم دیگه نگاه کردن.

یکی از دخترا زمزمه گونه گفت:

- دروغه ... دروغه ... دروغــــــــــه!

ولوم صداش داشت بالا می رفت. ادامه داد:

- دارید دروغ می گید. شما پست فطرت ها فقط می خواید ما رو بترسونید. دروغــــــــه!

اشک دخترا دراومده بود. به همکارم نگاه کردم. خیره شده بود به فردین. با نفرت، بدون اشک، سردِ سرد. خشک شده!

انگار سنگینی نگاهم رو حس کرد که برگشت و تو چشمام خیره شد. نگاهم رو از نگاش گرفتم. همون موقع ویبره ی گوشیم رو حس کردم. مسعود بود. گفت:

- دم درم.

رو به فردین گفتم:

- اومد! دم دره.

یکی از اونا که بهش می اومد زن باشه رو به بقیه گفت:

- راه بیفتید.

فردین رفت بیرون اما من منتظر شدم. نگاه کردم به دخترایی که نمی خواستن قبول کنن تو چه دامی گیر افتادن. دخترایی که می خواستن فرار کنن از سرنوشت نکبت باری که انتظارشون رو می کشید.

رفتم طرف همکارم. لبه ی آستینش رو گرفتم. سریع برگشت سمتم. می خواست آستینش رو از دستم دربیاره که نذاشتم. آروم گرفت ... فهمید که کارش دارم اما به تقلاهای نمایشیش ادامه داد. وقتی همه رفتن بیرون در حالی که می بردمش بیرون، آروم گفتم:

- چیزی دستگیرت شده؟

با داد تقلا کرد و گفت:

- آره، ولم کن لعنتی! آره! دلیل این کارات چیه؟

تعجب کرده بود. باید تعجب می کرد. باید رفتارای من براش سوال می شد. بدون اینکه چیزی بگم سوار ون مسعود کردمش و خودم به طرف ماشین راه افتادم.

سریع ماشین رو روشن کردم و راه افتادم. فردین هیچی نمی گفت. برگشتم و نگاهش کردم. انقدر این کار رو کردم تا آخر بی حوصله گفت:

- چته؟

لبخند زدم و گفتم:

- چرا چیزی نمی گی؟

گفت:

- دور میدون رو بپیچ برو سمت چپ. مستقیم می ری تا اولین فرعی. سومین کوچه سمت راست!

با لبخند گفتم:

- ای به چشم!

داد زد:

- خفه شو ارسیما! خفه شو تا با دستای خودم خفت نکردم. دوست دارم بکشمت وقتی جلوی اون دختره اختیار خودتم از دست می دی. فقط خفه شو تا صدات رو نشونم.

سوتی زدم و گفتم:

- اوه! چه خبرته داغ کردی؟

چپ چپ نگام کرد و من خندیدم و گفتم:

- بی خیالی طی کن داداش.

توی کوچه پیچیدم. وسط کوچه ایستاد و گفت:

- برو هتل! من برمی گردم.

بدون این که بخوام کنجکاویم رو نشون بدم که کجا می خواد بره گفتم:

- ماشین رو می ذارم هتل. می خوام یکمی تو شهر بگردم. کاری که نداری؟

گفت:

- چرا اتفاقا! ساعت یک و نیم باید به آدرسی که برات اس می کنم بری. اون جا از سُها یک بسته رو می گیری و برام میاریش همین جا. فهمیدی؟

باشه ای گفتم و حرکت کردم. هنوز خیلی کار داشتم. کار گذاری ردیابم که به خوبی انجام شده بود.

یاد قبل از رفتنمون به خونه ی مازن افتادم. کار گذاشتنش زیرکانه بود. به بهانه ی گردش تو شهر از هتل زده بودم بیرون. بعد از مدتی جلوی یک ساندویچ فروشی ایستادم. یک همبرگر سفارش دادم و به ساعتم نگاه کردم. وقت داشتم.

همبرگرم رو خوردم و از مغازه اومدم بیرون. یکمی تو شهر چرخیدم. حالا وقت اجرای نقشه بود. به سمت بیمارستان روندم و ماشین رو پارک کردم و به سمت ساختمون بیمارستان رفتم. به ساعت نگاه کردم. سر موقع رسیده بودم. می دونستم باید کجا منتظر بمونم. روی صندلی های انتظار پزشک عمومی نشستم و به راهرو خیره شدم. اومد، دیدمش. داشت دنبالم می گشت. پزشک بیمارستان این جا همکار ما بود.

تا دیدم و مطمئن شد که اومدم بدون توجه رفت تو مطبش. بیست دقیقه بعد نوبت من شد.

وارد شدم.

- سلام....

- سلام العلیکم! تفضل! ( سلام، بفرمایید. )

به خاطر احتمال وجود هر گونه آیفون که تو لباس من کار شده باشه باید تمام جوانب احتیاط رو رعایت می کردیم. من روی صندلی نشستم و اون اومد بالا سرم.

از طرفی فردین نباید می فهمید من عربی بلدم و این کارم رو راحت تر می کرد.

دکتر محمود که از مادر ایرانی و از طرف پدر عرب بود، مثلا داشت ازم سوال می پرسید درباره ی دل دردم و تشخیص می داد که یک مسمویت ساده اس برای استفاده از غذای آلوده یعنی همون ساندویچ همبرگر اما کار اصلیش یک چیز دیگه بود. رد یاب رو از جیب مخفی کیف سامسونتش درآورد و فعالش کرد و شروع کرد به کار گذاریش. تو کارش وارد بود. روکش دندونم رو گذاشت و گفت:

- خلص! ( تموم شد.)

شاید یک ربعم وقت نبرده بود. گفتم:

- thanks!

اونم جواب داد:

- your welcome.

هر چی باشه پزشکا به زبان انگلیسی که مسلط هستن. آمپول تقویتی هم نوش جان نمودم الکی الکی!

بهتر از این نمی شد. دوباره با یادآوری مازن پوزخند عصبی ای زدم. یاد گریه و شیون دخترا افتادم. این که با چه بدبختی ای سوار ون شده بودن، این که نمی خواستن باور کنن، این که می خواستن از این کابوس بیدار بشن. رفتم سمت هتل. این بار اجازه ی گشت و گذار نداشتم. خدای نکرده یک دفعه مریض می شدم و تو این هیری و ویری فردین حوصله ی تحمل مریض نداشت.

***

جلوی در ایستادم. یک نگاه دیگه به آدرسی که برام اس کرده بود انداختم و بعد از اینکه از پلاک مطمئن شدم در زدم:

- یاهو؟ ( کیه؟ )

رمز رو از روی اس ام اس خوندم:

- خسته نشدی هی می پرسی کیه کیه؟ منم دیگه بابا یار همیشگی. رفیق فابریک!

زن گفت:

- بیا تو رفیق فابریک!

لهجه ی عربیش به کل نابود شده بود. رفتم داخل. یک خونه ی ساده بود یک سالن بزرگ اما پر از دالان و اتاق.

زن گفت:

- باید صبر کنی. دو تاشون اجازه نمی دن معاینشون کنیم. دارن از زور و ضرب استفاده می کنن.

قلبم تیر کشید، نفسم حبس شد. نمی تونستم عکس العملی نشون بدم. شنیده بودم اما ندیده بودم و شنیدن کی بود مانند دیدن؟!

« دانای کل! »

سرگرد شاهینی با عصبانیت از حالت احترام نظامی دراومد، رو به سرهنگ گفت:

- هیچی رو لو نمی دن. دهنشون خیلی چفت و بست داره. خیلی از حربه ها رو روشون انجام دادیم اما بی فایده است. هیچ چیزی از خودشون بروز نمی دن، حتی اسم گروه رو.

سرهنگ قادری کلافه دستی به پیشونیش کشید. درگیری های ذهنی خودش مربوط به پرونده ی گروه قاچاق انسان کم بود، این مورد مشکوکم اضافه شده بود. شب پیش چهار نفر رو در حالی که قصد داشتن از خود دبی وارد ایران بشن دستگیر کرده بودن.

سعی کرد از فکرش دربیاد و اول به کار اصلیش رسیدگی کنه. آخر وقت به حساب اون ها هم می رسید.

همین جور که شقیقه هاش رو با حالت شیکی با انگشت اشاره و شستش ماساژ می داد پرسید:

- رسیدگی می کنم. خب چه خبر از دبی؟

چهره ی سرگرد انگار که خبر شادی داشته باشه از هم باز شد و با هیجان گفت:

- با کمک دکتر محمود، ردیاب به خوبی کار گذاشته شد. گروه اعزام شده هم مستقر شدن. ردیاب کاملا تحت نظره. همه چیز خوب پیش می ره. جایگاه پریسان و هیراد محمدی همون جا بود که در سفر قبلیشون هم اومده بودن. هفته ی پیش گروه سروان محسنی یک خیابون بالاتر از منزل مسکونیشون توی یکی از خونه های یک برج بلندی که کاملا به خونه تسلط داشت مستقر شدن. نصب تمامی دوربین های مخفی کاملا حرفه ای انجام شده و جای هیچ نگرانی ای نیست. رفت و آمدا تحت کنترله. افراد دیده شده در حال شناسایی هستن. جالبیش این جاست که هیچ کدوم از اعضای گروهشون سابقه دار نیستن ولی تو کارشون بسیار با تجربه و متبحرن. رفت و آمد های سرگرد تیرداد کنترل شدن و سرگرد به خوبی داره کار رو پیش می بره. اولین فردی که شناسایی شده مازن جباره، فردی که دخترا رو از مرز رد می کنه و به دفتر کارش که بیشتر شبیه مسافرخونه یا اقامتگاهه می بره و بعد از تحویل گرفتن پول از فردین دخترا رو تحویل می ده.

گزارش ها رو روی میز سرهنگ گذاشت و گفت:

- اینم گزارش ها به صورت مکتوب! البته چند جا دیگه هم درحال بررسی هستن. وقتی که تحقیق رو کامل کردیم، نتیجه اش رو به اطلاعاتتون می رسونیم.

سرهنگ با لبخند و پر غرور نگاهش کرد. شاگرادای خوبی بار آورده بود. به خودش احسنت گفت. یاد دوست صمیمیش افتاد ... برادرش، یار غارش! کسی که خیلی وقت بود دیگه نتونسته بود همراهش باشه، کنارش باشه.

کاش اینجا بود، کاش اینجا بود و به شجاعت دخترش افتخار می کرد. به کسایی که می تونستن زیردستاش باشن، همکاراش، برادراش، بچه هاش، شاگرداش. کاش بود که افتخار می کرد. کاش بود و می دید که رائیکاش چه دل شیری داره. کاش بود و از هوش فوق العاده اش برای کمک بهشون استفاده می کرد. چقدر کاش! کاش همه ی این کاش ها واقعیت داشتن!

رو به سرگرد شاهینی که منتظر بود گفت:

- کارتون عالی بود سرگرد. امیدوارم تا آخر خوب پیش بره. من فقط به گروه تو یک ماه فرصت می دم تا این قائله رو ختم کنید. فقط یک ماه!

سرگرد شاهینی که همیشه یکی از همکارای مظلوم و خجالتی و در عین حال قدرتمند و باهوش نیروی انتظامی بود خجالت زده سر به پایین انداخت و گفت:

- لطف دارید! ایشالا به کمک خدا این پرونده رو خواهم بست حتی اگه به قیمت جونم باشه.

صدایی پیچید تو ذهن سرهنگ که بردش به شونزده سال پیش:

- حامد من این گزارش رو به سرهنگ می رسونم حتی اگه به قیمت جونم باشه.

و چه راحت جونش رو داده بود. چه راحت خودش با روی باز به استقبال مرگ رفته بود.

از یادآوریش اخمی کرد. دیگه نمی خواست کسی رو از دست بده. دیگه بسش بود. حس می کرد تحملش فوران می کنه دیگه. دیگه ظرف تحملش به آستانه اش رسیده بود. دیگه جا نداشت.

با همون اخمش رو به سرگرد گفت:

- یادت نره نمی خوام مو از سر هیچ کسی کم بشه.

تاکید کرد:

- هیــــــــچ کس!

سریع اخمش رو قورت داد و بدون این که منتظر جواب باشه با لبخند ادامه داد:

- می تونی بری.

سرگرد صاف ایستاد و احترام داد و از اتاق بیرون رفت. انرژی گرفته بود. تو این سه ماه که کاراش کاملا فشرده شده بودن، فشار زیادی رو متحمل شده بود. دلش می خواست می تونست بره پیش گلاره اش، دست بذاره رو شکم برآمده ی هشت ماهه اش و با کوچولوی تو راهش درد و دل کنه. به کوچولویی که می اومد تا اون رو پدر کنه، به کوچولویی که حاصل عشق نابش به دختر خالش بود. برازنده ترین دختر جهان! گلاره اش تو همه چیز بیست بود. کاش بچه اش که نمی خواستن بدونن چه جنسیتی داره دختر باشه. یک دختر مثل مامانش. البته پسرم بد نبودا! خیلی هم خوب بود اما به هرحال رویای دختر رو نمی تونست از سرش بیرون کنه.

سری تکون داد و سعی کرد از تو هپروت دربیاد. الان آخه؟ تو زمان کار اداری وقت این فکرا بود؟

همکاراش از جونشون مایه گذاشته بودن و اون تو فکر دختر یا پسر بودن کوچولوش بود که چه دختر و چه پسر براش عزیز بود. واقعا که!

یاد اون چهار تا افتاد. اخماش رفتن تو هم. اسمش رو از سیاوش تغییر می داد اگه بالاخره از اینا اعتراف نمی گرفت. 

« رائیکا / شهرزاد »

دیگه ظرفیتم تکمیل شده بود. دیگه مغزم تحمل نداشت. از رائیکا کمک می خواستم. از شهرزاد و شهرزاد ها متنفر بودم.

به دو تا زنی که روی تخت نگهم داشته بودن تا تقلا نکنم نگاه کردم. ازشون متنفر بودم. از اینکه هیچ بویی از انسانیت نبردن، از این که حتی به هم جنس خودشونم رحم نمی کنن.

رائیکا اومد. پیداش شد. با صدای فوق العاده نظامیم رو به زنی که می خواست معاینه ام کنه داد زدم:

- دستت به من بخوره من می دونم و تو. اگه یک روز از زندگیم باقی مونده باشه حساب توی نکبت لعنتی کثافت رو می رسم.

دستش روی دکمه ی شلوار لیم ایست کرد. ولش کرد و اومد جلو. مثل یک اژدها نفس می کشیدم. عصبایتم رو نمی تونستم کنترل کنم. حس می کردم الانه که از بینی و دهنم آتیش بزنه بیرون. کاش واقعیت داشت و من می تونستم با اون آتیش تمام این حیوون های آدم نما رو آتیش بزنم.

زن محکم چونه ام رو گرفت تو دستش و خم شد سمت صورتم. نفساش پخش می شدن رو صورتم و حالم رو به هم می زدن. اخم شدیدی کرده بود و گفت:

- چرا یک لحظه خفه نمی شی کارت رو انجام بدم؟ دهنت رو ببند تا به روش خودم نبستمش دختره ی هرزه.

بدترین نگاه ممکن رو به سمتش انداختم و از لای دندون هایی که به هم می ساییدمشون گفتم:

- آشغال زن که هستی. چرا نمی فهمی؟ منم یک مونثم. بفهم!

جون دادم تا بگم. تا یکی از رازهای زندگیم رو که هیچ وقت به هیچکی نمی گفتم بگم. برام سخت بود به این نفهم فهوندنش که نمی تونست معاینه ام کنه.

ایست کرد. چشماش گرد شدن و گفت:

- عادتی؟

عصبی چشمام رو رو هم فشار دادم و نفس کشیدم. حس می کردم قدرت دارم که خرخره ی تمام کسایی که دورم بودن رو بجوم. حس می کردم خرد شده بودم که جلوی سه تا پست فطرت باید رازم رو برملا کنم. حس می کردم می تونم زمین و زمان رو به هم بدوزم از این که تو گواهی معاینه ام ثبت می کنن که فعلا عذر دارم.

اصلا هنوز شک داشتم که براشون مهم هست که معذورم؟ که نمی تونم معشوقه باشم؟! یا این که فقط سود خودشون و عشق و حال یک پست تر از خودشون براشون مهمه؟!

فشار عصبی روم خیلی بود. فشار راهِ سختی که داشتیم، کمر درد لعنتیم عود کرده بود. دوست داشتم ستون فقراتم رو تو دستم بگیرم و نصفش کنم. دوست داشتم فقط این حالت تهوع لعنتی دست از سرم برداره. دوست داشتم مامان اینجا بود. مهم این نبود که من یک نظامیم و باید محکم باشم. مهم نبود اگه کسی می فهمید مسخره ام می کرد. مهم این بود منم یک آدم بودم، منم یک دختر بودم، منم محبت رو می شناختم، منم قلب داشتم، منم مادرم رو عاشقانه دوست داشتم و الان به وجودش نیاز داشتم.

زن گفت:

- کی تموم می شه؟

بی توجه بهش تقلا می کردم خودم رو از حصار اون دستایی که سفت بهم چسبیده بودن تا جم نخورم آزاد کنم. نسبتا داد زدم:

- ولم کنید لعنتیا!

زن اصلی دستی براشون تکون داد و گفت:

- ولش کنید. خب؟

ناله مانند گفتم:

- سه روز!

رو به من گفت:

- همراهم بیا.

عصبی دستاشون رو از روی بازوم پرت کردم کنار. کف دو تا دستم رو روی سرم گذاشتم و چشمامو بستم. کی این کابوس لعنتی تموم می شد؟ هنوز شروع نشده این بود آخرش چی می شد؟

نمی خواستم بهش فکر کنم. چیزی نمی شد اصلا. سرهنگ گفته بود که همه جوره هوام رو دارن و نمی ذارن آسیبی بهم برسه. خدایا کمک کن!

زن داد زد:

- دِ چرا ایستادی سر جات و تکون نمی خوری؟ راه بیا دیگه!

نای راه رفتنم نداشتم. درد کمرم به پاهام فشار آورده بود. همیشه تو این زمان عصبی می شدم و حالا که وضعیتم نور علی نور شده بود.

پشت سر زن راه رفتم. از چند تا دالان تو در تو عبور کرد تا به یک سالن رسیدیم. یک دفعه از پشت زن مردی علم کشید. چشمام گرد شدن. این ... این که سرگرد بود. این جا؟ این زنه برای چی منو آورده این جا؟

سرگرد خیره شد بهم. دوباره همون نگاه! همون نگاهی که حس می کردم سبز آبی چشمای کشیده اش مخلوط می شد با سبز زمردی چشمای درشت من. لرزیدم با نگاه بی تفاوت. تو جدال با دو تا حس. این چش بود؟ چرا یک بار سرد و یک بار گرم بود؟

زن گفت:

- خب؟ اسمت چی بود؟

با صدای فوق العاده یخش گفت:

- ارسیما.

زن: ارسیما یک مساله ای پیش اومده. با این که تو گواهیش هم ثبت می شه اما بد ندونستم به تو هم بگم. این دختر فعلا عذر داره.

دوست داشتم بمیرم. دوست داشتم بکشمش. دوست داشتم زمان رو به عقب برگردونم و چنان بزنم تو دهنش که حرف زدن یادش بره.

چشمام رو روی هم فشار دادم و سرم رو انداختم پایین. وقتی چشمام رو باز کردم با یک جفت چشم گرد شده ی متعجب برخورد کردم. یک نگاه سبز آبی، یک چشمی که پر از سوال بود.

تا نگاهم رو دید نگاهش رو گرفت و رو به زن گفت:

- عذر؟

زن ریلکس ادامه داد:

- آره! عادت ماهیانه. عادیه و تا سه روز دیگه هم پاک می شه.

آب شدم. حس می کردم از شدت گرما دارم ذوب می شم. سرگرد هم سرش رو انداخت پایین اما انگار که زود به خودش مسلط شده باشه، گفت:

- خب؟

زن: هیچی! به فردینم بگو سه روز نگهش دارید بعد بیارینش.

بعد با یک نگاه به من با لبخند رو به سرگرد گفت:

- خوب تیکه ایه! می تونید به عنوان سورپرایز برنامه نگهش دارید.

دلم آتیش گرفته بود. قلبم داشت می سوخت. داشتم خرد می شدم. کاش از این غشیا بودم که غش می کردم. کاش گریه بلد بودم تا گریه کنم. کاش سرگرد این جا نبود. کاش این زن انقدر عوضی و فرومایه نبود.

نمی تونستم جو سنگین و خفقان آور اونجا رو تحمل کنم. می خواستم فرار کنم، حتی شده برم روی همون تخت و همون دو تا منو بگیرن اما از این مخمصه رهایی پیدا کنم.

یک دفعه زنی اومد و رو به این یکی زن گفت:

- تموم شد سُها! بالاخره معاینه اش کردیم.

زن که فهمیده بودم اسمش سهاست برگشت سمت اون یکی و گفت:

- خوبه! گواهی هاشون که آماده است؟

زن گفت:

- آره همشون. فقط ... مشکل همیشگی!

سها بی حوصله گفت:

- باز چی شده؟

زن حرصی گفت:

- کله خرابه داره از گریه می میره، یکیشونم بی هوش شده.

سُها دستی نشونه به بیخیالی تکون داد و گفت:

- عادیه که! مثل همیشه رفتار کن.

خدایا پستی تا کجا؟ غرق شدن تو لجن تا کجا؟ تا کی؟ اینا مگه آدم نبودن؟ مگه از روح خودت ندمیدی تو وجودشون؟ چرا انقدر پست شدن؟ چرا انقدر کثیفن؟ چرا انقدر متعفن و لجنن؟

نمی ذاشتم بغضم بشه هاله ای تو چشمم، نمی ذاشتم. من شکست نمی خوردم. من گریه نمی کردم.

دویدم سمت دختر و گفتم:

- سوگند کجاست؟

جیغ مانند گفتم:

- زود منو ببر پیشش.

سُها عصبی داشت می اومد سمتم که صدای سرگرد توی سالن پیچید. پیچید و سکوت سالن رو شکست. پیچید و قلب من رو هم شکست.

- بذار بره.

سُها متعجب برگشت سمتش و گفت:

- ارسی ...

حرفش تموم نشده بود که سرگرد چشماش رو بست و دستش رو به نشون ایست جلوش گرفت و گفت:

- همین که گفتم. ببریدش پیش دوستش.

سُها برگشت سمت من و زن و رو به زن گفت:

- ببرش!

برگشتم و همراه زن شدم اما یک صدا باعث شد نتونم تکون بخورم:

- ارسیما عزیزم، خودتو ناراحت نکن گلم. می خوای آرومت کنم؟! چیزی می خوری گرم شی؟!

دست مشت شده ام رو فشار دادم. زنیکه ی هرزه ی ...!

چشمام رو بستم و سرعت قدم هام رو بیشتر کردم تا به زن برسم. صدای پر از ناز و عشوه ی مصنوعیش حالت تهوعم رو چند برابر می کرد. در اتاقی رو باز کرد و کنار ایستاد. تا وارد شدم سوگند رو دیدم که دمر رو تخت خوابیده بود. دویدم سمتش و گفتم:

- سوگند؟!

تا صدام رو شنید برعکس شد. سریع نشست رو تخت و دستاش رو از دو طرفش باز کرد. معطل نکردم. الان این آغوش سرد من گرم ترین و امن ترین مکان برای سوگند بود و من دریغ نکردم.

حس کردم روژان رو بغل کردم. از فکر این که روژان جای سوگند بود شدت فشار دستم دورش بیشتر شد. هق هق می کرد و سرش رو تو سینه ام فشار می داد.

- شهرزاد غلط کردم. شهرزاد بیچاره شدم، بدبخت شدم. نفرین بابام گریبانم رو گرفت. عاق مامانم داره منو می کشه تو قعر لجن و کثافت. دارم می میرم. دارم خفه می شم. شهرزاد؟ منِ آشغال، منِ خر، منِ کثافت نکبت خودم کردم که لعنت بر خودم باد.

هق هقش شدت گرفت و گفت:

- هیراد ازت نمی گذرم. به خدایی که مامانم می پرستید، به همون علی ای که بابام قبولش داشت نمی بخشمت. نمی گذرم ازت. نمی گذرم!

وایــــــــــــــــــی گفت و با ترس گفت:

- من نمی خوام، نمی خوام معشوقه بشم. نمی خوام خراب و بدکاره بشم. نمی خوام یک تیکه آشغال بشم. نمی خوام دست این جماعت گرگ صفت بیفتم. نمی خوام نابودم کنن. نمی خـــــــــــوام!

داشتم خفه می شدم. نفس کم آورده بودم. بغض لعنتیم مهمونم بود. نمی ذاشتم بره. نمی ذاشتم اشکام رو بریزه و بره. نمی ذاشتم.

هیس می کردم و سوگند رو تو بغلم تکون می دادم. ساکت شد تا ساکت شدم. ساکت شدم و آتیش کینه ام صد برابر شعله ور شد.

« دانین / ارسیما »

تو افکارم غوطه ور بودم. عصبی بودم. نمی تونستم درک کنم دخترا رو. به هر حال من پسر بودم و در حالت عادی هیچ وقت نیاز به معاینه پیدا نمی کردم. استغفراللهی به فکرای بیخودم گفتم ولی هرکاری می کردم نمی تونستم از شرشون راحت بشم.

دستام از عصبانیت مشت شده بودن. دلم شدیدا هوای کیسه بوکسم رو کرده بود. دلم می خواست انرژی و زور مشتام رو خالی کنم. دلم می خواست خودم رو هم خالی کنم. تصور اینکه یکی از این دخترا از عزیزای خودم باشه مثل ماندانا! حتی نمی تونستم فکرش رو هم بکنم. حتی فکرش هم داغونم می کرد.

با صدای پایی سرم رو آوردم بالا. همون زنی که در بدو ورودم دیده بودمش داشت به سمتم می اومد. قامت بلند سروان کردانی هم از پشتش دیده شد. لبخند مصنوعی زن به شدت روی اعصاب داغونم، سوهان می کشید. بدون این که بخوام حتی نگاهم رو روی نگاهش ثابت کنم از جام بلند شدم. سروان رو برای چی با خودش آورده بود؟ خیره شدم بهش. همون نگاه همیشگی، نگاه دانین. از نگاه ارسیمای به اصطلاح عاشق بدم می اومد. نگاه مغرور، سرد و خشک خود کاملم رو دوست داشتم.

زن گفت:

- خب؟ اسمت چی بود؟

بی تفاوت گفتم:

- ارسیما.

معلوم بود داره تمام زورش رو می زنه تا عشوه گری کنه، تا طناز به حساب بیاد. دلم می خواست از ته دلم به مسخره بودنش پوزخند بزنم. گفت:

- ارسیما یک مساله ای پیش اومده. با اینکه تو گواهیش هم ثبت می شه اما بد ندونستم به تو هم بگم. این دختر فعلا عذر داره.

چی شد؟ عذر؟ عذر چی؟

بهش نگاه انداختم. سرش رو انداخته بود پایین و چشماشو روی هم فشار می داد. یعنی سروان کردانی زنه؟! مگه شوهر داره؟!

سرش رو آورد بالا و نگاهم کرد. نگاهم رو از نگاهش گرفتم و بدون این که بخوام حتی یک لحظه فکر کنم، گفتم:

- عذر؟

زن:

- آره، عادت ماهیانه! عادیه و تا سه روز دیگه هم پاک می شه.

چشمام گرد شد. وایــــی! زود سرم رو انداختم پایین. خاک تو سرت دانین که نمی تونی یکم به مغزت فشار بیاری. خاک بر سرت! آبروی دختر مردم رو بردی.

نکنه داره فیلم بازی می کنه؟ سر خودم داد زدم:

- دانـــــین؟ آخه اینم چیزیه که بشه فیلمش کرد؟!

قبل از اینکه بیشتر از این گند بزنم، در حالی که حس می کردم از خجالت نفهمیم دارم از درون می سوزم، مسلط به صدام و ریلکس گفتم:

- خب؟

زن: هیچی! به فردینم بگو. سه روز نگهش دارید بعد ...!

بعد با یک نگاه رو به سروان و با لبخند رو به من گفت:

- خوب تیکه ایه. می تونید به عنوان سورپرایز برنامه نگهش دارید.

دوست داشتم خفه اش کنم زنیکه ی بی ابروی آشغال رو. زیر چشمی به سروان نگاه کردم. عصبانیت و غم، هر دوش تو صورتش ترکیب شده بودن و این ترکیب دلم رو لرزوند. به شدت دلم می خواست می تونستم آرومش کنم که عذاب نکشه، که از این جا خلاصی پیدا کنه. چشم ازش برداشتم و سر میلم برای آروم کردنش فریاد زدم. خاک بر سرِ من! واقعا که! اینم یک دختره مثل بقیه ی دخترا. حالم از این که احساسم مثل احساس یک پسر تازه به بلوغ رسیده بشه به هم می خورد. حالم از خودم به هم می خورد و بیشتر از خودم حرصم گرفته بود. من نمی ذاشتم دلم به حال هیچ احدالناسی بسوزه و از این میل های مزخرف داشته باشه.

تا به خودم اومدم یک زن اومد و رو به همون زن گفت:

- تموم شد سُها!بالاخره معاینه اش کردیم.

سها برگشت سمت اون یکی و گفت:

- خوبه! گواهی هاشون که آماده است؟

زن گفت:

- آره، همشون. فقط ... مشکل همیشگی.

سها بی حوصله گفت:

- باز چی شده؟

زن حرصی گفت:

- کله خرابه داره از گریه می میره، یکیشونم بی هوش شده.

سُها دستی به نشونه بیخیالی تکون داد و گفت:

- عادیه که! مثل همیشه رفتار کن.

دوست داشتم تمام این جا رو با آدمای پست توش به آتیش بکشم. دوست داشتم تک تکشون رو جلوی میز بازجویی تو اداره ببینم و پدرشون رو دربیارم. احمق های روانی!

توجهم به سروان جلب شد که دوید سمت زن و گفت:

- سوگند کجاست؟

جیغ مانند ادامه داد:

- زود منو ببر پیشش.

سها عصبی برگشت که بره سمتش که یک چیزی درونم داد زد، دانین یک حرکتی بکن.

با صدای نسبتا بلند اما خشک و سردم گفتم:

- بذار بره.

سها متعجب برگشت سمتم و گفت:

- ارسی ...

دل نمی خواست صدای منحوسش رو بشنوم. بدون اینکه بذارم ادامه بده چشمام رو عصبی بستم و دستم رو به نشونه ی ایست گرفتم جلوش و گفتم:

- همین که گفتم. ببریدش پیش دوستش.

سها متعجب برگشت سمت زن و گفت:

- ببرش.

زن حرکت کرد و سروان هم پشت سرش راه افتاد. طولی نکشید تا تو پیچ راهرو از نظرمون دور شدن.

خودم رو نسبتا روی مبل انداختم. سها آروم اومد سمتم. تمام سعیش رو می کرد تا بتونه مثل مانکن راه بره. ناخودآگاه مقایسه کردم. راه رفتن سروان کجا و این زن کجا؟!

روی دسته ی مبل نشست. با یک حالت خاصی روپوش سفیدش رو از تنش درآورد و پرت کرد کنار و تاپ دکلته ی قرمزش پیدا شد. اخم کردم. لبخند زد و دستش رو دور گردنم حلقه کرد. نفساش رو نسبتا روی صورتم فوت می کرد. گفت:

- ارسیما! عزیزم! خودتو ناراحت نکن گلم. می خوای آرومت کنم؟! چیزی می خوری گرم شی؟!

چند بار پلک زد. متنفر بودم ازش. متنفر بودم از امثال اینا. از امثال کسانی که حتی برای خودشونم ارزش قایل نمی شدن.

بدون هیچ آرامشی دستاش رو از دور گردنم باز کردم و پرت کردم کنار. پالتوم رو که همون اول پشت صندلی آویزون کرده بودم چنگ زدم و عصبی رفتم سمت حیاط. دم در با صدای فوق العاده وحشتناک و سردم گفتم:

- بگو یکی مدارک رو بیاره تو حیاط. خودت نمیای چون نمی خوام قیافه ی منحوست رو ببینم.

پالتو رو تکوندم تا شدت عصبانیتم رو بفهمه و سریع از در خارج شدم. هوای اون تو مسموم بود.

سرم درد گرفته بود بس که تو موهام چنگ زده بودم و کشیده بودمشون. صدای گریه ی بلند دخترا تو حیاط پیچیده بود. سایه ای از رفت و آمدا از پنجره های رو به حیاط معلوم بود. تقلاهاشون رو می دیدم و من ... دانین ... منِ پلیس نمی تونستم هیچ کاری بکنم، هیچ کاری! و این عذابم می داد. منِ محکم رو عذاب می داد چون بالاخره آدم بودم. آدم بودم و با تمام غرور و سردی و هر چیز دیگه ای تو شخصیتم احساس سرم می شد.

نمی دونم چقدر گذشته بود که یکی صدام کرد:

- آقا؟

برگشتم سمت صدا. زن با ترس جلو اومد و کلاسوری رو سمتم گرفت. نگاهم رفت سمت کلاسور. از دست زن گرفتمش و برگشتم برم که زن گفت:

- با شهرزاد چکار کنیم؟

بی تفاوت گفتم:

- خبرتون می کنم.

در رو باز کردم و رفتم بیرون و محکم به هم کوبیدمش. به ساعت نگاه کردم. یک ربع دوازده بود.

***

با ترمز شدیدی ماشین رو پارک کردم و کلاسور رو از روی صندلی کمک راننده چنگ زدم و از ماشین پیاده شدم. پرتش کردم رو کاپوت جلو و گوشیم رو از جیبم درآوردم. پوفی کردم و به فردین اس دادم:

« من دم درم. »

چیزی نگذشته بود که در با صدای تیک آروم باز شد و متعاقبش هم صدای اس گوشیم اومد.

« طبقه ی دوم!»

وارد خونه شدم و بدون فوت وقت راه طبقه ی دوم رو پیش گرفتم. با باز کردن در گرمای توی سالن به صورتم خورد. صدای موسیقی آرومی که پخش می شد توی راهرو پیچید.

مردی اومد جلو و تا نیمه خم شد و گفت:

- تفضل! ( بفرمایید!)

یقه ی پالتوم رو صاف کردم و وارد شدم. از چیزی که جلوی روم می دیدم متعجب شدم اما قیافه ام فقط جست و جو گر بود و تعجبم هیچ اثری روش نداشت. انگار یک مهمونی بود در صورتی که من فکر می کردم یک جلسه ی مهم باشه.

چند تا زن و مرد وسط سالن تو هم می لولیدنريال عده ای مشغول نوشیدن مشروب بودن و بعضی ها هم روی تخت نشسته بودن و در حال دود کردن سیگار و قلیون بودن.

دنبال فردین گشتم که حس کردم یکی صدام کرد:

- ارسیما؟

سرم رو بالا گرفتم. فردین بود که طبقه ی بالا پشت نرده ایستاده بود. دستی به علامت بیا تکون داد و از نرده ها فاصله گرفت.

سریع خودم رو به پله ها رسوندم و ازشون بالا رفتم. یک سالن فوق العاده ساده که فقط یک دست مبل و یک سیستم صوتی و یک فرش وسایل هاش رو تشکیل می داد، پیش روم بود.

روی مبل چند نفر با دشداشه ها و قباهایی که جنس اصلشون دارایی صاحبانشون رو به رخ می کشید نشسته بودن.

رفتم و کنار فردین نشستام و کلاسور رو به طرفش گرفتم. فردین رو به مردها کرد و گفت:

here`s the evidence ... as always ... we are just

(اینم از مدارک. مثل همیشه کار ما رد خور نداره.)

مدارک رو روی میز عسلی پرت کرد. یکی از مردا خم شد و مدارک رو نگاه کرد و لبخند زد. یک لبخند شیطانی!

عصبانیتم حد و حصری نداشت. اینا داشتن چی رو معامله می کردن؟ زندگی یک آدم رو؟ یک دختر؟ یک خانواده؟ برای چی؟ عیش و نوش خودشون؟ به چه قیمتی؟ ده تا سکه؟ صد تا سکه؟ پونصد تا سکه؟ هزار تا سکه؟ ده هزار تا سکه؟ پول؟ تراول؟ دلار؟ به قیمــــــــت چی آخه؟

یکی از مردا که هیکل فوق العاده فربهی داشت و در حال بازی کردن با خلال دندونش بود با صدای نکره اش گفت:

- مرحبا مرحبا! جید جدا.

یکی دیگشون گفت:

we want syrprise, Fardin ( دلمون سورپرایز می خواد فردین.)

Better than ever (خیلی بهتر از همیشه.)

make it dreamy to earing up (رویاییش کن تا سود کنی.)

همون جا قسم خوردم که تقاص تک تک دخترایی که زیر دست این ها پرپر شدن رو ازشون بگیرم. قسم خوردم.

با خودم تو جدال بودم. سختم بود اما به هر حال باید می گفتم. به مردای کثیف جلوی روم خیره شدم. به کسایی که امیال های حیوانیشون جلوی انسانیتشون رو گرفته بود. داشتن مدارک رو چک می کردن.

به سمت فردین خم شدم و گفتم:

- یک مشکلی وجود داره.

برگشت سمتم و پرسشگر نگاهم کرد. نگاه خیره ام رو از چشماش گرفتم تا چشمای سردم بی تفاوتیم رو به عالم و آدم به تصویر نکشه. تصویری که دروغ محض بود اما به هر حال جزء دوست داشتنی من بود. الان باید ارسیمای عاشق جای دانین رو می گرفت.

گفتم:

- شهرزادم عذر داره.

ابروهای فردین به سرعت پریدن بالا. پوزخندی زد و گفت:

- شهرزادت؟!

بعدشم بیخیال گفت:

- می دونم سها اس داد بهم. می بینی که! مدرکش هنوزم تو کلاسوره.

به کلاسور نگاه کردم. مدرک هنوز اون تو بود.

این بار ابروی من بود که بالا پرید اما زود به جای اولش برش گردوندم و با همون لحن مثلا غمگینم گفتم:

- خب؟ حالا چی می شه؟

فردین لب پایینش رو گاز گرفت و گفت:

- هیچی! بهتر از این نمی شه.

افکار منفی به سرم هجوم آوردن. یعنی چی؟ نکنه می خواد بزنه زیرش؟ نکنه می خواد بفروشدش به اینا؟

با چشمای گرد شده از تعجبم گفتم:

- چــــــی؟ یعنی چـــــی؟ نکنه قرارمون یادت رفته؟ مگه می خوای بفروشیش؟

فردین عصبی برگشت سمتم و گفت:

- خوب گوش بده آقا پسر. من دارم کار می کنم و کارمم تهیه کنندگی یک فیلم تراژدی یا درام نیست. این جا بازی زندگیه. اکشنِ اکشن! رحم نکن که رحم نمی کنن. نفس بکش وگرنه نفست رو می برن. حقت رو بگیر وگرنه حقت رو می خورن. مظلوم نشو که ظالم می شن. اینه! زندگی بچه بازی نیست پسر جون. عروسک بازی و خاله بازی نیست. ارسیما عاشقتم و شهرزاد فدات بشم نیست. من می میرم تو بمیری نیست. مالم فدات نیست. قانون اینجا، این کره ی خاکی همون قانون جنگله. همون درندگی، همون شکار و صید، دارم کار می کنم رمان نمی نویسم. اینجا حرف از هم خونگی نیست. حرف از عشق و دوست داشتن و وابستگی و هر کوفت و زهرمار دیگه ای در این مقوله نیست. ینجا فقط کاره ... فقط!

پس خوب گوشات رو باز کن. این دختر برای من خیلی پول داره. دختر بودنشم پول داره. نگو می دم که من به پول تو نیاز ندارم اما نمی خوام نامردی کنم. نامردی نمی کنم با تو، چون شبیه داداشمی. چون حس می کنم فرزاد یک بار دیگه زنده شده و بازم همون درخواست رو ازم داره. حس می کنم اومدی تا جبران کنم، تا با تو نامردی نکنم که با برادر خونی خودم نامردی کردم. این دختر تو این سه روز می تونه کلی مرکز توجه باشه. جریان همون گربه دستش به گوشت نمی رسه باید روی این کفتارا اجرا بشه. باید تشنه بشن. باید له له بزنن، له له بزنن و دستشون بهش نرسه. اون وقته که نرخش می ره بالا، خیلی بالا اما بازم بهشون نمی رسه چون گفتم مال توئه! بعدش دست توئه. بعد از تو حتی اگه دخترم نباشه بازم تو اوجه. چون همون گوشتیه که دست هیچ گربه ای بهش نمی رسید. مهم نیست که دیگه همون گوشت اولی نیست، مهم نیست یک چیزیش کمه. نه! اصلا مهم نیست. مهم اینه که هنوز که هنوزه گوشته و گربه هم له له زنان دنبال گوشته. شیر فهمه؟

حتی تو فکرمم کم آورده بودم. نمی تونستم حرف بزنم. حرف که هیچی، حتی نمی تونستم فکر کنم. این ها همه چیزشون فرق داشت با آدم ها. حتی دیدشون، حتی محبتشون، حتی نامردی نکردن و مردی کردنشون.

یاد یک مرد نامرد افتادم. یاد مردی که اونم با روش خودش نامردی کرد. چه می دونست نامردی همه جا نامردیه و چه حرفه ایش و چه ساده اش داغ می ذاره رو دل؟ نمی دونست شکستن دل نامردی ترین نامردیه پدر نامرد من!

فقط نگاش کردم. هیچی نمی تونستم بگم.

بدون توجه به نگاهم دوباره مشغول کارش شد. منم تو فکرام غرق شدم. من خیلی کار داشتم ولی وقتم آن چنان زیاد نبود. فقط خدا کنه زودتر رمز اون پسورد لعنتی رو بفهمن. شاید بتونه بهمون کمک کنه. داشتم نقشه هام رو تو ذهنم بررسی می کردم که فردین گفت:

- ارسیما؟ ارسیما کجایی؟

به خودم اومد و دیدم کلاسور بغل ایستاده جلوم. پوفی کشید و گفت:

- پاشو که خیلی کار داریم.

از خونه خارج شدیم. قیافه ی همیشه سردم چقدر قشنگ پشت نقشش گم شده بود و می ذاشت که غمگینی نمایشیش رو به تصویر بکشه.

دم ماشین فردین گفت:

- سوییچ رو بده خودم می رونم.

سوییچ رو از جیبم دراوردم و دادم دستش. ماشین رو باز کرد، سریع نشستم و سرم رو تکیه دادم و چشمام رو بستم. فعالیت آن چنانی نسبت به روزای سخت تری که گذرونده بودم نداشتم اما از لحاظ روحی خسته شده بودم و نمی دونم چقدر گذشت که خوابم برد.

با ایست ماشین به خودم اومدم. فردین در حالی که ترمز دستی رو می خوابوند گفت:

- به آقای خوش خواب! من تو رو آوردم اینجا کمک یارم باشی یا بلای جونم؟

جوابی ندادم که پیاده شد و گفت:

- راه بیفت که هزار تا کار داریم.

دور و برم رو نگاه کردم. جلوی یک عمارت بودیم. تو این دو روز نیومده بودیم اینجا.

پیاده شدم و گفتم:

- اینجا کجاست؟

فردین با دستش اشاره کرد که دنبالش برم. تا کنارش رسیدم، در باز شد و وارد عمارت شدیم. بزرگ و دلباز بود و فوق العاده حس سلطنت طلبی اهل خونه رو به آدم منتقل می کرد.

مسافت در اصلی عمارت رو تا در ورودی ساکت طی کردیم و منم تا اون جایی که جا داشت از همه چیزها و همه ی امکانات تو ذهنم کپی برداری کردم. خونه دارای امنیت بالایی بود. از در و دیوار و پنجره اش تمام این ها مشهود بود.

وارد خونه شدیم. خونه خالی از هرگونه اثاثیه ای بود غیر از یک دست مبل و یک لوستر بالای مبل ها. حس خانه ی ارواح رو به آدم می داد.

به تبعیت از فردین روی مبل نشستم و منتظر موندم. به در و دیوار خونه با تعجب نگاه می کردم. هیچی نبود و من می تونستم ثابت کنم این تهی پر تر از هر سرشاریه. 

« رائیکا / شهرزاد »

سرم رو به پنجره چسبوندم و یاد این راه سختی که اومده بودیم افتادم. شب ساعت یازده بود که از خونه ای که توش بودیم کاملا مشکی پوش و مستتر شده خارج شدیم. سامیار حواسش به همه بود و کنترل اوضاع رو داشت. دم به دقیقه گوشیش دستش بود و گزارش می داد. مهرناز و نگار تمامی تمرکزشون رو دخترا بود. جایی که پیاده شده بودیم وسط یک جاده ی پرت بود. هنوزم نمی دونستم کجاست اما مطمئنا حالا دیگه همکارا می دونستن. رد یابم زیر کش موهام کار گذاشته شده بود.

چکمه های پلاستیکی ای رو که بهمون داده بودن به دستور سامیار از کیفامون در آوردیم و پامون کردیم.

سامیار جلومون ایستاد و با صدای نه چندان بلندی گفت:

- خوب گوش می دید.

با دستش به یک محوطه ای که دور تا دورش رو نیشکر پوشونده بود اشاره کرد و گفت:

- از بین نیشکرا که رد شدیم یک جاده ی نسبتا گلی جلوی رومونه. باتلاق نیست اما گِل هاش خیلی نرمن. پشت سر من میاید. بعد از اون جاده سریع چکمه ها رو درمیارید و خم می شید و با سرعت پشت سر من می دوید. تنبلی ممنوع! تنه لش بازی به هیچ عنوان! سریع باشید. کسی که جا بمونه حسابش با کرام الکاتبین و مامورای گشته. خود دانید!

معلوم بود همه ی دخترا بی نهایت ترسیده بودن. جاده ی گلی ترس رو راحت تو دل همه ی دخترا چند برابر کرد. خوفناک بود. حس می کردی تو باتلاقی. حس این که آدم با علم به استقبال مرگ رفته. پامون گیر می کرد و باید سریع حرکت می کردیم ولی سنگینی گِل روی چکمه ها حرکتمون رو کند می کرد و هر بار با اخطاری از طرف سامیار یا مهرناز رو به رو می شدیم. بعد از گذشتن از اون جاده به سرعت چکمه هامون رو در آوردیم و در حالی که خم شده می دویدیم تو کیسه و بعدم تو کیفامون گذاشتیم.

صد متری دویده بودیم که به یک نخل بزرگ رسیدیم. اطرافمون همش نخل بود. معلوم بود هر جا که هست بین نخلستانه. سوار قایق شدیم ... خیلی سریع! همه چیز آماده شده بود.

یک ربعی نگذشته بود که کنار یک لنج باری توقف کردیم. مجبورمون کردن که هممون از اون طناب بریم بالا. بعضی از دخترا گریه می کردن. یکی مثل سوگند یخ زده بست و فقط گوش می داد.

اتاقک لنج به رومون باز شد. مردی که توی اتاق بود به سرعت در مخفی ای رو که توی زمین بود باز کرد و اشاره کرد بریم تو.

مثل آدم آهنی گوش می دادیم. هممون رفتیم داخل. سامیار گفت به هیچ عنوان جیغ نمی زنید. همه جفت کرده بودن. در بسته شد. تاریک تاریک بود. سامیار بازم دستش رو به نشونه ی سکوت روی بینیش گرفت. دخترا آروم آروم گریه می کردن. صدای کشیده شدن چیزی رو بالای سرمون حس می کردیم. داشتن در مخفی رو مخفی می کردن. تنها روزنه برای نفس کشیدن سوراخی گوشه ی سقف فلزی بود. بوی نم و چوب خیس و پلاسیده کل اتاقک رو برداشته بود. سر تا پا خیس و گِلی بودیم.

نمی دونم چقدر گذشت که به حالت رمز در اتاقک رو زدن. سامیار رو به ما گفت:

- نفستون درنیاد. مامورای گشتن.

مگه نفس دخترا اون لحظه درمی اومد؟! نفس کشیدن هم یادشون رفته بود. صدای پایی بالا سرمون پیچید. هر از گاهی صدای کشیده شدن جعبه ها روی هم.

صدا اومد:

- این کمد رو کنار بکشید.

سامیار سرش رو به شدت بالا گرفت. همه ترسیده بودن. صدای کشیده شدن کمد روی زمین استرسمون رو صد چندان کرد. شخص چند بار کوبید روی در. همه چیز عادی بود. انگار یک چیز ضخیم روی در بود.

لحظات پر از استرسی بود. همه از صدای نفس هم وحشت می کردن. بعد از چند لحظه شخص گفت:

- گذرنامه و مدارک؟

یک مرد با لهجه ی فوق العاده غلیظی گفت:

- بفرمایید جناب!

بعد از ده دقیقه همون مرد گفت:

- می تونید برید. مواظب باشید!

لبخند به لب همه اومد. خیال ها نسبتا راحت شده بود. گذر از مرز دبی زیاد طول نکشید.

- کجایی؟

برگشتم سمت صدا. سوگند بود. دوباره سرم رو چرخوندم سمت پنجره و گفتم:

- همین دور و اطراف!

سوگند گفت:

- کاش دور و اطرافمون ایران بود.

پوزخند زدم و گفتم:

- فعلا که هر چی تو محدوده ی دید منه برج های بلند دبیه.

گفت:

- یک روزی آرزوم بود بیام این جور جاها.

لبخند غمگینی زد و گفت:

- چرا خدا از بین اون همه آرزو بدترینش رو انتخاب کرد؟

با لبخند گفتم:

- چیز بدا رو ننداز گردن خدا.

سری تکون داد و گفت:

- آره! تا وقتی هیراد، بنده ی خدا هست چرا بندازم گردن اون بالا بالاییه؟

برگشتم سمتش و گفتم:

- راستی نگفتی؟

برگشت سمتم و گفت:

- وقت نشد.

گفتم:

- حالا هست. بگو!

سوگند: خب تا کجا بهت گفتم؟

من: گفتی تقصیر خودت بود.

پوزخندی زد و گفت:

- چرا مودبانه اش می کنی؟ آره کرم از خودم بود. اون کاری به کارم نداشت، یعنی کاری به کار هیچ کس نداشت. دروغ چرا؟ برام سخت بود منی که همیشه مرکز توجه بودم به چشمش نیومده باشم. خیلی حرصی بودم مخصوصا با طعنه های یگانه. همیشه می خواست منو خرد کنه. همه می گفتن اگه من نبودم یگانه تو چشم ترین دختر بود. اعصابش سر همین موضوع از دستم داغون بود. می بینی فکرای دخترا رو؟

اون روز تو جمع دوستانمون بحثش شد. یگانه با طعنه ی واضح تو کلامش گفت:

- این دفعه خانم مهره ی مارم نتونست کاری کنه.

پوزخند زنون گفتم:

- در حد خودم نمی بینمش. من مثل تو نیستم که عقده ی توجه داشته باشم.

زبون داشتم مثل عقرب. زبان سرخ سر سبز می دهد بر باد! همین طورم شد.

در حالی که از عصبانیت سرخ شده بود گفت:

- هه! بنده ی خدا محلت نمی ده داری مثل چی می سوزی. دلیل و برهان نیار.

خونسرد گفتم:

- موضوع دلیل و برهان نیست، موضوع اینه که کافر همه را به کیش خود پندارد.

راضیه که عاقلمون بود گفت:

- بس کنید بچه ها!

یگانه دستش رو به نشونه ی برو بابا تو هوا تکون داد و گفت:

- برو بابا! چی چی رو بس کنید؟ بالاخره یکی باید این خانم از خود متشکر رو بنشونه سر جاش یا نه؟ من شرط می بندم خودش رو بکشه هم محمدی نیم نگاهی بهش نمی اندازه.

راضیه خواست چیزی بگه که با دست نذاشتم و گفتم:

- می شه واسه خودت شــــــــــر نگی؟

یگانه گفت:

- شرط می بیندیم.

از یک طرف حرص خودم و از یک طرف دیگه برای رو کم کنی یگانه خریت کردم و گفتم:

- سر چی؟

یگانه:

- هر چی!

یکم فکر کردم و گفتم:

- اگه موفق شدم، وسط کلاس قبل از اومدن استاد باید پاشی و به شکور ابراز علاقه کنی.

شکور یکی از خواستگارای یگانه بود که یگانه به شدت ازش بدش می اومد و احسانی رو دوست داشت. احسانی هم بهش بی میل نبود اما مطمئنا اگه این موضوع رو با چشمای خودش می دید برای همیشه دور نگار رو خط می کشید. شرط معقولی بود.

خواست جیغ بزنه که گفتم:

- دارم با آبروم بازی می کنم پس باید یر به یر بشیم.

دهنش بسته شد. بعد از چند دقیقه گفت:

- من که می دونم نمی تونی. در هر حال قبوله! اما اگه من شرط رو بردم ...

منتظر نگاهش کردم که گفت:

- می دونی که برای بورسیه رقیب اصلیت منم. اگه بردم می کشی کنار تا بورسیه به من تعلق بگیره. احمقانه بود. عوضی آشغال داشت همه جوره با زندگی من بازی می کرد. داشت مانع از محقق شدن آرزوم می شد. من داشتم برای گرفتن بورسیه خودم رو با درس خفه می کردم، اون وقت اون می خواست با یک تیر دو نشون بزنه. مثل من! می خواستیم آبروی هم رو ببریم و آرزوهامون رو به آتیش بکشیم.

من حتی مطمئن نبودم با اخلاقی که این محمدی از خودش نشون داده بود درصدی احتمال موفقیتم هست یا نه؟ اما نمی خواستم کم بیارم. نمی خواستم از اون جایگاه بالام کناره گیری کنم. نمی خواستم برم کنار و به یگانه بگم بفرما سر جام. من پایین بودن رو خیلی سال بود که چشیده بودم و حالا بالا بودن زیر دندونم مزه کرده بود.

دستم رو آوردم جلو و گفتم:

- قبوله!

قبول کردم و نمی دونستم با قبول کردنش دارم حکم مسموم کردن زندگیم رو امضا می کنم.

جلوی آینه ی اتاقم ایستادم و به صورتم که تازه شسته بودم نگاه کردم. می خواستم امروز به بهترین شکل ظاهر بشم که البته محیط دانشگاه دستم رو باز نمی ذاشت.

مداد سرمه ای رو برداشتم و توی چشمام کشیدم. زیر ابروهای مرتبمم یکم سایه ی محو نقره ای زدم و با رژ گلبهی آرایشم رو تکمیل کردم. به خودم تو آینه خیره شدم. لبخند زدم و در کیف آرایشم رو بستم. من همین جوریش خوب بودم. نمی خواستم خودم رو دلقک کنم که! من می خواستم دل ببرم.

مانتو و شلوار سر هم طوسیم رو که نخی بود و فوق العاده تو تنم خوب می ایستاد رو انتخاب کردم. چهارشونه نشونم می داد. اصلا تنگ نبود اما بدن رو قالب می گرفت. مقنعه ی هم رنگش هم پوشیدم. موهام رو فکل کردم و یکمی از زیر مقنعه بیرون گذاشتم.

کفش مشکی پاشنه لژ دارمم پوشیدم. شبیه خانم معلما شده بودم. شایدم ناظم! بدون عینک.

عینک دودیمم گذاشتم تو کیفم. کیفمم تو دستم گرفتم و زدم بیرون. من داشتم با کلی سرنوشت بازی می کردم.

اومد داخل کلاس! مثل همیشه. سرم رو انداختم پایین. بعد از این که کل تخته رو از نکته ها و حل مساله سیاه کرد نشست پشت میزش.

نازنین که نسبتا باهاش از همه صمیمی تر بودم سر بلند کرد و وقتی نگاهم رو رو خودش دید چشمکی زد و بعد از سقلمه ای به نرگس، دستش رو برد بالا و گفت:

- استـــــــــــاد؟

بازی داشت شروع می شد. بازیگر ماهری بودم.

سر بلند کرد و به نازنین نگاه انداخت و گفت:

- مشکلی هست؟

نازنین طبق نقشه گفت:

- من این مبحث رو نمی تونم درک کنم.

نگاهی به تخته انداخت و گفت:

- دقیقا مشکلتون کجاست؟

نازنین گفت:

- در کل نمی تونم خوب بفهممش. انگار فقط فرمول حفظ کردم و کاربردش رو اصلا نمی دونم چیه؟ می شه یک توضیح کلی بدید؟

نوبت نرگس شد:

- راست می گه استاد.

از شانس خوبم یکی از پسرا گفت:

- این دقیقا مشکل منم هست.

سری تکون داد و خواست بلند بشه. حالا نوبت من بود. دست بلند کردم. نگاهش چرخید رو من. گفتم:

- اگه اجازه بدید می تونم توضیح این مبحث رو برای بچه ها به عهده بگیرم.

ابرو بالا انداخت و گفت:

- از خودتون مطمئنید؟ وقت کلاسم به بطالت بگذره و بچه ها اشکالاتشون حل نشه از نمره ی پایانیتون سه نمره کم می کنم.

از خودم مطمئن بودم. دیالوگا آماده ی آماده بودن. لبخندی زدم و بلند شدم. با اجازه ای گفتم و رفتم سمت تخته. به صندلیش تکیه داد. تمام توانم رو به خرج گرفتم تا تمامی حرکاتم فوق العاده تو چشم باشن.

به نرمی تخته رو پاک کردم و چرخیدم سمت کلاس. اول با نگاه مخصوصم بهش نیم نگاهی انداختم و بعد نادیده اش گرفتم. انگار نه انگار تو کلاسه. انگار شدم استاد و دوستام دانشجوهام بودن.

تیپ اداریمم بیشتر مسبب این حس می شد. شروع کردم. بعضی از نکات رو روی تخته می نوشتم، بعضی جاها مثال می زدم، بعضی جاها از مباحث قبلی استفاده می کردم برای جا انداختن بیشتر مطالب، بعضی جاها بعضی ها دست بلند می کردن و سوال می پرسیدن و منم با دقت گوش می کردم و با دلیل جواب می دادم. محمدی کاملا عقب کشیده بود و فقط ناظر بود و این برای من نشونه ی خوبی بود. تمام تمرکزش روی حرفا و پاسخ ها و دلیل های من بود.

این راه جلب توجه بود نه عشوه. عشوه برای کسی مثل محمدی اثر نداشت.

انگشتام رو تو هم فرو کردم و گفتم:

- کسی سوالی نداره؟

وقتی کسی چیزی نگفت، برگشتم سمت محمدی. برای اولین بار نگاه متفاوتش رو روی خودم دیدم. نه اینکه بگم عاشق شده بودا، نه اصلا! اما این برای قدم اول خوب بود. به خاطر همین یک ذره رفتن تو چشم اعتماد به نفسم که زیاد بود، زیادتر شد.

نگاه سرمه ایم با خیرگی مشکی رنگش تو ستیز بود. ابروم رو انداختم بالا و با چشمام بهش گفتم، دیدی تونستم؟!

حس کردم با نگاش خندید. صورتش همونطور سفت و سخت بود اما می تونستم قسم بخورم با نگاش خندید. همین کافی بود. گفتم:

- می تونم بشینم استاد؟

گفت:

- چند تا مساله بهتون می دم. در صورتی که بتونید حلش کنید پنج نمره افتخاری خواهید گرفت.

برق شیطنت نگاش ترس رو تو دلم انداخت. از وجنات امر مشخص بود می خواست منو بندازه تو مخمصه. گفتم:

- و اگه نتونم؟

گفت:

- باید بتونید.

مصرانه تاکید کردم:

- اگه نشد؟

بدون اینکه جواب بده از جاش بلند شد و تخته رو پاک کرد. اینم از ویژگی های منحصر به فردش بود. اگه نمی خواست جواب نمی داد.

شروع کرد به نوشتن. ساکت فقط می نوشت. جو کلاس هم مثل پادگان نظامی شده بود و صدا از کسی درنمی اومد.

وقتی رفت کنار لبخند بدجنسی زدم. راحت نبود اما از پسش برمی اومدم. ماژیک رو با پرستیژ خاصی از لای انگشتاش، بدون این که دستم به دستش بخوره، بیرون کشیدم بدون توجه به اینکه سه تا ماژیک دیگه هم هست.

مشغول نوشتن داده هام شدم. تو همون حین با یکمی دو دو تا، چهار تا کردن راه حل رو پیدا کردم و تخته رو از جواب سیاه کردم و با افتخار کنار کشیدم. بدون هیچ عکس العمل یا تشویقی تخته پاک کن رو برداشت و تخته رو پاک کرد و مساله ی بعدی. این سخت تر بود. راه حلش رو بلد بودم اما وسطاش یکمی گیر کردم که زیاد طول نکشید و حلش کردم.

بازم حرکت تکراری! تمیز شدن تابلو و مساله ی بعد. وقتی از جلوی تابلو کنار رفت با بدجنسی نگاهم کرد. چشمام گرد شده بودن. خیلی سخت بود. یک دفعه صدای سوتی تو کلاس پیچید.

نگاه عصبی محمدی چرخید سمت بچه ها و با لحن جدی ای گفت:

- شاهرودی بیرون!

شاهرودی که از ترس سر جاش سیخ نشسته بود گفت:

- استاد معذرت می خوام.

با صدای بلند تری گفت:

- بیرون لطفا! کلاس من جای شوخی نیست.

شاهرودی نادم سرش رو انداخت پایین و مشغول جمع کردن وسایلاش شد که نا خودآگاه گفتم:

- بذارید بمونه استاد. خواهش نبود. بود شهرزاد؟

سوگند لبخندی زد و ادامه داد:

- محمدی یک نگاه به من و یک نگاه به شاهرودی کرد. تمام نگاه ها شده بود خواهش و تمنا. محمدی سری به نشونه ی کلافگی تکون داد و گفت، بشین! امیدوارم درس عبرت شده باشه برات.

شاهرودی بیچاره نگاه پر از تشکری بهم انداخت و نشست. دوباره جو کلاس جدی شد.

محمدی رو به من گفت:

- خب؟

دوباره به مساله نگاه کردم. دو تا داده داشت و هزار تا مجهول.

گفتم:1

- یک چند دقیقه ای بهم وقت بدید.

رفت و سرِ جاش نشست و با پوزخند مسخره ای نگاهم کرد. از هر دری می خواستم حل کنم به بن بست می رسیدم. نگاهم کاملا نا امید شده بود.

یک دفعه سایه اش رو بالا سرم حس کردم. ماژیک رو از بین دستام کشید بیرون! بی توجه به اون سه تا ماژیک.

شروع کرد به حل کردن. پنج دقیقه بعد کنار کشید. با وجود این که حل شده بود بازم سخت بود. اعتراف می کردم دو روز هم بهم وقت می داد خودم به تنهایی نمی تونستم حلش کنم.

سرم رو انداختم پایین. حس خیلی بدی بود. با این که می دونستم مساله ی راحتی نبود اما باز هم نمی تونست از حس بدم کم کنه.

سکوت کلاس با صداش شکست:

- عالی بود خانم! می تونید بشینید.

نگاه غمگینم رو به چشماش دوختم. نمی خواستم این طوری بشینم. حق من این نبود که آخرش ضایع بشم اما اون بی توجه به من با دست اشاره کرد که بشینم. تشویق بچه ها هم فایده نداشت، من تشویق اون اصلیه رو می خواستم که نکرده بود. مثل بچه ای شده بودم که منتظر بخشش مامانش باشه و نگرفته باشه، هر چقدر هم بهش بگن مامانت باهات قهر نمی کنه.

« دانین / ارسیما »

صدای برخورد عصا با کف سرامیکی خونه سکوت سالن رو به هم زد. فردین به سرعت از جاش بلند شد.

بلافاصله پریسان رو شناختم. سگش کنارش بود. پشت سرش هم هیراد وارد شد.

بلند شدم و هم زمان با فردین سلام کردم. هر دوشون به تکون دادن سر اکتفا کردن.

وقتی که نشستن پریسان گفت:

- کارا که خوب پیش می ره؟

فردین سری تکون داد و گفت:

- طبق روال!

پریسان سری به طرف من انداخت و رو به فردین ادامه داد:

- کارش چطوره؟

فردین نگاهی بهم انداخت و گفت:

- خوبه! مشکلی باهاش ندارم.

پریسان سری تکون داد و ادامه داد:

- شاهرخ؟

فردین گفت:

- بچه ها کارش رو تموم کردن. جسدشو هم سوزوندن.

با پوزخند ادامه داد:

- روحشم دیگه فکر غلط کردن به سرش نمی زنه.

پریسان خندید. این زن سلامت روانی نداشت. اصلا جریان این شاهرخ چیه؟ باید بعدا از فردین بپرسم.

گفت:

- منشی های خوبمون چطورن؟

این بار هر سه تاشون خندیدن. سگ دم تکون می داد و با دهن باز به همشون نگاه می کرد.

رادارام فعال شده بود. منشی هاشون؟ یعنی چی؟

فردین میون خنده گفت:

- به لطف پسر شما عالی. همشون چکاپ شده و مطمئن از سلامتیشون لالا کردن.

هیراد در حالی که از خنده سرخ شده بود، ضربه ای به شونه ی فردین زد و گفت:

- اینو خوب اومدی.

گیج شده نگاهشون می کردم. نمی تونستم بیشتر از این ساکت باشم. لحن متعجبم رو با شوخی قاطی کردم و گفتم:

- یعنی همه ی اینا قبلا منشی شرکت بودن؟

هیراد گفت:

- اول خدمتکار، بعدش همکار من تو بازیگری، بعدش منشی شرکت و بعد هم معشوقه.

خنده اش شدت پیدا کرد و بین خنده هاش گفت:

- البته به استثناء یکیشون.

ساکت شد و تو فکر رفت. از شدت حرص دندونام رو به هم فشار می دادم. پست فطرت های حیوون!

چقدر سخت بود تو اوج عصبانیت نقش یک آدم متعجب خندون رو بازی کردن. با خنده ای که از صد تا داد زدن بدتر بود گفتم:

- نه بابا؟! ایول دمتون گرم! جریان اون یکی چی بود؟

پریسان بدون این که بذاره کسی جواب منو بده گفت:

- با سامیار هماهنگ کن. فردا راس ساعت نه صبح دخترا باید اون جا باشن.

فردین سری تکون داد و گفت:

- باشه، فقط یک چیزی!

هیراد گفت:

- خب؟

فردین گفت:

- شهرزاد رو برای سورپرایز برنامه نگه می داریم.

هیراد: اون وقت چرا؟

پریسان با صدای توبیخ گری گفت:

- بذار حرفش رو بزنه هیراد. انقدر نپر وسط حرفش.

نوبت من بود که خودی نشون بدم. این طوری خوب بود. باید فردین می فهمید که تونستم هضمش کنم که عشقم رو برای سورپرایز بذارن.

گفتم:

- شهرزاد عذر داره و فعلا امکان تحویل دادنش نیست.

فردین ادامه داد:

- می خوایم یک معرکه راه بندازیم. شهرزاد زیبایی خاصی داره.

حالا نوبت ارسیمای عاشق وجودم بود. با یک آه گفتم:

- و البته نگاه خاصی!

دانین وجودیم تایید کرد. سروان نگاه فوق العاده ای داشت. به خودم تشر زدم، دانیـــــــــــــــن؟!

فردین چشم غره ای رفت که نادیده اش گرفتم و گفتم:

- به قول فردین می خوایم جریان گربه دستش به گوشت نمی رسه رو راه بندازیم.

حالا مرکز توجه بودم و به هیچ وجه نمی خواستم از دستش بدم. بدون وقفه ادامه دادم:

- شهرزاد فعلا برای هنرنمایی و خودی نشون دادن ظاهر می شه. می خوایم قیمتش رو ببریم بالا.

فردین حرفم رو قطع کرد و گفت:

- چرا ازش می زنی؟ کامل بگو!

ابروی پریسان رفت بالا. دستی به بدن سگش کشید و گفت:

- جریان چیه؟

نمی خواستم ترس رو تو وجودم ببینه حتی اگه الان با ظاهر ارسیما بودم اما چه ارسیما و چه دانین هیچ کدوم ترسو نبودن.

با جرات گفتم:

- من از شهرزاد خوشم میاد.

به صورتاشون نگاه کردم. پریسان معمولی و فردینم مثل همیشه با افسوس و اما هیراد اخم کرد و داد زد:

- تو غلط کردی.

علامت سوال بود که تو ذهنم ایجاد شد. جـــــــــــان؟ به هیراد چه؟ نکنه ... نکنه چشمش سروان رو گرفته؟

ضمیر ناخودآگاهم داد زد:

- غلط کرد!

پریسان به سمت هیراد برگشت و با لحن توبیخ گری گفت:

- هیراد تمومش کن.

هیراد سر انداخت پایین اما من هنوزم اخم کرده بودم و من نمی تونستم به خودم ثابت کنم که همش فیلمه. دلم نمی خواست یک خلافکار دلبسته ی همکارم بشه.

خدایا من چم شده؟ اه!

پریسان در حالی که کم و بیش اخم کرده بود گفت:

- ادامه بده. کامل و بدون زدگی!

گفتم:

- من به فردینم گفتم. قیمتی که قراره اینا بابتش بدن رو من پرداخت می کنم.

اخماش بیشتر تو هم رفتن. سریع ادامه دادم:

- اما پسش می دم. این یک ماه فقط!

فردین گفت:

- وقتی تو چشم بره و دست هیچ کس بهش نرسه قیمتش خواه ناخواه می ره بالا و اون وقت حتی دست دومش هم به قیمت اولش می ره.

پریسان با لحن جدیش رو به من گفت:

- من کاری نمی کنم که به ضررم باشه. این که دختره پیش تو باشه یا یکی دیگه برای من فرقی نداره. سگ خور!

از عصبانیت دستای مشت شده ام رو با تمام توانم فشار می دادم.

پریسان: من ضرر نمی کنم. قیمتش هم که فکر کنم بدونی! همچین کم نیست.

هیراد نسبتا داد زد:

- مامـــــــــــــان؟!

پریسان برگشت سمتش و با لحن فوق العاده جدیش گفت:

- خفه شو هیراد! نمی خوام دیگه در این باره بحثی بشنوم.

هیراد دندون قروچه ای کرد و رو به من گفت:

- نمی ذارم دستت بهش برسه.

با اخم بهش خیره شدم. اخمم مال خودم بود. اصلا یادم رفته بود ارسیمایی هم هست. قسم می خورم اگه دستش به سروان می خورد، از ضرب دستم بی نصیب نمی موند.

تو دلم گفتم،خلافکار و پلیس؟ فکر کن؟! حتی یک درصد!

هیراد عصبی از پله ها بالا رفت. فردینم بلند شد و گفت:

- فکر می کنم بریم بهتر باشه.

بعدش هم با لحن شماتت گری رو به من گفت:

- بلند شو!

بلند شدم و به سمتش رفتم. با صدای پریسان سر جام ایستادم:

- فردین می دونی که حوصله ی این کارای هیراد رو ندارم. دختره رو فعلا پیش خودمون نگه می داریم. ارسیما هم می تونه بره ببیندش یا هر چیز دیگه.

لبخندی روی لبم اومد. یک لحظه تو ذهنم اومد، پلیس و پلیس؟ سر خودم داد زدم، دانین بس کن! امروز بیش از حد شلوغش کردی. اهه!

پریسان: اما هر طوری هست یک کاری می کنی که هیراد ازش صرفه نظر کنه.

کاملا گیج شده بودم. هیراد از چی صرفه نظر کنه؟ از خود سروان یا کاری رو می خواست انجام بده با کمکش؟

فردین سری تکون داد و گفت:

- فردا شب می بینمتون.

پریسان بلند شد و همراه سگش از سالن رفت بیرون. فردینم حرکت کرد و منم دنبالش رفتم.

تا ماشین رو به حرکت انداخت داد زد:

- ارسیما یک بار دیگه این نمایش مسخره رو ازت ببینم دور همه چیز یک خط بطلان می کشم و تمام!

سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و گفتم:

- امشب رو بی خیال من شو جان ارسیما! حوصله ندارم.

داد زد:

- خو همینه دیگه. الان که دیگه تموم شد ولی از الان به بعد مهمه. جلوی دختره با این وضعیت چلاق ببینمت خودم زنده به گورت می کنم.

خندیدم و چیزی نگفتم. مامان همیشه می گفت که تو توانایی این رو داری که ریلکس ترین آدم رو تا مرز انفجار ببری.

چشمام رو بستم و چهره ی سروان رو جلوی خودم تصور کردم. چشمای سبزش فوق العاده بودن. هیچ جوره نمی تونستم منکرش بشم. تنها چیزی بود که با دقت تو صورتش دیده بودم. راه رفتنش اما یک مقوله ی جدا بود. با وقار و خانومانه و بازم مثل مانکن ها.

از فکر این که فردا مجبور به چه کارایی می شد شقیقه هام تیر کشید. دوباره هیراد اومد تو ذهنم. لعنتی!

***

سالن پر از جمعیت بود. پر از مردایی که فقط اسم مرد رو یدک می کشیدن و زنایی که خواسته یا ناخواسته نقش معشوقه ی این مرد صفت های کثیف رو به عهده داشتن.

هر از گاهی صدای خنده از یک جایی بلند می شد. سنگینی نگاه خیلی ها رو روی خودم حس می کردم. اعصابم به طرز فجیعی خراب بود. از فکر این که قراره چه چیزهایی رو ببینم جوش می آوردم.

فردین در حالی که چشماش از مستی قرمز شده بودن زد رو شونم و با خنده ی مستانه ای گفت:

- چته پسر؟

بهش محل ندادم. حوصله اش رو نداشتم. اونم دیگه به پر و پام نپیچید. چه ارسیما و چه دانین نیاز به تنهایی داشتن. بذار فکر کنه دارم تو حسرت عشقم می سوزم یا هر چیز دیگه. بذار هر چی می خواد فکر کنه.

از فکر اینکه دخترای مردم بشن وسیله ی لهو و لعب اینا آتیش می گرفتم. از فکر این که برای خوش گذرونی چند شبَشون تا حالا چند تا دختر رو به نابودی کشوندن، از فکر این که همکارم رو برای سورپرایز برنامه گذاشته بودن و معلوم نبود قراره چه کارایی رو انجام بده. ... وای خـــــــــــدا ســــــروان!

عصبی شقیقه هام رو مالیدم. نمی دونستم چم شده. چرا این طوری شده بودم؟

تو جمعیت دنبال مازن گشتم. منتظر بودم که توی یک فرصت نقشه ام رو عملی کنم. داشتن پاسور بازی می کردن.

دستی روی شونم قرار گرفت. سرم رو برگردوندم تا ببینم کیه. تو نگاه اول یک جفت چشم آبی جلوم قرار گرفت و لب هایی که به خنده ی اغواگرانه ای به خنده باز شده بود.

نا خودآگاه اخمام تو هم رفت. بلند شدم و دستش رو از روی شونم پس زدم. دختره اما اصلا براش مهم نبود و با ناز و عشوه اومد جلو و بدنش رو تماما بهم چسبوند. دست رو سینه ی نیمه برهنه اش گذاشتم و یک هلش دادم و خواستم برم که دستم رو کشید و با شدت نشوندم رو صندلی. چشمام گرد شده بود. بدون این که فرصتی بهم بده روی پام نشست و دستش رو لای موهام به حرکت درآورد.

نفس های داغش رو عمدا توی صورتم پخش می کرد. خون جلوی چشمام رو گرفته بود. با طنازی سرش رو جوری خم کرد که موهای بلوند و بلندش روی گردنم افتاد و با مهارت توی گوشام فوت کرد.

لرزش دستام از عصبانیت بود، گرمی بدنم از آتیشی بود که سراسر وجودم رو داشت می سوزوند.

دختر چند باری پلک زد و سرخوشانه خندید. مغزم فعال شد و پرتش کردم روی زمین. با تعجب بهم خیره شده بود. نمی خواستم راحت ولش کنم. نمی خواستم فکر کنه از مهارتش ترسیدم. نمی خواستم فکر کنه تونسته با این کارای مسخره اش کنترلم رو ازم بگیره. نمی خواستم فکر کنه که اغوای رفتار اغواگرانه اش شده بودم. نمی خواستم! چون هیچ کدوم از اینا اتفاق نیفتاده بود.

دستش رو با شدت گرفتم و بلند کردم و دنبال خودم کشیدم. صورتش به لبخند باز شد.. کاملا می دونستم که فکر کرده تونسته منو به چنگ بیاره. نزدیک میز یکی از پسرایی بردمش که نگاش از اول روی دختر بود و پرتش کردم جلوی پای پسره.

یکی از زانوهام رو روی زمین گذاشتم و لبه ی پیراهن دکلته ی سرخابیش رو گرفتم.

هیچ جای دستم به بدنش نخورد. فاصله ی صورتم رو با صورتش کم کردم و از لای دندونای چفت شده از عصابیتم غریدم:

- من آشغال خور نیستم لیدی.

بلندش کردم و روی پای پسره گذاشتمش و نسبتا داد زدم:

- سگ خور!

با عصبانیت به سمت جایی که نشسته بودم رفتم. تو اون لحظه اصلا برام مهم نبود که هیچی از زبون من رو نفهمیده. اصلا نمی دونستم دختره ایرانیه یا نه! مهم این بود که نشونده بودمش سر جاش و پیش وجدان خودم راضی بودم. با صدای زنی که از میکروفن پخش می شد توجهم به سِن جلب شد. تمام وجودم داد زد:

- قسمت اصلی برنامه شروع شد. 

- السيدات والسادات! الرجاء احترام الصمت! الليلة لدينا برنامج المثالي بالنسبة لک. ( خانم ها و آقایان! لطفا سکوت رو رعایت کنید! امشب برای شما برنامه های بی نظیری ترتیب دادیم.)

با حالت بدی نگاه کرد که خنده ی همه ی حضار بلند شد. حس می کردم دود از کله ام بلند می شه. دست های مشت شده و دندون های ساییده شده روی همم، هم تاثیری توی شدت عصبانیتم نداشت.

- نحن نعلم أن كل واحد منكم ينتظرون بفارغ الصبر الجزء الرئيسي. ( می دونیم که همتون بی صبرانه منتظر قسمت اصلی برنامه هستید. )

صدای فردین بود که تو گوشم زمزمه کرد:

- بی خیالی طی کن!

چرخیدم سمتش و نگاش کردم ... مغموم، حرصی، عصبانی و پر از نفرت. قهقهه ای زد. می دونستم مسته اما می دونستم حواسش هست که داره چی کار می کنه.

زن: هذه الليلة كان لديك برنامج جيد جدا. ( امشب براتون برنامه های خیلی خوبی داریم. )

یک لبخند زد و موهاش رو پشت گوشاش فرستاد و ادامه داد:

- الهدايا و غير ذلک الكثير. ( و هدیه های بسیار بهتر. )

چشماش رو باریک کرد و گفت:

- أدعو كل واحد منكم في هذا البرنامج الممتاز. واحد ... اثنين ... ثلاثة! ( همتون رو به این برنامه ی عالی دعوت می کنم. یک ... دو ... سه!)

نفسم حبس شد و تمام بدنم چشم شد تا ببینم قراره کی از اون در لعنتی بیاد رو سِن.

- أدعو راقصة دينا خبراء. ( دعوت می کنم از رقاص متبحرمون.)

ضربان قلبم رفت بالا. من مرد از چیزی که قرار بود بشنوم یا ببینم می ترسیدم. منی که از هیچی نمی ترسیدم الان فقط به خاطر یک زن ترس کل وجودم رو برداشته.

یک زن؟! نه! نه نه! یک زن نه، همه ی این دخترا. نه من فقط منظورم یکیشون نبود. نه منظورم به همشون بود.

در تاشو باز شد و دختری با ناز و ادا و عشوه های مصنوعیش خرامان خرامان وارد شد. همون لحظه چشمام رو به شدت بستم. نمی خواستم چیزی ببینم. نمی خواستم بدن دختری رو ببینم که شاید هم وطنم بود. کسی که قسم خورده بودم مثل ناموسم، مثل مادرم و مثل خواهر نداشته ام ازشون مراقبت کنم. نمی خواستم خیره بشم. کاش ایرانی نباشه! اون موقع برام مهم نیست. بذار هر غلطی می خواد بکنه اما خوبیش اینجا بود که نفس حبس شده ام رو به صورت فوت فرستادم بیرون. خیالم جمع شده بود. این خیال جمعی بابت یک جمع بود؟! نبود؟! من که می دونستم دسته جمعی نمیان برقصن. شاید می اومدن. مهم اینه که نگران همه بودم. همه؟!

سعی کردم ذهنم رو منحرف کنم. فعلا حوصله ی تنها چیزی رو که نداشتم فکرای خودم بود.

یک آهنگ مزخرف شروع شد و دختر رقص مزخرف ترش رو برای مزخرف ترین مردهای عالم شروع کرد.

فردین بلند شد و رو به روم ایستاد و گفت:

- پاشو!

بدون هیچ حرفی بلند شدم و دنبالش رفتم. به طرف اون در لعنتی قدم برداشت. اخم هام رفت توی هم. دستش رو گرفتم و مجبور به ایستادنش کردم و با همون اخم های در هم گفتم:

- داریم کجا می ریم؟

اونم اخم کرد و گفت:

- زر نزن و بیا دنبالم.

دستش رو با شدت از دستم آزاد کرد و حرکت کرد و منم با استیصال دنبالش رفتم.

از اون در وارد شدیم به یک محوطه ای مثل راهروی هتل که پر از اتاق بود. نگار تا نگاهون رو سمت خودش دید دوید طرفمون و گفت:

- اتفاقی افتاده فردین؟

فردین گفت:

- نه! این دختره شهرزاد؟

نگار: خب؟

فردین: کدوم اتاقه؟

رو به فردین نسبتا داد زدم:

- چی کار می کنی؟

بدون توجه به من رو به نگار گفت:

- ارسیما رو ببر پیشش.

شماتت بار و با حرص گفتم:

- فردین؟

اما اون بی توجه به من به سمت خروجی در حرکت کرد. بدون توجه به قیافه ی بهت زده ی نگار دنبال فردین رفتم و صداش زدم:

- فردین؟ فردین؟ فردین با تو ام. وایسا!

به سرعت چرخید سمتم و با نگاهی به ساعتش گفت:

- الان یک ربع به دهه. تا ده وقت داری.

بعدش هم به سرعت خارج شد. عصبی برگشتم و به نگار نگاه کردم که با تعجب خیره شده بود بهم.

با اخم های درهمم گفتم:

- کدوم اتاقه؟

نگار که انگار به خودش اومده باشه دستش رو به سمت راهرو دراز کرد و گفت:

- سمت چپ دومین اتاق. آرایشگرا تو اتاقشن. بهشون بگو بیان بیرون. تازه تو اتاقش بودم. نمی خواست لباسی که بهش دادیم رو بپوشه ولی با یک تهدید جانانه درست شد. فکر نکنم الان زیاد رو به راه باشه.

بدون توجه به خنده ی مثلا مرموزش سریع به اون سمت رفتم. مگه چه لباسی بهش داده بودن؟ تهدیدش کرده بودن؟ عجله ام همش برای مأموریتمه دیگه؟! معلومه که آره. چرا قلبم اینطوری می زد؟ پشت در اتاقش نفس عمیقی کشیدم و سریع در رو بدون در زدن باز کردم.

« رائیکا / شهرزاد »

به چهره ی خودم تو آینه خیره شدم. این چشم های سبزم تو حصار آرایش بی نقص خلیجی، این رژ لب سرخ و این رژگونه ی جیگری که ماهرانه روی گونه هام رد گذاشته بود. این موهای طلایی و براق که شلاقی شده بودن، هیچ کدوم هیچ حسی بهم نمی دادن غیر از تنفر، غیر از کینه، غیر از حس انتقام. شده بودم آدم آهنی. یک آدم آهنی ای که دلش گرفته بود، که داشت خفه می شد از چیزایی که شنیده بود و نمی خواست دم بزنه، که مرگ رو به کارایی که وظیفه اش بود انجام بده ترجیح می داد.

حتی دلم اشک می خواست که نبود. که خیلی سال پیش توی اون جوی پر از آب چشمه ی اشکم یخ زده بود. چقدر سخت بود که وظیفه ام انقدر سخت بود. چقدر سخت بود که خودمم از اول می دونستم چیز خوبی تو این ماموریت انتظارم رو نمی کشه.

آرایشگر اومد جلوی آینه. خسته شده بودم از دستشون. کلافه ام کرده بودن از عصر تا حالا. چونه ام رو گرفت تو دستش و از برق لب توی دستش روی لبم کشید و عقب تر رفت و بهم خیره شد. دوباره اومد جلو و با مداد نقره ایش به جون چشمام افتاد.

وقتی عقب کشید قسم خوردم یک بار دیگه بخواد بیاد جلو دیگه ساکت نمی شینم. اَه!

به عربی یک چیزی به همکارش گفت که دختره رفت سمت کمد و با یک دست لباس گلبهی برگشت. به دستور اون زن از کاور بازش کرد و به سمت من گرفت. من اما با دیدن لباس نفسم حبس شد. من باید این رو می پوشیدم؟ نه! نه! وای نه!

آب دهنم رو هم نمی تونستم قورت بدم. اصلا آب دهنی نداشتم که بخوام قورتش بدم. دهنم خشک خشک شده بود.

لباس بهم دهن کجی می کرد. زیبایی خیره کننده اش بهم پوزخند می زد. سنگ دوزی های فوق العاده اش و تا خوردگی های روی سینه اش! کوتاهیش تا وسط رون و دنباله ای که از کمر بهش وصل شده بود به چهره ی بهت زده ام می خندید و می گفت، پاهای کشیده ات رو برای نمایش دادن آماده کن.

با فشاری که زن به کمرم وارد کرد به طرفش برگشتم و زمزمه کنان گفتم:

- من این رو نمی پوشم.

زن اخمی کرد و با فارسی دست و پا شکسته ای گفت:

- سریع!

داد زدم:

- من این رو نمی پوشم.

زن به سمت در حمام هلم داد و به ساعتش اشاره کرد. داد زدم:

- من این رو نمی پوشم عوضی. من نمی پوشمش.

یک دفعه در باز شد و نگار با عصبانیت اومد تو اتاق و گفت:

- چه خبرتونه کل این جا رو گذاشتید رو سرتون؟

داد زدم:

- برید هر غلطی دلتون می خواد بکنید. من این تیکه پارچه رو نمی پوشم.

نگار پوزخندی زد و گفت:

- مگه دست توئه؟ تا ندادمت دست یکی دو تا از جنتلمن های عرب خودت با زبون خوش بپوشش.

بعدشم با خنده ی کریهی از اتاق خارج شد. زن با یک پوزخند لباس رو به دستم داد و خودش رو صندلی نشست.

خدا لعنتتون کنه! خدا الهی! نمی دونستم چی بگم. اشک تو چشمم جمع شد اما سریع خشک شد. سرم رو تکون دادم و به سرعت به سمت حمام رفتم و مشتام رو چند بار به سرامیک های سرد و آبی حمام کوبوندم و داد زدم:

- ازتون متنــــــــفرم.

دلم گریه می خواست. دلم می خواست راه نفسم با قطره های اشکم باز بشه. دلم آرامش می خواست که نداشتم. دلم می خواست حرفایی که شنیده بودم رو نشنیده بودم. دلم می خواست یادم بره بهم گفتن باید برای مردای یک کشور غریب دلبری کنم. یادم بره بهم گفتن قراره نقش یک تیکه گوشت رو بازی کنم و نذارم آقا گربه هه دستش بهم برسه. دلم می خواست یادم بره بهم گفتن باید کاری کنم که قیمتم بره بالا. دلم می خواست یادم بره که ارزشم رو برابر کرده بودن با یک تیکه جنس، وسیله، اسباب، عروسک یا هر کوفت دیگه. دلم می خواست یادم بره که باید همه رو تشنه ببرم لب چشمه و برگردونم.

دلم می خواست بلند بشم و ببینم تو رختخوابمم و بابا بالا سرمه و داره موهام رو نوازش می کنه. دلم می خواست هنوز شیش سالم بود.

چند تا نفس عمیق کشیدم و بدون این که بخوام به لباس نگاه کنم لباسای خودم رو درآوردم و زود پوشیدمش. سریع در حمام رو باز کردم و خارج شدم که با بادی که به رون ها و پشت زانوم خورد فهمیدم که دارم خودم رو به حراج چشم های تشنه ی بیرون در این اتاق می ذارم.

زن بلند شد و خواست چیزی بگه که در به شدت باز شد و کسی وارد شد که نفسم رو تو سینه ام حبس کرد.

حالم خوب نبود. نگاه پر از تعجب و شک سرگرد هم اوضاعم رو بدتر می کرد. از درون داشتم می سوختم. دوست داشتم سر و صدا کنم. دوست داشتم دعوا راه بندازم. دوست داشتم این جا رو به آتیش بکشم. من نمی خواستم این لباس رو بپوشم اما چه فایده داره جیغ و داد؟ چه فایده داره دعوا و لج بازی وقتی که می دونی فوقش چند تا قلچماق میان و به زور لباس رو تنت می کنن؟

ضربان قلبم عادی نبود، اصلا عادی نبود. سرگرد سریع سرش رو به طرف زن ها برگردوند و با اشاره به در داد زد:

- بیـــــــــــرون!

از دادش سیخ شدم. رگ های گردنش متورم شده بود و پوست سفیدش کاملا قرمز شده بود. زن ها ایستادن و خواستن چیزی بگن که با همون صدای فوق العاده خشنش ادامه داد:

- نگار منتظرتونه.

زن ها سریع از در زدن بیرون. سرگرد سریع در رو به هم کوبید و به طرف من اومد. داشتم خفه می شدم. این چش شده بود؟

با هر قدمی که بهم نزدیک می شد، یک قدم می رفتم عقب. سعی می کردم با اون حریر جلوی برهنگی پاهام رو بگیرم اما فایده نداشت. خوردم به یک چیز سفت. سریع سر برگردوندم و کمد رو پشت خودم دیدم.

سرگرد اما همین طور نزدیک می شد با اون صورت قرمز و رگ های متورمش. با چشمای سبز آبیش که غرق شده بود تو رگه های خونی.

هر قدم که نزدیک تر می شد، نفسم بیشتر می گرفت. انقدر اومد جلو تا فاصله اش رو با من سانتی متری کرد.

تو چشمام خیره شد و انگار دنبال چیزی باشه داشت به دقت نگاه می کرد. مردمک چشماش چپ به راست و راست به چپ حرکت می کرد. دستاش روی بازوهای عریانم قرار گرفت. داغ کردم. نمی دونستم چشه. چرا از زمین و آسمون داره برای من می باره؟ چرا دلیل این کاراش رو نمی گه؟

فاصله ی سرش داشت با سرم کم میشد که داد زدم:

- چی می خوای از جون من؟ هـــــوی؟

بالاخره هــــــوی برای دختری مثل شهرزاد کلمه ی بدی نبود. مهم نبود سرگرده. مهم نبود همکاره. الان مهم این بود که بدونم داره چکار می کنه و دلیلش چیه.

پیشونیش رو چسبوند به پیشونیم. تا خواستم سرم رو تکون بدم دستاش رو دو طرف صورتم نگه داشت و آروم زمزمه کرد:

- خوب گوش بده! وقتم زیاد نیست. این تنها کاریه که برای مراقبت ازت می تونم انجام بدم.

راه نفسم باز شد. خیالم راحت شده بود. حالا دیگه سراپا گوش شده بودم.

سرگرد: همه می دونن الان من مثلا عاشق و دلباخته ی تو ام.

روی کلمه ی مثلا تاکید کرد.

- حواست به کارات باشه. تو نمی دونی که دوستت دارم. عادی رفتار کن. الان بترس! انقدر یخ نباش. انقدر صورتت خشک نباشه. ترس رو بنداز تو چشمات. الانم مثل همیشه دارن کنترلمون می کنن. خوب باهام راه بیا تا کارم رو بکنم.

چشم های گربه ایش از اون فاصله ی کم دوخته شد تو چشمام. چند ثانیه فقط بهم خیره شد و بعد آروم گفت:

- بهم اعتماد کن!

دستاش دور کمرم حلقه شد و منو کشوند تو بغلش و آروم گفت:

- تقلا کن تا وقتی که بهت می گم.

شروع کردم به تکون خوردن تو بغلش. تقلا؟ توی نقش شهرزاد؟ اصلا نیاز به شهرزاد نبود. رائیکا هم همین کار رو می کرد.

هر کاری کردم حصار دستاش دورم تنگ تر شد. گرمای بدنش داشت بدنم رو آتیش می زد. می تونستم گرمی پاهاش رو حتی از روی لباسش هم به روی پاهام که تو حصار پاهاش بود حس کنم. گرمای گردنش که روی کتف لختم قرار گرفته بود داشت پوستم رو می سوزوند. چه احتیاجی به شهرزاد بود وقتی رائیکا داشت تو این بغل گرم آتـــــــــــــــیش می گرفت؟

دستش رو کشید لای موهام و به سمت بالا چنگشون زد و صورتش رو دم گوشم برد. صورتش زیر موهام قرار گرفته بود.

هر کی می دید مطمئن می شد داره گوش یا گردن منو می بوسه اما هیچکی نمی فهمید که نفس های داغش داره تو گوشم پخش می شه. هیچکی نمی فهمید داره با من چکار می کنه. هیچکی درک نمی کرد اون بغل چه خواسته و چه ناخواسته پر از گرمــــــــا بود.

دم گوشم زمزمه کرد:

- آروم باش دختر!

نفس نفس می زدم. دیگه نا نداشتم. ریتم و آهنگ صداش که زمزمه گونه بود داشت دیوونه ام می کرد. این لباس لعنتی که هیچی نبود داشت دیوونه ام می کرد. من داشتم تو این بغل گــــــــــرم دیوونه می شدم. من تو این بغل گرم دیوونه و آروم شدم.

دیگه نمی خواستم تحمل کنم. دیگه نمی خواستم تو اون بغل گرم باقی بمونم. دیگه نمی خواستم داغ باشم. نمی خـــــــــــــواستم!

دستم رو رو سینه اش گذاشتم و به عقب فشارش دادم. هلش ندادم. فقط فشارش دادم.

سرش رو آروم از زیر موهام آورد بیرون و جلوم ایستاد. با استیصال تو صورتش خیره شدم و با زاری گفتم:

- من نمی خوام این لباس رو بپوشم. یک کاری کن!

مهم نبود که داشتم خواهش می کردم. مهم نبود اگه تو حالت عادی بودیم این یعنی شکستن اون دیوار نفوذ ناپذیر. الان من تو شرایط عادی نبودم. من الان همون دختر شیش ساله ای بودم که آرزو می کردم کاش بابام بود تا منو از دست اون آدم بدا نجات بده. من الان فقط یک دختر بودم. یک دختر که با تمام نفوذ ناپذیریش بعضی وقتا دلش یک شونه می خواد که بهش تکیه کنه. الان به هیچکی غیر از سرگرد نمی تونستم اعتماد کنم.

دستاش رو مشت کرد و همین طور که چونه اش چسبیده بود به سینه اش از لای دندوناش گفت:

- نمی ذارم بپوشیش.

و رفت. رفت ... اما گرمای آغوشش از ذهنم نرفت. رفت اما صدای پر از اقتدارش از ذهنم نرفت. رفت اما دیگه من نمی ترسیدم. از این لباس نمی ترسیدم. می دونستم نمی ذاره. می خواستم تو این جهنم دلم رو به صدای محکم و عصبانیش خوش کنم که نترسم.

آره ترسیده بودم. از تو چشم بودن! از خودنمایی برای یک مشت آدم عوضی کثیف! مثل همون شبی که یتیم شده بودم ترسیده بودم.

یک دفعه صدای داد سکوت فضا رو شکست:

- نکن فردیــــــــــــن! با من این کار رو نکن. نمی ذارم با این لباس بیرون بیاد. نذار که با این لباس بیرون بیاد. نذار بشکنم داداش. نذار خرد بشم. نذار حس کنم به درد لای جرز دیوارم نمی خورم. داداش نذار دیوونه بشم از بی عرضگیم. نذار ببینم عشقم با اون لباس داره جلوی اون مردتیکه هایی که اون بیرون نشستن جولان می ده.

دویدم و گوشم رو چسبوندم به در.

سرگرد: دِ لامصب تو خودت مردی. می دونی مرد دوست داره تکیه گاه باشه. دوست داره یکی بهش پناه بیاره. عشقم بهم پناه آورده فردین. من رو نشکن! نذار با اون لباس بیاد رو سِن.

سکوت برقرار شد. چرخیدم و همون پشت در نشستم و سرم رو روی زانوم گذاشتم. خدایا خواهش می کنم ... خواهش می کنم کمکمون کن.

صدای فردین چشمای بسته ام رو به شدت باز کرد:

- بهت گفتم نکن ارسیما. گفتم تا این عشق مثل خوره به جونت نیفتاده از ریشه ی تازه جوونه زده اش بسوزونش. بهت گفتم بسوزونش وگرنه می سوزوندت. گوش ندادی و وضع حالات هم این شده. می بینی؟ این که گذشت اما خوب گوش کن. عادت نکن بهش ارسیما. بالاخره که چی؟ می دونی که برات نمی مونه و تو هم نمی تونی به پاش بمونی. لباس چیزی نیست اما کارش فرق داره. کارش خیلی بزرگ تر از این حرفاست. بفهم نفهم! بفهم!

ساکت شد و ادامه داد:

- نگار یک لباس دیگه بهش بده.

دوباره ادامه داد:

- این آخرین کاریه که من برات می کنم. دیگه دور من رو خط بکش که تا همین جاش هم زیاده روی کردم. نمی خواستم دوباره داستان داداشم تکرار بشه، می خواستم نذارم تو حسرتش بسوزی اما می بینم این طوری بدتره. دیگه دور منو خط بکش! حالا هم بیا برو بیرون.

نمی دونستم چکار کنم. بخندم ؟مگه این وضعیت خنده هم داشت؟ خدایا شکرت! شکرت! خدایا ممنونم ازت.

در اتاق باز شد و یکی از همون آرایشگرا وارد شد و به طرف کمد رفت و یک لباس طوسی، خاکی برام درآورد. ماکسی بود و مدل ماهی. دکلته بود و سنگ دوزی شده بود رو سینه هاش. با این که خیلی خوب نبود اما مزیتش این بود دیگه پاهام معلوم نبود. دیگه نباید انتظار داشته باشم که برام چادر هم بیارن.

لباس رو گرفتم و به طرف حمام رفتم تا لباسم رو عوض کنم.

***

نگار دستش رو پشت کمرم رو گذاشت و گفت:

- نوبت توئه. تمرینایی که با هم کردیم یادت نره. امشب خیلی مهمه. نگاه اول یک چیز دیگه است. باید درست و حسابی به چشم بیای. مفهومه؟!

چشم ازش گرفتم. نفسم حبس شده بود. با این که بالا تنه ی لباسم باز بود اما به شدت گرمم بود و عرق کرده بودم. داشتم خفه می شدم. حالم رو با هر جور کلمه ای می تونستی توصیف کنی مگر هم خانواده ی خوب.

صدای زنی که با هیجان به عربی داشت چیزهایی رو می گفت به گوش می رسید. انگار که داشت چشم های همه رو برای دیدن این سورپرایز آماده و حریص می کرد.

صدای دست زدن بلند شد. ضربان قلبم به شدت بالا رفته بود. حس می کردم قلبم داره از سینه ام می پره بیرون.

نگار نقاب نقره کاری شده رو به سمتم گرفت و گفت:

- برو!

دستم می لرزید. داشتم می مردم. داشتم زیر بار اون همه خفت له می شدم. حتی یک ثانیه تو کل روزای زندگیم فکر نمی کردم مجبور به انجام این کار بشم.

اشکی نبود ... چشمه ی اشکی نبود ... بغضی بود سراسر نفرت ... چشمایی بود منتظر انتقام و پشت همه ی اینا یک دختر که با چنگ و دندون مواظب دیوار نفوذ ناپذیر وجودش بود، چون می دونست که یک زلزله ی مخرب در راهه.

نگار عصبی هلم داد و منم نقاب رو رو صورتم گذاشتم و اون در لعنتی جلوی روم باز شد. گذاشتم شهرزاد بشکنه، گذاشتم شهرزاد پست بشه، گذاشتم شهرزاد تو جلد و قالب رائیکا خودشو بسوزونه اما نمی ذاشتم شهرزاد رائیکا رو بشکنه. نمی ذاشــــــــتم و از این نذاشتنم مطمئن نبودم.

هوای سالن لرزه به اندامم انداخت. چشمام رو بستم و باز کردم. نفسم بالا نمی اومد زیر اون همه نگاه هرزه و کثیف، زیر اون همه دندون تیز شده، زیر اون همه کثیفی.

خدایا دارم خفه می شم. کمکم کن!

صدای نگار پیچید تو ذهنم:

- تو خودت روی یک خط راست راه می ری و این خیلی خوبه فقط یکمی ناز و عشوه قاطیش کن. تو خیلی خشکی دختر!

ناز و عشوه؟! برای کی؟! برای چی؟!

صدای آهنگ تو سالن پخش شد:

« وانا اقدر احب من تانى

دانا من وقت للتانى بناديک

لو انسى قلبى انا فاكر

دا فى الاول وفى الاخر انا ليک»

توی راهی که برام باز شده بود قدم برداشتم و تمامی نگاه ها رو به جونم تحمل کردم. دم نزدم که شهرزاد داره می شکنه. دم نزدم. هیچ کاری نکردم فقط با چشمای غمگینم توی همون راه، راه می رفتم.

صدای ویولون آهنگ رو اعصابم بود، نگاه هرزه ی مردا روی بدنم رو اعصابم بود، این موقعیت گندم رو اعصابم بود.

« و انا اقدر احب من تانى

دانا من وقت للتانى بناديک

و انت الى مش سامع

وكل الدنيا سمعانى

لو انسى قلبى انا فاكر

دا فى الاول و فى الاخر اناليک

و بقولها من الاخر ياريتک

تبقى علشانى»

جمعیت رقصنده اومدن وسط سالن و مردی جلوی راهم قرار گرفت. این یکی توصیه ی نگار واقعا تو گوشم مونده بود:

- از دستشون فرار کن! نذار حتی فرصت حرف زدن با تو رو داشته باشن. یک راست برو سمت بار.

« حبيت ايامى بیک و بعيشها ليک

و لا اعمرى حبیت مين قبليك

طب انسى ليه وانا قد ايه

كلمت نفسى عليک انا لیک.»

چشمم فقط به بار بود. به جایی که مردای زیادی با لبخند کریهشون خیره بهم بودن که شاید خودم بینشون یکی رو انتخاب کنم.

« وبعيشها ليک وانا قد ايه ولا عمرى حبيت

معاک يا حبيبى نسيتنى حاجات جوايا تعبتنى

و سنين قبلک مخصماها معاک دلوقتى صالحتنى

ما ليس غيرك انت فى الدنيا و مفيش فى حياتى ناس تانيه

و ازاى ودى برضه تيجى منى ما فكرش فى هواك ثانيه.»

چشمم رفت سمت مردی که یک پاش رو به ستون زده بود و سرش رو به ستون تکیه داده بود و چشماش رو بسته بود. مردی که گرم و آرومم کرده بود، مردی که دیوونه ام کرده بود، مردی که چشمای سبز آبیش رو ازم محروم کرده بود. خدایا من چم شده بود؟

« بعيد او جنبى و انا فكراك ولو انت فين انا شيفاك

وانا لو مع مين ياحبيبى بقلبى معاك.»

صدای غمگین خواننده داشت داغونم می کرد این چشمای بسته و رگ گردن متورم شده، این اخم های درهم و ناراحتی هویدا از صورتش. کلافه بودم. گرمم بود. چرا آهنگ این طوریه؟

« حبيت ايامى بيک وبعيشها ليک ولا عمرى حبيت مين قبليك

طب انسى ليه وانا قد ايه كلمت نفسى عليك انا ليك

حبيت ايامى بيك و بعيشها ليك و لا عمرى حبيت مين قبليك

طب انسى ليه و انا قد ايه كلمت نفسى عليك انا ليك.»

آهنگ شاد شد و چشماش باز شد و رو من توقف کرد. قرمز شد و بالاخره این چشمه ی اشک لعنتی جوشید. بعد از هفده سال جوشید. اشک پرده ی چشمام شده بود.

پاش رو با قدرت به دیوار کوبید و برگشت و به سمت ستون چرخید و پشت به من سرش رو به ستون تکیه داد.

اشکم ریخت. این لعنتی ریخت. این آب و نمک ریخت و داغ دلم رو تازه کرد. ریخت و نمک شد رو زخمم و آتیش شد به جونم.

سرعت قدم هام رو زیاد کردم و به اون سمت رفتم. مهرناز از بالا با چشم و دستش بهم دستور می داد.

قسمت سخت ماجرا داشت می رسید. اشکام اما تمومی نداشتن. این نقاب چقدر تو این موقعیت به درد می خورد. خدایا شهرزاد شکست. نذار رائیکا هم بشکنه. نذار خدا ... نذار!

به سمت یکی از مردای توی بار رفتم و دستم رو نوازش گونه رو گونه اش گذاشتم. دست سردم رو! دست بی احساسم رو که مثل یک تیکه چوب بود.

آهنگ دوباره پلی شده بود.

آروم روی گونه اش کشیدم و خودم از زیر دستم دور خودم چرخیدم و ازش دور شدم و بی توجه به چهره ی متعجب و خندونش به سمت مسئول بار رفتم و یک گیلاس رو به طور نمایشی تو دستم گرفتم و هی نزدیک لبم می کردم و بدون این که به مایع تهوع آور داخلش لب بزنم باهاش بازی می کردم. خدایا دارم می میرم. دارم خفه می شم. چرا این کابوس لعنتی تموم نمی شه؟ چرا بیدار نمی شم؟ مگه یک خواب چقدر ادامه دار و مستمره؟

یک مرد با عبای سفید و لبخند کریه با چشمایی که سرخ سرخ بود داشت نگاهم می کرد.

تا نزدیکم شد شراب رو با حالت نمایشی جلوی پاش خالی کردم و از کنارش دور شدم اما چیزی که دیدم ضربان قلبم رو صفر کرد.

فردین سرگرد رو گرفته بود و مانع از این می شد که به طرفم بیاد. تقلاهای سرگرد فایده نداشت.

داشت حرف می زد اما صدای این زن لعنتی هیچ امیدی به شنیدن بهم نمی داد. از تقلاهاش بغضم بیشتر شد و چشمه ی اشکم جوشان تر.

لعنتی بعد از هفده سال که کار نکرده بود نمی خواست خشک بشه. لعنتی ... لعنتــــــــــــــی!

دستی رو شونم قرار گرفت. سریع برگشتم و با صورت پر موی یک مرد رو به رو شدم و تا خواستم عقب بکشم دستی دور کمرم قرار گرفت و من رو به عقب کشید.

« دانین / ارسیما »

دست فردین رو که شونه هام رو گرفته بود پس زدم و گفتم:

- باشه! جایی نمی رم. باشه ولم کن. اه!

فردین زیر لب گفت:

- اه و زهرمار!

نگاهم دوباره چرخید سمتش. نا خودآگاه، بدون هیچ کنترلی اما از چیزی که دیدم ابروهام بیشتر تو هم گره خوردن. ناخنام توی گوشت دستم فرو رفته بود. دوست داشتم بکشمش. مردک عوضی الاغ! به چه اجازه ای دستش رو دور کمر سروان حلقه کرده بود؟ این همه دختر! چرا سروان؟ نه نه! چشماش تماما روی بالا تنه ی سروان حرکت می کرد. مطمئن بودم می تونستم چشم های هرزه و کثیفش رو از کاسه اش دربیارم. می تونستم همه ی این چشما رو کور کنم. من الان توانایی هر کاری رو داشتم، چون مسئولیت داشتم. سروان رو دست من سپرده بودن. مسئولیت؟! فقط همین؟! حس می کردم از کله ام داره بخار بلند می شه.

سرش به سرعت چرخید سمتم و چشمای مثل زمردش دوخته شد به چشمام.

تو چته دانین؟! چشم های مثل زمرد؟! کی این شب لعنتی تموم می شه؟ چرا دوباره دارم داغ می شم؟!

فضای پر از دود بار! صدای مسخره و جیغ جیغوی زن خواننده! جمعیتی که داشتن دور خودشون می چرخیدن! دستای هیراد لعنتی دور کمر سروان. حس این که الان هیراد چه حسی داره. که داره حس می کنه تموم چیزایی رو که من حس کرده بودم. داغی بدنش ... لاله ی گوشش ... اندام فوق العاده اش ... چشمای سبزش. دانیـــــــــــــــن؟ نکن این کار رو با خودت.

داشت می بردش سمت جمعیت رقصنده. سروان میخ شده بود. بازم مغرور و خشک بود اما من مغرور نبودنش رو دیده بودم، شنیده بودم ... وقتی کمک می خواست. همه جوره اش!

سرم رو تکون دادم. تحمل دیدن هیراد رو نداشتم. تحمل دیدن موقعیت سروان رو نداشتم. عصبی سرم رو چرخوندم و نگاهم رفت سمت مازن که مست و پاتیل داشت از بار خارج می شد.

این خوب بود. خوب؟ تو این موقعیت که گرفتارشیم خوب هم معنی می ده؟

تا از در زد بیرون عصبی به سمت بار رفتم. عصبانیتم دو برابر بود. عصبانیت ارسیمای عاشق یک طرف و دانین مسئول یک طرف.

نمی خواستم به اون علامت تعجب های لعنتی که پشت بند موصوف هام اومده بود و شده بود صفت برای شخصیتام فکر کنم. الان من یک سرگرد بودم. سریع از بار زدم بیرون.

مازن با خنده تکیه داده بود به دیوار و ناهمسان قدم برمی داشت. سریع به طرفش دویدم و یقش رو گرفتم و به عربی کنار گوشش زمزمه کردم:

- حيث لا تحصل الفتيات تسليمها؟ ( دخترا رو از کجا تحویل می گیری؟ )

خندید و سکسه کرد. مست مست بود. بوی دهنش از صد فرسخی داد می زد معده اش پر شده از الکل.

عصبی داد زدم:

- ها؟

با خنده گفت:

- المكان المعتاد. ( جای همیشگی. )

از لای دندونام گفتم:

- ماکو؟ ( کجا؟ )

سکسکه کرد و گفت:

- خور دبي! ( خور دبی اسم یک ورودی آب دریا به خشکیه. )

سر تکون دادم. حدس می زدم. یقه اش رو یکم کشوندم بالا و پرتش کردم زمین. انقدر مست بود که یادش نمی موند که چیزی لو داده. انقدری مست بود که اصلا یادش نمونه با من حرف زده چه برسه به این که یادش بمونه من باهاش عربی حرف زدم.

خوب بود. خوب که نه، عالی بود. نگاهی به درِ بار انداختم. هیچ خبری نبود. همه سرشون گرم خوش گذرونیشون بود.

پوزخندی زدم و پشت به در بار ایستادم و سرم رو تو یقه ام کردم. آروم زمزمه کردم:

- از فردین به شاهین! خور دبی منطقه ی خوبیه برای گردش دسته جمعی. یک روز قرار بزارید بریم گردش.

نباید بذاریم این ماموریت زیاد طول بکشه. باید کارامون رو سریع انجام بدیم. به سروان نیاز دارم.

سروان؟ وای نه!

سریع به طرف بار رفتم و وارد شدم. هنوز تو بغل هیراد لعنتی بود. هنوز تو بغلش بود. هیراد از کمر گرفتش و بلندش کرد و دور خودش چرخوند. سروان رو به روی من قرار گرفت. چشماش زیر اون نقاب خیره شد به چشمام. یک لحظه یادم رفت چطور نفس می کشن. خدایا این چه چشماییه؟ چی می خواست از جون من؟ من در برابرش مسئولم. من مسئولم. لعنت به مسئولیتم! من به این چشما، به این دختر مسئولم. من چکار می تونستم بکنم؟

سریع سر چرخوندم تا فردین رو پیدا کنم. کجا بود؟

رفتم طرف زنی که می دونستم فارسی رو دست و پا شکسته بلده. تا دید به سمتش می رم لبخند زد. نمی تونستم تو این همه کثیفی حتی یک لبخند ساده رو ساده ببینم. اینم منظور دار بود؟! این جا هیچ چیزی نمی تونست ساده باشه.

با اخم پرسیدم:

- فردین کجاست؟

به سمت طبقه ی بالا اشاره کرد. سریع از پله ها رفتم بالا. فردین رو به روی پریسان نشسته بود.

صدای پریسان بود که گفت:

- از قطب دستور داریم یک چیزی داره می لنگه ای ...

حرفش رو نصفه گذاشت و با اخم به من نگاه کرد. نگاه فردین که پشتش به من بود کشیده شد سمتم و اخم کرد.

نمی خواستم خودم کاری بکنم. شاید می تونستم بمونم. نمی خواستم با رفتن از اینجا این ریسک رو بکنم که این موقعیت رو از دست بدم. فردین بلند شد و گفت:

- چکاپ می شه. با این که به نظرم سالمه.

جریان قطب تمام فکرم رو گرفته بود. این قطب همون چیزی بود که باید بهش می رسیدیم. همین بود!

پریسان بلند شد و به سمت یکی از اتاق ها رفت و فردین اومد سمتم و گفت:

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

- چه خبره؟

خواستم دهن باز کنم که گفت:

- یادت نره که گفتم هیچ کاری نمی کنم. مسخره بازی رو تموم کن.

حرف تو دهنم ماسید. دیگه نمی تونستم چیزی بگم. دیگه حتی نمی دونستم چطوری می تونم به سروان کمک کنم.

بهترین کار این بود برم دنبال کارای این پرونده ی لعنتی. هر چی زودتر این پرونده بسته می شد به نفع همه بود. این بهترین کمک برای سروان بود. پوزخند زدم و گفتم:

- نه دیگه کاری ندارم. فقط نمی خوام تو اون جمع باشم.

از شیشه ها نگاهی به سروان انداختم که حالا نقابش دست هیراد بود. اخم کردم و به خودم گفتم، دیگه تموم شد. هر چی امشب زدی کانال هندی تموم شد. تو یک سرگردی و وظیفه داری. دیگه مسخره بازی تمومه. سروان هم می دونسته تو این ماموریت چی انتظارش رو می کشه پس از پس کارای خودش برمیاد. دیگه نمی خوام جریانات امشب تکرار بشه.

***

« دانای کل!»

سرگرد شاهینی با چشمایی که از شدت خوشحالی می درخشیدن، گفت:

- خبر خوبی دارم قربان. کم کم این تیکه های پازل دارن کنار هم چیده می شن.

سرهنگ که به شدت کنجکاو شده بود سریع گفت:

- خبرت چیه؟

سرگرد گفت:

- از طرف سرگرد تیرداد بهمون خبر رسید که محل تحویل دخترا تو مرز دبی خور دبیه. از طرف دیگه دو نفر از اون اشخاصی که تو مرز دستگیر کرده بودیم بالاخره دارن دهن باز می کنن.

سرگرد ساکت شد که نفس بگیره اما سرهنگ مشتاق برای شنیدن ادامه داد:

- بقیه اش؟

سرگرد: یکی از اون اشخاص به نام مرتضی اعتراف کرد که مبداشون خور دبی بوده. صادق رو هم مجبور به اعتراف کردیم. گفتیم که می دونیم از خور دبی اومده و باید بگه برای چه کاری که اعتراف کرد که از اون جا اومده اما یکیشون اصلا راضی به حرف زدن نمی شه. مرتضی خیلی کمکمون می کنه. بین حرفاش دروغم هست اما ...

برق چشماش بیشتر شد و ادمه داد:

- اعتراف کرد گروهی که براش کار می کنن گروهیه به اسم اهریمن آتشین.

سرهنگ تو فکر بود. اهریمن آتشین؟! تا حالا به باندی با این اسم برخورد نکرده بود اما سرگرد رگباری ادامه داد:

- و رمزی که سرگرد کردانی هم پیدا کرده نام همین گروهه. اهریمن آتشین! بچه ها بالاخره موفق شدن مفهومش رو پیدا کنن.

با لبخندی که بر لب داشت ساکت شد و چشماش رو منتظر به سرهنگ دوخت. سرهنگ با لبخندی که نمی تونست هیچ جوره کنترلش کنه گفت:

- این خیلی عالیه. خیلی خیلی! خسته نباشید سرگرد.

سرگرد لبخندی زد و ادامه داد:

- بچه ها دارن فایل های هارد اصلی شرکت برسام رو بررسی می کنن و اما یک چیز دیگه! سرگرد امشب به بچه های مستقر اون جا گزارش داد که یک روزی رو برای بررسی خور دبی و راه های قاچاق مرزیش مشخص کنن. در ضمن مازن هم به زودی دستگیر می شه.

سرهنگ سری تکون داد و گفت:

- درسته! کم کم بو خواهند برد که کاراشون طبق روال همیشه پیش نمی ره. کم کم باید همه چیز رو مشخص کنیم. هر چی اطلاعاتمون بیشتر باشه تیر آخرمون رو هدف دار تر پرتاب خواهیم کرد. از سروان کردانی چه خبر؟

سرگرد سر پایین انداخت و گفت:

- فعلا نتونستیم با ایشون ارتباط برقرار کنیم. به احتمال بسیار بالا گزارش هاشون رو به دست سرگرد می رسونن.

سرهنگ توی فکر رفت. امانت دوستش الان داشت چکار می کرد؟ اگه بلایی سرش می اومد چی؟ هیچ وقت خودش رو به خاطر پیشنهادش نمی بخشید.

بلند شد و در حالی که کتش رو می پوشید، گفت:

- تمام اطلاعات این سه نفر رو می خوایم. هر طور شده باید ازشون اعتراف بگیرید، مخصوصا اونی که لب باز نمی کنه. شاید اطلاعات بهتری داشته باشه. سریع باشید سرگرد! کم کم همه چیز براشون برملا می شه و اون وقته که ما باید آماده ی عملیات باشیم.

« رائیکا / شهرزاد »

صورت هیراد تو فاصله ی چند سانتی متری صورتم بود. ابروهام تو هم گره خورد. خندید و با خودش کشوندم به سمت جمعیت رقصنده. هیچ حسی نداشتم. دیگه حتی اشکم نمی ریختم. من لعنتی اومده بودم اینجا به عنوان یک پلیس نفوذی، نه یک عروسک که بازیچه ی دست اینا بشم.

صداش رو از بغل گوشم شنیدم:

- می دونستی خیلی بیشتر از همه ی اینا تو چشمی؟

با سرش به دخترایی اشاره کرد که یا عریان بودن یا یک تیکه لباس که اونم برای جلب توجه بیشتر بود پوشیده بودن. با نفرت نگاهم رو ازشون گرفتم و با اخم به محمدی خیره شدم. کاش می تونست نفرت رو تو چشمام بخونه. چقدر ازشون متنفر بودم.

پوزخند زد و گفت:

- خود منم حریص شدم که کشف کنم چی زیر این پارچه های لباست قایم کردی.

عوضی کثافت! آشغال رذل! عصبی هلش دادم که با فشاری به کمرم مانع از عقب رفتنمون شد. با پوزخند گفت:

- تقلا نکن خانم کوچولو.

از لحن صداش هم متنفر بودم. از چشمای قیر گونش، از موهای براق و مشکیش و از اون لبخند مسخره متنفر بودم. از وجود منحوس و هرزه اش متنفر بودم.

با پوزخند گفت:

- دوستت نمی خواد بیاد بیرون؟

خدایا سوگند! سوگند چی کشیده بود از دست این هیراد. تمام چیزایی که شنیده بودم تو سرم مثل یک نمایش جولان می دادن. اینکه سوگند چقدر خوشحال بود از این که بعد از اون همه خودنمایی به راه های مختلف بالاخره به چشم استادش اومده و استادش برای تکمیل تحقیقش دعوتش رو تو کافی شاپ قبول کرده. این که دیگه باهاش خشک نبود. این که خوشحال بود که داره شرط رو می بره. این که از حرص خوردن یگانه خون تو بدنش جریان پیدا می کرد. این که بعد از تحویل پروژه استادش بستنی مهمونش کرده. این که بهش گفته بود از رفتارات خوشم میاد. این که کم کم دلبسته ی این صدا می شه. این که دیگه محمدی براش شده بود هیراد. این که دیگه دوری از هیرادش براش غیر ممکن بوده. این که هیرادش می بردش خونه اش. این که می گه تو برای من یک چیز دیگه ای. این که هیرداش می گه برای راضی کردن مامانش باید یک مدت به عنوان پرستار مامانش بهش نزدیک بشه. به هر حال اونا بچه ی بالا بودن و سوگند بچه ی پایین. این که ساده لوحانه قبول می کنه و عاق پدرش و نفرین مادرش رو به جون می خره و این که وقتی می فهمه که همه اش تله بوده دقیقا همون وقتیه که من رو تو اون کافی شاپ می بینه و کارش رو با من شروع می کنه. این که هیچ وقت نمی تونست هیراد رو ببخشه. این که می خواست هر جور شده انتقام بگیره. این که باعث شده بود سامیار تو اون خونه ی لعنتی پریسان چند بار قصد تجاوز به سوگند رو پیدا کنه. خدایا سوگند چی کشیده بود؟ اون حتی نمی دونست خودش هم فروخته می شه. اون فقط فکر می کرد قراره هیراد رو تو این سفر همراهی کنه.

زمزمه کردم:

- همتون آشغالید.

خندید و گفت:

- باشه، ما آشغال. تو دلبری کن همین طوری.

تو یک حرکت از کمر بلندم کرد و دور خودش چرخوندتم. فرصت نکردم خیره نگاهش کنم و یک چیزی بهش بگم چون نگاهم میخ یک جفت چشم سبز آبی شده بود.

هم زمان که نگاهم رو از نگاش گرفتم به طرف پله ها رفت. سرم رو چرخوندم سمت هیراد و تو بغلش تقلا کردم که از دست اون حصار های محکم راحت بشم اما در یک حرکت نقابم رو از صورتم برداشت و نگاه های کنجکاو و کنکاش گر خیلی ها رو به دیدن صورت پشت نقاب من دعوت کرد.

با اعصابی داغون یکم از زور رائیکا رو استفاده کردم و شر دستاش رو از دور شونه هام باز کردم. یکمی ازش فاصله گرفتم و گفتم:

- عوضی پست فطرت!

عصبی از پیست رقص خارج شدم. مردی که به سمتم می اومد رو با شدت با دستم پس زدم و پشت پیشخوان بار قرار گرفتم. سرو شراب هم یکی از کارام بود که الان بیشتر از همه بهش نیاز داشتم. نیاز به آرامش یک کار بدون مردهای هرزه اما با دیدن کسایی که بیشتر از اینکه منتظر سفارششون بودن به هیکل من چشم دوخته بودن تمام فکرام رو به دست آب دادم.

معصومه با بیکینی بادمجونیش بغل دستم مشغول سرو شراب بود. چه راحت خودش رو با شرایط وفق داده بود. راحت بود براش یا داشت تظاهر می کرد؟!

آروم رفتم کنارش و گفتم:

- چی شد که کارت به این گروه کشیده شد؟

برگشت سمتم و نگاهم کرد. پوزخندی زد و گفت:

- حماقت ... بی پولی ... کار نداشتن ... خدمتکار خونه ی هیراد شدم، بعدش هم خریت کردم و قبول کردم که نقش بازی کنم تا شر دختر خالش از سرش باز بشه. ننه اش هم زد و زرت اخراجم کرد. گفت نوکرتم، چاکرتم بیا شرکت خودم. منشیش شدم و بعدش گفت برو خودت رو برای یک سفر خارج کشور برای یک هفته دیگه آماده کن.

با عصبانیت شراب رو تو گیلاسی که جلوی روش گرفته بودن ریخت و گفت:

- الانم اومدیم سفر دو نفره ی رویاییمون.

از کلم داشت بخار بلند می شد. این جا چه خبر بود؟ این تمام کاراییه که من کردم. وایسا ببینم جریان چیه؟ پس اون همه حرف های فردین و هیراد در رابطه با من چی بود؟ همه اش بازی؟ وایــــی نه! یعنی همه ی دخترا این طوری وارد گروهشون می شن؟

پس این ملیکا دختر خاله اش هم حتما یک دستی تو ماجرا داره. چقدر سوال! چقدر کار داشتم. از بقیه ی دخترا هم باید می پرسیدم. وای خدا چقدر کار داشتم.

صدای کف حاضرین باعث شد حواسم به سمت سِن کشیده بشه. در باز شد و سوگند رو دیدم ولی ای کاش هیچ وقت اون صحنه رو نمی دیدم. ای کاش چشمم به سوگند نمی افتاد. ای کاش اون همه نگاه خریدارانه ی کثیف رو روی بدن عریان و براق سوگند نمی دیدم. سریع سرم رو انداختم پایین و با تمام توانم گیلاس رو تو دستم فشار دادم. خدایا نه! وای خدا! تمام دستم داغ شده بود و می سوخت.

با صدای جیغ معصومه به خودم اومدم:

- وای دختر دستت رو چکار کردی؟ 

دست معصومه رو پس زدم و گفتم:

- دست نزن! خوبم.

معصومه مصرانه دستم رو گرفت و گفت:

- چی چی رو خوبم؟ نیاز به بخیه پیدا نکنه باید شکر کنی.

سرم رو آوردم بالا و دوباره سوگند رو نگاه کردم. معصومه هنوزم داشت غر می زد اما من فقط به یک چیز خیره شده بودم. چشمای سوگند کدر شده بود. دیگه برق نمی زد، دیگه روح نداشت.

داشتم کشیده می شدم اما نگاهم هنوز به سوگندی بود که تو بغل یکی از اون مردهای نامرد کفتار صفت داشت ...

سرم رو انداختم پایین. داشتم خفه می شدم. نفسم گرفته بود. حتی نمی تونستم فکر کنم. از شدت شرم دلم می خواست زمین ترک برداره و منو ببلعه، یا آب بشم و برم زمین. پشت گوشام داغ شده بود و زیر لبم عرق کرده بود. قلبم مثل دمام به سینه ام می کوبید.

با صدای جیغ نگار سرم رو بی روح چرخوندم سمتش.

نگار: چی کار کردی با خودت دختره ی روانی؟ بیا ببینم.

دستم رو کشوند و دوباره از اون در منحوس ردم کرد و برد تو همون اتاقی که بودم.

نگار همین جور داشت دور خودش می چرخید و من فکرم قفل شده بود به صحنه ای که دیده بودم. فکرایی که داشت مخم رو سوراخ می کرد. امشب این دخترا کجا می رفتن؟ مگه فقط من دخترم و خانواده دارم؟ مگه فقط من دل دارم؟ من که دلم قرصه. می دونستم خریدارِ من یا سرگرده یا یکی از نیروهایی که به عنوان خریدار وارد پارتی های بعدی می شه اما پس اونا چی؟ وظیفه ام چی؟ چرا هیچ کاری نمی تونستم براشون بکنم که امشب مهمون یکی از اون خونه های جهنمی نشن؟

به ساعت نگاه کردم. طبق برنامَشون چهل دقیقه دیگه قرار داد دخترا بسته می شد با خریداراشون.

خریدار؟ خرید یک انسان! یک دختر! یک دختر ... یک دختر ... لعنت به همتون. دستم تو دست یک زن قرار گرفت و مشغول پانسمان کردنش شد. تو فکرام غرق بودم.

سوگند به خاطر خواهرش این وضعیت رو داره. هیراد ازت متنفرم! قسم می خورم انتقام تمامی این دخترا رو ازت بگیرم. هیراد قسم می خورم اگه سوگند نتونست انتقام خودش و خواهرش رو ازت بگیره من ازت می گیرم. چقدر یک انسان می تونست کثیف باشه؟ چقدر پست باشه که یک دختر رو تهدید کنه که اگه با من به این سفر نیای آبروی خواهرت رو می برم؟ سوگند تهدید شده بود. به خاطر این که خواهر بی گناهش همیشه یک دختر بمونه داشت دختری خودش رو می فروخت. داشت خودش رو تو این آتیش می سوزوند و نمی تونست دم بزنه.

در با صدای بدی باز شد و فردین با اخم وارد شد و داد زد:

- خوب گوش بده دختر خانم! این مسخره بازی ها رو تموم می کنی. کافیه! بشنوم یک خراش کوچولو رو بدنت افتاده از به دنیا اومدنت پشیمونت می کنم. این دو روزم مثل آدم رفتار کن و وحشی بازی درنیار تا عــــــــذرت تموم بشه و من قیمتت رو ببرم بالا و ردت کنم. بعدش برو هر غلطی می خوای بکنی بکن.

عذر رو کشیده و با لحن مسخره گفت. می خواست منو بشکنه. می خواست با حرفاش خردم کنه.

پوزخند زدم و چیزی نگفتم که جری تر داد زد:

- مفهومه؟

سکوتم رو که دید با پوزخند و مسخرگی گفت:

- الانم بلند شو. ننه من غریبم بازی هات برای ما خریدار نداره اما اون بیرون خیلی می ارزه.

بعدشم رو به نگار داد زد:

- این خیلی بهش خوش گذشته. همون لباس قبلیه رو بهش می دید بپوشه.

خندید و چرخید سمتم. نگار عصبی گفت:

- بلند شو دختره ی دست و پا چلفتی!

با نفرت بهش خیره شدم. نمی خواستم باور کنم که با اون لباس مجبورم کنن برم بیرون. من نمی خواستم با اون لباس بدنم رو به اون چشم های درنده و لجن بیرون از این در هدیه کنم.

داد زدم:

- من اون لباس ها رو نمی پوشم.

فردین ایستاد و همین طور که پشتش به من بود گفت:

- نشنیدم. چیزی گفتی؟

داد زدم:

- من اون تیکه پارچه رو نمی پوشم لعنتی.

چرخید و همین طور که قدم قدم به طرفم می اومد با لبخند کریهش گفت:

- تنت می خواره؟ نه؟ خب این چه کاریه؟ بگو بگم یکی از اون بیرون بیاد با ملایمت برات بخارونتش. آخه می دونی؟! من ملایمت تو کارم نیست.

قدم قدم عقب تر می رفتم. نمی خواستم بپوشمش. نمی خواستم راحت قبول کنم که با اون لباس ها برم بیرون. اون بار راحت پوشیدمش چون هنوز ندیده بودم که نگاه هاشون تا چه حدی چرکه اما حالا دیگه نمی خواستم. زمزمه مانند گفتم:

- نمی پوشمش ... نمی پوشمش ... من با همین لباس هام میام بیرون.

خوردم به دیوار. خواستم راهم رو کج کنم که فردین با یک قدم بلند بهم رسید و دستم رو از آرنج گرفت و چسبوندم به دیوار. نفسم بریده بریده شده بود. داشتم با دم شیر بازی می کردم.

فردین داد زد:

- نگار لباس رو بذار روی تخت و برو بیرون.

لرزیدم. ترسیده بودم ... از این حیوون صفت ها بدجور ترسیده بودم.

خیره شد تو چشمام و گفت:

- که نمی خوای بپوشیش؟ نه؟!

سرم رو به چپ و راست تکون دادم. نگاهم کشیده شد سمت دستش که داشت بالا می اومد.

داد زدم:

- زدی، نزدی ها. دست به من نمی زنی.

پوزخند کریهی زد. یخ زده بودم. بدنم یخ زده بود اما از درون داشتم می سوختم.

یک دفعه دستش زیر بغلم قرار گرفت و دکلته ی لباس رو تو چنگاش اسیر کرد و ...

از ته دلم جیـــــــــــــــــــغ زدم و چشمام رو بستم و دستام رو جلوی بدنم چلیپا کردم.

- عوضی روانی! ازت متنفرم. برو گمشــــــــــــــو ... آشغال!

داشتم می مردم. اشکام دوباره راه خودشون رو باز کرده بودن. بدنش رو چسبوند به بدنم. نفسم بالا نمی اومد. با تمام توانم هلش دادم اما تکون نمی خورد. دستام رو مشت کردم و به کتفش کوبیدم:

- ولم کن کثـــــــــــــافت! ولـــــــــــــــــــم کن.

کرواتش رو شل کرد و گفت:

- گرم شده! نه؟

اشکام با شدت پایین می ریخت. خدایا کجایی؟ چرا صدام رو نمی شنوی؟

کراواتش رو از گردنش بیرون کشید و با یک دست شروع کرد به باز کردن دکمه هاش. هر چی داد می زدم اثر نداشت. ضربه هام بی اثر بودن. با یک دست بدنم رو پوشونده بودم و با دست دیگه ام تو یک حرکت دستش رو گرفتم و خواستم بپیچونم که حرفه ای تر از من جلوی دستم رو گرفت و پیراهنش که حالا دکمه هاش کامل باز شده بودن رو با یک دست از تنش درآورد.

-نـــــــــــه! نکن. به من دست نزن آشغال روانی! نکن ... می پوشمش. خودم می پوشمش. برو بیرون! برو گمشــــــــــو!

با خنده گفت:

- نه دیگه خانم گل! حیفه! ما که تا این جاش رو پیش رفتیم. می خوام تنت رو برات بخارونم.

هق هق راه نفسم رو بسته بود.

- تو رو خدا ولم کن! خواهش می کنم.

دستم رو به شدت کشید و پرتم کرد روی تخت. داشتم می مردم. نه نه! خدایا کمکم کن. خدایــــــــــا!

به شدت خودش رو روی بدنم انداخت. سنگینیش نفسم رو حبس کرد و به سرفه افتادم.

میون سرفه هام با چشم اشکی گفتم:

- ولم کن حیوون! ولــــــــــــم کن. خـــــــــــدا!

نمی شنید. حتی خدا هم صدام رو نمی شنید. هیچ کسی صدام رو نمی شنید. زیپ کناری لباس باز شد. جریان هوای خنک به پوستم خورد. با آخرین توانم گفتم:

- خودم می پوشمش. خواهش می کنم.

اما کر شده بود. وقتی خدا صدای منو نمی شنید از این حیوون چه انتظاری بود؟

لب های وحشیش هجوم آورد به گردنم. میون هق هق گفتم:

- نکن عوضی حیوون! هه ... بس ک... هه ... هه ... کن!

پوست گردنم داشت می سوخت. چشمام داشت می سوخت بدنم تو این جهنمی که توش دست و پا می زدم داشت می سوخت. تمامی دیوار نفوذ ناپذیر وجودم داشت می سوخت. رائیکا داشت می سوخت.

نمی دونم چقدر گذشت، چقدر جیغ زدم، چقدر دست و پا زدم که شر لب هاش از پوست گردن و کتفم کم شد و بلند شد و با پشت دستش لب هاش رو پاک کرد. تا بلند شد روی تخت چرخیدم. هنوزم می خواستم با چنگ و دندون از همه چیز محافظت کنم.

صدای منحوسش گفت:

- فکر کنم حالا دیگه بپوشیش تا مجبور نشدم کل لباسات رو خودم برات دربیارم. می پوشی مگه نه؟

سردی پارچه ی لباس رو روی پوست کمرم حس کردم و با هق هق گفتم:

- از ... ت ... مت ... ن ... فر ... م.

صدای خنده و بعدش هم کوبیدن در و هق هق من تو اون سکوت شیطانی اتاق.

« دانین / ارسیما »

به ساعتم نگاه کردم. ده دقیقه به یک! الان دیگه باید پیداش می شد. خوبیش این بود که حداقل از بابت سروان کردانی و فروختنش خیالم راحت بود. خریدارش همکارمون بود. اصلا خودش کجا بود؟

سر چرخوندم تا شاید پیداش کنم اما نبود. یک دفعه چشمم خورد به هیراد که با یک پوزخند به صحنه ی زننده ی روی سِن خیره شده بود و تو فکر بود. واقعا ازش متنفر بودم. با این که هنوزم مغزم پر از علامت سوال بود اما مطمئن شده بودم که هیراد هم یکی از واسطه های ورود دخترا به این گروهه.

نگاهم از چهره اش برداشتم. حیف این صورت که ماسک وجود لجن زارش شده بود. پس چرا فردین نمی اومد؟ ساعت یک و ربع مراسم فروش بود. پس چرا نمیاد؟

از جام بلند شدم که برم دنبالش که از در بیرون اومد. رفتم طرفش و گفتم:

- چی شد؟ چکارت داشتن؟

معمولی گفت:

- هیچی دم یکی رو قیچی کردم. خیلی پررو شده بود.

با کنجکاوی گفتم:

- دم کی؟

زدم کنار و گفت:

- خیلی کار داریم. الان خریدارا سر می رسن.

بازم جواب نداد. نمی خواست جواب بده. یعنی دم کی رو قیچی کرده بود؟ چرا سروان نبود؟ امیدوار بودم فکرایی که تو ذهنمه همشون اشتباه باشه و فردین با سروان برخورد نکرده باشه.

گفتم:

- مگه این جا نیستن که می گی سر می رسن؟

فردین بی تفاوت گفت:

- چرا بیشترشون هستن اما یکیشون فقط موقع بستن قرارداد میاد.

با پوزخند ادمه داد:

- خودش بار داره اما خریدش از ماست.

گفتم:

- خب تعداد دخترا که کمتر از خریداراست.

فردین: جالبیِ کار این جاست دیگه. سرشون دعوا می شه قیمت می ره بالا و ما این طوری سود می کنیم.

زد زیر خنده و منم با خنده ی اجباری همراهیش کردم. نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

- یک ربع دیگه مونده!

سری تکون دادم و گفتم:

- آره.

در بار باز شد. نگاه من و فردین همزمان به طرف در رفت. به مردی که از در وارد شد خیره شدیم. من به همکارم و فردین به شخصی که نمی شناخت. فردین با اخم گفت:

- اون دیگه کیه؟

شونه ای بالا انداختم و گفتم:

- نمی دونم.

فردین رفت سمتش و منم دنبالش رفتم. وقتی که نزدیکش شدیم فردین گفت:

- من أنت؟ (شما؟)

برام جالب بود عربی حرف زدن فردین.

گفت:

- اسحاق فلاح! صاحب بار المشرق. ( اسحاق فلاح! مالک کافه بار مشرق.)

فردین ابروش رو انداخت بالا و گفت:

- المشرق؟

مرد سری تکون داد و گفت:

- سمعت أنك بائع جيد. ( شنیدم فروشنده ی خوبی هستید.)

ادامه داد:

- أنا أفضل المشتري! ( من خریدار بهتری هستم.)

ابروهاش رو انداخت بالا و گفت:

- ولكن أنا أبحث عن أفضل. ( اما دنبال بهترین هام.)

لبخند زد و گفت:

- هل أنت بائع؟ هل لديك مبيعات جيدة؟ ( فروشنده هستی؟ فروشی خوب داری؟)

فردین گفت:

- ذلك يعتمد على المال. ( بستگی به پولت داره!)

مرد لبخند زد و کاملا وارد بار شد و به طرف یکی از میز های خالی بار رفت. من که مثلا گیج شده بودم گفتم:

- کی بود؟ ترجمه می کنی؟

فردین خندید و گفت:

- مشتری جدیده. شانس باهامون یاره.

خندید و به سمت میز اون مرد رفت. منم پشت سرش حرکت کردم و هم زمان به ساعتم نگاه کردم. یک و هشت دقیقه بود.

صدای دست زدن دوباره باعث شد به سمت سِن برگردم اما از چیزی که دیدم یک لحظه سنکُب کردم.

هنگ کردم. این چه اوضاعیه؟ سروان چ ... چرا با این لباس؟

اخم هام نا خودآگاه تو هم رفت. سریع به طرف فردین برگشتم. نامرد پست فطرت!

با پوزخند یک نگاه به سروان و یک نگاه به من انداخت. چطور تونسته بود؟ این بود کاری که در حق برادرش نکرده بود و می خواست در حق من بکنه؟ این بود قولش؟ اینه حرفش؟ مگه از یک خلافکار باید انتظار داشت؟ یک روز جبران می کنم فردین.

سعی کردم به روی خودم نیارم. به روی خودم نیارم که کلافه شدم. مگه کلافه شدم؟ نه اصلا! کلافه چیه؟ سروان بین دخترای دیگه ی این جا با اون وضع اسف بارشون واقعا عالی بود.

دستام از عصبانیت می لرزیدن. گردنم مثل همیشه داغ کرده بود. عصبانیت که دیگه شاخ و دم نداشت. فردین اومد نزدیکم. نمی خواستم جلو چشمم باشه. قول نمی دادم که همین طوری از کنارش بگذرم.

خواست حرفی بزنه که گفتم:

- ساکت باش فردین! نمی خوام چیزی بشنوم. فهمیدم دم کی رو قیچی کردی.

فردین دستی رو شونه ام گذاشت و گفت:

- من نمی تونم از کارم بگذرم ارسیما. هر چیزی که به نفع کارم باشه انجامش می دم.

- خوبه! انجام بده. انجام بده که دیگه آخرای وظیفه شناسیته. انجام بده!

خیره شدم به سروانی که مجبور بود لوندی کنه. مجبورش کرده بودن... مجبور بود. چقدر خیره شدم نمی دونم، چقدر عصبی بودم نمی دونم، چقدر قدرت مشتام رو برای این که روی صورت یکی نشینه سرکوب کرده بودم، نمی دونم. نمی دونم چقدر طول کشید تا این دقیقه شمار لعنتی اومد رو سه و فردین گفت:

- بزن بریم.

باهاش حرکت کردم و آروم گفتم:

- می فروشیش نه؟

فردین سر تکون داد. پوزخند زدم و گفتم:

- پس چرا الکی حرف زدی؟

فردین گفت:

- کله ام داغ بود اما الان نیست.

رسیدیم نزدیک میز که گفت:

- باید بازار گرمی کنیم.

پوزخند زدم و کنارش روی مبل سه نفره ای که نشسته بود نشستم. دور تا دورمون رو آدم گرفته بود. حیف اسم آدم رو این حیوون ها.

فردین با مدارکش ور می رفت و منتظر بود. یک دفعه صدای تفضل تفضل (بفرما بفرما) توجه هممون رو جلب کرد.

مردایی که دور مبل ها ایستاده بودن کنار رفتن و یک مرد با هیکل فوق العاده بزرگ همراه با دو تا بادیگارد به سمت ما اومدن.

فردین بلند شد. به تبعیت ازش ایستادم. مرد بدون هیچ حرفی نشست. فردینم نشست. غیر از اون مرد تازه وارد همکار من و سه تا مرد دیگه هم روی مبل ها نشسته بودن.

مرد تازه وارد که هنوز اسمش رو هم نمی دونستم گفت:

- سمعت من الشباب عن الفتیات. ارید افضل! فتاة مع العيون الخضراء! عنیده! ( از بچه ها درباره ی دختر ها شنیدم. من بهترین رو می خوام. دختری با چشم های سبز ... رام نشدنی! )

یک لحظه داغ کردم. ســـــــــــروان؟ نه! نه نه! این جا دختر چشم سبز زیاد بود اما رام نشدنی؟

مرد لبخندی زد و گفت:

- سعر له؟ ( قیمتش؟ )

دوست داشتم لهش کنم. مردک عوضی هوس باز کثافت!

یک دفعه صدای همکارمون بلند شد:

- کنت تقصد ... ( اگه منظورت اینه... )

با دست به سروان اشاره کرد که پشت پیشخوان بار در حال حرف زدن با یکی از دخترا بود.

اخم های مرد تو هم رفت و منتظر شد. اسحاق ادامه داد:

- انا اریدها. (منم می خوامش.)

مرد عصبی داد زد:

- كيف تجرؤ؟ انا عادل حسن! ( چطور جرات می کنی؟ من عادل حسنم. )

اسحاق پوزخندی زد و گفت:

- انا اسحاق فلاح. ( منم اسحاق فلاحم.)

عادل عصبی گفت:

- کم کنت تنفق؟ ( چقدر خرج می کنی؟)

اسحاق ریلکس تر گفت:

- فوقکم( بالاتر از تو!)

عادل: عشرين ألف دینار! ( بیست هزار دینار که معادل شصت میلیون تومانه.)

اسحاق: ثلاثة و عشرون الف! ( بیست و سه هزار دینار یعنی معادل هفتاد میلیون تومان.)

عادل پوزخندی زد و گفت:

- ثلاثين ألف! ( سی هزار دینار یعنی نود میلیون تومان.)

بدجور استرس داشتم. بیست میلیون اضافه کرده بود. معلوم بود کله اش باد داره.

به فردین خیره شدم که با لبخند داشت این صحنه رو نگاه می کرد. بله! معلومه باید بخندی. خدا لعنتت کنه!

اسحاق ابرویی بالا انداخت و گفت:

- أربعون ألف!( چهل هزار دینار یعنی صد و بیست میلیون تومان.)

عادل به وضوح شوکه شد. لبخند به لبم اومد اما برگشتن سریعش به همون حالت ریلکسش و اعلام رقمش کلا لبخند زدن رو از یادم برد.

عادل: خمسين ألف! ( پنجاه هزار دینار و صد و پنجاه میلیون تومان.)

زمزمه ها بلند شد. هر کس یک چیزی می گفت. قیمت همین طوری داشت بالا می رفت.

اسحاق سریع جواب داد:

- سبعون ألف! ( هفتاد هزار دینار یعن دویست و ده میلیون تومان.)

اوهو! یک دفعه هفتاد میلیون تومن افزایش؟ این خیلی عالی بود، خیلی! اخم های به شدت توی هم عادل نشونه ی خوبی بود. خیلی خوب بود.

عادل: تسعين ألف! ( نود هزار دینار یعنی دویست و هفتاد میلیون تومان!)

عوضی پست فطرت!

اسحاق: تسعين ألف!( نود هزار دینار یعنی دویست و هفتاد میلیون تومان. )

عادل از این که اسحاق همون رقم خودش رو اعلام کرد چشماش برق زد و بدون مکث ضربه ی محکم و قطعیش رو زد:

- مائة ألف! ( صد هزار دینار یعنی سیصد میلیون تومان.)

همهمه به شدت بالا رفت. لبخند فردین نشون از این می داد که از این مزایده راضیه. چرا نباشه؟

اسحاق: مائة ألف! ( صد هزار دینار معادل سیصد میلیون تومان.)

لحظات به شدت پر استرسی بود. عادل هم ساکت تو فکر فرو رفته بود. حتی صدای آهنگ هم قطع شده بود و همه ی توجه ها به میز فروش بود.

فردین که سکوت عادل رو دید رو به من گفت:

- نباید عادل رو از دست بدم. اگه شهرزاد رو بدم به اسحاق که مشتری جدیدمه عادل رو از دست می دم. فکر نکنم عادل بیشتر از این قیمت بده.

پنج دقیقه ی دیگه هم گذشت و عادل هیچ چیزی نگفت. برای همین فردین گفت:

- مطابقتها أدناه! هذه الفتاة هو الفائز بدفع مائة ألف دينار. (مسابقه می ذاریم. فرد برنده با پرداخت صد هزار دینار صاحب این دختر می شه.)

یک دفعه استرس گرفتم. مسابقه خوب نبود ... اصلا خوب نبود. اینا متقلب های خوبی بودن.

رو به فردین گفتم:

- چکار می کنی؟ تو نمی تونی اون رو بفروشی. چرا نمی فهمی؟

فردین رو به من آروم گفت:

- دو روز دیگه که می تونم. هر چند همین الانشم می تونم.

دیگه نمی تونستم خودم رو کنترل کنم. دیگه داشتم می جوشیدم. از لای دندون های به هم ساییده شدم گفتم:

- خیلی پستی فردین!

خندید و سر چرخوند سمت اسحاق و عادل و گفت:

- حافة أو الجملة؟ ( ریم یا حکم؟)

چشمای عادل برق زد. بله چرا که نه؟ تقلبی براشون مثل آب خوردن راحت بود. از استرس داشتم خفه می شدم. اگه سروان دست این عادل می افتاد کارمون خیلی سخت می شد. نمی تونستیم فقط روی یک چیز تمرکز کنیم. نه نه! اصلا سروان نباید دست این کفتار بیفته. نباید!

صدای اسحاق همهمه رو قطع کرد:

- مائة و عشرين ألف! ( صد و بیست هزار دینار معادل سیصد و شصت میلیون تومان.)

چشمام از تعجب گرد شد. سکوت کل محیط رو فرا گرفته بود. چشمای عادل از عصبانیت قرمز شده بود و اخم های به شدت درهمش نشون از شدت خشمش می داد.

سعی کردم خودم رو کنترل کنم تا لبخند نزنم. آفرین اسحاق! خوبه، خیلی خوبه.

فردین با ابروهای بالا پریده و لبخند نگاهش رو بین اسحاق و عادل می چرخوند.

اسحاق ریلکس با انگشتر توی دستش بازی می کرد و عادل از شدت خشم در حال انفجار بود. مطمئن بودم که فردین هیچ جوره حاضر نیست این لقمه ی چرب و نرم رو ول کنه.

چند دقیقه ای به سکوت گذشت. همه به شدت کنجکاو شده بودیم که نتیجه ی این مزایده ی لعنتی چی می شه.

شاید پنج دقیقه گذشته بود که فردین گفت:

- ماذا تقول عادل؟

عادل زیر چشمی به اسحاق نگاه کرد و از لای دندون های به هم ساییده شده اش گفت:

- سخيف نذل! ( لعنتی حرومزاده!)

چشم هام از شدت شادی برق زد. این عالی بود. آفرین اسحاق ... آفرین! اسحاق اما ریلکس تر از قبل پوزخند زد و بلند شد و رو به فردین گفت:

- تکون سعیدا! ( مبارک باشه!)

فردین بلند شد و به اسحاق لبخند زد و رو به عادل گفت:

- لا داعي للذعر! جيدا مرة أخرى. ( عصبی نشو! بازم هست.)

عادل عصبی به عصاش چنگ زد و با نفرت به اسحاق نگاه کرد. من اما مونده بودم با این خوشحالیم چطوری نقش آدم های غمگین رو دربیارم؟! سروان داشت از دست این حیوون ها آزاد می شد اما ... اما سروان.

رفتم طرف فردین و دست گذاشتم رو شونه اش و گفت:

- با من بیا.

یکمی اون ورتر از جمعیت ایستادم و با لحنی که با تمام توانم سعی می کردم خشم و ناراحتی توش مشخص باشه، گفتم:

- شهرزاد رو نمی تونی بفروشی فعلا.

فردین با خنده ای که مطمئنا ناشی از این سود عالیش بود دستی گذاشت رو شونه ام و گفت:

- بهش می گم چون برای من بد نیست. تبلیغ دخترایی می شه که با خودم میارم اما اگه قبول نکرد دیگه مشکل خود شهرزاده.

اخم هام واقعی بود. دیگه به بازیگری نیاز نبود. با نفس هایی که از بینیم بیرون می اومد، گفتم:

- واقعا برادری رو در حقم تموم کردی.

پوزخند صدا داری زد و گفت:

- من برادری رو در حق برادرم هم تموم نکردم تو که دیگه جای خود داری.

و چرخید و رفت. واقعا آدم پستی بود. خیلی خیلی کثیف تر از هر چی که فکر می کردم.

رفتم طرف جمعیت و به ادامه ی برنامه ی فروش بقیه ی دخترا نگاه کردم. همه راضی از خریدشون داشتن با هم دیگه بحث می کردن. انقدر سر درد گرفته بودم که حد نداشت. دیدن انتظارشون برای تحویل گرفتن خریداشون بیشتر عصبیم می کرد.

دنبال فردین گشتم و کنار اسحاق پیداش کردم. صداشون به گوشم نمی رسید فقط داشتم سر تکون دادن های فردین و تکون خوردن لب های اسحاق رو می دیدم.

بعد از چند دقیقه فردین اومد سمتم و گفت:

- پس فردا میاد دنبالش.

با پوزخند گفت:

- با شرط و شروط!

ابروهام بالا رفت. خوبه! کارش رو خوب بلده. شرط و شروط؟

فردین ادامه داد:

- گفته نباید برای مردای مجلس لوندی کنه چون مال خودشه.

لبخندم رو پوزخند کردم و گفتم:

- چه غیرتی!

این خیلی عالی بود. واقعا دمت گرم اسحاق!

« رائیکا / شهرزاد »

هق هق هاشون هنوزم تو سرم می پیچید. اشک هاشون رو هنوزم می تونستم به واضحی همون لحظه حس کنم. صدای جیغ هاشون و خدا خدا کردناشون هنوزم تو ذهنم بود.

تو ذهنی که الان نسبتا جواب سوالاش رو پیدا کرده بود. دیگه می دونستم هیراد یا به عنوان اقامت دایم با قیمت کمتر اما به طور غیر قانونی ردشون کرده از مرز یا این که به عنوان همراه خودش یا با وعده ی پول بیشتر به عوض مدل شدنشون به این سفر همراهشون کرده.

خدایا چرا نشنیدی؟ چرا ندیدی؟ چرا گریه های دخترا اثر نداشت؟ خدایا الان تو بغل کدوم حیوونی بودن؟ الان چه حالی داشتن؟

به کمر دراز کشیدم و به سقف تاریک اتاق خیره شدم. الان سوگند داشت چی می کشید؟ سوگند گریه نکرده بود، جیغ نزده بود، حرف هم نزده بود. چشمای قشنگش کدر و بی روح شده بود. سوگند شبیه مرده های متحرک شده بود. لعنت بهت هیراد! خدا لعنتت کنه.

تو جام غلت خوردم. سرم داشت می ترکید. خواب به چشمام نمی اومد. صدای هیراد بازم پیچید تو گوشم. وقتی که داشت با سرگرد حرف می زد و گوش های کنجکاو و تیز من شنیده بود:

- فکر کردی من به یک خدمتکار دل می بندم؟ واقعا که! نیازی نیست بهت بگم اما دلم می خواد بدونی. می دونی چیه؟ وقتی کسی که دوست داشتم بهم نرسید می خوام هیچ عاشقی به معشوقش نرسه. دیگی که واسه من نجوشه می خوام سر سگ توش بجوشه.

سرم رو تو دستام گرفتم و با تمام توانم فشار دادم. صدای نگار بلند شد:

- انقدر تو جات تکون نخور. کپه ات رو بذار تا یک دقیقه راحت بخوابیم. اه!

برو بابایی حواله اش کردم و بیشتر زیر پتو رفتم. کلنجار فایده نداشت. فکر دخترا از سرم بیرون نمی رفت.

***

« دانین / ارسیما »

صبح شده بود. باورم نمی شد بالاخره اون شب شوم تموم شده بود. فردین تماسش رو قطع کرد و رو به من گفت:

- پریسان بود! امشب من بار نیستم. به جای من حواست به اوضاع باشه. بچه ها هم هستن.

حدس می زدم شاید یک قرار ملاقاتی باشه با قطب. برای همین سریع گفتم:

- اوهوم! باشه. فردین ورزش رزمی چی بلدی؟

خندید و گفت:

- برای چی می پرسی؟ بیشتر از تو بلدم داداش.

منم سریع بل گرفتم و گفتم:

- منو دست کم گرفتی؟! کمربند مشکی تکواندو دارم.

فردین: کمربند و رنگش رو ول کن. چقدر بارته؟

منم برای این که تحریکش کنم گفتم:

- حاضرم باهات مسابقه بذارم.

خندیدو گفت:

- اوهو! برو بچه برو. این حرفا بهت نمیاد.

گفتم:

- الان هنوز ساعت هفته. می ریم یکی از پارک ها و مبارزه می کنیم. ورزش هم کردیم اول صبحی.

فردین سری تکون داد و گفت:

- شرافتیه نه؟ پاشو بریم.

عالی بود ... عالی عالی!

بعد از نرمش گفتم:

- برای شکست آماده ای یا نه؟

فردین گفت:

- آخه چرا قپی میای بچه؟

با اعتماد به نفس کامل گفتم:

- همین بچه شکستت می ده.

سرش رو برد بالا و گفت:

- نه خوبه! خوشم اومد اما می ترسم بعد از مسابقه افسردگی بگیری ها.

لبخندی زدم که یعنی خواهیم دید. نقشه ها داشتم.

ابرو بالا انداخت و گفت:

- عاشقی کشک و دوغ بود دیگه. آره؟ می بینم حالت خوبه.

این بار پوزخند زدم و گفتم:

- وقتی که نشد نشده دیگه. مثل خیلی چیزایی که دلم می خواست باشه اما نشده. قرار نیست خودم رو بکشم که!

فردین سری تکون داد و گفت:

- خوبه! من آماده ام.

گارد گرفتم.

من: شــــــــــــی جاک! (شروع کن! اصطلاحی در تکواندو.)

فردین با یک دولیوی حرفه ای که کار هر کسی نبود شروع کرد که با یک کیک ون (کناره گیری) ردش کردم.

آماده شدم و سریع دولیو چاگی ( لگد دورانی) مهمون پهلوهاش کردم.

لبخند زدم و ابرو انداختم بالا که لبخند زد و انگار تازه فهمید جدیم سریع دو بال دانگ سانگ ( لگد دوبل ) زد. ضرب دستش خوب بود. خوب که نه! بی نظیر بود ... پر از قدرت اما هدف من پهلو و شکم نبود. من با سرش کار داشتم.

چند تا دی هوریو چاگی ( لگد شلاقی چرخشی) زدم که یا ردشون کرد یا دقیق خورد به هدف. عرق از سر و صورتم می بارید. لباس ورزشی فردینم به بدنش چسبیده بود.

فن کودوپ چاگی ( لگد های پی در پی با یک پا ) رو اجرا کرد که دفاع با ساق پا رو اجرا کردم و پای جلوم رو به عقب حرکت دادم. ( بال باکو)بعد با پای چپ ضربه ی نریو چاگی رو اجرا کردم. نامردی نکرد و سریع به دیافراگم یک ضربه ی یوپ چاگی وارد کرد.

به نفس نفس افتاده بودیم. ضرب دست دو تامون واقعا خوردنی بود.

سریع از خستگی نسبیش استفاده کردم و با یک momdorio banda فوق العاده به سرش پرتش کردم زمین. خوبه! عالی بود. می دونستم بدون این که ضربه ای به گردنش بخوره که خطا محسوب بشه به گردنش فشار وارد می شه.

رفتم بالا سرش و یک زانوم رو زدم رو چمن ها و با خنده گفتم:

- بلند شو داداش! بلند شو که اصلا من سوسک شدم.

با یک حرکت بلند شد و یک پس گردنی حواله ام کرد و گفت:

- درد!

بعد دستش رو به گردنش گرفت و گفت:

- آخ!

قهقهه زدم. به هدفم نزدیک شده بودم.

تو ماشین که نشستیم گفتم:

- خوبی؟

فردین: یکمی گردنم درد می کنه.

گفتم:

- درمانش رو بلدم. خودم زیاد از این ضربه ها خوردم.

خندیدم و اونم خندید و گفت:

- رو که رو نیست! بچه پررو! تلافیش رو سرت در میارم.

هیچی نگفتم و ماشین رو روشن کردم. دم یک داروخونه ایستادم که فردین گفت:

- کجا؟

کمربندم رو باز کردم و گفتم:

- الان میام.

فردین: آخه دیوانه چه جوری می خوای باهاشون حرف بزنی؟

ابرو بالا انداختم و با تعجب گفتم:

- فردین دکترن ها! انگلیسی که بارشون هست.

سریع پیاده شدم و رفتم داخل داروخانه.

یک ثابت کننده ی گردن خریدم. پاهام رو روی صندلی گذاشتم و از پشت کتونیم رادار رو درآوردم. طوری که مثلا دارم پشت کفشم رو صاف می کنم.

پشتم به در داروخونه بود. سریع با چاقوی جیبیم دقیق پشت پد رو یک برش کوچیک دادم و راداری رو که همراهم آورده بودم نصب کردم و دوباره توی کاورش گذاشتمش اما جوری گرفتمش که معلوم نشه باز شده. پول رو به صندوق دار دادم و از داروخانه زدم بیرون و به طرف ماشین رفتم. وسط خیابون مثلا از کاورش درآوردم.

به ماشین رسیده بودم. رفتم سمت در فردین و بازش کردم. فردین با چشمای گرد شده داشت نگاهم می کرد. صندلیش رو خوابوندم و گفتم:

- رو شکمت دراز بکش تا این رو برات بزنم. سریع خوب می شی.

همین طور که داشت می چرخید گفت:

- دیوونه ای به خدا!

آخه تو خدا رو می شناسی که به اسمش قسم می خوری؟

خندیدم و چیزی نگفتم. کارم به خوبی پیش رفته بود. تموم که شد در رو بستم و سریع سوار شدم و به طرف خونه روندم. بهتر از این نمی شد!

« دانای کل! »

- محسنی؟ محسنی؟

سروان محسنی سریع از جاش پرید و گفت:

- چی شده علی؟

- رادار سرگرد تیرداد فعال شده. نگاه کن!

محسنی مشتاق به مانیتور خیره شد و به چراغ قرمز رنگی که در حال حرکت بود خیره شد. برق شادی تو چشماش هویدا بود.

محسنی: این عالیه! باید به سرهنگ خبر بدیم. حتما فردین قراره جای مهمی بره.

علی سری به نشونه ی تایید تکون داد. محسنی سریع به سمت تلفن رفت و شماره ی اداره رو گرفت و خواست که به دفتر سرهنگ وصل بشه.

سرهنگ: بله؟

سروان: سلام قربان! خسته نباشید.

سرهنگ: سلام! شما هم همین طور. چه خبر؟

سروان: رادار سرگرد تیرداد فعال شده.

سرهنگ سریع گفت:

- این خیلی عالیه. سروان محسنی چند تا از نیروهات رو با لباس مبدل می فرستی تعقیبشون. منطقه ای که توقف کرد رو تحت محاصره می گیری.

سروان سری تکون داد و گفت:

- چشم قربان! اطاعت می شه.

سرهنگ: موفق باشید!

تماس قطع شد. محسنی با شتاب گفت:

- یاسر، رضا و فرهاد خیلی عادی فردین رو تعقیب می کنید.

علی گفت:

- فعلا که توقف کردن. توی هتلشونن.

محسنی: بسیار خب! پس برید سمت هتل. به محض حرکت فردین بهتون گزارش می شه. حواستون به همه چیز باشه.

یاسر و رضا و فرهاد به سرعت اطاعت کردن و مشغول آماده شدن شدند. تمام فکر محسنی مشغول دیدار با سرگرد تیرداد بود. صدای زنگ آپارتمان محسنی رو از فکر درآورد و توجه همه رو به خودش جلب کرد. علی گفت:

- شاید اسحاق باشه.

محسنی با یادآوری اسحاق سری تکون داد و گفت:

- خب برید ببینید کیه.

یاسر اسحاق رو از آیفون تصویری دید. علی هم کوچه رو چک کرد و با سر تکون دادن به یاسر اجازه ی باز کردن در رو داد. فرهاد که نزدیک در بود در آپارتمان رو باز کرد و منتظر اسحاق شد. اسحاق وارد شد و رو به همه گفت:

- سلام، خسته نباشید!

همه جواب دادند. اسحاق روی کاناپه نشست.

محسنی گفت:

- چه خبر؟

اسحاق توی موهاش چنگ زد و با پوزخند گفت:

- مطمئنا افرادشون رو برای تحقیق می فرستن. تا الان که خبری نبود. هنوز صبحه عصر پیداشون می شه. سیصد و شصت میلیون خرید کردم دیشب.

محسنی دندون قروچه ای رفت و گفت:

- می دونستم جایی نمی خوابن که زیرشون آب بره. پست فطرت های جانی!

علی سریع گفت:

- خب پس سروان؟

اسحاق گفت:

- فعلا اون جاست.

رضا سریع گفت:

- چی؟ چرا؟

اسحاق خودش رو به ندونستن زد. نمی خواست آبروی همکارش رو جلوی همکارای مردش ببره. عذر سروان که گفتنی نبود.

پیچوند و گفت:

- نمی دونم. احتمال داره حربه ی خود سروان یا سرگرد باشه. در هر صورت بد نیست. من با شرط و شروط اجازه دادم که بمونه. تو این دو روز و دو شب سروان می تونه کارای بیشتری بکنه.

بعد رو به علی گفت:

- رادار سروان فعال نشده؟ نه؟

علی سری به نشونه ی منفی تکون داد و گفت:

- تا الان که نه!

محسنی گفت:

- اسحاق یک جوری به سرگرد خبر بده که دوربین سر دارت قرمز رنگ که بین اون دو تا دارت قرمز رنگه دیگه است کار گذاشته شده، هر وقت بهش نیاز پیدا کرد از فروشگاه sport سیتی سنتر دبی از هاشم بخره.

اسحاق سری تکون داد و گفت:

- به دست سروان هم باید یک دستگاه شنود برسونیم. بد نیست.

محسنی سری تکون داد و گفت:

- آره، خوبه!

یاسر که آماده شده بود گفت:

- رضا، فرهاد آماده اید؟

فرهاد سوییچ ماشین رو برداشت و رضا هم کتش رو درست کرد و عینک دودیش رو زد. هر دو تاشون اعلام آمادگی کردن و راه افتادن.

سروان محسنی با نگاهش بدرقه شون کرد.

« رائیکا / شهرزاد »

کف دو تا دستم رو روی صورت داغم گذاشتم. تمام حرص و عصبانیتم رو جمع کرده بودم و ریخته بودم تو خودم. هیراد لعنتی! هر دختری که اینجا داره زجر می کشه تو مقصری. چه وقتی که واسطه ی ورودشون به این گروه تو بوده باشی و چه نگار. امشب برات برنامه ها دارم. منتظر باش! فقط صبر کن!

نگار: حواست به من هست؟

چشمام نا خودآگاه نازک شدن و با چشم غره بهش خیره شدم. نگار ادامه داد:

- امشب و فردا رو باید بدرخشی. باید برای دخترایی که ما میاریم تبلیغ کنی. تو به عنوان یک نمونه از دخترایی که ما میاریم هستی و باید عالی باشی. کمی و کاستی ای ببینم من می دونم و تو.

با جرات گفتم:

- غلط می کنی! خوشبختانه یا متاسفانه صاحب دارم و جرات نزدیک شدن به من رو هم نداری چه برسه به غلطای اضافی.

نگار از خشم کبود شد. نفس های مقطعش رو می تونستم به راحتی بشونم. از لای دندون های به هم ساییده شده اش گفت:

- دخترک عوضی واسه ی من زبون درازی می کنی؟

با پستی بهش گفتم:

- مگه تو کی هستی نگار؟ چه کاره ی این گروهی که انقدر جلز و ولز می کنی؟ غیر از یک آشغال که دخترای مردم رو برای به حراج گذاشتن معرفی می کنه؟

به سمتم یورش آورد و دستاش رو برای کشیده ی آبداری برد بالا که دستش رو تو هوا قاپیدم و گفتم:

- تو هیچی نیستی غیر از یک زنی که انقدر پست شده که واسه هم جنس خودش هم ارزش قایل نیست. تو حتی تو این گروه لعنتی هم هیچ کاره ای.

چقدر تونسته بودم عصبیش کنم؟ یعنی جواب می ده؟ دهن باز می کنه؟

یک دفعه دنیا پیش چشمام تار شد. نفس هام بریده بریده شد و یک لحظه حتی اسم خودم هم یادم رفت. لعنتی بی شرف! سرم گیج رفت و با تمام توانم داد زدم:

- کثـــــــــــــافت!

خنده ای کرد و گفت:

- این رو داشته باش! صاحابـــــــــت که دیگه متوجه ی این یک مورد نمی شه. می شه؟

خندید. عوضی! صاحابت رو با یک لحن بدی گفت. با ضربه ی محکمی که با زانوش لای پاهام زده بود غافلگیرم کرده بود. هنوزم نفس هام بریده بریده بود و روی زمین چمبره زده بودم. لعنتی! درد تمام شکمم رو پر کرده بود.

خنده اش شدت پیدا کرد و گفت:

- البته جایی رو نیست که نبینه اما این دیدنی نیست. مگه نه؟ کبود نمی شه ... می شه؟ والا من تا حالا از این ضربه ها نخوردم و تجربه ندارم.

فقط با نفرت نگاهش کردم. آب دهنم رو جمع کردم و با شدت هر چه تمام تر به سمت صورتش که تو فاصله ی کمی از صورتم قرار داشت پرت کردم. میون خنده های عصبیش با پشت دست صورتش رو پاک کرد و با یک لحن مسخره ای گفت:

- وای نگاه کن! اصلا یادم نبود تو پریودی. اوه اوه! اوضاع قاراش می شه پس.

خدایا چقدر حیوون بود! چقدر درونشون لجن زار شده بود! تا کجا قرار بود پیش بره تو این باتلاق؟

با تمام بی توانیم زمزمه کردم:

- یک روزی تقاص تمام کارت رو پس می دی.

خندید و گفت:

- تو این یک سال و نیم که تا حالا تقاصی ندیدم. بقیشم همون وقتی که دیدم درباره اش فکر می کنم.

با پوزخند و بی حال گفتم:

- یک سال و نیم؟ چوب حراج زدی به زندگی مردم؟ به چه قیمتی نگار؟

یقه ام رو به شدت بالا کشید و گفت:

- به قیمت به دست آوردن کسی که همیشه برام مهم بوده. همیشه بوده اما هیچ وقت منو ندیده. ندیده چون چیزی نداشتم که ببینه.

خوب بود ... این موقور اومدنش خوب بود حتی به قیمت تموم دردهایی که تحمل می کردم. با چشمایی که حرارت ازش بالا می زد و مطمئن بودم سرخ شده گفتم:

- حتما اسمش رو می ذاری عشق؟ ارزش بدبخت کردن زندگی این دخترا رو داره؟

با عصبانیت گفت:

- خفه شو! همین دخترای خوشگل و رنگاوارنگ بودن که نذاشتن فرد ...

یک دفعه ساکت شد. چــــــــــــی؟ فردین؟ نگار ... نگار فردین رو دوست داشت؟

با چشمای گرد شده گفتم:

- فردین؟ آره نگار؟ فردین رو دوست داری؟

یک دفعه گفت:

- فردین چیه آخه؟ فردی که دوست داشتم.

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

- فردین ارزش بدبخت کردن این همه دختر رو داشت؟ خدا عالمه تو این یک سال و نیم چند تا رو به این دام کشوندید. چرا؟

و دیوار حاشا بلند بود. عادت کرده بودم به شنیدن این حاشاها!

نگار بلند شد و گفت:

- برو بابا تو هم! عشق من پسر همسایه مون بود.

بعدشم چرخید سمتم و گفت:

- خوب گوش بده! وقت چندانی نداریم. الان آرایشگرا میان برای آرایشت. مثل بچه ی آدم می شینی تا کارشون تموم بشه. فهمیدی؟

هیچی نگفتم و فقط نگاهش کردم. اونم گذاشت و رفت. نگار فردین رو دوست داشت؟! چطور می شناسدش که می گه دخترا نذاشتن منو ببینه؟ عشـــــــق؟! باور نمی کنم عشق انقدر مزخرف باشه که آدم رو تا مرز این حقارت و حماقت بکشونه. نگار واقعا احمق بود!

در اتاق باز شد و آرایشگر و همکار آشناش وارد شدن. زیر دستشون نشستم و اونا کارشون رو شروع کردن. خیلی خوب بود که امشب فردین و پریسان نبودن. خیلی خوب بود که هیراد بود و سرگرد تیرداد و خریدار من. چقدر عالی بود که از فروخته شدنم ناراحت نیستم. خریدارم با همکارام همکاری می کرد. همکارم نبود اما با ما همکاری می کرد.

یک لحظه بی هوا یاد مامان افتادم، روژان ... رادمهر ... شیما و شادی کوچولوم.

دلم رفته بود کیلومتر ها دورتر. دلم دیگه تو غربت نبود. دور نبود از وطنم ... دبی نبود. دلم رفته بود تو همون شهر آلوده ی خودمون. تو همون شهری که اکثریت آدماش مثل خودمون از جنس آب زلال بودن. دلم رفته بود به شهری که توی اون کوچه های تنگ یا دلبازش هر جور خونه ای بود و خونه ها چه بزرگ و چه کوچیک پر از صفا بود. هر چند غم و شادی زود گذر بودن اما اصل اون خونه ها پر از مهر و پاکی بود. دلم برای هوای آلوده و پاک اونجا، برای نفس های گرم مردم هم تنگ شده بود. دلم می خواست یک بار دیگه پشت اون سینک کوچولو با شیما ظرف می شستیم، بعد روژان بیاد و ما رو اذیت کنه، شادی به پاهام بچسبه و من تو آغوش گرم برادرم زیر نگاه های پر محبت مادرم غرق خوشبختی بشم. دلم برای خیلی چیزا تنگ شده بود.

دلم برای اداره، دادگستری، یونیفرم، پا کوبیدن ها، پژو دویست و شیشمم تنگ شده بود.

خدایا! بیشتر از همه دلم برای بابام تنگ شده بود ... برای بابای پلیس خودم ... برای همون که برام شعر می خوند:

- شبا که ما می خوابیم آقا پلیسه بیداره ...

دلم تنگ شده بود که انگشتای بلند و مردونه اش چنگ بزنه به طلایی موهام و ادامه بده:

- ما خواب خوش می بینیم اون دنبال شکاره ...

دستای مهربونش رو می خواستم که با پشت دست صورتم رو نوازش کنه.

- آقا پلیسه زرنگه، با دشمنا می جنگه.

بابا این دشمنا چکارت کردن؟ فقط به خاطر یک گزارش بابایی چکارت کردن؟ دیدی چقدر شکار پلیس براشون راحت بود؟ دیدی این صید ها چه صیاد های حرفه ای هستن؟

- ما پلیس رو دوست داریم، بهش احترام می ذاریم.

بابایی پلیسم خیلی دوست دارم. می دونی که؟

با تکون خوردن دستای زن حواسم به سمتش جلب شد. بهم اشاره می کرد از جام بلند شم. بلند شدم و دنبالش راه افتادم. به سشوار پایه دار(سشوار بابلیس)اشاره کرد. آروم زیر سشوار نشستم.

ازم دور شد و به سمت کمدی که سمت راست اتاق بود رفت و با لباس طلایی رنگی برگشت که چشمام از دیدنش گرد شد. طول لباس به زحمت به نیم متر می رسید. مدل لباس باله بود. دکلته و از سینه تا کمر سنگ کاری شده با دامن فوق العاده کوتاه و پف. من قرار بود با این لباس برم سراغ هیراد؟!

خــــــــــدای من! خودت کمکم کن.

همه چیز خیلی سریع گذشت. موهای طلاییم از شر اون بابلیس ها خلاص شدن. لباس طلاییم و صندل هاي هم رنگش آماده جلوي روم قرار گرفتن. مثل خورشید مي شدم، فروزان و درخشنده. نگاهم که به آینه افتاد فهمیدم چی شدم. با اون آرایش چشمم، خلیجی و فوق العاده ظریف ... مشکی و نقره ای و طلایی ... سرمه ی مشکی رنگی که چشمای جنگلیم رو وحشی می کرد و رژ آلبالویی که مکمل تمام زیبایی هام بود. من قرار بود با این وضعیتم تو دهن شیر برم؟ داد و فریاد اثر داشت؟ این لباس هیچی نیست، هیچی ... هیچی جز یک تیکه پارچه که بود و نبودش فرق نمی کرد.

آروم گفتم:

- من با این لباس بیرون نمیام.

صدام آروم آروم بالاتر رفت:

- من با این لباس بیرون نمیام ... بیرون نمیام. نمیــــــــــــام. نمیـــــــــــام لعنتی ها!

در با شدت باز شد و نگار تو درگاه در ایستاد و داد زد:

- چه خبره باز؟ چت شده دوباره هار شدی؟

داد زدم:

- من با این تیکه پارچه بیرون نمیام.

نگار به طرفم هجوم آورد و گفت:

- خیلی دوست داشتم این صاحاب خر پولت نبود تا درست از خجالتت درمی اومدم. کم بود اونی که خوردی؟

بی توجه به حرفاش از لای دندونام غریدم:

- من این لباس رو نمی پوشم.

نگار گفت:

- دختره ی شلیته نکنه یادت رفته فردین باهات چکار کرد؟

کپ کردم. یادم نرفته بود اون آشغال چه بلایی سرم آورده بود. یادم نرفته بود که چه زجری کشیدم اما این لباس ... وای نه! این لباس واقعا بده.

با نفرت بهش خیره شدم. این عاشق فردین بود واقعا؟! عاشق کسی بود که می دونست چکاره است؟! آخه عاشق چی اون حیوون شده بود؟!

پوزخندی گوشه ی لبش نقش بست و لباس رو به طرفم پرت کرد:

- نه! می بینم که خوب ازش حساب می بری. خوب خفه ات کرده. نمی خوام زیاد طول بکشه! تا پنج دقیقه دیگه باید حاضر شده باشی. شیر فهمه شهرزاد؟

چی لایقش بود؟! زمزمه کردم:

- برات متاسفم نگار، واقعا برات متاسفم. روزی می رسه که پشیمون می شی و امیدوارم اون روز نتونی هیچ کاری بکنی.

پوزخند مسخره ای زد و از اتاق بیرون رفت و من موندم و اون تیکه پارچه ی همرنگ موهام.

***

صحنه ها دوباره داشت تکرار می شد. نگار غر می زد و همه چیز رو گوشزد می کرد. صدای موسیقی از پشت اون در و حتی خود اون در که قرار بود چند دقیقه ی دیگه به روی من باز بشه، اما این بار تنها بودم. دیگه دخترا پیش من نبودن. دیگه معصومه و شایلینی نبودن، دیگه سوگندی نبود. چطور گذشته بود بهشون دیشب؟ چطوری براشون صبح شده بود؟

نگار گفت:

- فهمیدی؟ عشوه و ناز ممنوع! یکی دو ساعتی اون وسط می چرخی و بعدشم خلاص.

نگار از در بیرون زد و رو به خدمتکارا غر زد:

- تسرع! یالا تسرع! (سریع باشید!)

هنوز مهمون ها نیومده بودن. پام رو از در بیرون گذاشتم. نگاه خدمتکارا روی تن و بدنم توقف کرد. نا خودآگاه دستم به سمت اون تیکه پارچه رفت تا سینه ام رو بپوشونم. بد بود، بدتر شد. سریع پشت پیشخوان قرار گرفتم و به توضیحات مرد که در حال معرفی انواع مشروب ها بود گوش دادم. مردی که غیر از همون نگاه اول دیگه نگاهم نکرد و من چقدر خیالم راحت شده بود.

همین طور که به شیشه ها اشاره می کرد گفت:

- ودکا، شراب سفید، ویسکی، شراب سرخ، عرق، آبجو، شامپایین، مثلث، جمهوری. اسم های عربیشون هم زیرشون هست خودت بعدا یک نگاهی بهشون بنداز. من اینجا هستم. کمکت می کنم.

یک نگاه کوچیک به صورتم انداخت و دوباره با دستی که به سمت قفسه ها رفت گفت:

- تکرار می کنم. به ترتیب ودکا، شراب سفید، ویسکی، شراب سرخ، عرق، آبجو، شامپایین، مثلث، جمهوری. فهمیدی؟

سری تکون دادم که گفت:

- یک بار نام ببرشون.

تکرار کردم که سری تکون داد و گفت:

- خوبه!

به سمت چند تا از خدمتکارا رفت. همه چی روی برنامه بود. کم کم مشتری ها هم وارد بار می شدن. به سمت شیشه ی ودکا رفتم. درش رو باز کردم و یکمی بو کشیدم. اصلا بو نداشت و این یعنی عالی! هر چی بی رنگ تر و بدون بو تر باشه یعنی درجه ی یکه، یعنی عالیه.

چیزی نگذشت که بار شلوغ شد و سر من شلوغ! منتظر هیراد بودم. می دونستم همین جاست اما توی شلوغی نمی تونستم پیداش کنم. ندیده بودم از در بیاد تو اما مطمئن بودم همین طرفاست. در ورودی باز شد. یک حسی بهم می گفت کسی که وارد می شه رو می شناسم. انگار که منتظر اون شخص بودم اما با وارد شدنش دنیا روی سرم خراب شد.

مثل یک کابوس بود حضورش اونم امشب. اونم با وضع مزخرف من! می تونست جلوی نقشه ام رو بگیره. وای نه! واقعا صبر می خواست.

رفت طرف نگار. خدایا این هیراد کجا بود؟

- لیدی؟

سریع برگشتم طرف صدا. اِ؟ کی اومده بود؟

سرم رو انداختم پایین. نگاهش بی مهابا به من بود. آروم زمزمه کردم:

- می شه انقدر خیره نگاهم نکنید؟

لبخند زد و گفت:

- مثلا الان صاحبتم ها!

پیشخوان رو دور زد و خواست بیاد تو که همون مردی که شراب ها رو بهم معرفی کرده بود جلوش رو گرفت و گفت:

- وین؟! (کجا؟)

یک دفعه نگار به همراه اون کابوس ظاهر شدن. خیره شد به چشمام. عسلی چشماش با تمسخر و سبز چشمام با نفرت.

نفهمیدم نگار چی بهش گفت. جواب خیرگی چشماش رو با خیرگی دادم. من جلوی سامیار کم نمی آوردم!

با دستایی که دور کمرم به آرومی حلقه زد ناخودآگاه چشمام رو از چهره و پوزخند مسخره و منفورش گرفتم و سرم رو به عقب برگردوندم. اسحاق با بیشترین فاصله از من پشتم ایستاده بود و دستاش خیلی آروم با کمترین تماس بدنی دور کمرم حلقه شده بود. خواستم از حصار دستاش آزاد بشم که دستاش دور کمرم محکم شد. زورم رو زیادتر کردم که بدنش رو به بدنم چسبوند و آروم دم گوشم گفت:

- تقلا نکن! از نگاه این مردک خوشم نمیاد وگرنه منم مایل به این کار نیستم. خب؟

آروم شدم. بد نبود!

صدای سامیار سرشار از مسخرگی بلند شد:

- جمهوری!

بعد با پوزخند اضافه کرد:

- فکر کنم وظیفه ی تو باشه.

فشار دستای اسحاق دور کمرم بیشتر شد.

دم گوشم زمزمه کرد:

- من نفمیدم مثلا! یک جوابی بهش بده. تو رو از این جا درمیارم.

سریع چرخیدم سمتش و گفتم:

- نه نه! وایسا.

رفتم طرف شیشه ی جمهوری و گیلاس رو تا نیمه براش پر کردم. کاش هر چی زودتر نئشه می شد. تعجب اسحاق از چشمای گرد شده اش کاملا مشهود بود. نمی دونست دارم چکار می کنم. شیشه رو به سمت سامیار گرفتم. دستای مشت شده ام دور پایه ی گیلاس رو تو دستاش گرفت.

اسحاق دو قدم نزدیک تر شد. سامیار چشم ازش برداشت و گفت:

- چقدر می ارزیدی؟

پوزخند زدم و گفتم:

- در حد تو نبودم. مطمئن باش آقای بوتیک دار!

خنده ای عصبی کرد و گفت:

- دخترا همیشه ظاهر بینن.

به اسحاق نگاهی کرد و گفت:

- شانس خوبی داری! برو شکر کن که از اون عرب های ریشوی چرب گیرت نیومده.

اسحاق اومد جلو و رو به سامیار گفت:

- لا ترید ان تذهب؟ (نمی خوای بری؟)

لبخندی نا خودآگاه روی لبم نقش بست. سامیار گیلاس رو از دستم چنگ زد و گفت:

- نه انگار زیادم از فروخته شدنت ناراحت نیستی خوبه! زودتر می فهمیدم انقدر پا می دی خودم خریدارت می شدم.

لبخندم جمع شد. عوضی! اینجا یکی از یکی پست تر بود. فرصت جواب دادن رو ازم گرفت و از پیشخوان دور شد.

اسحاق منو به سمت خودش چرخوند و گفت:

- نقشه ات چیه؟

می تونستم روی کمکش حساب کنم. آروم گفتم:

- باید کمکم کنی.

در کسری از ثانیه دستم رو گرفت و کوبوندم به دیوار و خودش هم با کمترین فاصله از من شیرجه زد تو صورتم. ایجاد یک صحنه ی دروغی!

زمزمه کرد:

- بگو!

از نفس هاش که تو صورتم پخش می شد حس خوبی نداشتم اما سریع گفتم:

- اول تا از این جا رفتی بیرون یک کاری کن من از اینجا دربیام. دوم سر سامیار، همین که الان اینجا بود رو گرم کن من باید برم سراغ هیراد.

نمی تونستم بگم سرگرد. با این که امن بود اما حس خوبی نداشتم از نام بردن درجه اش. اسمش چی بود؟ چه می دونم؟

ادامه دادم:

- با تیرداد هماهنگ باش! خودت نتونستی سر سامیار رو گرم کنی بسپار به اون. حواستون به نگار هم باشه، به همه چیز و همه کس باشه. من باید بتونم به هیراد نزدیک بشم. خودت رو هم بزن به مستی که نمی فهمی من کجام. نمی دونم! از هر حربه ای که خودت بلدی. تمام تلاشت رو بکن!

گفت:

- وقتی عقب کشیدم اخم کن!

باشه ای گفتم که گفت:

- منو ببخش برای واقعی بودن نقشه است.

بدون این که فرصت آنالیز حرفش رو بهم بده بوسه ی آرومی روی گردنم زد. کاملا داغ شدم. می دونستم الان سرخ سرخم. نه! کارش رو خوب بلد بود. با لبخند از پشت پیشخوان بیرون اومد و به طرف نگار رفت. اخم خواه ناخواه مهمون صورتم شده بود.

سریع به خودم مسلط شدم و پشت پیشخوان رفتم و به اطراف نگاه کردم. اه چقدر جمعیت! من تو این بزرگی و شلوغی از کجا پیداش کنم؟ اه لعنتی ساعت همین طوری داره می گذره. وقت ندارم. نگاهم روی پله ها توقف کرد. ایناهاشون! خودش و سرگرد. از نظر قد و هیکل شبیه هم بودن. یکم که توجه می کردی می دیدی بینی و دهن هاشونم به هم بی شباهت نیست.

سری تکون دادم و چشم از چهرَشون گرفتم. سرگرد خوش تیپ شده بود. اه! تو این موقعیت وقت این فکرهاست؟

صدای نگار بود که باعث شد برگردم به سمت پیشخوان.

- بیا بیرون! صاحابتون نمی خوان شما اینجا کار کنید.

با پوزخند دور شد. آفرین اسحاق! کارت رو خوب انجام می دی.

آروم حرکت کردم و از سلف بیرون اومدم و ادای کسایی رو درآوردم که نمی دونن باید چکار کنن. نگاهم به سامیار خورد که داشت به طرفم می اومد. نگاهم رو سریع به اسحاق دوختم. هم زمان با حرکت من به سمتش از روی صندلیش بلند شد و به سمتم اومد. واقعا از حمایتش ممنون بودم. وجود من با این لباس پر از استرس بود.

هم زمان با هم به هم دیگه رسیدیم و اسحاق با شدت از دستام منو به سمت خودش کشید و با اخم به سامیار که مثل لشکر شکست خورده ها شده بود نگاه کرد. از حرص خوردن سامیار شاد شدم. شاد شدن که دیگه شاخ و دم نداشت.

صدایی که فوق العاده جدی بود نگاه ما رو به سمت خودش کشوند:

- Welcome Mr. Fallah!

با دیدن سرگرد بلافاصله خودم رو از حصار دستای اسحاق خلاص کردم. اخماش واقعا وحشتناک بود.

اسحاق جوابش رو داد. سرگرد بدون این که نگاهی به من بندازه رو به اسحاق گفت:

- have fun! Fardin is not here (فردین نیست. خوش باشید!)

با دستش به میزی که نزدیکمون بود اشاره کرد و ما رو مجبور به نشستن کرد. واقعا مجبور کرد!

اسحاق ابرویی بالا انداخت و با یک خنده ی شیطون و کنجکاو نگاهم کرد. از نگاهش یک جوری شدم. کاملا منظور دار و سنگین بود. زود نگاه از نگاهم گرفت و به سمت یکی از مستخدما که آبجو تعارف می کرد اشاره کرد و خدمتکار به سمتش اومد.

یکی از لیوان های پایه بلند رو با پرستیژ قشنگی لای انگشتاش گرفت و چشمک زد و گفت:

- chers

جام رو به لباش نزدیک کرد و دو جرعه ای سر کشید اما بس نکرد. نه یکی، نه دو تا، نه سه تا، حدود شش تا جام رو تو عرض بیست دقیقه داد بالا. دیگه منم ازش می ترسیدم. زیاده روی کرده بود؟! وای نمی دونم.

بلند شد. رگ های صورتش باد کرده بود و این گرفتگی رگ ها تمام چشم هاش رو سرخ کرده بود و پوست صورتش کدر و جمع شده بود. دستم رو گرفت و بلندم کرد نگاهم نا خودآگاه دنبال یک جفت چشم سبز آبی حمایتگر گشت و سریع پیداش کرد. نگاهی که سریع به یک سمت دیگه دوخته شد.

اسحاق پیشونیش رو بعه پیشونیم چسبوند و زمزمه کرد:

- نترس! نئشه شدم، مست نیستم. می فهمم دارم چکار می کنم. مگه نمی خوای نقشه ات رو پیش ببری؟

دلم آروم نگرفت. مگه فاصله ی نئشگی تا مستی چقدر بود؟

به سمت پیست رقص هدایتم کرد. برای دومین بار، با اجبار! هر دوبارش با اجبار. زیر تمامی نگاه های ناپاک و هرزه. نگاه های سنگینی که فقط سه یا چهارتاشون مختص نگاه های هموطن هام بود منو با خودش همراه می کرد و تکونم می داد. هیچ جوره باهاش همکاری نمی کردم اما اون چیزی نمی گفت، غیر از اخمی که مهمون ابروهاش شده بود و لحظه به لحظه عمیق تر می شد و ترس منم با این عمیق شدن عمق پیدا می کرد.

توی یک لحظه حس کردم چشماش به نشونه ی چشمک تکون خورد و دستاش تخت سینه ام قرار گرفت و نسبتا هلم داد و به سمت یکی از دخترای جمع رفت. تا به خودم اومدم دیدم توی یک آغوش دیگه قرار گرفته بودم اما آغوشِ این بار فوق العاده آشنا و گرم بود.

برگشتم و به چشمای سبز آبیش نگاه کردم. خیره شد تو چشمام. دیگه نمی ترسیدم. آروم شده بودم.

دیگه چشماش رو از چشمام نگرفت. دیگه نگاهش رو ندوخت به زمین. بی مهابا تو چشمام نگاه کرد. آروم تکونم داد. باهاش همراه شدم، نا خودآگاه! به پاس سرگردیش و سروان بودنم. درجه اش بالاتر بود؟ مگه نه؟ آره! باید اطاعت می کردم اما انکار نکردنی بود ... من آروم شده بودم.

یک لحظه تو ذهنم اومد، منِ سروان دارم با سرگرد تیرداد وسط پیست رقص کافه بار دبی می رقصم؟ من داشتم چکار می کردم؟ من باید به وظیفه ام می رسیدم. دیگه وقتی نداشتم.

آروم گفتم:

- باید برم. می خوام برم پیش هیراد.

گفت:

- هیـــــــــــس! آروم باش! خودش میاد. برای جدا کردن دو تا عاشق هر جا باشه خودش رو می رسونه.

یادم رفته بود ارسیما عاشق شهرزاد بود. سرگرد بدلی، عاشق سروان بدلی بود.

گفتم:

- چرا باید عاشق ها رو از هم جدا کنه؟!

با پوزخند گفت:

- عاشق یکی دیگه بوده که بهش نرسیده. دقیق نمی دونم.

سریع و بدون فکر گفتم:

- اه! یکی عاشق یکی دیگه.

ابرو بالا انداخت و گفت:

- کی عاشق کی بوده؟

با مسخرگی گفتم:

- سوگند عاشق هیراد، نگار عاشق فردین، هیراد عاشق یکی دیگه! عاشق عاشق! مسخره ها!

فرصت جواب دادن رو پیدا نکرد چون همون طور که پیش بینی کرده بود هیراد صداش زد:

- ارسیــــــما؟!

لبخند مسخره ای زد و گفت:

- حواست به کارات باشه. مواظب باش! الان جای منو می گیره.

و همین طور هم شد. دست منو گرفت و سرگرد رو فرستاد دنبال یک کار و خودش رو به روی من قرار گرفت. با یک لبخند که معنی اش هم واضح نبود، اصلا واضح نبود اما هر چی بود خوب بود چون من بهش نیاز داشتم.

جواب لبخندش رو با یک لبخند پوشالی دادم. دستم رو گرفت و من رو با خودش همراه کرد.

سردی شیشه ی آمپولی دارو بین سینه هام یادم آورد که راه خطرناکی رو پیش رو دارم. کار زیاد دارم و فرصت داره از دستم خارج می شه. تماس چشمیم رو با هیراد قطع نکردم. سیاهی چشماش مثل سیاهی وجودش بود. فردینم چشماش مشکی بود!

آروم گفتم:

- من می ترسم.

گفت:

- از چی؟

گفتم:

- قراره چه بلایی سرم بیاد؟

لبخند زد و گفت:

- زیاد ترسناک نیست. بهت خوش می گذره.

خجالت رو گذاشتم کنار و گفتم:

- با کسی به آدم خوش می گذره که دوستش داشته باشه.

ابروش رو انداخت بالا و گفت:

- کسی رو دوست داری؟

سرمو انداختم پایین. گفت:

- ارسیما؟

سرم رو آوردم بالا و با قیافه ی مشمئز کننده نگاهش کردم که یعنی ایــــی.

خندید و گفت:

- می شناسمش؟

سری تکون دادم و لبخند زدم.

- فردینه؟

اخم کردم و سرم رو به علامت نفی تکون دادم. با پوزخند گفت:

- نکنه سامیا ...

نذاشتم حرفش رو تموم کنه و گفتم:

- اه! اسم اون عوضی رو جلوی من نیارید لطفا.

حیف استفاده از جمع برای کسی مثل هیراد!

ابروش رفت بالا و گفت:

- دیگه کسی نمونده که هم من بشناسمش، هم تو.

خیره شدم تو چشماش و بعد از چند ثانیه سرم رو انداختم پایین. صداش با تعجب بلند شد:

- شهرزاد؟! من؟!

تمام التماسم رو ریختم تو چشمام و نگاهش کردم. چشماش رو ریز کرد و گفت:

- از من چی می خوای؟

چقدر سخت بود گفتن این دیالوگ. چقدر وقاحت می خواست گفتنش. سعی کردم دهنم رو بدون فکر کردن باز کنم:

- می خوام خاطره ی زن شدنم یک خاطره ی خوب باشه.

با کمی مکث گفتم:

- با تو!

چشماش گرد شده بود اما کم کم لبخند به لبش اومد. سرش رو تو گودی گردنم فرو کرد. چندشم شد، مشمئز کننده بود. آروم نفس می کشید، موهام رو بو می کشید.

زمزمه کرد:

- مطمئنی؟ می دونستی ارسیما هم دوست داره؟

سر تکون دادم. مطمئن بودم. یک درصد هم شک نداشتم.

سرم رو به سمت گردنش نزدیک کردم و گفتم:

- به جهنم که داره! به من چه؟ اما شما ضرر نمی کنید؟

صدای خنده اش رو شنیدم:

- نگران نباش!

گفتم:

- من زیاد وقت ندارم. کم کم نئشگی اسحاق می پره.

سرش رو از گودی گردنم بیرون آورد و گفت:

- می سپرمش به بچه ها! تا خود صبح خودش هم یادش نمیاد چه برسه به تو رو.

قشنگ همین کاری که من می خوام با تو انجام بدم. با نگرانی ای که کمی تا قسمتی واقعی بود، گفتم:

- کاری دستش ندید؟

سر خوشانه خندید و گفت:

- ما این کاره ایم ها!

دستم رو کشید و از پیست رقص خارجم کرد. به طرف مرد هیکلی سیاه پوستی رفت و چیزی بهش گفت و سریع به من که تو فاصله ی چند قدمیش بودم نزدیک شد و دستم رو گرفت و گفت:

- بزن بریم!

دستش رو به سمت خودم کشیدم که از حرکت ایستاد و گفتم:

- هیراد؟

برگشت طرفم و گفت:

- چیه؟

لبخندی به روش زدم و گفتم:

- می خوام داغت کنم. می خوام لذت ببرم تا بتونم لذتم رو به تو هم هدیه کنم.

ابروش رو انداخت بالا. ادامه دادم:

- گفتی ارسیما منو دوست داره؟

با کنجکاوی سری به علامت مثبت تکون داد. لبخند بدجنسی زدم و گفتم:

- می خوام بهت ثابت کنم چقدر دوستت دارم. امشب می خوام زجر کشش کنم. بشین و تماشا کن تا من بیام.

نیشش تا بنا گوشش باز بود. هیراد خیلی احمق بود! مطمئن بودم فقط یک بانکه تو گروه نه هیچ چیز دیگه.

دست کردم تو یقه ام و شیشه ی دارو رو تو مشتم قایم کردم. یقه رو کشیدم بالا. من فقط داشتم یقه ام رو درست می کردم. رفتم طرف سرگرد و نزدیکش ایستادم. فاصلمون با هیراد زیاد نبود. دستش رو گرفتم تو دستم و سریع شیشه رو کف دستش انداختم. متوجه شد. با یک لحن بدی گفتم:

- هیراد گفته برامون دو تا ویسکی بریز. سریع باش!

اخم کرد و دستش رو از دستم آورد بیرون و شیشه رو تو دستش مشت کرد:

- من؟

دو تا ابروهام رو دادم بالا و گفتم:

- آره! سریع باش. نمی خوام شب رویاییمون رو کندی تو به هدر بده.

با عصبانیت به سمت پیشخوان بار رفت. برگشتم و به هیراد خندون چشمک زدم و با چشم دنبال اسحاق گشتم. با سامیار و نگار مشغول بود.

سرگرد با دو تا گیلاس برگشت. کدوم کدومه؟!

رو به روم ایستاد و آروم گفت:

- دارو تو گیلاس دست چپمه. تو با دستی که دستبند داری بگیرش.

با چشمام تشکر کردم و گیلاس ها رو از دستش گرفتم و به طرف هیراد رفتم. هیراد صید خوبی بود. خواست از دستم بگیردشون که نذاشتم و اونم خوش خیال دست پشت کمرم گذاشت و به سمت راه پله ها راهنماییم کرد. وارد یک سالن نسبتا تاریک شدیم و بعدش یک اتاق کاملا تاریک. صدای بسته شدن در بهم یادآور شد که توی فکر هیراد الان چه خبره.

چراغ خواب آبی رنگ فضا رو روشن کرد و هیراد جلو اومد. منم آروم آروم جلو رفتم. قدم به قدم! گاماس گاماس!

یک دفعه با حرکت تندی مچ دستام رو گرفت:

- تو مگه عادت نبودی؟!

اولش خجالت کشیدم اما بعد به خودم مسلط شدم. من فکرش رو کرده بودم. لبخند زدم و مثلا با خجالت گفتم:

- هنوزم هستم. اگه می خوای ...

ادامه ندادم. دستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت:

- باید تا فردا شب صبر کنم؟

نمی خواستم در این باره حرف بزنیم. من که قرار نبود کاری کنم. سریع گیلاس رو آوردم بالا و جلوی صورتش گرفتم و از حرف زدنش جلوگیری کردم و گفتم:

- نمی خوری؟

لبخند زد. قانع شده بود. قانعش کرده بودم. دلیلم راضی کننده بود. بس بود.

هیراد سیاست نداشت. سیاست هم هیچ وقت آموختنی نبود. سیاست استعداد بود که هیراد از اون محروم بود. هیراد فوق العاده ساده بود البته کار منم در نوع خودش ...

دستاش لای موهام چنگ خورد. ریتم قلبم سریع شد. صورتش رو به صورتم نزدیک کرد. پیشونیش با پیشونیم مماس شد. گیلاسش هنوزم توی دستش بود. نفس هاش بوی الکل می دادن. حالت تهوع بهم دست می داد از بوی گندش.

لبخند زدم و گفتم:

- می خوام امشب رو برات هیجان انگیز کنم. نمی دونم شاید شبای خوبی رو تجربه کرده باشی اما من می خوام به نوبه ی خودم امشب رو در حد توانم رویاییش کنم.

کمی سرم رو تو تاریکی اتاق چرخوندم و گفتم:

- اینجا موزیک پلیر پیدا می شه؟ ضبطی چیزی؟

خندید و یکمی از شرابش رو مزه مزه کرد. با شیطنت گفت:

- دختر جذاب و شیطونی هستی.

گیلاس رو روی عسلی کنار مبل تک نفره گذاشت و به سمت راست اتاق رفت. آهنگ رو پلی کرد و اومد و روی مبل تک نفره ی رو به روی من نشست و گیلاس رو برداشت و یکمی دیگه از شراب رو خورد. خوبه ... خیلی خوبه!

گفت:

- برو ببینم قراره چه کنی.

همیشه رقص بلد بودم اما نمی رقصیدم. انعطاف بدنم فوق العاده بود. صدای آهنگ سکوت اتاق رو شکست.

« لو بص فی عینی

اگر فقط در چشم من نگاه کند...»

بدنم رو موزون با دستم تکون دادم و استارت زدم.

« اتکلم والا لا یا قلبی

سخن بگویم یا نه ای قلب من؟

و الا اعمل ایه؟

در غیر این صورت چه می توانم بکنم؟

مش واحد باله لیه یا قلبی و بیفکر لیه

چرا او به من فکر نمی کند و من در ذهنش نیستم؟

دی عنیی و کل حاجة فیی بتنادی علیه

در حالی که چشمانم و همه وجودم اسم او را صدا می زنند.»

تمام تمرکزم روی حرکت هماهنگ دست و پاهام بود و خیره شدن به چشمای هیراد. اون طوری که شنیده بودم یکی از قانون های رقص عربی بود.

« لو بص فی عینی مرة بس

اگر فقط یک بار در چشم من نگاه کند

حیحس اوام بشوقی لیه

به زودی به دلتنگی من پی خواهد برد

لو بص فی عینی مرة بس

اگر فقط یک بار در چشم من بنگرد

حیحس بانی دایبة فیه

خواهد فهمید که هستی من در او ذوب شده است.»

هیراد از جاش بلند شد و یک نفس باقی مونده ی گیلاس رو سر کشید. فقط نیم ساعت تا بی هوشی و فراموشی موقت هیراد وقت داشتم. آروم آروم به طرفم اومد و رقص پاش رو با من هماهنگ کرد. توی تمام حرکاتم با زور و ضرب با رائیکای درونیم یکمی عشوه هم مخلوط کردم.

« لو قللی تعالی قلبی دق

اگر به من بگوید به کنار من بیا و قلبم به تپش افتاده است

انا اروح له اوام ما اقلشی لا

به سرعت به سوی او خواهم رفت و به او نه نخواهم گفت

انا حالی هو برده حاله

من حال و هوای خویش را دارم و او نیز احساس خودش را.»

دستش پشت گردنم قرار گرفت و منم همراهیش کردم و آرنجش رو تکیه گاه کمرم کردم. حالا به دستش تکیه داده بودم و صورتم و در فاصله ی چند میلی متری صورتش بود. نفس های گرم و بو دارش حالم رو دگرگون می کرد. چشمای قرمزش خیره شده بود به سفیدی چشمام.

« على ایه مشغول

چه چیزی فکر او را درگیر کرده است

و فبالی کل شئ فی باله

و من به هر چیزی که او فکر می کند می اندیشم

مش لازم اقول

نیازی نیست که بگویم

میلاله ایوه مشتاقة له

که من خواهان او هستم، من دلتنگ اویم.»

دستم رو بالا آورد و من یک دور دور خودم چرخیدم. نفس هاش به شماره افتاده بود. الان وقتش بود.

- تو کسی رو دوست داشتی هیراد؟

« حاشتاق على طول

و همیشه شور و شوق دیدن او را خواهم داشت.»

آهنگ تموم شد. توی بغل هیراد با فاصله ی فوق العاده کم نفس نفس می زدم. لبخند زد و گفت:

- همیشه و همیشه شور و شوق دوباره دیدنش رو دارم.

لبخند غمگینی زدم و گفتم:

- پس کسی تو زندگیت بوده.

لبخند آرومی زد و گفت:

- تموم زندگیم بود. زندگیم رو ازم گرفتن. زندگیم نخواست که با من بمونه. فکر می کرد منم مثل مامانم اما من مثل اون نبودم. منو باور نکرد. منم شدم مثل مامان تا حداقل حسرت نخورم.

گفتم:

- اسمش چی بود؟

هیراد آه کشید و گفت:

- من بهش می گفتم مانی. بیخیالش!

دو تا قدم بدون تعادل برداشت. خودم رو زدم به نگرانی و گفتم:

- چت شده هیراد؟

-هیچی مشکلی نیست.

صداش کشیده بود و خواه ناخواه لوس به نظر می رسید. کمکش کردم روی تخت دراز بکشه و خودمم به بهانه ی خاموش کردن ضبط از تخت دور شدم و با صدایی که غم رو چاشنیش کرده بودم گفتم:

- کی کشوندت تو این راه؟ چرا اومدی به این گروه؟

فردا یادش نمی اومد که همه چیز رو مقر اومده. فردا هیچ کدوم از این صحنه ها یادش نبود. صداش ته مایه های خنده داشت:

- کسی منو نکشوند. خودم کشیده شدم ... خودم خواستم.

همون طوری ادامه دادم:

- برات سخت نبود؟

ضبط رو خاموش کردم و به سمتش قدم برداشتم. دیگه راه فراری نبود.

گفت:

- وقتی مامان و بابات تو این کار باشن چرا برات سخت باشه؟

کنارش نشستم و گفتم:

- بابات؟!

دستم رو کشید و مجبورم کرد که کنارش دراز بکشم. آروم با موهام بازی کرد و گفت:

- آره بابام. بابا!

گفتم:

- بابات فوت کرده الان؟!

خندید. خیلی بلند خندید. آروم به سمت صورتم اومد. نزدیک صورتم شد و آروم زیر گردنم رو بوسید. اصلا حس خوبی نداشتم. من داشتم چکار می کردم؟ به چه قیمتی آخه؟ گناهش رو داشتم به جون می کشیدم هیچی، ولی من با چه رویی قراره برگردم؟

صدای آروم و خمارش بلند شد:

- بابای من سالم و سلامته شیطونم. فکر کردی این گروه به دست کی می چرخه؟ اگه اون نبود که الان این گروه روی هوا بود.

اون مست و خمار بود و من ... وایــــــی خدایا ممنون! خدایا ممنونتم. وای دلم می خواست از خوشحالی جیغ بزنم. رییس این گروه بابای هیراد بود. اما این بابا کجا بود؟ اینو که دیگه نمی تونستم بپرسم. دیگه این کنجکاوی معمولی نبود و من دلم نمی خواست یک درصد ریسک کنم.

تا خواستم حرفی بزنم روی بدنم خم شد و دستاش رو تکیه گاه بدنش کرد و کنار سرم گذاشت و گفت:

- دیگه حرف نزن! باشه؟

باشه! دیگه چی؟ فقط همینم مونده وایسم و بر و بر نگاهت کنم تا بدبختم کنی. معلوم بود مست مسته. معلوم بود حالش خوب نیست چون دستاش توان کمی داشت و روی من افتاد. نفسم به شماره افتاد. از درون داشتم می لرزیدم. من با یک آدم مست ...

به سمت لبام هجوم آورد که به سرعت سرم رو چپ و راست کردم. عصبی شده بود و وحشیانه به صورتم چنگ می زد و سعی داشت آرومم کنه اما من همه ی درداش رو به جون خریدم و دم نزدم. من تا آخرین نفسم از خودم دفاع می کردم.

داد زد:

- آروم باش عوضی!

هیچی نگفتم و به تکون دادن سرم ادامه دادم که با دردی که توی سرم پیچید جیغم دراومد:

- آیــــی! موهامو ول کن. ولم کن.

داد زد:

- آروم باش! تکون نخور. اعصابم رو خرد کردی.

دو تا دستام رو با زانوهاش محاصره کرد و اجازه ی تکون دادنشون رو ازم گرفت.

دستش به طرف دکمه های پیراهنش رفت و دو تا یکی بازشون کرد و بقیَشون رو با یک کشش محکم از پارچه جدا کرد. سینه ی سفید اما پر موش ظاهر شد که زود چشمام رو ازش گرفتم. خون جلوی چشمش رو گرفته بود. صورتش کبود و متورم شده بود. متنفرم بودم ازش. متنفر بودم.

داد زدم:

- من این جوری نمی خوامت تو رو. ولم کن وحشی!

با دستش به شدت فکم رو گرفت و از تکون دادن سرم هم جلوگیری کرد و با اون یکی دستش مشغول باز کردن دکمه و زیپ شلوار لیش شد.

« دانین / ارسیما »

آروم و قرار نداشتم. نکنه بلایی سر سروان بیاره؟ برای بار ده هزارم به ساعتم نگاه کردم. با عصبانیت دنبال اسحاق گشتم. به خوبی با نگار و سامیار گرم گرفته بود. انقدر بهش خیره شدم تا نگاهش روم متوقف شد. به بالا اشاره کردم تا بفهمه باید به سروان برسیم.

حوصله نداشتم تا اون بشینه برای من راه حل پیدا کنه. خودم یک فکری داشتم.

به طرفشون رفتم و رو به نگار گفتم:

- این دختره کجاست نگار؟

لبخند نگار محو شد و اخم مهمون پیشونیش شد. با عصبانیت رو به سامیار نسبتا داد زدم:

- حواستون کجاست؟

اسحاق هم دیگه لبخند نمی زد. اون الان نمی فهمید ما چی می گیم.

نگار نگاهش رو به شدت به اطراف دوخت و با هول و ولا گفت:

- کجاست؟ ارسیما می گم این دختره کجاست؟ وایـــی!

اسحاق مثلا گیج داشت به ما نگاه می کرد و با هر نگاه نگار به سالن به سمتی که نگار داشت دید می زد چشم می دوخت.

سامیار گفت:

- آخرین بار داشت با هیراد می رقصید.

نگار جیغ زد:

- چــــــــــــــی؟ ببینم ارسیما هیراد کوش؟

اسحاق گفت:

- شنو صایر نگار؟ ( چی شده نگار؟)

بعد انگار که یک چیزی یادش اومده باشه با اخم هایی که لحظه به لحظه داشت شدت می گرفت، گفت:

- وین البنت؟ ( اون دختر کو؟)

نگار رو من به جیغ زد:

- هیراد کجاست؟

سریع گفتم:

- سراغش رو از یکی از خدمه که گرفتم گفت رفته بالا.

با دستم به طبقه ی بالا اشاره کردم. با دویدن نگار من و سامیار و بعدش هم اسحاق با سرعت به سمت راه پله دویدیم. هنوزم خیالم راحت نشده بود. کی می شه سروان رو از این گروه دربیاریم؟!

اسحاق به شدت در رو باز کرد و اولین نفر وارد شد. از چیزی که دیدم چشمام برق زد. هیراد بیهوش روی تخت افتاده بود و سروان روی تخت نشسته بود و دستش لای موهای طلاییش بود و با تعجب به ما نگاه می کرد.

یک دفعه رو به نگار داد زد:

- ازت متنفرم نگار. از همتون. از هیراد ... از فردین ... ازتون متنفرم.

کت هیراد رو که دورش انداخته بود بیشتر دور خودش سفت کرد.

نگار عصبی مونده بود چکار کنه اما اسحاق عصبی به سمت هیراد رفت و وقتی از بیهوش بودنش مطمئن شد یورش آورد سمت نگار و گفت:

- الیوم اخذ البنت من هنا. ( من این دختر رو همین امشب با خودم از اینجا می برم.)

به سامیار چشم غره رفتم و از لای دندون هام گفتم:

- خودت باید جواب فردین رو بدی. حواست باشه!

سامیار عصبی به سمت سروان رفت که با یک قدم بهش نزدیک شدم و دست رو شونه اش گذاشتم و گفتم:

- لازم نکرده دایه ی مهربان تر از مادر بشی.

زدمش عقب و رفتم طرف سروان و داد زدم:

-بیا برو وسایلات رو جمع کن دختره ی ...

ادامه ندادم. حتی دروغکی هم حق توهین نداشتم. سریع داد زدم:

- یالا! نگار ببرش.

اسحاق داد زد:

- لو صایر للبنت شی انی الک. ( اگه بلایی سرش اومده باشه من می دونم و شما.)

سامیار به سمت اسحاق رفت و آروم باهاش حرف زد. نگار هم عصبی به سمت سروان یورش برد و دستش رو کشید و با خودش همراه کرد. من موندم و جسم نیمه جون هیراد. زود بود برای بیهوشی. هنوز ده دقیقه ای وقت داشت. باید یک ضربه ی کاری مهمون شده باشه. از فکرش هم نا خودآگاه لبخند روی لبم ظاهر شد. پتو رو تا گردنش بالا کشیدم و در اتاق رو بستم. تا خود صبح راحت می خوابید.

ه سرعت از پله ها پایین رفتم. اسحاق عصبی بود اما ساکت به صحبت های سامیار گوش می داد. به طرفشون رفتم اما سامیار با دیدنم با چهره ای که خشک و نسبتا عصبی بود به من خیره شد و بعد با لبخند رو به اسحاق گفت:

- خوش؟ ( باشه؟)

اسحاق چشماش رو بست و چنگی توی موهاش زد و گفت:

- اسکت سامیار! فقط تسرع. (ساکت شو سامیار! فقط عجله کن.)

سامیار نگاهی عصبی ای به من انداخت که بهش اشاره کردم بره. سامیار هم با اکراه ازمون دور شد.

واقعا توانایی اسحاق تو به دست گرفتن شرایط به نفع خودش عالی بود. با لبخند کوچیکی نگاهش کردم و آروم دست رو شونش گذاشتم اما اون بازم هیچ واکنشی نشون نداد.

چیزی نگذشته بود که نگار اومد کنارم و گفت:

- ارسیما فردین چی؟ اون نمی دونه ...

خودم رو زدم به عصبانیت و گفتم:

- به من ارتباطی نداره. برو از اون هیراد هفت خطِ ...

ادامه ندادم و با چشمای بسته پاهام رو به حالت عصبی تکون دادم و گفتم:

- تا مشتری نپریده بار و بندیل دختره رو بده بهش تا بره. بعید می دونم دیگه پاش رو تو این بار بذاره.

هنوز نمی دونستم سروان سالمه یا نه؟ هنوز ته دلم نا آروم بودم. این حیوون ها حتی براشون مهم نبود یک دختری که ...!

به خاطر همین سریع و عصبی گفتم:

- فقط شانس آورده باشیم بلایی سر دختره ...

نگار سریع حرفم رو قطع کرد و گفت:

- نه نه! سالمه. خود شهرزاد گفت.

بعدش هم با خودش غر زد:

- دخترک کولی!

گفتم:

- برو بیارش.

نگار همون طور غر غر کنان ازمون دور شد. به جمعیتی نگاه کردم که در کمال بی خیالیشون مشغول عیش و نوش خودشون بودن و به تمام بی خیالی هاشون پوزخند عمیقی از ته دلم زدم. شاید پنج دقیقه بعد نگار همراه سروان اومد بیرون. این بار سروانی پوشیده در مانتو و شلواری مشکی و شالی که شل دور سرش پیچیده بود و موهای طلاییش رو پنهان کرده بود.

لبخند نامحسوسی روی لبم نشست. کارش تموم شده بود و با پوشیده شدن الانش داد می زد که تا حالا هر جور گشته فقط و فقط به خاطر ماموریتش بوده. به چشمای سبزش خیره شدم. شاید به این زودی نمی تونستم ببینمش. دیگه دلم نمی خواست فرار کنم. وجود این دختر برای من حائز اهمیت بود. حالا دیگه مثل دخترای عادی دور و برم نبود، شاید یکی مثل ماندانا. من به ماندانا این جوری اهمیت می دادم؟ پوشیده بودن یا نبودنش این جوری می تونست آروم یا عصبیم کنه؟

سعی کردم خود درگیری رو بذارم کنار و به چشمایی نگاه کنم که به زمین دوخته شده بود. سریع چشمام رو بستم و سرم رو برگردوندم. حالا دیگه اسحاق بهش رسیده بود و سعی داشت مجبور به راه رفتنش کنه. سروان سعی داشت مقاومت کنه اما بی فایده بود. قدرت اسحاق خیلی بیشتر از زور زدن نمایشی اون بود. از بند کیف کولیش گرفتش و به سمت در خروجی بار بردتش و من چقدر ممنونش بودم که دستاش با سروانی که کارش نسبتا تموم شده بود برخورد نکرد.

من و سامیار و نگار دنبالشون راه افتادیم.

اسحاق در کمک راننده رو باز کرد و سروان رو با کمک همون بند کیف کولیش نسبتا به داخل ماشین هل داد و در رو به شدت بست و قفل کرد و بعدش به طرف ما اومد. یکمی هممون رو با نگاهی که عصبی شده بود برانداز کرد و رو به هممون گفت:

- جاء عن آخر هنا. فی امان ا...! (آخرین باره که اینجا اومدم. خداحافظ!)

بعد هم بدون اینکه منتظر جواب کسی بمونه به سمت ماشینش رفت و به سرعت اون رو به حرکت درآورد.

به دقیقه نکشیده که دوباره وارد باری شدیم که این بار خالی از وجود هر نوع هم وطن و هم فکری بود. خالی از یک دختر غریبه اما آشنا! خالی از کسی که تا دمدم های صبح هنوزم فکر می کردم دور و بر من در حال پرسه زدنه و من چقدر بابت اون تیکه پارچه ی تنش که تمام پوست بلوریش رو سخاوتمندانه به نمایش کشیده بود حرص می خوردم.

« دانای کل! »

با ریموت کنترل در سرمه ای خونه اش رو باز کرد. پاش رو کمی روی پدال گاز فشار داد و وارد حیاط نه چندان بزرگ خونه اش شد.

ترمز دستی رو خوابوند. به سمت دختر برگشت. نمی تونست منکر زیباییش بشه. سلیقه ی سرگرد خیلی عالی بود!

از فکر نگاه های عصبی و حرصی سرگرد لبخند به لبش اومد. خیلی تیز بود که تونسته بود بفهمه دلیل حرص خوردناش چیزی جز خاطر خواهیش نیست. اون جور که شنیده بود سرگرد توی کارش بسیار خشک و جدی و پر غرور بود.

سروان به سمتش برگشت. سریع نگاهش رو به در طرف خودش دوخت و گفت:

- می تونید پیاده بشید.

سروان زیر لب تشکر کرد. حس و حال خودش رو نمی فهمید. از طرفی به هیچ عنوان مایل نبود که به اون گروه برگرده و بخواد باز هم نقش شهرزاد رو بازی کنه و از طرفی هم واقعا سردرگم بود. حس می کرد هر چه سریع تر باید کارای بعدیش رو هماهنگ می کرد. پشت سر خریدارش راه افتاد و وارد خونه اش شد.

یک نگاه سطحی به خونه انداخت و رو به اسحاق گفت:

- گروه کجا مستقر شدن؟

اسحاق قهوه جوش رو روشن کرد و همون طور که مشغول باز کردن پاکت قهوه شد با صدای بیخیالش گفت:

- باید هماهنگ بشه.

بدون توضیح اضافه ای ساکت شد. به هر حال یک شب زودتر از موعد، نقشه پیش رفته بود.

رائیکا نسبتا عصبی بود. خوشحال بود، ناراحت هم بود، سردرگمم بود. همه ی حس های خوب و بد دنیا رو الان در کنار هم داشت.

روی مبل نشست و کیف کولیش رو کنار پاهاش گذاشت. سرش رو با دستاش گرفت و آروم ماساژ داد. چه کارهایی که نکرده بود. رقص! اونم واسه کسی مثل هیراد.

لبخند به لبش اومد. ضربه ی کاریش هیراد نئشه رو بیهوش کرد. با تمام قدرتی که در خودش سراغ داشت جوری به گردنش ضربه زده بود که مطمئن بود تا خود صبح مهمون رختخوابشه.

اسحاق از آشپزخونه خارج شد و به سمت اتاق خوابش رفت که صدای سروانی ایرانی تو جا متوقفش کرد.

-من به یک خط و گوشی نیاز دارم. هر چه سریع تر بهتر!

بدون اینکه جوابش رو بده به سمت اتاقش به راه افتاد و از تو کمدش یک خط در آورد و توی گوشی قبلیش انداخت. از در اتاق بیرون رفت و گوشی رو روی میز رو به روی مبلی که سروان نشسته بود گذاشت و گفت:

- تو دومین اتاق راهرو می تونید استراحت کنید تا من ببینم نقشه چیه و باید چکار کنید.

از پنجره به گرگ و میش صبحگاه نگاه کرد و با پوزخند گفت:

- شب که گذشت. صبح بخیر!

بعدم به آشپزخونه اشاره کرد و گفت:

- قهوه هم آماده است.

یک نگاه سطحی بهش انداخت و به سمت اتاقش رفت و خودش رو روی تختش پرت کرد و سعی کرد بدون اینکه به چیزی فکر کنه فقط چشماش رو برای دو سه ساعتی روی هم بذاره. با اون هفت هشت تا گیلاسی که داده بود بالا همین که تا همین جاشم کشیده بود خیلی حرف بود.

پشت دیوار اتاقش رائیکا فنجون قهوه رو تو دستاش گرفته بود و متفکرانه به بخاری که ازش بلند می شد خیره شده بود.

به ساعت نگاه کرد. پنج و نیم! اختلاف ساعت دبی با تهران فقط سی و دو دقیقه بود.

ساعت به وقت تهران الان حدودا شیش بود. قهوه اش رو سر کشید و خودش رو به یک خواب نسبتا راحت دعوت کرد. بعد از بیداری کار زیاد داشت.

با زنگ ساعتش چشماش رو باز کرد. عادت به خواب زیاد نداشت و همین سه ساعت هم براش دنیایی بود. دستی به صورتش کشید و به سمت سرویس بهداشتی رفت.

لباس هاش رو پوشید و با سروان محسنی تماس گرفت.

کش و قوسی به بدنش داد و به سمت آشپزخونه رفت و برای خودش یک فنجون چایی ریخت تا تماس برقرار بشه.

- بله؟

- سلام.

- سلام. خوبی؟چه خبر؟

- سلام. خسته نباشید! خوبم. سروان رو به خونه ام آوردم.

محسنی متعجب گفت:

- سروان کردانی؟ مگه قرار نبود امشب بیاریدشون؟

اسحاق سری تکون داد. سری که هیچ کسی نمی دیدش. گفت:

- بله! اما خب سرگرد صلاح دیدن هر چه زودتر ایشون رو از اونجا دربیاریم.

درست بود که رو در رو نگفته بود اما کاملا از نگاهش مشخص بود. تازه اگر هم مشکلی داشت یک جوری جلوی این موضوع رو می گرفت یا حتی خود سروان. کاراش تموم شده بود که راحت باهاش راه اومده بود.

محسنی گفت:

- بسیار خب! بچه ها خونه ی تو رو تحت نظر داشتن. سوژه ی مشکوکی مشاهده نمی شه. خونه ات تحت نظر نیست. می تونی همین الان هم سروان رو بیاری اینجا.

اسحاق سری تکون داد و گفت:

- باشه!

به ساعت نگاه کرد و گفت:

- الان ساعت هشت و نیمه. نمی خوام بیدارشون کنم هر وقت بیدار شدن تا نیم ساعت بعدش اون جاییم.

محسنی از اونور خط سر تکون داد و گفت:

- بسیار خب! منتظرتون هستیم.

اسحاق خداحافظی کرد و تماس رو قطع کرد و مشغول آماده کردن میز صبحانه شد و بعد هم جلوی تلویزیون قرار گرفت. توی اتاق رائیکا با شنیدن اولین جمله از اسحاق چشم باز کرده بود. گوش های تیزش همیشه باعث افتخارش بود. شالش رو روی سرش مرتب کرد. شاید اسحاق خنده اش می گرفت. اون که همه ی جون رائیکا رو دیده بود دیگه چه احتیاجی به مانتو و شال بود؟ اما دلش یک چیز دیگه می گفت. می گفت اون موقع خودش نبود بلکه شهرزادی بود در جلد رائیکا. رائیکا هیچ وقت این طوری نمی گشت و الان اون رائیکا بود. دیشب به طور کامل با شهرزاد خداحافظی کرده بود.

در اتاق رو آروم باز کرد و بیرون شد. با اسحاق راحت نبود. حس می کرد غیر از دیشب دیگه نمی تونه با اسحاق راحت حرف بزنه.

سلام و صبح بخیری گفت که جوابش رو آروم شنید. نمی دونست چکار کنه برای همین به سمت یخچال رفت و یک لیوان آب خورد که صدای اسحاق سکوت رو شکست:

- چایی آماده است. صبحانه تون رو بخورید باید بریم.

رائیکا چیزی نگفت. مقابله ی به مثل بود یک جورایی. حس می کرد با جواب دادنش شخصیتش داره خرد می شه. وقتی اسحاق بدون اینکه جواب بده کارش رو می کرد پس برای چی اون باید جواب بده؟

یک فنجون چایی خورد و بدون توجه به میز پر زرق و برقی که چیده شده بود به سمت اتاق رفت و کوله پشتیش رو آورد و دم در ورودی ایستاد و گفت:

- من آماده ام اما نمی تونم این طوری برم بیرون. امکان داره شناساییم کنن.

اسحاق تلویزیون رو خاموش کرد و گفت:

- من تو خونه لباس زنونه ندارم.

اما انگار که چیزی به ذهنش اومده باشه گفت:

- تغییر آن چنانی نیاز نیست.

به سمت اتاقش رفت و پالتوی قهوه ای رنگش رو بیرون آورد. کلاه گیس مشکی ای که تو خونه اش بود و در مواقع نیاز خودش ازش استفاده می کرد رو هم از کاور درآورد و به سمت سروان رفت.

- فکر می کنم با این ها بتونید به اندازه ی کافی تغییر کنید.

سوییچ ماشینش رو برداشت و همون طور که پشتش به سروان بود به راه افتاد.

« رائیکا / شهرزاد »

نگاه آخر رو به خودم تو آینه انداختم و وقتی از خودم مطمئن شدم عینک دودی رو هم به چشمام زدم و با یک نگاه سطحی به خونه از در خارج شدم. به سرعت سوار ماشین شدم. اوفـــــــــــ! یکم رو خودت عطر خالی می کردی. کل ماشین رو بوی عطر تلخش پر کرده بود.

تو راه ساکت بودیم و من داشتم برج های بلند و تابلوهای تبلیغاتی رو نگاه می کردم. دبی به دور از کارهای کثیفی که توش انجام می شد شهر مدرن و قشنگی بود. صدای اسحاق بدون اینکه به سمتش برگردم توجهم رو به خودش جلب کرد:

- دیشب ...

مکث کرد. چی می خواست بپرسه؟ دلم نمی خواست چیزی درباره ی دیشب به کسی بگم.

ادامه داد:

- هیراد اذیتتون نکرد؟

پوزخند به لبم اومد. هیراد؟ جسم رائیکا رو آره، اما روحش رو نه. هیراد فقط شهرزاد رو درهم شکسته بود. کارایی که شهرزاد مجبور بود تو جلد رائیکا انجام بده فقط و فقط خود پوشالیش رو خرد کرده بود.

وقتی جوابی ازم نشنید با صدایی که انگار کمی شک و دو دلی باهاش مخلوط شده باشه:

- نمی خواید چیزی بگید؟

اخم کردم و برگشتم سمتش. به اون ربطی نداشت. با همون اخمم با صدایی که جدیتش مخصوص رائیکا بود گفتم:

- کی می رسیم؟

اخم مهمون صورتش شد و عینکش رو بالاتر کشید و گفت:

- اگه اتفاقی افتاده باشه ...

نذاشتم حرفش رو کامل کنه و عصبی گفتم:

- آقا اسحاق من خودم می دونم دارم چکار می کنم. حواسم به کارام هست. نیازی به نگرانی نیست.

پوزخند زد و پاش رو روی پدال فشار داد و من با خیال راحت روم رو به سمت پنجره کردم. پنج دقیقه ای نگذشته بود که صداش بلند شد:

- باز کنید در پارکینگ رو!

توی یک کوچه پیچید. نگاهم کنجکاو شد. اواسط کوچه در پارکینگ سبز رنگی در حال باز شدن بود. پس این جا بود. همکارا و هم وطن های من اینجا بودن.

به محض توقف ماشین از ماشین پیاده شدیم. پشت سرش راه افتادم. سوار آسانسور شد و دکمه ی طبقه ی نهم رو فشار داد. من سرمو به دیواره ی آسانسور تکیه داده بودم و چشمام رو بسته بودم. از صدای دسته کلیدش مشخص بود داره سوییچش رو تکون می ده و این به شدت رو اعصابم بود.

با صدای آهنگ ملایم آسانسور و بعدش هم صدای عربی زن فهمیدم رسیدیم و چشمام رو باز کردم. اسحاق منتظر بود. رفتم بیرون و اونم پشت سرم حرکت کرد و گفت:

- سمت چپ واحد سی و چهار!

رفتم و جلوی در ایستادم که همون لحظه در باز شد. با دیدن سروان محسنی، ستوان نجفی و کیان مهر و سرگرد اسفندیاری لبخند نا خودآگاهی روی لبم ظاهر شد.

حس خوبی نداشتم. فردین مثل همیشه نبود. یعنی چه اتفاقی افتاده بود؟

فنجون قهوه ترکم رو روی میز گذاشتم و به ساعت خیره شدم. یک ساعتی می شد که خواب بود. صدای عصایی سکوت به وجود اومده تو سالن رو شکست. به طرف راه پله ها نگاه کردم. پریسان در حال پایین اومدن از پله ها بود. بلند شدم و تو جام ایستادم که به سمتم اومد.

روی مبل رو به روی من نشست و گفت:

- بشین!

نشستم. با دقت داشت نگاهم می کرد. شرط می بستم یک موضوعی پیش اومده بود که به من مربوط می شد. شرط می بستم و امیدوار بودم شناسایی جزء گزینه های موجود برای این موضوع پیش اومده نباشه. همه چیز عالی پیش رفته بود از کجا می خواستن شناسایی کنن مگه؟!

مشکوکانه سرم رو آوردم بالا و گفتم:

- چیزی شده؟

ابروهاش بالا رفت و گفت:

- باید چیزی بشه؟

منتظر نگاهش کردم که گفت:

- هر وقت فردین بیدار شد باهاش برید خونه ی من، یک سری مدارک اون جا هست بیاریدشون این جا.

سر تکون دادم و گفتم:

- بسیار خب! همین؟

سری تکون داد و فنجون قهوه ای که تو سینی کوچیکی که خدمتکار جلوش گرفته بود رو برداشت و تو مشتش گرفت و در حالی که ساکت بود قهوه اش رو مزه مزه کرد. از جام بلند نشدم. بدون ترس بقیه ی قهوه ام رو خوردم و منتظر فردین شدم.

ده دقیقه ای بود که سکوت کرده بودیم که صدای فردین سکوت رو شکست:

- من دارم می رم.

بلند شدم که پریسان گفت:

- ارسیما هم همراهت میاد.

فردین سری تکون داد و گفت:

- بسیار خب! عجله کن ارسیما که خیلی کار دارم.

سریع بلند شدم و به طرف اتاق رفتم و لباس هام رو عوض کردم و از در خونه زدم بیرون. سریع سوار ماشین شدیم و فردین حرکت کرد. از کوچه که زدیم بیرون گفتم:

- اتفاقی افتاده؟ شماها چتون شده؟ از وقتی که از سفرتون برگشتید انگار هیچ چیزی سرجاش نیست.

فردین پوزخند زد و گفت:

- اصلا چیز خاصی نشده ... اصلا!

عصبی بود و تک تک کلماتش از روی حرص گفته می شد. متعجب گفتم:

- بگو ببینم چی شده؟

برگشت سمتم و گفت:

- چیز خاصی نیست فقط پلیس دنبالمونه.

چـــــــــــــــــــی؟ این داشت چی می گفت؟

داد زدم:

- چی می گی تو؟ پلیــــــــــــس؟

اینا از کجا بو برده بودن؟ می دونستم بالاخره دیر یا زود می فهمن اما ... اما نکنه به من ... ؟!

عصبی تر از من داد زد:

- باید هر چه زودتر جمع کنیم بریم ارسیما. وقت چندانی نداریم. نصف چک ها تا آخر این هفته پاس می شن. باید تا فردا از دبی خارج بشیم. اینجا دیگه امن نیست.

با هول و ولا گفتم:

- آخه چطوری شده که دنبالمونن؟ چطور ممکنه؟

عصبی مشتش رو کوبید رو فرمون و گفت:

- لعنتـــــــــــــــی ها! دارم براشون. بلایی سرشون بیارم که مرغ های هوا به حالشون گریه کنن.

عصبی بودم. دلم گواهی خوب نمی داد. با این که می دونستم بالاخره همچین روزی می رسه اما حالا که رسیده بود با تمام پیش بینی ها فرق می کرد.

طولی نکشید تا به خونه رسیدیم. سریع از ماشین پیاده شدیم و به سمت درِ خونه رفتیم. می دونستم الان همکارام دارن می بیننمون.

فردین گفت:

- ارسیما طبقه ی بالا می ری اتاق سمتِ چپ.

کلید رو به طرفم پرتاب کرد و گفت:

- اولین پریز از سمت راست دیوار دست راستیت رو درمیاری. یک کلید اون جاست. کلید رو که بزنی روزنه ی دیوار باز می شه. از توی صندوق دیواری تمام مدارک رو بردار بیا. سریع باش!

یکی از کوله هایی رو که با خودش آورده بود به طرفم انداخت و گفت:

- رمز صندوق رو یادداشت کن!

سریع گوشیم رو از جیبم در آوردم که گفت:

- 6669453220

باشه ای گفتم و سریع به طرف راه پله دویدم. تمام کارهایی رو که به گفته بود کردم. دیوار پوشالی جلوم به آرومی حرکت کرد و صندوقچه پیدا شد. صندوقچه رو باز کردم و به سرعت همه ی مدارک رو برداشتم. نمی تونستم به مدارک نگاهی کنم. صد در صد این اتاق سیستم امنیتی فوق العاده ای داشت.

همه ی مدارک رو تو کوله ریختم و زیپش رو بستم و کلید رو دوباره زدم و دیوار به حالت اولش برگشت. کلید پریز رو هم نصب کردم و با یک نگاه کلی به سمت در رفتم.

تا پام رو بیرون از در بیرون گذاشتم یک دفعه پشت گردنم داغ شد و صدای مبهم و بی جون من تو سیاهی جلوی چشمم گم شد.

سرگرد با همون لبخندش رو به بقیه گفت:

- پس احتمال این که جایی که امروز فردین رفت خونه ی همین قطب باشه یعنی پدر هیراد بالاست.

سروان محسنی گفت:

- خیلی هم بالاست. دیدید که با چه محافظ کاری ای تا مقصدشون رفتن؟

کیانمهر رو به من گفت:

- هیراد در چه حالیه؟

همون طور که بهش نگاه می کردم گفتم:

- باید تا الان به هوش اومده باشه بدون اینکه یادش باشه دیشب چکار کرده.

لبخند روی لب سرگرد نشست و گفت:

- کارتون عالی بود سروان کردانی.

لبخند کوچیکی رو لبم نشست که زود جمعش کردم و گفتم:

- وظیفه ام بود جناب سرگرد. حالا این خونه کجا هست؟

ستوان نجفی گفت:

- بندر جبل علی. سی و پنج کیلومتری جنوب غربی دبی.

انگشتام رو با ریتم منظمی روی دسته ی چوبی مبل تکون دادم و زمزمه کنان گفتم:

- بندر ... راه آبی ... جبل علی؟

بعد بلند گفتم:

- مرزیه؟

سروان محسنی سر تکون داد:

- چیزی که تو فکرتونه دقیقا درسته. جبل علی یک بندر مرزیه. یک بندر نخلی شکل! یکی از سه تا بندرهای نخلی شکل این کشور که راه داره به آب های خلیج فارس.

لبم رو با زبونم تر کردم و گفتم:

- و این کار ما رو سخت می کنه.

سرگرد:

- درسته! به علت شاخه های متعدد این نخل.

اسحاق گفت:

- اما دور این شاخه ها یک کمربند جنگلی پوشیده شده.

سرگرد گفت:

- درسته اما اونا برای فرار گزینه های مختلفی دارن. اگه بخوام دقیق بگم این نخل چهل و سه تا شاخه داره.

اسحاق سری تکون داد و گفت:

- درسته! و خونه هایی هم که روی کمربندش وجود دارن به خونه های آبی معروفن و این هم یک مشکله و از یک طرف کمربند یا می شه گفت حصاری که از این خونه ها دور این نخل شکل گرفته دو تا روزنه ی اصلی و دوازده تا روزنه ی فرعی داره.

انگشتام رو تو هم قفل کردم و گفتم:

- و این یعنی قبل از اینکه بخوان از طریق راه آبی فرار کنن و یا حتی توی یکی از شاخه های مورد نظرشون توقف کنن باید جلوشون رو بگیریم.

کیانمهر گفت:

- احتمال این که بخوان از راه زمینی برن حدودا صفره. درسته؟

سروان محسنی گفت:

- آره! راه زیادی رو پیش رو دارن. رسیدن به ایران از راه زمینی اونم قاچاقی غیر ممکنه.

نجفی گفت:

- باید به اینم توجه کنیم که فردین با هواپیما رفت و آمد می کنه و با پاسپورت جعلی!

گفتم:

- اون برای وقتیه که ندونن که پلیس دنبالشونه. الان هم ما زیر نظر داریمشون و هم دیر یا زود اونا از وجود ما مطلع می شن.

سرگرد گفت:

- درسته! باید هر چه زودتر هماهنگی های لازم با سرگرد تیرداد شکل بگیره تا گروه برای اعزام به جبل علی آماده بشه.

بعد برگشت طرفم و گفت:

- یک چیزی رو یادمون رفت بهتون بگیم سروان.

سوالی نگاهش کردم که با لبخند گفت:

- رمزی که هک کردید بی نهایت به ما کمک کرد.

لبخند ناخودآگاه مهمون لب هام شد و زود هم از بین رفت اما برق چشمام مطمئن بودم هنوزم دیده می شن. گفتم:

- خب؟

سرگرد ادامه داد:

- رمز همون اسم گروهشون بود اما به صورت کاملا پراکنده. اسم گروهشون اهریمن آتشینه.

اه که چقدر بد بود که بلد نبودم یکی از ابروهام رو ببرم بالا. عوضش دو تا ابروهام رو بردم بالا و گفتم:

- خب؟

سرگرد: چهار نفر رو در خور دبی در حال رد شدن از مرز دستگیر کردیم که بعد از مدتی حاشا به حرف اومدن و گفتن، برای گروهی به نام اهریمن آتشین کار می کنن.

خوشحال بودم، خیلی خوشحال بودم. کنجکاو پرسیدم:

- اطلاعات سیستم چی بود؟

سرگرد گفت:

- یک سری ارقام و اعداد و پول و این چیزها و مهم ترینش اینکه تاریخ بعضی از عملیات ها و شرح نسبیشون با کلمات رمز ثبت شده بودن.

بلند شدم و گفتم:

- می تونم موقعیت فردین رو ببینم؟

سرگرد و سروان هم از جاشون بلند شدن و سرگرد گفت:

- البته!

احترام گذاشتم. دلم برای احترام گذاشتن تنگ شده بود.

اسحاق گفت:

- من دیگه باید برم. کاری با من ندارید؟

سرگرد جلو رفت و دستش رو به سمتش دراز کرد که تو دستای اسحاق چفت شد و گفت:

- از کمکت واقعا ممنونیم. بازم مثل همیشه نیروی کار آمد و خوبی بودی.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

اسحاق لبخندی زد و گفت:

- مثل همیشه وظیفه ام بود. هنوز خیلی بهتون مدیونم بابت مینا.

با کنجکاوی نگاهشون کردم.

سرگرد با لبخند گفت:

- سلام برسون به نامزدت!

اسحاق سر پایین انداخت و با لبخند گفت:

- بزرگیتون رو می رسونم. با اجازه!

سرگرد با لبخند نگاهش کرد و اسحاق به ترتیب جلو اومد و با همه دست داد. به من که رسید گفت:

- حواستون به سرگرد تیرداد باشه.

سر بلند کرد و مرموز نگاهم کرد. ضربان قلبم شدید شد. خواستم چیزی بگم که گفت:

- نمی خواد چیزی بگید فقط گوش کنید.

نا خودآگاه ساکت شدم. اصلا صدام درنمی اومد. خوبیش این بود که فاصلمون با همکارا زیاد بود و تن صداش آروم بود.

با لبخند و نگاهی که هنوزم مرموز بود گفت:

- نوع نگاهشون رو می شناسم. ایشون و نگاهشون به شما منو یاد خودم و نگاهم به مینای عزیزم می اندازه. من یک بار تا مرز از دست دادن مینا رفتم و برگشتم. حواستون باشه شما مجبور نشید تجربه ی سختی رو که من تحمل کردم، تحمل کنید. امیدوارم یک روزی برسه که با هم از من یاد کنید. بهشون سلام برسونید!

صبر نکرد تا جوابش رو بدم و با یک خداحافظی جمعی از در خارج شد. گر گرفته بودم. جریان عرق سرد رو می تونستم رو مهره ی پشت کمرم احساس کنم. کوبش لعنتی قلبم نمی خواست بس کنه. چشمای سبز آبی آرامش بخش سرگرد تنها چیزی بود که جلوی چشمام بود و هیچ جوره نمی تونستم محوش کنم و لبخندی که بدون اینکه روی لبم باشه توی قلبم احساس می شد. نمی خواستم به چیزی که تو ذهنم رژه می رفت توجه کنم اما ...

سری تکون دادم و بدون این که بفهمم چه حرفی بین همکارام رد و بدل شده به سمت مانیتورها رفتم. جلوی مانیتور ایستادیم و سرگرد روی صندلی نشست و صفحه ی مورد نظرش رو باز کرد. هنوزم بدنم داغ بود. به نقطه ی قرمز رنگ و چشمک زنی که ثابت شده بود نگاه کردم و گفتم:

- کسی که دنبالشون نیست؟

محسنی گفت:

- معلومه که نه!

گفتم:

- ردیاب کجا کار گذاری شده؟

نجفی گفت:

- بین پدهای ثابت کننده ی گردن!

کیانمهر گفت:

- کار سرگرد تیرداده. یک مبارزه ی نمایشی برای پیش بردن اهدافشون!

یک دفعه دلم ریخت. قلبم بی حیا شده بود و با شنیدن اسمش ضربانش شدت می گرفت. یاد قد و هیکلش که می افتادم حس می کردم چقدر دیدنش دوست داشتنیه. سینه ی فراخش و چشم های آرامش بخش و پر از غرورش. کار آمد بودنش از نقشه های زیرکانه اش کاملا مشهود بود.

من چم شده بود؟ وای خدا این مدت شهرزاد رو منم تاثیر گذاشته. اوف!

سعی کردم به خودم بیام و گفتم:

- خیلی عالیه! پس هنوزم گردنشه. فکر نمی کنم ضربه شون کم قدرت بوده باشه که به همین زودی بخواد نگهدارنده رو دربیاره.

سروان گفت:

- درسته! در ضمن محلی که از دیروز عصر تا الان رو اون جا بودن شناسایی شده. افراد رو برای اعزام به اون جا آماده می کنیم.

گفتم:

- با این حساب به نیروی جدید احتیاج داریم.

سرگرد گفت:

- من هماهنگی های لازم رو با سرهنگ انجام می دم.

گفتم:

- خونه ای که پریسان در دبی توش اقامت داشته که شناسایی شده؟

کیانمهر گفت:

- بله! دقیقا از پنجره ی تراس می تونید به حیاطش مسلط باشید.

گفتم:

- عالیه! تو این چند روز خبر خاصی نبوده؟

نجفی مانیتوری که حیاط خونه رو کنترل داشت رو نشون داد و با اشاره بهش گفت:

- غیر از دیروز که یک گروه برای ساپورتشون تو خونه بودن و تا نیم ساعت بعد از راهی کردنشون تو خونه بودن خبر دیگه ای نبوده اما اطلاعات توی خونه هم می تونه مفید باشه. البته اگه چیزی باشه!

گفتم:

- فکر نکنم اطلاعات مهمی بتونیم پیدا کنیم. قطعا اطلاعات مهم رو انقدر دم دست قرار نمی دن.

سرگرد گفت:

- درسته اما به هر حال باید بازرسی بشه.

سری تکون دادم و گفتم:

- اون که قطعا!

سروان محسنی گفت:

- فعلا تمرکزمون رو باید روی همین خونه بذاریم و کار گذاری دوربین مخفی روی یکی از دیوارهای اصلی خونه که به زوایای مهم خونه دسترسی داشته باشه. هممون سر تکون دادیم و من گفتم:

- پس فعلا باید منتظر بمونیم.

سرگرد گفت:

- درسته! چون فعلا تنها کسی که به این خونه دسترسی داره سرگرد تیرداده.

سرگرد تیرداد ... سرگرد تیرداد ... سرگرد تیردادی که اسمش رو نمی دونستم.

« دانین / ارسیما »

هیراد عصبی گفت:

- چی می گید شماها؟ منو چه به اون دختره ی بی سر و پا!

سامیار که خیلی سعی داشت خودش رو کنترل کنه با حرص گفت:

- یک لحظه فکر نکردی اگه بلایی سر اون دختر بیاری باید جواب چند نفر رو بدی؟ مجبوری انقدر بیشتر از حدت بخوری که اصلا یادت نیاد چکار کردی؟!

به حالت نمایشی با انگشت شست و انگشت وسط روی ابروهام خط کشیدم و گفتم:

- سامیار دیگه بسه. می بینی که یادش نمیاد. چرا انقدر بحث رو کشش میدی؟

سامیار عصبی گفت:

- واقعا نمی فهمی یا خودت رو زدی به نفهمی؟ احمق جون حساب پس دادن به فردین مثل جون دادن به عزرائیله.

هیراد حرصی گفت:

- سامیار خفه شو! نه به تو، نه به این، نه به فردین و نه به هیچ کسی ربطی نداره که من دیشب چه غلطی کردم. با اینکه بازم می گم این شما بودید که توهمی شدید نه من. اون دختره فقط تو پیست رقص با من رقصید نه جای دیگه.

دندون هام رو از حرص روی هم می ساییدم. لعنتی عوضی!

با صدای نظامیم گفتم:

- هیراد بس کن. فعلا که چیزی نشده.

اما هیراد عصببی تر داد زد:

- نه! من می خوام بفهمم بر فرض هم چیزی شده بود به این الاغ چه مربوطه؟

سامیار فقط عصبی نگاهش کرد. نمی تونست چیزی بگه.

گفتم:

- اونم مسئوله. فردین رو که باید بهتر از ماها بشناسی. تو کارش شوخی نداره. می دونی که؟

عینکی رو که بعضی وقتا رو چشماش می دیدم درآورد و پرت کرد رو میز. رو به سامیار گفتم:

- تو هم بهتره این بحث رو جلوی فردین باز نکنی.

رو کردم سمت نگار و گفتم:

- با تو هم هستم نگار. فهمیدی؟ این به نفع هممونه. مخصوصا به نفع ما!

نگار اوهومی گفت و سامیار هم سر تکون داد. هیراد با غیض از جاش بلند شد و لب پنجره ایستاد و پیپش رو روشن کرد و پک عمیقی بهش زد.

بلند شدم و گفتم:

- من برم یک هوایی به کلم بخوره. صدای موزیک هنوز توی سرمه.

رو به سامیار گفتم:

- فردین امروز میاد دیگه؟ آره؟

سامیار گفت:

- آره طرفای شیش و نیم هفت فکر می کنم.

سری تکون دادم و گفتم:

- بسیار خب! پس حواستون باشه.

***

سیم کارت رو تو گوشی گذاشتم و آب معدنی کوچیک رو برداشتم و از ماشین پیاده شدم و به سمت پارک رفتم و شماره ی سروان محسنی رو گرفتم.

سروان محسنی: بفرمایید؟

گفتم:

- سلام. خسته نباشید!

سروان محسنی با شک گفت:

- شما؟

اسم گروهیم رو گفتم:

- ارسیما هستم.

شناخت و گفت:

- سلام جناب. خوب هستید؟

همون طور خشک گفتم:

- متشکرم. چه خبرا؟

گفت:

- خبرهای خوب! پایگاه قطب شناسایی شد.

ته دلم واقعا شاد شد. بعد از سه ماه دیگه حس می کردم دارم کم کم خسته می شم از نقش ارسیما. دلم برای دانینی که کامل بود تنگ شده بود.

گفتم:

- خیلی خوبه! هر چه سریع تر این ماجرا باید ختم بشه. دیگه کاری نمونده. با تمامی بچه ها هماهنگ باشید. درباره ی وضعیت خودم هم خبرتون می کنم. به زودی می بینمتون.

گفت:

- بله! هماهنگی ها دارن انجام می شن. مراقب خودتون باشید.

آروم تشکر کردم. بین پرسیدن و نپرسیدن مردد بودم اما دلم رو زدم به دریا و گفتم:

- خانم رسیدن؟

دیگه نمی دونستم چطوری بپرسم. واقعا چه جالب!

گفت:

- بله! خیالتون راحت باشه.

خیالم راحت شد. الان دیگه خیالم راحت شده بود. گفتم:

- بسیار خب! موفق باشید.

گفت:

- همچنین! منتظرتون هستیم. به امید دیدار.

گفتم:

- خدانگهدار.

گوشی رو قطع کردم و تو جیب گرمکنم گذاشتم و نرمش رو شروع کردم. کارامون به خوبی داشت پیش می رفت. اگه به همین منوال پیش می رفت حداکثر تا دو هفته ی دیگه این پرونده بسته می شد.

***

با احساس ویبره ی گوشیم و دیدن اسم فردین بلند گفتم:

- رسیدن.

خدمتکارا به سمت در خروجی رفتن. در اتوماتیک در حال باز شدن بود. بعد از توقف کامل ماشین خدمتکارا به سمت ماشین دویدند و مشغول کاراشون شدن و منم آروم به سمتشون رفتم. رو به پریسان که با جاه و کبر مخصوص خودش در حال پیاده شدن بود سر آرومی تکون دادم و زیر لبی سلام کردم و بدون اینکه توقع جواب رو ازش داشته باشم به سمت فردین رفتم و با ضربه ی آرومی روی شونه اش گفتم:

- چطوری داداش؟

دست روی دستم گذاشت و با لبخند نصف و نیمه ای گفت:

- چه خبرا؟

منم مثل خودش جواب دادم:

- همه چیز امن و امانه.

با هم وارد خونه شدیم. پریسان یک راست به سمت اتاقش رفت اما فردین روی مبل ها نشست. من و سامیار هم کنارش نشستیم.

فردین گفت:

- دیشب که اوضاع خوب بود؟

سامیار گفت:

- انتظار دیگه ای داشتی از ما؟

فردین مسخره خندید و گفت:

- شنیدم اسحاق این دختره، شهرزاد رو با خودش برده.

سر تکون دادم و گفتم:

- خبرا که کمال و تمام دست شماست. آره! دیشب گفت می خوام ببرمش و بردتش.

سر آرومی تکون داد و رو به سامیار گفت:

- مجبوریم زودتر از موعد برگردیم ایران. هماهنگی ها رو انجام بده.

تعجب کردم. یعنی چی شده بود؟ چرا می خواست زودتر از موعد برگرده؟

سوال من رو سامیار پرسید:

- چرا؟ چیزی شده؟

فردین از جاش بلند شد و با جذبه ی مخصوص خودش گفت:

- من نگفتم بپرس تا دلیل بگم. گفتم این کار رو انجام بده بگو چشم. هر چه سریعتر بهتر! حداکثر تا یک هفته ی آینده، نه بیشتر. تا من کارام رو بکنم باید همه چیز آماده باشه. شیر فهمه؟

سامیار سر تکون داد. فردین به طرف پله ها رفت و گفت:

- می خوام یکمی استراحت کنم.

رفت و من و سامیار رو بهت زده بر جا گذاشت.

حس خوبی نداشتم. فردین مثل همیشه نبود. یعنی چه اتفاقی افتاده بود؟

فنجون قهوه ترکم رو روی میز گذاشتم و به ساعت خیره شدم. یک ساعتی می شد که خواب بود. صدای عصایی سکوت به وجود اومده تو سالن رو شکست. به طرف راه پله ها نگاه کردم. پریسان در حال پایین اومدن از پله ها بود. بلند شدم و تو جام ایستادم که به سمتم اومد.

روی مبل رو به روی من نشست و گفت:

- بشین!

نشستم. با دقت داشت نگاهم می کرد. شرط می بستم یک موضوعی پیش اومده بود که به من مربوط می شد. شرط می بستم و امیدوار بودم شناسایی جزء گزینه های موجود برای این موضوع پیش اومده نباشه. همه چیز عالی پیش رفته بود از کجا می خواستن شناسایی کنن مگه؟!

مشکوکانه سرم رو آوردم بالا و گفتم:

- چیزی شده؟

ابروهاش بالا رفت و گفت:

- باید چیزی بشه؟

منتظر نگاهش کردم که گفت:

- هر وقت فردین بیدار شد باهاش برید خونه ی من، یک سری مدارک اون جا هست بیاریدشون این جا.

سر تکون دادم و گفتم:

- بسیار خب! همین؟

سری تکون داد و فنجون قهوه ای که تو سینی کوچیکی که خدمتکار جلوش گرفته بود،بود رو برداشت و تو مشتش گرفت و در حالی که ساکت بود قهوه اش رو مزه مزه کرد. از جام بلند نشدم. بدون ترس بقیه ی قهوه ام رو خوردم و منتظر فردین شدم.

ده دقیقه ای بود که سکوت کرده بودیم که صدای فردین سکوت رو شکست:

- من دارم می رم.

بلند شدم که پریسان گفت:

- ارسیما هم همراهت میاد.

فردین سری تکون داد و گفت:

- بسیار خب! عجله کن ارسیما که خیلی کار دارم.

سریع بلند شدم و به طرف اتاق رفتم و لباس هام رو عوض کردم و از در خونه زدم بیرون. سریع سوار ماشین شدیم و فردین حرکت کرد. از کوچه که زدیم بیرون گفتم:

- اتفاقی افتاده؟ شماها چتون شده؟ از وقتی که از سفرتون برگشتید انگار هیچ چیزی سرجاش نیست.

فردین پوزخند زد و گفت:

- اصلا چیز خاصی نشده ... اصلا!

عصبی بود و تک تک کلماتش از روی حرص گفته می شد. متعجب گفتم:

- بگو ببینم چی شده؟

برگشت سمتم و گفت:

- چیز خاصی نیست فقط پلیس دنبالمونه.

چـــــــــــــــــــی؟ این داشت چی می گفت؟

داد زدم:

- چی می گی تو؟ پلیــــــــــــس؟

اینا از کجا بو برده بودن؟ می دونستم بالاخره دیر یا زود می فهمن اما ... اما نکنه به من ... ؟!

عصبی تر از من داد زد:

- باید هر چه زودتر جمع کنیم بریم ارسیما. وقت چندانی نداریم. نصف چک ها تا آخر این هفته پاس می شن. باید تا فردا از دبی خارج بشیم. اینجا دیگه امن نیست.

با هول و ولا گفتم:

- آخه چطوری شده که دنبالمونن؟ چطور ممکنه؟

عصبی مشتش رو کوبید رو فرمون و گفت:

- لعنتـــــــــــــــی ها! دارم براشون. بلایی سرشون بیارم که مرغ های هوا به حالشون گریه کنن.

عصبی بودم. دلم گواهی خوب نمی داد. با این که می دونستم بالاخره همچین روزی می رسه اما حالا که رسیده بود با تمام پیش بینی ها فرق می کرد.

طولی نکشید تا به خونه رسیدیم. سریع از ماشین پیاده شدیم و به سمت درِ خونه رفتیم. می دونستم الان همکارام دارن می بیننمون.

فردین گفت:

- ارسیما طبقه ی بالا می ری اتاق سمتِ چپ.

کلید رو به طرفم پرتاب کرد و گفت:

- اولین پریز از سمت راست دیوار دست راستیت رو درمیاری. یک کلید اون جاست. کلید رو که بزنی روزنه ی دیوار باز می شه. از توی صندوق دیواری تمام مدارک رو بردار بیا. سریع باش!

یکی از کوله هایی رو که با خودش آورده بود به طرفم انداخت و گفت:

- رمز صندوق رو یادداشت کن!

سریع گوشیم رو از جیبم در آوردم که گفت:

- 6669453220

باشه ای گفتم و سریع به طرف راه پله دویدم. تمام کارهایی رو که به گفته بود کردم. دیوار پوشالی جلوم به آرومی حرکت کرد و صندوقچه پیدا شد. صندوقچه رو باز کردم و به سرعت همه ی مدارک رو برداشتم. نمی تونستم به مدارک نگاهی کنم. صد در صد این اتاق سیستم امنیتی فوق العاده ای داشت.

همه ی مدارک رو تو کوله ریختم و زیپش رو بستم و کلید رو دوباره زدم و دیوار به حالت اولش برگشت. کلید پریز رو هم نصب کردم و با یک نگاه کلی به سمت در رفتم.

تا پام رو بیرون از در بیرون گذاشتم یک دفعه پشت گردنم داغ شد و صدای مبهم و بی جون من تو سیاهی جلوی چشمم گم شد.

آیـــــــی! تند تند نفس کشیدم. به هن و هن افتاده بودم. خونم که با آب داغ مخلوط شده بود روی پیراهن سفیدم که به بدنم چسبیده بود جاری شده بود. داشتم می سوختم. صورتم داشت آتیش می گرفت. جای زخم هام که آب داغ خورده بودن جیگرم رو داشت آتیش می زد.

سرم بی جون به سمت شونه ام خم شد. چشمام رو دیگه نمی تونستم باز نگه دارم. صدای فریادش با صدای تهویه ی هوا مخلوط شد:

- می کشمت سرگرد تیرداد. زنده ات نمی ذارم.

ضربه ی پاش تو پهلوم به سرفه ام انداخت. خون از دهنم فوران کرد بیرون. موهام رو به چنگ گرفت و با تمام توانش به سمت عقب کشید و گفت:

- فکر کردی خیلی زرنگی؟ نه؟

فریاد زد:

- تو منو خر فرض کردی عوضی؟

هیچی نگفتم ... داد نزدم. دردی که داشت از پا درمی آوردم رو بروز ندادم. سرفه ی لعنتی ام قطع نمی شد. لو رفته بودم. وحشتناک بود اما واقعیت داشت.

صورتش رو از خونم که بهش پاشیده بود پاک کرد و از روی صندلی هلم داد. با شدت روی زمین افتادم. دور و برم هیچ چیزی جز چند تا جعبه ی چوبی و کارتونی نبود. تاریکی بود و نوری که با حرکت پره های دستگاه تهویه مقطع بود.

لگدی به پهلوم زد و گفت:

- برای این بازی خیلی کوچولو بودی سرگرد تیرداد.

خون از شکافی که بالای ابروم ایجاد شده بود روی پلکم ریخت. چشمام رو بستم و درد تمام لگد هاش رو به پهلو و شکم و کمرم به جون خریدم و آخ نگفتم، فقط مثل مار توی خودم پیچیدم. پاهاش رو روی سینه ام گذاشت و گفت:

- لذت شکنجه دادنت رو به هیچ کس نمی دم آقا پلیسه. به هیچ کس! خودم به شخصه باهات تسویه حساب می کنم.

لگد محکمش به قفسه ی سینه ام نفس رو تو سینه ام حبس کرد. خندید، قهقهه زد و از کتفم گرفت و رو به کمر خوابوندتم روی زمین. زانوش رو روی قفسه ی سینه ام گذاشت و صورتش رو نزدیک صورتم کرد و گفت:

- از دست خودم حرصی شدم. من بی شعور چقدر راحت به توی آشغال اعتماد کردم.

تمام توانم رو جمع کردم و پوزخندی تحویلش دادم که آب دهنش رو جمع کرد و روی صورتم پاشید و داد زد:

- نه نه! البته توی کثافت خیلی وارد بودی. تـــــــــــــف!

میون هن و هن نفس هام گفتم:

- ب ... بس کن ف ... فردین ... ت... تا ... تا همین ... جا ... جاشم ... ز... ز... زیادی پی... یش ...

تند تند نفس گرفتم. نفس کم آورده بودم. ادامه دادم:

- زیادی پی ... پیش رفتی. پ ... پرونده ... ات رو از ...

نفس های مقطعم اجازه ی کامل کردن جمله ام رو به همین راحتی بهم نمی داد.

- از ... اینی که ... ه ه ه ه ه ... هست س ... سنگ ... گین تر ... ن ... نکن.

عصبی یورش آورد سمتم و دستاش رو دور گلوم حلقه کرد. حالت تهوع، خون هایی که تو دهنم جمع شده بود و نفسی که دیگه بالا نمی اومد همه و همه باعث می شد حس کنم چشمام داره از کاسه اش بیرون می زنه.

داد زد:

- خفه شو! خفه شو آشغال حروم زاده.

تمام توانم رو جمع کردم و خواستم از خودم دفاع کنم که خودش دستش رو از روی گردنم برداشت. سرفه های خشکم داشت حنجره ام رو پاره می کرد. پوزخند زشتی زد و گفت:

- نه، نه آقا دانین! قرار نیست انقدر زود راحت بشی. فعلا هستم خدمتتون.

بعد داد زد:

- بیاید اینجا!

دو تا مردی که اون گوشه ایستاده بودن و تا الان فقط نظاره گر بودن سریع جلو اومدن. فردین داد زد:

- ببندینش روی صندلی.

دو تا مرد به سمتم هجوم آوردن و با خشونت تمام زیر بازوم رو گرفتن و پرتم کردن روی صندلی آهنی. صدای شکستن استخون هام رو می تونستم بشنوم.

تمام بدنم از حجم زیاد و وحشیانه ی شکنجه می لرزید. پوست صورت و بدنم از آب داغی که برای به هوش آوردنم روم پاشیده بود داشت آتیش می گرفت. دهنم پر از خون بود و حنجره ی خشکم از سرفه های وحشتناکم زخمی شده بود.

طناب دور دستام و زانوهام رو محکم کردن و با جلو اومدن فردین عقب کشیدن. فردین با دقت نگاهم کرد و گفت:

- با دم شیر بازی کردی آقا پسر. خریت کردی.

پوزخند زدم و هیچی نگفتم. گردنم به سمت کتف سمت راستم خم شده بود و چشمام رو به حالت نیمه باز نگه داشته بودم. چاقوش رو از جیب شلوارش در آورد و اومد نزدیک تر.

من اما با همون پوزخند نگاهش می کردم.

گفت:

- گروهتون الان کدوم گوریه؟ نقشه تون چیه؟

چشمام رو بستم و لبخند زدم. سردی و تیزی نوک چاقوش رو روی پیراهن خیسم که به عضله هام چسبیده بود حس کردم.

گفت:

- نمی خوای که حرف نزنی؟ نه؟می دونی که همکاری کردنت به نفعت تموم می شه.

چشمام رو همین طور بسته نگه داشتم و لبخند روی لبم مصمم تر بر جاش موند. یک دفعه پاره شدن ماهیچه های بازوم دنیا رو جلوی چشمام تار کرد و از ته دلم داد زدم:

- خـــــدا!

قهقهه اش میون خدا گفتن من گم شد. چند ثانیه ای نگذشته بود که دیگه دردی رو حس نکردم.

***

به شدت هینی گفتم و چشمای بی جونم رو باز کردم. خونابه از سر و صورتم می بارید. حالت تهوع داشتم و هیچ چیزی تو معده ام نبود که بخوام بالا بیارم. سرم رو به سمت پایین گرفتم و تمام خون های توی دهنم به پایین پام سرازیر شد.

با ضربه ی محکمی که به کمرم خورد دنیا جلوی چشمام تار شد. ضرب دست فردین نبود. ضرب دست اون رو خیلی خوب شناخته بودم.

موهام به شدت توی چنگال یکی اسیر شد و سرم رو مجبور به بالا آوردن کرد. هیچی تنم نبود. دیگه حتی اثری از اون پیراهن سفید نبود. فقط همون شلوار کتان مشکی پام بود و دیگه هیچی. تمام بدنم پر شده بود از رد زخم های چاقو.

با تمام توانم چشمام رو باز نگه داشتم و به روبه روم خیره شدم که با مشت محکمی که به طرف سمت راست صورتم خورد صدای دادم بلند شد:

- آیــــــی!

دندونم تیر می کشید. حس می کردم مثل یک صاعقه داره مغز استخونم رو له می کنه. جریان خون داخل دهنم که بند نیومد باعث شد که یاد رادارم بیفتم که توی دندونام کار گذاشته شده بود. صدای فردین رشته ی فکرم رو پاره کرد و گفت:

- چیزی نیست سرگرد. خرج اون رادار یک سنسور شناسایی ردیاب بود و یک شکستن دندون. ببخشید دیگه من دندون پزشکی بلد نبودم که با ملایمت این کار رو بکنم.

نفس هام خشک و مقطع بود و کلافه ام می کرد. هیچ راهی نداشتم. فعلا هیچ فکری توی ذهنم نبود. هیچ فکری!

لب هام رو که خشکی زده بود با زبون خونیم تر کردم و با ته مونده ی جونم گفتم:

- د ... داری ... ک ... کار ... رو ... ب ... برای ... خو ...خودت س ... سخ ... خت ... می ک ... کنی ف ... فردین.

خندید و به سمتم اومد و چونه ام رو به شدت توی مشتش گرفت و فشار داد. درد دندونام داشت می کشتتم اما دم نزدم. نمی خواستم تا وقتی اختیار زبونم برای تحمل دردام به دست خودم بود دم بزنم. من مرد این روزها بودم. بزرگ شده بودم، آموزش دیده بودم برای همچین روزایی که بتونم تحمل کنم و دم نزنم. من با افتخار تحمل می کردم و نمی خواستم تا وقتی که می تونم دردم رو به نمایش بذارم.

فردین از زیر دندون های به هم ساییده اش گفت:

- این گروهتون کجان سرگرد؟ بگو تا شکنجه رو برات با دز بالاتر تجویز نکردم.

پوزخندی زدم که زخم کنار لبم سر باز کرد و خون گرمش رو که جاری شد حس کردم اما بدون توجه بهش چشم تو چشم فردین تمام توانم رو جمع کردم که مقطع حرف نزنم و با تمام محکم بودنم بگم:

- برات متاسفم فردین! من مرد این روزام.

نفس عمیقی کشیدم و ادامه دادم:

- تو می فهمی داری به من چی می گی؟ م ... می گی که از وظیفه ام بگ ... گذرم؟ هه! خ ... خنده ... داره.

ابروش رو انداخت بالا و گفت:

- که خنده داره آره؟ خودت رو بدبخت کردی جناب تیرداد.

به شدت چونه ام رو ول کرد که نفس تو سینه ام حبس شد. یک نگاه جزیی به دور و برم انداختم، هیچی جز چهار تا دیوار و چند تا کارتون و یک در آهنی نبود. هیچی!

فریاد فردین تو اون چهاردیورای پیچید:

- شمع رو بیاریــــــــــــــد.

با شنیدن شمع تازه فهمیدم تو چه مخمصه ای گیر کردم. چشمام رو بستم و تو دلم گفتم:

- خدایا فقط ازت صبر می خوام.

چشم های سبز زمردی ای جلوی چشمام برق زد. هنوزم تصویرش مثل همون شب جلوی روم زنده بود. هنوزم می تونستم اون دیوار دور وجودش رو به راحتی حس کنم. چشمام رو بسته نگه داشتم. خدا آرامش رو بهم داده بود. دیدن چشماش آرامش تام بود، صبر بود، حوصله بود. چشماش تمام زندگی بود.

بالا سرم حسشون کردم. فهمیدم الان وقتشه. به تصویر جلوی چشمم لبخند زدم و اون شمع داغ روی پوست کمرم رو حس کردم و داد زدم:

- خـــــــــــدا!

کمرم داشت آتیش می گرفت. پوست کمرم داشت برمی اومد:

- خـــــــــــــدا!

با صدای گرفته ام و آخرین توانم داد زدم:

- خــــــــــــــــدا!

به ثانیه نگذشت که همه چیز تموم شد. دیگه چیزی حس نکردم.

این بار که چشمام باز شد تمام بدنم درد می کرد. دوست داشتم عضله هام رو له کنم. دوست داشتم خودم رو بغل کنم و مثل مار به خودم بپیچم. عرق از سر و صورتم می بارید. چقدر گذشته بود؟ چقدر وقت بود بی هوش بودم؟

درد بدنم داشت منو می کشت. چم شده بود؟ چشمام خمار خمار بودن. هن و هن نفس هام داشت کلافه ام می کرد.

یک دفعه بدون این که دست خودم باشه داد زدم:

- آیــــــی خدا!

به دقیقه نکشیده بود که در آهنی باز شد. بی حال به فردین نگاه کردم که با لبخند داشت نگاهم می کرد. سرم روی شونه ام افتاد و بی جون بهش نگاه کردم که خندید و گفت:

- چیه؟ درد داری؟

هیچی نگفتم و پاهام رو تکون دادم. یک چیزی مثل خوره داشت تمام جونم رو می خورد. خندید و گفت:

- خوبه! مشکلی نیست سرگرد. اصلا ناراحت نشو الان می گم سر حالت بیارن.

بعد رو به در داد زد:

- سامیـــــــــــار؟!

داد زدم:

- بـــــــــــــدنم!

سامیار با خنده جلو اومد. حتی حال نداشتم که با عصبانیت نگاش کنم. دانین این بود مقاومتت؟ مگه باهات چکار کردن پسر؟ این هنوز اول راهه. این همه تمرین و ورزش برای چی بود پس؟

سامیار جلوم ایستاد و گفت:

- ناراحت نباش آقا پلیسه. بدنت درد می کنه؟ مشکلی نیست طبیعیه. الان کاری میکنم مثل روز اولت بشی. چطوره؟

بی جون نگاش کردم و دهنم رو برای حرف زدن باز کردم اما جونی تو بدنم نبود و لبم فقط مثل ماهی از آب دور افتاده باز و بسته می شد. با درآوردن سرنگ و گرفتنش جلوم تازه فهمیدم چه بدبختی ای سرم اومده. تازه فهمیدم بیچاره ام کردن.

تمام توانم رو جمع کردم و داد زدم:

- به من نزدیک نمی شید عوضی ها.

دو نفری که کنار فردین ایستاده بودن سریع اومدن طرفم. دستام از شدت فشار عصبی می لرزید.

فردین داد زد:

- دستاش رو بگیرید.

مثل وحشی ها به دستم هجوم آوردن و دستام رو سفت گرفتن. داد زدم:

- فردین حسابت با کرام الکاتبینه.

انگار جون دوباره بهم تزریق شده بود. با شدت خواستم دستم رو از دستشون دربیارم اما درد بدنم و بی جونیم قدرتم رو کم کرده بود و نمی تونستم از پس اون دو تا دست وحشی و قدرتمند بربیام. فردین با خنده رو به سامیار گفت:

- سامیار هروئینش که اصله؟

رو به اون دو تایی که دستام رو سفت چسبیده بودن داد زدم:

- دستام رو ول کنید عوضی ها.

اما هیچ اثری نداشت. داشتم می مردم. بدنم داشت خود خوری می کرد. ماهیچه هام از درد سریع منقبض و منبسط می شدن. حرکت سرد سوزن سرنگ رو روی ساق دستم حس کردم و با آرامشی که از تزریق اون هروئین لعنتی توی بدنم جریان یافت قطره ی اشکم به سمت پایین افتاد.

صدای فردین بلند شد که با خنده میگفت:

- اِ اِ اِ! مرد که گریه نمی کنه سرگرد. تو سرباز وطنی. چه اشکالی داره؟ تفننیش بد نیست. نه؟

صدای خنده اش مثل مته مغزم رو سوراخ می کرد. اون دو تا مرد دستام رو ول کردن و سامیار از جلوی پام بلند شد و با خنده به سمت فردین رفت و گفت:

- ساختمش اساسی.

دست فردین رو شونه ی سامیار قرار گرفت و گفت:

- هوات رو دارم اساسی.

سامیار با خنده بیرون رفت و من موندم و فردین. فردین آروم جلو آومد و با خنده گفت:

- فکر کنم وقت نئشگی خوب بتونی دهنت رو باز کنی نه؟

دنیا دور سرم می چرخید. تشنم بود، عرق از سر و صورتم می بارید. صورت فردین برام مثل یک گرگ بود و من ترسون از اون گرگ بی دفاع برای محافظت از خودم توی صندلی چپیدم و داد زدم:

- جلــــــــــو نیا! نیــــــــــــــا ... نیـــــــــــــــــا!

« دانای کل! »

سروان محسنی گفت:

- رادار غیر فعال شده سرگرد.

سرگرد که دلش گواهی بد می داد گفت:

- رادار فردین هم همین طور.

رائیکا با نگرانی ای که ازش بعید بود گفت:

- دو تا رادار ها غیر فعال شده، سه ساعته داخل خونه ان و بیرون هم نیومدن. هیچ جوره هم به داخل خونه دسترسی نداریم. این چه معنی ای می تونه داشته باشه؟

کیانمهر گفت:

- اونا داخل خونه نیستن. باید یک راه مخفی ای تو خونه بوده باشه که از خونه دراومده باشن.

سرگرد رو به نجفی با صدای نسبتا بلندی گفت:

- با سرهنگ هماهنگ کن! نیروی بیشتری لازم داریم. باید هر چه سریع تر وارد عملیات بشیم.

سروان محسنی گفت:

- کیانمهر؟

کیانمهر احترام گذاشت و گفت:

- بله قربان؟

محسنی: سیستم امنیتی خونه باید غیر فعال بشه. با نیروهایی که دبی در اختیارت گذاشته یک سرکی تو خونه بکشید. سریع تر!

رائیکا گفت:

- من با سرهنگ تماس می گیرم.

سرگرد گفت:

- نجفی همراه کیانمهر برو. حواستون به همه چیز باشه. موفق باشید!

کیانمهر و نجفی سریع راه افتادن. رائیکا سریع به سمت تلفن یورش برد. دل تو دلش نبود. حسش دقیقا مثل حسی بود که شب قتل پدرش داشت و این رو اصلا دوست نداشت.

تماس با سرهنگ برقرار شد:

- بله بفرمایید؟

با نگرانی ای که روی صداش تاثیر گذاشته بود گفت:

- الو سرهنگ؟! کردانی هستم.

سرهنگ که متوجه نگرانی صدای رائیکا شده بود گفت:

- چیزی شده سروان؟

رائیکا گفت:

- سرگرد! متاسفانه خبر خوبی ندارم.

سرهنگ عصبی از جاش بلند شد و گفت:

- چی شده؟

رائیکا گفت:

- حدود سه ساعت پیش سرگرد تیرداد به همراه فردین چشم عقاب وارد خونه ی پریسان شدن. چیزی نگذشت که اول رادار فردین و بعد رادار جناب سرگرد غیر فعال شدن. از خونه بیرون نیومدن اما هیچ نشونه ای نیست که توی خونه باشن. به احتمال زیاد از یک راه مخفی فرار کردن.

سرهنگ با عصبانیت گفت:

- احتمال داره رادار هاشون با استفاده از سنسور های ضد ردیاب سوخته باشه. به احتمال خیلی قوی از وجود پلیس ها مطلع شدن فقط خدا کنه که سرگرد رو شناسایی نکرده باشن.

موی تن رائیکا از شنیدن اسم شناسایی سیخ شد. سه ساعت بود که می خواست شناسایی شدن سرگرد رو از حدسیاتش جدا کنه. نمی خواست باور کنه که سرگرد شناسایی شده باشه. نمی خواست باور کنه ... نمی خواست.

سرهنگ گفت:

- من با پلیس اینترپُل هماهنگ می کنم تا نیروی جدید فرستاده بشه براتون. خونه ی قطب رو در بندر جبل علی زیر نظر بگیرید. پی گیر مکان پریسان هم باشید. هر چه سریع تر! نباید زمان رو از دست بدیم.

رائیکا خودش رو جمع و جور کرد و گفت:

- بسیار خب! کاری ندارید؟

سرهنگ:

- موفق باشید!

رائیکا تلفن رو قطع کرد و رو به سروان محسنی و سرگرد گفت:

- به زودی نیروی جدید اعزام می شه. دستور داریم که خونه ی قطب رو تحت نظر بگیرم.

سرگرد گفت:

- بسیار خب! بعد از اومدن بچه ها عملیات رو آغاز می کنیم. آماده بشید!

رائیکا سریع به سمت اتاق رفت و سرگرد رو به سروان گفت:

- با نیروی مستقر در جبل علی تماس بگیر و بگو هر حرکت مشکوکی رو گزارش کنن. حواسشون به همه چیز باشه. سریع باشید سروان!

سروان محسنی سریع اطاعت کرد. همه می دونستن که عملیات پیچیده ای جلوی روشون دارن.

« دانین! »

- آخ آخ! آیــــــی!

هیچ کسی نبود که به دادم برسه. داشتم جون می دادم. دیگه نا نداشتم. داشتم جون می دادم.

فردین موهام رو به عقب کشید و داد زد:

- می گی کجان یا نه؟ هنوز جونی تو بدنت باقی مونده سگ جون؟

هن و هن نفس می کشیدم. موهام داشت از ریشه درمی اومد. داشتم می مردم. از گوش ها و گردنم آتیش می زد بیرون. زخمام داشتن داغونم می کردن و دم نمی زدم. دم نمی زدم و می ریختم تو خودم. تا کجا نمی دونم.

فردین داد زد:

- نمی گی نه؟ باشه خودت خواستی.

با یک بسته جلو روم ایستاد و گفت:

- نمک برای زخم خوبه؟ نه؟

فکرش هم داغونم می کرد اما چشمام رو بستم و لب های خشکم رو که از پوست های خشک تیکه تیکه شده بودن رو گاز گرفتم و به خودم گفتم:

- تو می تونی دانین. بسم ا...!

صدای قشنگ مامان تو گوشم پیچید:

- ا... یارت عزیزم! ا... نگهدارت باشه!

غم عالم ریخت تو دلم. خوب بود که نبود. الان تو همچین ساعتی با وضعی که من دارم چقدر خوب بود که نزدیکم نبود. چیزی طول نکشید که ذره ذره های نمک تو زخم و جونم نفوذ کردن و نه فقط زخمم رو که جیگرم رو هم سوزوندن.

- خـــــــدا!

فردین گردنم رو از پشت تو مشتش گرفت و گفت:

- چی می خوای از این خدات؟ کو؟ پس چرا من نمی بینمش؟ چرا نمیاد به دادت برسه؟ چی از این اسم سه حرفی می خوای که ولش نمی کنی؟ چی برات داشته؟ هان؟ پس چرا نمیاد؟ چرا نمی بینمش؟ کجاست؟ هــــــــــــا؟

صدای خنده اش با صدای پسر بچه ای که تو ذهنم در حال خوندن بخوانیمش بود گم شد:

- به مادر گفتم آخر این خدا کیست؟

که هم در خانه ی ما هست و هم نیست؟

تو گفتی مهربان تر از خدا نیست

دمی از بندگان خود جدا نیست

چرا هرگز نمی آید به خوابم؟

چرا هرگز نمی گوید جوابم؟

نماز صبحگاهت را شنیدم

تو را دیدم خدایت را ندیدم

به من آهسته مادر گفت فرزند

خدا را در دل خود جوی یک چند

خدا در رنگ و بوی گل نهان است

بهار و باغ و گل از او نشان است

خدا در پاکی و نیکی است فرزند

بود در روشنایی ها خداوند.

دلم گرم شد. دیگه نگران نبودم. خدا بود. تا اون بود همه چیز روی برنامه ی مقدر شده اش پیش می رفت. رو به فردین گفتم:

- خدا رو باید حس کرد. اون قدری پاک هست که روح چرک تو نتونه حسش کنه.

عصبی خندید و من تمام اون نمک های روی زخمم رو که توی وجودم ولوله می انداخت به جون خریدم. وقتی که بسته ی نمک تموم شد پرتش کرد روی زمین و به جسم نیمه جون من نزدیک شد و از لای دندون زمزمه کرد:

- خیلی سگ جونی که تا همین جاش دووم آوردی اونم فقط با یک کیک و یک لیوان آب. خوبه! اگه تو هنوزم دلت بازی می خواد من حرفی ندارم اما بدون که زیاد وقت ندارم. پس تا حوصله ام سر نرفته بهتره کوتاه بیای. فعلا هنوز سرِ پایی. دو سه ساعت دیگه که مثل مار به خودت می پیچی میام بهت سر می زنم. فعلا جناب سرگرد!

به طرف در قدم برداشت که وسط راه ایستاد و گفت:

- راستی اگه دلت خواست حرف بزنی صدام کن.

از در بیرون رفت و پوزخند منو ندید. خدایا کمکم کن! بدنم یخ زده بود و ماهیچه هام کم کم شل می شدن.

از فکر این که من ... دانین تیرداد ... سرگرد تیردادی که همیشه کامل بود شدم یک معتاد عملی نفس رو تو سینه ام حبس می کرد. خدایا تحملش رو بهم بده!

نمی دونم چقدر گذشت که تازه فهمیدم چه زجری رو باید تحمل کنم. چقدر گذشت که کم کم حس کردم استخونام داره می سوزه، حس کردم یک چیزی مثل زالو روی مغزم افتاده و رگه های عصبیم رو نابود می کنه.

نمی دونم چقدر گذشت که درد ماهیچه هام خودشون رو به نمایش گذاشتن. چقدر گذشت که از خود بی خود شدم و داد کشیدم. چی می گفتم مهم نبود، آخ می گفتم مهم نبود، آی می گفتم مهم نبود. خدا رو صدا می زدم یا هر چیز دیگه ای بود انقدری مهم نبود که روشون تمرکز کنم. اصلا نمی تونستم تمرکز کنم. فقط داد می زدم.

انقدر صندلی رو تکون دادم که صندلی افتاد زمین و من همین طور بسته به صندلی به خودم می پیچیدم و داد می زدم:

- آیـــــی! آیــــــی! یکی به داد من برسه. دارم می میرم لعنتی ها! یکی به داد من برسه.

اما هیچکس نیومد. هیچکس به دادم نرسید. خدا کجا بود پس؟ چرا هیچ نشونه ای ازش پیدا نمی شد؟

داد زدم:

- استخون هام! آیـــــــــی! خدا کجـــــــــــــــایی؟

از درد به گریه افتاده بودم. هیچ کارم دست من نبود. نمی دونستم دارم چی می گم و چکار می کنم اما یکی تو ذهنم داد می کشید، دانین تحمل کن! دهنت رو نباید برای لو دادن باز کنی. تو نباید به این لعنتی عادت کنی. نباید عادت کنی ... نباید!

هق هقم تو سکوت اون انبار سرد و تاریک می پیچید. ناله ها و خدا خدا کردن هام، خدایا به دادم برس، تو رو به بنده های خوبت قسم می دم بهم تحمل بده. بی جون فقط خودم رو روی زمین می کشیدم. دیگه غیر از ناله های زیر زبونیم هیچ صدایی نبود. دیگه چشمام سو نداشتن.

صدای در آهنی رو شنیدم. نه نه! خدایا نه! نیان. من نباید به این هروئین لعنتی عادت کنم. نه خدایا نه!

صدای آشنایی زنی توی سکوت انبار پیچید:

- در چه حالی سرگرد؟

سایه ی اون دو تا مرد رو دوباره روی خودم حس کردم. چیزی طول نکشید که صندلیم رو درست کردن و من تونستم چهره ی خندون و بدون نقص پریسان رو ببینم. قدم به قدم بهم نزدیک تر شد و گفت:

- چشماش رو نگاه کن چقدر سرخ شده. چرا پوستت انقدر کبود شده سرگرد؟

نگاه بی شائبه ای به قفسه ی سینه ی عریانم انداخت که واقعا مشمئز کننده بود. صدای منحوسش دوباره بلند شد:

- آخی! الهی! چقدر تو این دو سه روز آب شده هیکل مامانیت.

آشغال پست فطرت! آب دهنم رو به صورت نمایشی به جلو پرت کردم که قهقهه زد و گفت:

- مادرت ادبت نکرده پسرک وقیح؟ آدم با بزرگ تر از خودش این طوری رفتار نمی کنه ها.

با آخرین توانم با نفرت هر چه تمام تر گفتم:

- اسم مقدس مادر من رو توی اون دهن نجست نچرخون. حیف اسمش!

عصبی شد این رو از چشماش می خوندم اما با صدای ریلکسش گفت:

- من خودم یک مادرم سرگرد. مادر دو تا بچه! یک دختر و یک پسر!

پوزخند صدا داری زدم و گفتم:

- هه! نه خودت رو با مادرها مقایسه کن، نه بچه هات رو با دیگران.

عصبی داد زد:

- نه! انگار زبونت تو دهنت سنگینی می کنه. سعیــــــــــــد؟

یکی از همون مرد ها گفت:

- بله خانم؟

پریسان عصبی گفت:

- دستگاه شوک رو بیارید. سریع!

سعید سریع سر خم کرد و گفت:

- اطاعت می شه خانم.

سعید به طرف در رفت و پریسان آروم آروم به من نزدیک شد و گفت:

- فکر کنم مامانت برای تربیت تو وقت نذاشته. مجبورم خودم آستینم رو بالا بزنم.

خندید و من به تمام وقاحتش، به تمام روح لجنش و به تمام وجودش از ته دلم پوزخند زدم. خنده اش که تموم شد رو به من گفت:

- خیلی بده به آدم تو اوج نئشگی شوک وارد کنن؟ نه؟

پوزخند زد و ادامه داد:

- من که نچشیدم اما تو بعد از اینکه قشــــــــنگ حسش کردی به منم بگو چه حسی داره.

قهقهه ی عصبیش با باز شدن دوباره ی اون در آهنی و ورود فردین و سعید یکی شد.

«رائیکا »

سرگرد: از صدر یک به بدر ... از صدر یک به بدر!

- صدر یک به گوشم.

سرگرد: موقعیتتون رو گزارش بدید.

- منزل قطب محاصره شده. هشتمین شاخه ی نخل جبل علی! همه ی ارگان ها آماده و منتظر دستور شروع عملیاتن.

سرگرد: بسیار خب! گوش به فرمان باشید. تمام!

- پیام دریافت شد. تمام!

قلبم داشت می اومد تو دهنم. این عادی نبود. عادی نبود که داشتم از استرس برای یک مرد غریبه غش می کردم. عادی نبود، به وا... عادی نبود.

صدای بی سیم سرگرد بلند شد.

- از بدر به صدر یک ... از بدر به صدر یک!

گفت:

- صدر یک به گوشم!

بدر: یک دستگاه ماشین مرسدس بنز از منزل خارج شد. دستور چیه؟

سرگرد سریع گفت:

- تعدادی از نیروها با رعایت تمامی نکات امنیتی تعقیبشون کنن. تمام!

بدر: دستور دریافت شد. تمام!

سریع به سرگرد گفتم:

- اطلاع بدید که محل توقف ماشین رو بهمون گزارش کنن. اون جا باشیم بهتره. فکر نمی کنم سرگرد تو اون خونه باشه.

سرگرد سری تکون داد و گفت:

- بسیار خب!

دستام داشتن می لرزیدن. پنجاه و دو ساعت بود که از سرگرد خبر نداشتیم. از اون چشم گربه ای هیچ خبری نبود و تا الان به هر دری زده بودیم بسته بود و فقط و فقط منتظر شروع عملیات بودیم. سرگرد دستور رو گزارش داد. به سمت شیشه برگشتم. به نخل های کنار جاده نگاه کردم. قسم می خورم بعد از اتمام این ماموریت دیگه هیچ وقت پام رو تو دبی نذارم.

با صدای بی سیم سرگرد سر تا پام گوش شد:

- از بدر دو به صدر یک ... از بدر دو به صدر یک!

سرگرد: صدر یک به گوشم!

بدر دو: مرسدس بنز به سمت بندر نخلی جمیرا می ره. در صورت تغییر مسیر گزارش بعدی اعلام می شه. تمام!

سرگرد: دریافت شد. تمام!

سرگرد رو کرد به محسنی و گفت:

- به سمت بندر جمیرا! عجله کن!

سروان محسنی: اطاعت!

سرعت ماشین زیاد شد و به سمت جمیرا راه افتادیم. خدایا خودت ازش محافظت کن. خواهش می کنم! از سرگردمون محافظت کن. بابایی حواست بهش باشه. باشه؟

بغض کردم و پیش خودم و بابا اعتراف کردم، دل دخترت گیر یک مرد واقعی شده بابا. حواست بهش باشه! دیگه نمی خوام از دست دادن یک مرد رو ببینم. خواهش می کنم.

اعتراف بود! سخت بود اما دیگه نمی تونستم تو دلم نگهش دارم و کتمانش کنم. دیگه نمی تونستم. من به سرگرد دل بسته بودم. سرگرد تیرداد مردی بود که بدون اینکه بخواد دیوار دور وجودم رو بشکنه از در نامرئی این دیوار وارد شده بود و تو قلبم نفوذ پیدا کرده بود. این سرگرد نفوذی بدون اینکه بخواد یا بدونه به قلب نفوذناپذیرم نفوذ کرده بود.

نیم ساعت گذشت. نیم ساعتی که قلبم تو دهنم بود ... گذشت اما جون دادم تا بگذره.

سرگرد بی سیمش رو به سمت دهنش برد:

- از صدر یک به بدر دو. صدام رو داری؟

بدر دو: بدر دو به گوشم!

سرگرد: ما به ورودی جمیرا رسیدیم.

بدر دو: شاخه ی پنج نخل ماشین متوقف شده قربان.

سرگرد: بسیار خب! دریافت شد. تمام!

بدر دو: تمام!

سرگرد رو به محسنی گفت:

- به طرف شاخه ی پنجم! سروان کردانی آماده باشید.

سر جام راست تر نشستم. کلتم رو به دستم گرفتم و چکش کردم و دوباره سر جاش گذاشتم. همه چیز آماده بود.

« دانین! »

فردین با خنده به پریسان نزدیک شد و گفت:

- چی گفته این سرگرد ما؟

سامیار که نزدیک در تماشاگر تمام جریانات بود گفت:

- زر زیادی زده! مشکل خاصی نیست.

فردین با خنده گفت:

- مشکلی نیست. ادب کردنش زیاد سخت نمی تونه باشه.

رو به اون دو تا مرد داد زد:

- می دونید که باید چکار کنید؟

اون دو تا مرد به سمتم اومدن. نمی دونم چرا ناراحت نبودم؟ چرا استرس نداشتم؟ می خواستن شوک برق بهم وصل کنن اما لبخند از روی لبم محو نمی شد.

همه چیز برای وصل دستگاه شوک به من آماده شد. دستام رو از مچ به میله ی آهنی بستن و من معلق در هوا منتظر شکنجه ی بعدی بودم.

فردین اومد نزدیکم و با پوزخند گفت:

- آماده ای سرگرد؟

لبخند زدم که سامیار گفت:

- عجب نئشه ی مودبی! به به! فردین بعد از تو نوبت من باشه. باشه؟

فردین خندید و گفت:

- با کمال میل!

قدم به قدم بهم نزدیک شد. چشمام رو بستم و بدنم رو برای زجری که باید می کشیدم آماده کردم. ته دلم قرص بود. دلیلش چی بود رو نمی دونستم اما ته دلم قرص بود. یک دفعه جریان وحشتناکی رو تو بدنم حس کردم و از ته دلم داد زدم:

- خـــــــــدا! نـــــــــــــــــــه!

تمام بدنم می لرزید. نفس تو سینه ام حبس شده بود. یک لحظه تپش قلبم ایستاد و جریان وحشتناک برق دوباره تپشش رو سخاوتمندانه برگردوند. وقتی برق لعنتی قطع شد از ته دلم داد زدم:

- آیـــــــــــی! آیــــــــــــــی!

جسم بی جونم فقط به همون تیکه طنابی وصل بود که هنوز از مچ منو معلق تو هوا نگه داشته بود. چشمام دیگه باز نمی شد و خونابه از تمام زخم های بدنم جریان پیدا کرده بود. این رو از گرمی رد خون می تونستم حس کنم. سرم بی جون روی کتفم افتاد و صدای ناله ی من تو صدای پر هیجان خنده ی پنج نفر آدمی که هیچ بویی از آدمیت نبرده بودن گم شد.

تو اون هیاهو صدای در آهنی رو شنیدم که باز شد. کی بود دیگه؟ هیراد؟ نگار؟ چه فرقی می کرد؟

صدای داد مردی توی سکوت سالن پیچید:

- این جا چه خ ...؟

اما دیگه ادامه نداد. میخ یک چیزی شد و از سنگینی نگاهی که روی خودم بود کنجکاو چشمای بی جونم رو باز کردم اما از چیزی که دیدم مطمئن شدم که صد در صد نئشه ام و توهم زمان نئشگیه و آروم چشمام رو بستم. حتی دیدنش تو کابوس هم وحشتناک بود اما صدا هنوز هم مصرانه ادامه داشت که با بهت گفت:

- این ... این جا چه خبره لعنتی ها؟ این جا چه خبره؟

نمی تونستم باور کنم. نمی تونستم بفهمم دور و برم چی می گذره؟ چی دارم می بینم؟ این مرد این جا چکار داشت؟ مردی که بیست و نه سال تمام لقب پدر رو رو دوشش کشیده این جا چکار داشت؟

چشمام رو باز کردم. جنگیدم و چشمای بی جونم رو باز نگه داشتم و به تصویر مردی زل زدم که بیشتر از بیست سال بود یادم رفته اون پدرمه.

سیم دستگاه شک از دست فردین افتاد. پریسان به شدت به سمت اون مرد برگشت و سامیار و اون دو تا مرد مثل موش هر کدوم یک جا کمین گرفتن. یک دفعه کل اون دیوار ها با صدای دادش لرزیدن.

- شماها چه غلطی می کنید؟ این جا چه خبره فردین؟

عصبی یورش آورد سمتش و از یقه اش گرفتش و گفت:

- تو چطور جرات کردی عوضی حروم زاده ی بی پدر و مادر؟ هــــــــــان؟

بدن پریسان به شدت می لرزید. واقعا از دیدنش شوکه شده بود. همه ازش می ترسیدن اما من ... من نفسم در نمی اومد.

بدون این که یقه ی فردین رو ول کنه رو به مردایی که پشت بندش وارد شده بودن، داد زد:

- دانین رو بیارید پایین!

قطره ی اشکم ریخت پایین. یکی بعد از اون یکی! تند تند! ضربان قلبم آروم نمی گرفت.

تا پایین آوردنم با زانو روی زمین افتادم و داد زدم:

- خــــــــــدا!

صدای گریه و هق هقم کل انبار رو ساکت کرد.

- خدا مگه من چه گناهی در درگاهت کردم؟ چرا من باید این مرد رو این جا ببینم؟

هق هقم قطع نمی شد. من ...سرگرد دانین تیرداد ... سه ماه از عمرم رو داشتم دنبال بابام می گشتم؟ هق هق گریه ام داشت خفه ام می کرد.

یک دفعه صدای پرت شدن چیزی رو شنیدم و بعد سریع دستش روی شونه ام قرار گرفت و گفت:

- دانین؟ بابا؟

سرم رو آوردم بالا و به شدت دستش رو پس زدم و گفتم:

- به من دست نزن لعنتــــــــــــی! به من دست نزن! به تو هم می شه گفت مرد؟

هق هقم اوج گرفت و میونش صدام رو بردم بالاتر و داد زدم:

- نامـــــــــــــــرد! چی کار کردی با ما؟ چکار کردی با من و مادرم؟ چی بر سر ما آوردی؟

یک دفعه صدای بابا گفتن یکی اومد و همون لحظه صدا بهت زده قطع شد. سرم رو آوردم بالا و دومین ضربه رو خوردم. هیراد بود! هیراد داداش من لعنتی بود.

صدای بهت زده ی پریسان بلند شد:

- هیراد؟

هیراد بهت زده گفت:

- این جا چه خبره مامان؟ بابا داری چکار می کنی؟

گریه ام شدت گرفت و داد زدم:

- این بود جواب ما خان بابا؟ این بود جواب من و مادرم آقای فارس؟ کلاس رو تو این زن دیدی؟ آره؟ خواهر و برادری که آوازه شون رو شنیده بودم اینان؟ آره؟ تو به اینا افتخار می کنی بی لیاقت؟ آره؟

اون سکوت مرگ بار رو فقط صدای هق هق من شکسته بود. هیراد بهت زده و فردین با ترس و پریسان مخلوطی از چند تا حس بود. غم، کینه، عقده، نفرت، پوز خند!

سرفه های خشکم حرفم رو قطع کرد. ضرب های آروم دستش روی کمری که پر از تاول بود رو حس کردم و داد زدم:

- مگه نشنیدی می گم بهم دست نزن؟ نمی فهمی؟

میون هق هقش گفت:

- دانین بیچاره شدم. آه مادرت منو گرفت، آه تو منو گرفت. هر روز بیشتر تو این لجنزار غرق شدم.

داد زدم:

- نمی خوام صدات رو بشنوم. نمی خوام ببینمت. کاش می مردی آقای پدر. من عارم می شه بگم رییس این باند آشغال پدر منِ احمقه. عارم می شه. می فهمی؟

فقط شونه هاش از زور گریه می لرزیدن. صدای پریسان بلند شد:

- دیدی آقای تیرداد؟ می خواستی این گروه رو به چی بفروشی؟ گروهی که براش از زندگیمون مایه گذاشته بودیم. به این پسرک دهاتی؟

مرد همون طور سر پایین داد زد:

- خفه شو پریـــــــسان ... خفه شو!

پریسان با گریه داد زد:

- نمی خوام خفه شم. بسه هر چی ساکت موندم. دیگه نمی خوام تحمل کنم. بسه هر چی تو این بیست سال دیدم و دم نزدم که پیش ما بودی اما حواست همش دنبال یک زن و پسرک دهاتی بود.

مرد با یک حرکت بلند شد و به سمت پریسان یورش برد و دستش رو آورد بالا تا سیلی محکمش رو روی صورت زن بنشونه که هیراد دستاش رو تو هوا مشت کرد و گفت:

- چی می گه مامان، بابا؟ چی می گه این لعنتی؟

با دستش به من اشاره کرد و داد زد:

- این برادر منه؟ پســــــــــــر تو؟ این جا چه خبره؟

مرد دستش رو با شدت از حصار چنگ های هیردا جدا کرد و به سمت من اومد. جلوم زانو زد و گفت:

- چه بلایی سرت آوردن بابا؟

نمی تونستم آروم بشم. تمام عقده هام سر باز کرده بودن.

- نگو بابا! ادای پدر های دلسوز رو درنیار.

هق هقم اوج گرفت و داد زدم:

- آهای پدر! پسرت رو معتاد کردن. می فهمی؟ سلول هام دارن هم دیگه رو می کشن. می فهمی؟ می فهمــــــــــــی یا نه؟

با دستم به سامیار و فردین اشاره کردم و گفتم:

- کجا بودی وقتی هروئین رو به خورد رگ هام دادن هـــــــــــا؟ هــــــــان؟

یک دفعه عصبی بلند شد و غرید:

- می کشمتون، همتون رو می کشم.

تو یک حرکت کلت کمری یکی از همراهاش رو کشید و گلوله ی اول رو تو سینه ی سامیار خالی کرد. صدای داد هیراد و پریسان و فردین با من همراه شد. داد زد:

- همتون رو می کشم.

اسلحه اش رو به طرف پریسان گرفت و گفت:

- می کشمت زنیکه ی احمق!

هیراد به سرعت به طرف مادرش دوید اما صدای فریاد نـــــــــــــــــه ی من با صدای گلوله ی بعدی که توی مغز پریسان خالی شد یکی شد. تمام توانم رو جمع کردم و بلند شدم و داد زدم:

- نــــــــــــــــه! بس کن ... بس کن لعنتی!

هیراد داد زد:

- مامـــــــــــــــــــان؟ مامـــــــــــــــان؟

به سرعت سر پریسان رو تو آغوشش گرفت و تکونش داد:

- مامان! مامان تو رو خدا چشمات رو باز کن. مامان؟

فردین سریع داد زد:

- پریســــــــــــان؟

به سرعت به سمت پریسان و هیراد دوید و نبض گردن پریسان رو گرفت. با افتادن سرش به پایین و ضربه ای که به پیشونیش زد هیراد با چشمایی که از اشک پر شده بودن، داد زد:

- چکـــــــــــــــار کردی بابا؟ ازت نمی گذرم.

بابا؟ هیراد داداشم بود؟ قهقهه زدم، عصبی خندیدم. معرکه بود هیراد برادر خونی من بود.

مرد اما به سمت فردین هجوم برد و یقه اش رو به شدت گرفت و به صندوقچه ی بزرگ چوبی کوبوندش و گفت:

- انتقام پسرم رو ازت می گیرم آشغال عوضی. قطره قطره می کشمت.

هیراد بلند شد و داد زد:

- مگه من پسرت نیستم بابا؟ فقط این پسره از خون توئه؟ آره؟ انتقام خون مامانم رو ازت می گیرم.

سریع به سمت پدرش یورش آورد که همراه های مرد سریع به طرفش اومدن و با شدت گرفتنش و به هر سختی ای بود از در بیرونش کردن. خنده های عصبیم رو نفس های مقطعم قطع کرد و بی جون با زانو روی زمین افتادم. تمام بدنم داشت می لرزید.

مردی که پدرم بود داد زد:

- دانین این جا چکار می کنه فردین؟ چکار می کنه؟ بگو تا یک گلوله حروم اون مغز پوکت نکردم.

فردین بریده برد گفت:

- آ ... آقا توضیح می دم. توضیح می دم بهتون.

داد زد:

- می شنوم. سریــــــــــع!

فردین تند تند گفت:

- دستور خانم پریسان بود. انگار که توی سفرمون به جبل علی عکس دانین رو تو اتاق کار شما دیده بود و شناخته بودتش. انگار شما بهش گفته بودید اون یک پلیسه.

عصبی یقه اش رو تکون داد و گفت:

- خب؟

فردین گفت:

- هیچی آقا! گفتن نباید بذاریم گروه به خاطر عشق پدر و پسری نابود بشه. گفتن باید خودمون دست به کار بشیم.

عصبی فردین رو روی زمین پرت کرد و با لگد به جونش افتاد:

- شما غلط کردید. شما گه خوردید بدون اجازه ی من هر غلطی خواستید کردید. شما خیلی بی جا کردید آشغال ها. فکر کردید من انقدر احمقم که ندونم پسرم داره چکار می کنه؟ فکر کردید نمی دونستم اومده تا گروهی رو که من لعنتی ریاست می کنم نابود کنه؟ شما درباره ی من چی فکر کردی؟

دو نفر به طرفش دویدن که از فردین جداش کنن که داد زد:

- هیچ غلطی نمی کنید. گم شید عقب وایسید.

به سرعت عقب کشیدن. من اما داشتم خفه می شدم. درد و فشار عصبی و شوک داشت از پا درم می آورد. با تمام توانم سرم رو بلند کردم و بهشون نگاه کردم. چی بهش می گفتم؟ بابا؟ آقا؟ مرد؟ نامرد؟ آقای تیرداد یا محمدی؟ مگه فامیل هیراد محمدی نبود؟ پدر هیراد از همه ی گزینه ها بهتر بود.

عصبی به سمت دستگاه شوک رفت و گفت:

- پدرت رو درمیارم.

داد زدم:

- نکن! بس کن.

اما بدون توجه به من سیم شوک رو دو طرف گردن فردین گذاشت و تمام وجود فردین توی ثانیه ای لرزید. با تمام بی جونیم خودم رو روی زمین کشیدم و به کلتی که روی زمین افتاده بود رسوندم و قبل از این که بهم برسن برش داشتم و یک تیر هوایی زدم.

نگاه همه به سمتم برگشت. جسم بی جون فردین جلوی چشمام چشمک می زد. داد زدم:

- همتون می کشید عقب. شیر فهمه؟

پدر هیراد با تعجب زمزمه کرد:

- دانین؟

چشمام رو بستم و داد زدم:

- دانین بی دانین.

یک دفعه صدایی کل ساختمون رو به لرزه انداخت:

- خونه در محاصره ی پلیسه. تکرار می شه خونه در محاصره ی پلیسه.

همون مرد به سمتم یورش آورد و عصبی کلت رو از دست بی جونم کشید و به لحظه نکشیده بود که سه تا تیر رو به صورت رگباری به قلب فردین وارد کرد. داد زدم:

- داری چکــــــــــــــــار می کنی تو؟

هق هق گریه هام خفه ام کرد. همه ی همراهاش به تکاپو افتاده بودن تا فرار کنن. کلت از دستش افتاد و روی گریونش رو به سمتم برگردوند و گفت:

- نمی تونستم ازش بگذرم دانین.

آروم زمزمه کرد:

- پسرم!

سرم رو به زمین تکیه دادم و از ته دلم زار زدم.

« رائیکا! »

تمام بدنم داشت می لرزید. سرگرد اسفندیاری به هیچ عنوان راضی نمی شد که منم وارد خونه بشم. صدای شلیک هایی که می اومد نفس رو تو سینه ام حبس می کرد. خدایا خواهش می کنم از تک تکشون محافظت کن.

نمی دونم چقدر گذشت اما خدا می دونه که برای من قد تمام عمرم طول کشید. مرگ تدریجی رو حس کرده بود تو اون دقیقه ها که بالاخره مامور های دبی در حالی که چند نفر رو دستگیر کرده بودن اومدن بیرون.

چشمام برق زد و راه نفسم باز شد و با خنده به سمت داخل خونه قدم برداشتم. سریع به سمت قسمت زیر زمینی خونه رفتم که مامور ها بهم گفته بودن. نزدیکی در قدم هام رو آروم تر کردم. ضربان قلبم داشت دیوونه ام می کرد. مطمئن بودم اگه استخون های دنده ام نبود الان از سینه ام بیرون می زد.

آروم لب های خشکم رو با زبون تر کردم و آروم سرفه ی مصلحتی ای کردم تا به خودم مسلط بشم. خودم رو صاف و صوف کردم و به طرف در آهنی قدم برداشتم. قبل از این که وارد در بشم دو نفر با برانکارد اورژانس از در خارج شدن. نگاهم میخ ملحفه ی خونی شد و نفس توی سینم حبس شد و تمام تسلطم رو از دست دادم و با قدم های لرزونم به سمت در رفتم و نگاهم رو به شلوغی اونجا دوختم. دو تا پرستار دیگه ملحفه رو روی یک جسد کشیدن و لرزه ی دست و پای من رو زیاد تر کردن. نه خدایا! اینا نمی تونن سرگرد تیرداد باشن. نمی تونن.

سریع نگاهم رو توی اون شلوغی چرخوندم و با دیدنش تمام دنیا ایست کرد و پشت مه پنهان شد و من موندم و مردی که رویای شبانه ی این یک هفته ام شده بود. مردی که توی این هفت روزی که ندیده بودمش لاغر شده بود و زیر چشماش تیره شده بود. مردی که چشماش سرخ سرخ بود و تمام صورتش خیس بود و من نمی خواستم باور کنم که گریه کرده. مگه مرد گریه می کرد؟ مگه مردی به سرسختی سرگرد گریه می کرد؟ مردی رو دیدم که تمام کمر و سینه ی فراخش پر از تاول و زخم های متعدد بود. مردی که با دیدنش زانوهام خم شد و زیر لب ناله کردم:

- سرگرد! چی بر سرت آوردن؟

سریع روم رو برگردوندم و قطره ی اشکی که سر سختانه سعی داشت پایین بریزه رو با دستم گرفتم و چشمام رو بستم و گفتم:

- یالا دختر! تو نباید از خودت ضعف نشون بدی.

تو دلم نالیدم، خدایا کاش می تونستم آرومش کنم. صاف ایستادم و به طرفشون رفتم.

سرگرد داد زد:

- می گی چی شده یا نه؟

هیچی نمی گفت. آروم روی زمین نشسته بود. هنوز متوجه من نشده بود. سرش رو روی زانوش گذاشت و از ته دلش زار زد. دنیا ایستاد. قلبم دیوانه وار توی سینه ام می کوبید. نمی خواستم بشنوم، نمی خواستم ببینم، نمی خواستم شکستن مردی رو ببینم که دلم تکیه گاه بودنش رو می خواست.

آروم آروم رفتم جلو. بدون این که اختیار دستم باشه. حس می کردم الان وقتِ اینه که سوپر من بازی های چشم گربه ای رو جبران کنم. رو به سرگرد که مصرانه می خواست بفهمه که چرا سرگرد این طوری داره زار می زنه اشاره کردم که بلند بشه تا من باهاش صحبت کنم.

نمی دونم تو نگاهم چی دید که مطیعانه بلند شد و از ما دور شد و به سمت مامورهای دیگه رفت که مشغول بازرسی انبار بودن. آروم با فاصله جلوش زانو زدم و آروم زمزمه کردم:

- سرگرد تیرداد؟

انگار کنجکاو شد چون صدای هق هقش لحظه به لحظه آروم گرفت. گر گرفته بودم، داشتم از درون می سوختم.

کم کم ساکت شد و آروم سرش رو بالا آورد. چیزی طول نکشید که کپ کردم. از دیدن چشماش تمام هیاهو های دور و اطرافم خاموش شدن. چشمای خیسش میون اون همه سیاهی و کبودی و خون های خشک شده بیشتر از همیشه گیرا شده بود. چشماش حرف نداشت.

چیزی طول نکشید که اون دو تا تیله پر از تعجب شدن. گر گرفتم از حرارت داغون کننده ی نگاهش. قبل از اینکه تو سبز آبی خیره کننده ی نگاش غرق بشم سرمو انداختم پایین. به خودش اومد و صورتش رو از اشکاش پاک کرد و انگار تازه فهمید چیزی تنش نیست. یه کمی معذب شد. این رو راحت ازتلاشش برای پنهان کردن سریع سینه اش پشت پاهاش فهمیدم.

با هر زوری بود لبخندم رو قورت دادم و بلند شدم و گفتم:

- الان برمی گردم.

سریع از خونه خارج شدم. مردی رو با امنیت تمام توی ماشین رسمی پلیس دبی نشوندن. از سن و سالش مشخص بود که یک کاره ی این باند هست. صورتش رو زیاد نتونستم ببینم چون سریع پالتوم رو برداشتم اما با دیدن سایزش کلا از خودم ناامید شدم. آخه این کجا، هیکل سرگرد کجا؟

سریع به سمت سروان نجفی رفتم و گفتم:

- پیراهن سرگرد تیرداد پاره شده. لطف کنید کاپشنتون رو بدید تا بهشون بدم.

سریع احترام گذاشت و کاپشنش رو از تنش در آورد.

با آخرین سرعتی که تو قدم هام سراغ داشتم پیش رفتم و به سرعت وارد انبار شدم اما صدای داد سرگرد تو جام متوقفم کرد:

- این چیه دانین؟ چرا حرف نمی زنی پسر؟

دانین؟! انقدری استرس داشتم که نمی تونستم روی اسم فکر کنم و فقط سر تا پا گوش شدم.

- اون لعنتی ها چه بلایی سرت آوردن؟

یخ کردم. تمام بدنم شل شد. چی شده بود؟ صدای یا ابالفضل سرگرد اسفندیاری بلند شد. یا خدایی توی دلم گفتم و با تمام توانم دویدم. با دیدن جسم بی جون سرگرد تمام جون بدنم رفت و طولی نکشید که انگار جون دوباره بهم داده باشن داد زدم:

- سرگــــــــــرد؟!

به سمتش دویدم و کنارش زانو زدم و سریع کاپشن رو به دست سرگرد اسفندیاری دادم و گفتم:

- این رو تنشون کنید.

بعد رو به در داد زدم:

- پزشک ها رو خبر کنید. سریع باشید!

تمام بدنم داشت می لرزید. داشتم می مردم و اجازه ی هیچ نوع عکس العملی رو نداشتم. تشنه ی مردی بودم که جلوی من، روی زمین بیهوش شده بود اما توان هیچ کاری رو نداشتم.

سرگرد نبضش رو گرفت و داد زد:

- خیلی ضعیف می زنه.

بدون توجه بلند شدم و به سمت در دویدم و داد زدم:

- این دکترها کجــــــــــــــان؟

همون لحظه دو تا مرد به سمت انبار دویدن و منم پشت سرشون به سمت سرگرد دویدم. تمام بدنم داشت می لرزید. قلب لعنتیم آروم نمی گرفت. تو دلم گفتم:

- خدایا به تو سپردمش. یادت نره فقط از خودت می خوامش.

سرگرد رو سریع روی برانکارد خوابوندن و به سمت در بردن. سرگرد من رو که داشتم پشت سر دکترها می رفتم صدا زد و گفت:

- سروان کردانی؟

ایستادم و به سرعت برگشتم سمتش که گفت:

- شما با سرگرد برید. به نجفی هم بگید همراهیتون کنه من باید اینجا بمونم.

سری تکون دادم که گفت:

- منو بی خبر نذارید.

به سرعت از در خارج شدم. خدایا کمکمون کن!

داشتم از در خارج می شدم که یک دفعه هیراد رو دیدم که به وسیله ی سه تا مامور محاصره شده بود و داشت تقلا می کرد خودش رو از حصار دستاشون نجات بده اما تا چشم تو چشم من شد آروم گرفت و زیر لب ناله مانند گفت:

- تو؟

از بالا به پایین با یک نگاه حقیر براندازش کردم و پوزخند زدم و به سرعت به سمت در خروجی و حیاط رفتم. سروان نجفی گفت:

- من با آمبولانس می رم، شما هم با کیانمهر و گروهش پشت سرمون بیاید.

آروم گفتم:

- بسیار خب!

با بسته شدن در عقب اون آمبولانس بغضی رو که مهمون گلوم شده بود سرکوب کردم و به سرعت به سمت کیانمهر رفتم.

سرم رو به کاشی های سرد دیوار های بیمارستان تکیه دادم و چشمام رو بستم. فکرم دیگه کار نمی کرد. دیگه حتی قلبمم چکشی به سینه ام نمی کوبید. دیگه حتی نای نفس کشیدن هم نداشتم. دیدن کسی که تازه فهمیده بودم شده سکان دار قلب دخترونه ام روی تخت بیمارستان با اون همه دستگاه و سیمی که اطرافش بود و بهش وصل بود کم نبود که این خبرم اضافه شد؟ خدایا مگه من چقدر توان داشتم؟

کیانمهر شک زده گفت:

- شما مطمئنید؟

دکتر که فارسی رو دست و پا شکسته بلد بود، گفت:

- دکترش این جوری می گه. دعا کنید. توکلتون به خدا!

نجفی ضربه ای به پیشونیش زد و کیانمهر روی صندلی ها لیز خورد. قدم به قدم ازشون دور شدم و به سمت نمازخونه رفتم. خیلی وقت بود که نتونسته بودم با خدای خودم خلوت کنم. کفش هام رو بی جون درآوردم و وارد نمازخونه شدم. یک مهر و یک تسبیح برداشتم و همون نزدیک در زانو زدم و نشستم. به حالت سجده دراومدم و خواستم برای چند دقیقه ای خود واقعیم باشم. چیزی طول نکشید که چشمام پر از اشک شدن. سرم رو بلند کردم و دستام رو آوردم بالا و گفتم:

- خدایا کمکش کن. خواهش می کنم.

ریزش آروم گریه ی من با گریه های دو سه تا زنی که اون جا بودن یکی شد. دیگه اختیارشون دست من نبود. خودشون یکی بعد از یکی دیگه راهشون رو روی گونه ام باز می کردن. از فکر اینکه سرگرد رو معتاد کردن لرزم می گرفت، از فکر اینکه مجبورن تو این شرایط سختش هم زمان کارای ترکش رو هم انجام بدن، از فکر اینکه وقتی به هوش میاد قطعا بی تابی می کنه ...

زار زدم:

- خــــــــــدا!

زمزمه ی آروم « امن یجیب » خوندن زن کناریم به گوش رسید. تسبیحی رو که برداشته بودم تو مشتم فشار دادم و با هر قطره ی اشکم با التماس رو به روی درگاه خدا « امن یجیب » خوندم.

***

« دانین »

با درد بدی که تو تک تک سلول های بدنم پیچید به سختی چشمام رو باز کردم. تمام سرم تیر می کشید. بدن درد داشت می کشتتم. تشنه ام بود، عرق کرده بودم، کمرم می سوخت، می خواستم به پهلو بشم که فهمیدم چقدر بی جونم.

سرم به طرز وحشتناکی تیر کشید و بدون این که دست خودم باشه داد زدم:

- آیـــــــی!

من کجا بودم؟ از دردی که تمام ماهیچه هام رو داشت ذوب می کرد بی اختیار داد زدم:

- آیــــــی! کسی اینجا نیست؟ من دارم می میرم.

چیزی طول نکشید که یک زنی بالای سرم قرار گرفت. پرستار بود. بیمارستان بودم. تمام اتفاقاتی که برام افتاده بود جلوی چشمام زنده شد. فردین ... لو رفتنم ... اون انبار تاریک و بزرگ ... آب داغ ... شمع داغ ... سامیار ... اون سرنگ لعنتی ... سرنگ ... سرنگ ... هروئین ... اعتیاد ... شوک ... پریسان ... اون مرد ... هیراد ... رییس اون باند ... محاصره ی پلیس ... دستگیری ... اون دو تا چشمای سبز زمردی ای که زندگیم شده بودن ... دنیای کوچیکی که فقط حق داشت مال من باشه.

درد بدنم تازه بهم فهموند که کجای کارم. که دیگه حق ندارم هیچ فکری درباره ی اون دو تا چشم بکنم، که دیگه کامل نبودم برای وجود کاملش. بدون این که دست خودم باشه مثل مار تو خودم پیچیدم و داد زدم:

- بدنــــــــــــم!

صدای در اتاق اومد و بعد دو تا دکتر که بالا سرم قرار گرفتن. داد زدم:

- آیـــــــی!

داشتم می مردم. بدنم داشت خودخوری می کرد. بدون توجه به دردم این پهلو و اون پهلو می شدم و به خیسی کمرم کار نداشتم که چه دلیلی داشت. دو تا دکتر به سمت دستم اومدن و به تخت بستنش. داد زدم:

- چه غلطی می کنید؟ دستام رو باز کنید! دستام رو باز کنید!

فایده نداشت. هر چی داد و ناله کردم فایده ای نداشت. با ناله داد زدم:

- من دارم می مــیـــــــــــــرم. یکی به دادم برســــــــــــه!

چیزی طول نکشید تا همه چیز جلوی چشمام سیاه شد.

« دانای کل! »

سرگرد اسفندیاری به طرف همکاراش رفت و رو بهشون گفت:

- کارای انتقالیشون انجام شد. پروازمون فردا ساعت هفت و نیم صبحه. بهتره برید وسایل هاتون رو جمع و جور کنید که انشاا... برگردیم به میهن خودمون.

لبخند کوچیک و بی جونی روی لب همه نقش بست. سرگرد زیر چشمی به سروان کردانی نگاه کرد. حس می کرد این دختر دیگه مثل همیشه نیست. با تمام جدیتش و موقر بودنش حس می کرد یک تغییراتی داره تو وجود همکارش شکل می گیره و از این فکر که این تغییر ربطی به سرگرد تیرداد داشته باشه ناخودآگاه لبخند نامحسوسی مهمون لب هاش شد.

نگاهش رو به سمت کیانمهر و نجفی که هنوز هم ایستاده بودن انداخت و گفت:

- شما که هنوز نشستید. عجله کنید!

کیانمهر گفت:

- من اینجا می مونم.

نجفی گفت:

- نه من هستم تو برو به کارات برس.

رائیکا سریع سر بلند کرد و گفت:

- من کار خاصی ندارم. این جا می مونم بقیه ی کارها با شما.

سرگرد به همکاراش لبخند زد و گفت:

- نیازی نیست. من اینجا هستم. همه ی شما ها می رید و کاراتون رو می کنید و استراحت می کنید.

همشون خواستن حرف بزنن که سرگرد چشماش رو بست و به حالت دستوری گفت:

- این یک دستوره. بلند شید!

همشون به ناچار ساکت شدن. نجفی گفت:

- بسیار خب! به چیزی احتیاج داشتید فورا تماس بگیرید خودمون رو می رسونیم.

کیانمهر تایید کرد و سرگرد هم اونا رو از این بابت مطمئن کرد. رائیکا آروم جلو اومد و گفت:

- خبری شد، اطلاع بدید.

سرگرد لبخندی زد و سر انداخت پایین و گفت:

- چشم!

رائیکا که از چشم گفتن سرگرد شرمنده شده بود، گفت:

- خیلی لطف می کنید جناب سرگرد.

چند قدمی رو عقبی رفت و همه با هم به سرگرد احترام گذاشتن و به طرف در خروجی بیمارستان راه افتادن. دل تو دل رائیکا نبود. از وقتی که صدای درد و ناله های سرگرد رو شنیده بود همه ی دردش رو تو خودش ریخته بود و هیچ جوره نتونسته بود خودش رو خالی کنه.

کیانمهر و نجفی غرق در تفکرات خودشون به سمت پارکینگ قدم بر می داشتن. سرگرد آروم روی صندلی نشست و قرآن گوشیش رو باز کرد و به نیت سلامتی سرگرد تیرداد شروع به قرائت کرد.

***

دو ساعتی نگذشته بود که با صدای داد کسی چشماش رو که برای استراحت روی هم گذاشته بود باز کرد و به طرف پنجره ی اتاق سرگرد تیرداد رفت. با دیدن زجری که می کشید دل مردونه اش پر از غصه شد و با تمام وجودش برای وجود پر افتخارش دعا کرد و سلامتیش رو از خدا طلب کرد.

سرگرد داد می زد و کمک می خواست. بدنش درد می کرد و از هیچ کس کاری بر نمی اومد و مسکن های معمولی روی بدنش اثر نداشتن.

دیدن تقلاهای سرگرد تیرداد روی تخت واقعا صحنه ی دردناکی بود. تو دلش گفت، تحمل کن دانین! توکل کن به خدا! بالاخره تموم می شه ... همه ی این روزا تموم می شه.

« رائیکا »

- به اطلاع مسافرین محترم می رساند هم اکنون وارد مرز ایران شده و در آسمان ایران پرواز می کنیم.

نا خودآگاه لبخند پر شوری رو لبم نقش بست. باورم نمی شد این ماموریت تموم شده و چیزی طول نمی کشه که پا روی زمینی می ذارم که خاک کشور و وطن خودمه. از هوایی تنفس می کنم که عطر میهنم رو می ده و هر صدایی می شنوم صدای مردم کشورمه که از جون و دلم براشون مایه می ذارم و برای خدمت بهشون از خودمم می گذرم.

برگشتم و به صورت های خندون کیانمهر و نجفی و سرگرد افراسیابی خیره شدم. سرگرد رو بهمون کرد و گفت:

- خسته نباشید!

لبخند روی لبمون عمیق تر شد و تشکر کردیم.

وقتی هواپیما توقف کرد از شور و شوق تمام بدنم گرم شده بود. وسایلمون رو برداشتیم و به سمت در خروجی حرکت کردیم. پام رو که از در بیرون گذاشتم نا خودآگاه لایه ی اشکی ای جلوی دیدم رو تار کرد. این جا کشور من بود، زادگاه و سرزمینم. خاکی که روش قدم برمی داشتم مقدس بود و مفتخر.

آمبولانسی به طرف هواپیما اومد و سرگرد تیرداد رو منتقل کردن و بعد از مطمئن شدن از سرگرد به سمت سالن رفتیم. با دیدن سرهنگ، پگاه، روژان، رادمهر، شیما و مامان تازه غم دلتنگی خودش رو تو وجودم نشون داد.

کیانمهر و نجفی و سرگرد اسفندیاری هم خونواده هاشون رو دیده بودن و هممون منتظر بودیم تا بالاخره این فاصله ی شیشه ای رو رد کنیم و به سمتشون پرواز کنیم. چیزی نگذشت که تو آغوش مامان بودم. آغوش گرم و امنی که بوی عطر مادر بودنش رو می تونستم حس کنم. ذوق و شوقش رو بچشم و به خودم بابت داشتنش ببالم. آغوش برادرم که یادآور پدرم شد و آغوش خواهر کوچولوم که دلم براش پر می کشید. پگاه دوست گلم و شیما زن داداش عزیزم که وجود همیگیشون باعث می شد که لبخندی کماکان روی لبم باشه و نخواد از جاش تکون بخوره.

به طرف سرهنگ رفتم و ازش تشکر کردم بابت اومدنش و اون که با قدردانی های خالصانه اش بهم ثابت کرد که از کارم راضیه و خدا می دونست که تمام خستگی ها و استرس ها و رنج هایی که این مدت کشیده بودم همه و همه از یادم رفت و یک دنیا احساس خوب جانشینش شد.

***

همین طور که کش چادرم رو روی مقنعه ام درست کردم گفتم:

- مامان خانم من رفتم.

مامان گفت:

- خدا به همراهت عزیزم! مراقب خودت باش.

لبخند کوچولویی زدم و زود جمش کردم. رائیکای سرسخت دوباره برگشته بود به حالت سابقش لبخند زیاد روی لبم دووم نداشت. در حیاط رو باز کردم و به سمت دویست و شیش مشکی رنگم که از تمیزی برق می زد رفتم و از در خونه زدم بیرون.

پیاده شدم و به سمت در خونه رفتم و بستمش و بعد سوار ماشین شدم و به سمت اداره راه افتادم. دلم برای بیمارستان پر می کشید. شاید به بیست ساعتم نمی رسید که اون جا بودم اما دل تو دلم نبود که بازم به بیمارستان برم. باورم نمی شد که تو اون سه روز انقدر زجر رو تحمل کرده. سرهنگ بهم گفته بود، تحملش خیلی بیشتر از این حرفاست که اگه این جوری نبود این همه سال با افتخار زندگی کوچیکشون رو با هر سختی ای که داشته جمع و جور نمی کرد.

لبخندی روی لبم شکل گرفت. چقدر مرد بود که راه مردونگی رو پیدا کرده بود و خودش روی پای خودش برای جایی که بود زحمت کشیده بود و چقدر برام باعث افتخار بود که تکیه گاه مادرش هم بود. چقدر از انتخاب دلم راضی بودم و چقدر بی تاب. بی تاب کسی که حس می کردم خیلی خیلی بالاتر از منه، بی تاب کسی که آوازه ی غرورش تو کل اداره پیچیده شده بود و همه ازش به عنوان یک پلیس موظف و سخت کوش و جدی یاد می کردن.

ناخودآگاه لبخندم جمع شد. چطور می خواستم به دستش بیارم وقتی خیلی بالاتر از من بود؟

تو پارکینگ پارک کردم و پیاده شدم. وارد اتاقم شدم و به پگاه سلام کردم که بعد از احترام گذاشتنش گفت:

- سلام گل دختر! خوبی؟

خنده ام گرفته بود. نه به احترامش، نه به سلام و علیک کردنش. پگاه هر وقت خبری داشت اینجوری حرف می زد. چشمام رو ریز کردم و گفتم:

- باز چی شده؟

پگاه خندید و گفت:

- به زودی بهت می گم.

رفتم نزدیک میزش و گفتم:

- بگو چی شده.

بدجنس خندید و گفت:

- این یکی رو نمی تونی از زیر زبونم بکشی بیرون.

سعی کردم حس کنجکاویم رو سرپوش بذارم و به سمت میز خودم برم.

وقتی که پشت میزم نشستم، پگاه گفت:

- راستی؟

دوباره رفته بود تو جلد دوستانه اش و منم بدون این که بخوام به یادش بیارم که تو محیط اداره ایم سراپا گوش شدم. ادامه داد:

- پلیس دبی سی تا دختر ایرانی رو از دست خریداراشون آزاد کرده.

چشمام گرد شد و سریع از جام پریدم و گفتم:

- راست می گی؟

پگاه گفت:

- آره! اول وقت از سروان محسنی شنیدم که داشت به ستوان نجفی می گفت.

تصویر سوگند جلوی چشمام جون گرفت و یک بار دیگه رفتم در خونه ی خدا. خدایا سوگند!

چادرم رو روی سرم مرتب کردم و از در اتاق زدم بیرون و به سمت اتاق سرهنگ رفتم. به محض ورود احترام گذاشتم و بعد از این که دعوت به نشستنش رو اجابت کردم رو بهش گفتم:

- خبری که شنیدم درسته سرهنگ؟

لبخندی زد و گفت:

- چه خبری دخترم؟ درباره ی سی تا دختر؟

سری تکون دادم و به سرعت گفتم:

- بله! درسته؟

لبخند همیشگیش پررنگ تر شد و گفت:

- درست شنیدی! اواسط هفته ی دیگه به ایران بازگردونده می شن.

سرمو انداختم پایین و لبخند کوتاهی زدم و تو دلم گفتم، خدایا شکرت! شکرت!

وقتی سرم رو آوردم بالا دیگه از اون لبخند خبری نبود و گفتم:

- از سینا محمدی چه خبر؟

سرهنگ هم جدی شد و گفت:

- حکمش اعلام شد.

گفتم:

- اعدام دیگه؟

چه سوالی بود آخه؟ معلوم بود. حکم اعدام اعلام شده بود. نفس عمیقی کشیدم و در مقابل سکوت سرهنگ چیزی نگفتم و آروم از جام بلند شدم و گفتم:

- ممنونم. با اجازه!

چشم روی هم گذاشت. احترام گذاشتم و از در بیرون زدم. از ته دلم خوشحال بودم.

***

از دور بهش نگاه کردم. حالش رو به بهبودی بود. بعد از گذشت دو هفته زخم های بدنش بهبود پیدا کرده بود اما مسئله ی ترکش خیلی کم جونش کرده بود. خوشحال بودم که دیگه به اون مواد لعنتی نیاز نداره و در نبودش زجر نمی کشه.

به ساعتم نگاه کردم. ساعت ملاقات داشت نزدیک می شد. آروم دستی روی شیشه ی اتاقش کشیدم و توی دلم گفتم:

- خداحافظ سرگرد!

برگشتم برم که با دیدن شخص جلوی روم چشمام گرد شد. با لبخند مرموز روی لبش داشت نگاهم می کرد.

آروم گفتم:

- شما؟ اینجا؟

لبخندی زد و گفت:

- خب البته اینم یک نوع استقباله. سلام! منم خوبم، همه خوبن. تو رو خدا شرمنده نکنید. شما خوبید؟ خانواده خوبن؟

با بدجنسی به سمت شیشه ی اتاق با ابرو اشاره ای کرد و گفت:

- خوبن ایشون؟

لبخندم رو قورت دادم و گفتم:

- من واقعا معذرت می خوام. از دیدنتون شوکه شدم آخه.

سر انداخت پایین و گفت:

- شوخی من رو ببخشید. قصد جسارت نداشتم.

آروم گفتم:

- این چه حرفیه؟ اصلا ناراحت نشدم. شما؟ اینجا؟ تنها اومدید؟

سرش رو آورد بالا و به سمت شیشه ها رفت و سرگرد رو که غرق خواب بود دید و گفت:

- اومدم کشور خانمم رو ببینم.

چون پشتش بهم بود لبخندم رو قورت ندادم و گفتم:

- مینا جان خوبن؟

برگشت سمتم و گفت:

- اونم خوبه. سرگرد چطورن؟

سر انداختم پایین و گفتم:

- رو به بهبودین. به زودی مرخص می شن. فقط یک عمل باقی مونده که روی پوست کمرشون باید انجام بشه.

زیر لب الحمداللهی گفت و سر انداخت پایین و گفت:

- وقتی شنیدم که ...

ادامه نداد. با کنجکاوی نگاهش کردم که سرش رو آورد بالا و با خجالت گفت:

- ترک کردنش چقدر طول کشید؟

به شیشه ای خیره شدم که سرگرد رو غرق در خواب نشون می داد. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- دو سه روزی می شه که دیگه درد ندارن و فقط ضعف می کنن.

بازدمش رو با شدت بیرون فرستاد و گفت:

- که این طور! بازم خدا رو شکر.

تازه حواسم به ساعت افتاد. سریع به سمت اسحاق برگشتم و گفتم:

- من باید برم. از دیدنتون خوشحال شدم.

لبخندی زد و گفت:

- همچنین! مواظب خودتون باشید. سلام برسونید.

- بزرگیتون رو می رسونم. شما هم به مینا خانم سلام برسونید. امیدوارم یک روزی ببینمشون.

لبخندی زد و گفت:

- حتما! باعث افتخار ماست دیدار دوباره ی شما.

لبخند کوتاهی به نشونه ی تشکر زدم و خداحافظی کردم و به سرعت از در بیمارستان خارج شدم.

« دانین! »

با محبت به همکارام لبخند کوتاهی زدم و به ظاهر نظاره گر مسخره بازی های علی شدم اما تمام حواسم به یک جمله بود:

- بازم نیومد.

نیومده بود. معلوم بود نمیاد. برای چی باید بیاد آخه؟ مگه چه صنمی با من داره؟ مگه من کیم؟ چه انتظاری داشتم؟

چشم به سرهنگ دوختم. چقدر ازش ممنون بودم که با لطفی که بهم کرده بود از نقل مجالس شدنم جلوگیری کرده بود. چقدر برام با ارزش شده بود که اون مرد رو به اسم سینا محمدی به همه معرفی کرده بود و به کسی نگفته بود که فامیلش رو از تیرداد به محمدی تغییر داده. چقدر این مرد بامحبت بود.

به اسحاق نگاه کردم که به لودگی های علی می خندید. به علی که یادش رفته بود سرگرده و تمام تلاشش رو می کرد تا جو خشکی نداشته باشه این ملاقات. خیلی زود وقت ملاقات به آخراش رسید. کم کم همه ازم خداحافظی کردن و فقط سرهنگ و اسحاق باقی موندن.

سرهنگ جلو اومد و گفت:

- خوبی پسر شجاع؟ منتظرتما! دیگه زیادی برات مرخصی رد کردم.

لبخند کم جونی زدم و از ته دلم گفتم:

- بابت تمام محبتتاتون ممنونم سرهنگ.

با محبت روی پیشونیم بوسه زد و من مقایسه کردم یک مرد غریبه رو با مردی که آشنا بود و از هر غریبه ای غریبه تر. یادم اومد هیچ وقت طعم محبت خالصانه ی پدری رو نچشیدم.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

آروم گفت:

- دفعه ی دیگه تو باید بیای ملاقاتم نه من. فهمیدی؟ این یک دستوره.

لبخند زدم و گفتم:

- اطاعت می شه.

آروم به سمت در خروجی رفت و من موندم و اسحاق. اسحاق لبخندی زد و گفت:

- کشور قشنگی دارید!

گفتم:

- کشور مقدسی داریم. اومدنت همیشگیه؟

اسحاق ابرویی بالا انداخت و گفت:

- تا خدا چی بخواد!

لبخند بی جونی زدم و گفتم:

- ایرانی ها مهمون نوازهای خوبی هستن.

اسحاق گفت:

- اون که صد البته! تو زود خوب شو تا من به فکر سور و سات عروسیم باشم.

خندیدم و گفتم:

- الان یعنی فقط علاف منی؟

اسحاق با خنده گفت:

- نه بابا به فکر سود خودمم. بیا و خوب شو دستت رو بذاریم تو حنا خرج عروسی نصف بشه. قیمت ها غوغا می کنه. نگاه نکن اون شب ریلکس بودم نشسته بودم پای میز مزایده. پول دولت بود که برگردونده شد به خودشون.

با خنده گفت:

- به قول مینا من شپش با کیف پولم بازی می کنه.

فارسی حرف زدنش خیلی بامزه بود. از ته دلم خندیدم. می دونستم داره مسخره بازی درمیاره. شنیده بودم که مرد ثروتمندیه. یک دفعه ساکت شدم. عروسی؟ هه!

عروس رویایی من در حد من نیست که حتی به خودم اجازه بدم بهش فکر کنم. ته دلم گفتم، خیلی بی معرفتی سروان!

مسخره بود که از یک دختری که هیچ کس من نبود انتظار بی جا داشتم اما خواسته ای بود که قلبم بدون فرمان برداری از عقلم درخواستش می کرد.

دست اسحاق رو شونم قرار گرفت. صدای زن پرستار تو اتاق پیچید:

- آقای محترم وقت ملاقات تموم شده.

اسحاق به سمت پرستار برگشت و گفت:

- الان می رم.

بعد به سمت من برگشت و گفت:

- برای خودت برداشت نکن. شاید چیزی که تو ذهن تو باشه درست نباشه.

بدون این که فرصت سوال کردن رو بهم بده زیر لب خداحافظی کرد و از در بیرون رفت. من موندم و سکوت اتاق و پنجره ای که قرص براق ماه رو به نمایش می گذاشت. من موندم و یک عالمه فکر و خاطره و رویا.

***

دکتر رو به من لبخندی زد و گفت:

- خب همه چیز سرجاشه. دیگه می تونی از شر ما خلاص بشی.

لبخند خجلی زدم و گفتم:

- این چه حرفیه؟ همه چیز برعکسه.

لبخندی زد و بدون این که به تعارفم جواب بده گفت:

- پماد هات رو استفاده کن تا پوست کمرت مثل روز اولش بشه. خودت رو هم تقویت کن که کل مملکت منتظرتن.

ته خنده ای کردم و گفتم:

- بازم ممنونم.

لبخندی زد و به طرف در رفت. اسحاق لباس هام رو روی تخت گذاشت و گفت:

- بشین سرگرد جان که دیگه وقتشه از این تخت خلاص بشی.

تو این دو روزی که اومده بود ایران بیشتر وقتش رو بیمارستان بود و من رو شرمنده ی خودش کرده بود. لبخند کوتاهی به روش زدم و گفتم:

- شرمندتم اسحاق! ایشالا عروسیت جبران کنم.

خندید و گفت:

- وظیفه ی برادریه.

لبخند رو لبم کم کم محو شد. من خواهر و برادر داشتم ولی هیچ چی ندیده بودم ازشون. پیراهنم رو پوشیدم و از جام بلند شدم. حس خوبی بود ایستادن روی پای خودم!

بعد از این دو هفته تازه فهمیدم بودم انسان چه نعمت هایی داره و تازه با از دست دادنشون می فهمه که چی رو از دست داده. از بیمارستان که زدیم بیرون ماشین علی جلوی پامون ترمز کرد. شیشه رو کشید پایین و گفت:

- وای چه هلوییه این پسره! آقا پسر افتخار می دی؟

اسحاق خندید و من یک چشم غره ی اساسی مهمونش کردم. با کلی تعارف جلو نشستم و راه افتادیم. تو راه گفتم:

- خب چه خبرا؟

علی گفت:

- خبر که زیاده. حکم اعدام سینا محمدی و پسرش هیراد بریده شد.

نفس تو سینه ام حبس شد. الان باید چه کار می کردم؟ روم رو به طرف پنجره برگردوندم و نفس عمیقی کشیدم. چنگی تو موهام زدم و علی ادامه داد:

- سی تا دختر هم تا پنجشنبه ی این هفته به ایران بازگردونده می شن.

شیطون ادامه داد:

- تا آخر این هفته هم مراسم ارتقای درجه داریم سرگرد.

به چهره ی بدجنس و خوشحالش لبخند زدم و به طرف پنجره برگشتم. هیچ وقت درجه اون قدری برام مهم نبود که بخوام خیلی خوشحال بشم. مهم وظیفه ام بود. همین! دستم رو از شیشه بیرون کردم و هوای کشورم رو به ریه هام فرستادم.

مراسم استقبال تو اداره خیلی بهتر از چیزی بود که فکرش رو می کردم. دیدن کسایی که سه ماهی می شد که ندیده بودمشون واقعا خوشایند بود. سرگرد شاهینی رو از دور دیدم و لبخند کوتاهی روی لبم اومد. مرد فوق العاده ای بود. داشت به طرفم می اومد. مشغول روبوسی بودم که دیدمش. یادم رفت کجام. تو یک لحظه قلبم لرزید اما زود نگاهم رو از نگاش گرفتم. نمی خواستم بهش عادت کنم. نمی تونستم ازش بگذرم اگه زیاد می دیدمش. نمی تونستم ذهن و قلبم رو کنترل کنم که به یادش نباشه. نمی تونستم به وجود آهنرباییش بی اعتنا باشم.

چیزی نگذشت که همکارها کم کم از کنارم پراکنده شدن و تعداد کمی دور و برم بودن. رو به شاهینی گفتم:

- کوچولوت به دنیا نیومد؟

خندید و از ته دلش گفت:

- چرا! فرشته ی بابا زمینی شد.

خوشبختی رو می تونستم از برق چشماش بفهمم. از ته دلم خوشحال شدم و گفتم:

- بهت تبریک می گم.

بعد آروم گفتم:

- براش بابای خوبی باش!

خندید و گفت:

- نوکرش هم هستم.

گفتم:

- دختره؟ آره؟

سری تکون داد و گفت:

- آره! اگه بهش چشم داری باید بگم شرمنده دختر به پیرمرد نمی دم.

از ته دل خندیدم که صدایی گفت:

- بازگشتتون رو به اداره تبریک می گم.

خنده ام رو خوردم و به سمت صدا برگشتم که با چند نفر از همکارهای خانممون رو به رو شدم. بینشون بود. لعنتی با اون چشمای درنده اش بینشون بود. کاش می دونست که نفسم رو حبس می کنه. کاش می تونستم بهش بگم هیچ وقت دور و بر من نباشه.

رو به ستوان صبا با لحن جدی گفتم:

- از لطفتون متشکرم.

و رو به همه ی همکارا سر کوچیکی تکون دادم. هر کدومشون یک چیزی گفت و به اون که رسید، آروم گفت:

- خوشحالم که سلامتیتون رو به دست آوردید. موفق باشید!

صداش فوق العاده دیوونه کننده بود. چرا انقدر دیر متوجه آهنگ صداش شده بودم؟ چرا انقدر دیر فهمیده بودم که چقدر جذاب و خواستنیه؟

سعی کردم به خودم مسلط بشم و با صدای همیشگیم در حالی که نگاهم رو به کفشام دوخته بودم گفتم:

- متشکرم! همچنین.

سرم رو آوردم بالا. چادرش رو درست کرد و آروم عقب گرد کرد و من زود چرخیدم سمت شاهینی که محو راه رفتن و اندام موزونش نشم.

« رائیکا! »

وارد اتاق شدم و به سمت میزم رفتم و آروم پشتش نشستم. پگاه گفت:

- به جون خودم تو یک چیزیت هست رائیکا. چی شده؟

سرم رو تو دستام محاصره کردم و سر اون تصویر ذهنی چشماش داد زدم:

- از جلو چشمام دور شو! راحتم بذار. نمی بینی هیچ احدالناسی براش مهم نیست؟ چرا ولم نمی کنی؟

صدای پگاه دوباره تو اتاق پیچید:

- ای شیطون! نکنه خبریه؟

عصبی سرم رو بالا آوردم و یکی از اون نگاه های برق آسام رو مهمونش کردم که گفت:

- باشه بابا. چرا عصبی می شی؟

آروم رفت پشت میزش و مشغول کارش شد. از دست خودم عصبی شدم. داشتم چکار می کردم؟ چرا پاچه ی این بدبخت رو گرفته بودم؟

آروم رو بهش گفتم:

- پگاه من معذرت می خوام. امروز حالم زیاد جالب نیست. ببخشید! خُب؟

لبخندی زد و گفت:

- این چه حرفیه؟ کار من اشتباه بود.

بدون این که بذاره من حرف بزنم گفت:

- وای دیدی بنده خدا چه شکلی شده؟ کل هیکلش آب رفته.

ای خدا چرا من هر چی می خواستم ازش فرار کنم بازم موضوعش به وسط کشیده می شد؟ سری تکون دادم و گفتم:

- تو نگران نباش! درست می شه.

پشت چشمی نازک کرد و گفت:

- چقدر سنگدلی تو دختر!

ای کاش راست بود و سنگدل بودم! ای کاش وجودش برام مهم نبود! ای کاش قلبمم مطیع زبونم بود! ای کاش با دیدن هیکلش برام مهم نبود که چی بوده و الان چی شده! ای کاش قلبم با دیدنش آتیش نمی گرفت!

سعی کردم از فکر و خیال بیرون بیام و حواسم رو جمع پرونده ی جدیدی بکنم که بهمون محول شده بود. انقدر مشغول پرونده شدم که زمان رو گم کردم و با صدای پگاه به خودم اومدم:

- سروان کردانی بسه دیگه. وقت اداری تموم شد. پاشو برو خونه!

نگاهی به ساعت انداختم و کش و قوسی به بدنم دادم و گفتم:

- اصلا حواسم به ساعت نبود.

از جام بلند شدم و یونیفرمم رو مرتب کردم. به سمت چوب لباسی رفتم و چادرم رو برداشتم و جلوی آینه ی کوچیکی که تو اتاق بود ایستادم تا مرتبش کنم. همراه با پگاه از اتاق بیرون اومدیم و به سمت در خروجی رفتیم.

دم در گفتم:

- وایسا تا من برم ماشین رو بیارم.

پگاه گفت:

- نه عزیزم! دستت درد نکنه. مهدی میاد دنبالم. تولد مامانه می خوایم بریم کیک رو تحویل بگیریم.

مهدی داداشش بود. لبخندی زدم و گفتم:

- باشه! پس کاری نداری؟

لبخندی زد و گفت:

- نه قربانت! سلام برسون به مامان اینا.

گفتم:

- بزرگیت رو می رسونم. خداحافظ!

خداحافظی کردیم و به سمت پارکینگ رفتم. به سمت پارکینگ رفتم. داشتم در ماشین رو باز می کردم که با صدای خنده ی دو نفر به سمتشون برگشتم. خودش بود. می دونستم خودشه چون دقیقا همیشه همین طور بود. هر وقت از یک چیزی فرار می کردی بدتر جلوی روت قرار می گرفت.

سرگرد اسفندیاری گفت:

- خسته نباشید سروان!

رو بهشون احترام گذاشتم و گفتم:

- شما هم همین طور! اگه اجازه بدید من دیگه مرخص بشم.

سرگرد گفت:

- می شه یک لحظه تشریف داشته باشید؟

سرِ جام سیخ شدم و گفتم:

- بله در خدمتم.

با تمام تلاش حواسم بود که نگاهم میخش نشه و موفق هم بودم. سرگرد اسفندیاری گفت:

- این آقا دانین ما خیلی تعارف دارن. بنده خدا چون امروز از بیمارستان مرخص شده ماشین ندارن.

ضربان قلبم شروع کرد به اوج گرفتن. خواست چیزی بگه که سرگرد اسفندیاری مانعش شد و دستش رو تو مشتش فشار داد و رو به من ادامه داد:

- الانم هر چی من بهش می گم با ماشین من برو رضایت نمی ده. می شه سر راهتون ایشونم تا یک جایی برسونید که هم خیال من راحت باشه هم ایشون عذاب وجدان ماشین من رو نداشته باشه؟

گر گرفتم. قلبم بی محابا به سینه ام می کوبید.

لبخند اجباری ای زدم و گفتم:

- بله خواهش می کنم. وظیفمه!

رو به من چرخید و با صدای مسحور کننده اش گفت:

- نه سروان! شما بفرمایید. ایشون شوخی کردن.

یک چشم غره ی اساسی سرگرد اسفندیاری رو مهمون کرد. با اینکه حالم زیاد رو به راه نبود اما ادب حکم می کرد که تعارف کنم.

- این چه حرفیه سرگرد؟ بفرمایید در خدمتتون هستم.

با صدای جدیش گفت:

- نه ممنون! با همون ماشین علی می رم. شما بفرمایید.

ساکت شدم و اخم کردم. این یعنی اینکه عمرا با تو بیام راهت رو بکش برو.

بعد با لبخند مصلحتی ای رو به سرگرد اسفندیاری گفت:

- علی سوییچ این ماشینت رو می دی یا نه؟

سرگرد گفت:

- اِ؟ خب وقتی سروان هست دیگه واسه چی ماشینم رو به تو بدم و خودم کله ی صبح تاکسی بگیرم برم خونه؟

چشم غره ای رفت و زیر لب گفت:

- دارم برات.

شنیدم. نمی دونست گوشای تیزی دارم.

گفت:

- پس من با تاکسی می رم.

رو به من کرد و چشم تو چشمم گفت:

- ببخشید مزاحم وقتتون شدیم. به سلامت!

بهم خیلی برخورد. بدون این که حواسم به حرفم باشه گفتم:

- فکر می کنم ماشین من رو در حد خودشون نمی بینن.

قشنگ داشتم تیکه می پروندم. مغرورِ خودخواه!

عصبی اخم کرد و گفت:

- این چه حرفیه؟ نمی خوام تو زحمت بیفتید.

سرگرد اسفندیاری گفت:

- برو دانین وگرنه سروان ناراحت می شن خدایی نکرده.

با حرص دستش رو پس زد و یک لبخند به روش زد که از صد تا توبیخ هم بدتر بود. انگار که ناچار باشه خداحافظی کرد و به سمت ماشین اومد. دوباره ضربان قلبم اوج گرفت و عصبانیتم خوابید. از این که بخواد تو ماشین من بشینه خوشحال بودم. بی حیایی بود اما خوشحال بودم.

زودتر از خودش سوار ماشین شدم و در طرف خودم رو بستم. تمام بدنم از هیجان گر گرفته بود.

« دانین »

وقتی سوار ماشین شد چنگی تو موهام زدم و به قیافه ی بدجنس علی چشم غره رفتم. فقط خدا کنه به این زودی ها دستم بهت نرسه که زنده ات نمی ذارم. با یک ببخشید سوار شدم و در رو بستم. در که بسته شد انگار نفس من هم بند اومد.

فاصله ام با آهن ربا نیم متر هم نبود. تمام بدنم داغ شد. استارت ماشین رو زد و آروم به حرکتش انداخت.

یاد اون شب لعنتی افتادم که تو بغلم بود، که موهای افشونش با پوست صورتم بازی می کرد، که نفس های گرمم پخش گردن کشیده اش می شد، که فقط چند میلی متر با گوشش فاصله داشتم و فقط خود خدا می دونست که چقدر خودم رو کنترل کردم تا کار خطایی نکنم. یاد هیکل ظریفش که توی آغوشم می لرزید، یاد پاهای کشیده اش که توی حصار پاهام بود و گرمی پوستش که از روی لباس هم داغم می کرد، یاد دستام که روی بازوش کشیده می شد و کف دستم که داشت از این تماس آتیش می گرفت.

این دختر با تمام جذابیتی که برام داشت الان کنارم نشسته بود و چقدر از من دور بود. چقدر بالا بود. چقدر خواستنی و دست نیافتنی بود. مشتام رو توی هم فشار دادم. سرم رو به سمت شیشه برگردوندم و تو دلم گفتم، آروم دانین! آروم پسر! فکر کن تو تاکسی نشستی.

تو دلم زار زدم:

- دِ لعنتی! تو تاکسی نیستم. تو تاکسی نیستم. پیش کسیم که شده تمام آرزوم. کنار کسیم که حتی راه رفتن ساده اش هم تحریکم می کنه. من پیش کم کسی نیستم. پیش سروان رائیکا کردانیم.

رائیکا؟ رائیکا یعنی چی؟ از وقتی که اسمش رو فهمیده بودم درگیر بودم. رائیکا و دانین ... دانین و رائیکا!

سر خودم داد زدم، این فکر رو از سرت بیرون کن! این دختر به تو حتی نگاه هم نمی کنه چه برسه ...

آروم سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشم روی هم گذاشتم که صدای آرومش سکوت ماشین رو شکست:

- ببخشید سرگرد می شه راهنماییم کنید که از کدوم طرف برم؟

چقدر معرکه بود صداش. روحانی و آرامش بخش!

گفتم:

- شما مسیر خودتون رو برید، هر جا که مسیرم به شما نخورد پیاده می شم. ممکنه مسیرتون دور بشه.

آروم دنده رو جا به جا کرد و گفت:

- این حرف رو نزنید! آدرس رو بهم بگید.

نمی خواستم این فرصت رو از دست بدم. پررو بازی بود اما نمی خواستم این فاصله ی کم به همین زودی از بین بره، پس گفتم:

- ببخشید باعث زحمت شدم.

گفت:

- وظیفه است.

وظیفه؟ پس چی؟ می خواستی برگرده بگه باعث افتخاره؟ یا چه می دونم از مصاحبت باهات لذت می بره و از این خزعبلات؟ من چه انتظاری داشتم؟

گفتم:

- ولیعصر پیاده می شم.

گفت:

- بسیار خب! راهمون به هم نزدیکه.

چیزی نگفت و چیزی نگفتم. اگه این غرور لعنتی اجازه می داد کل راه رو ازش حرف می کشیدم. انقدر سوال می پرسیدم تا مجبور بشه جواب بده و من محو صداش بشم اما نمی تونستم. هیچ وقت نمی تونستم زیاد حرف بزنم. یادش بخیر! ماندانا همیشه از کم حرفیم حرص می خورد.

با به یاد آوردن ماندانا یاد هیراد افتادم و تمام بدنم از خشم پر شد. باورم نمی شد که تو اعترافش نوشته بود شروع راهش از شنیدن جواب رد دختر عموش ماندانا بود. باورم نمی شد اون آشغال عاشق ماندانا شده باشه و کسی که ماندانا ازش حرف می زد و میدگفت نمی خوادش این باشه.

یاد داد و فریاداش افتادم که می گفت:

- به خدا راه من از اونا جداست دانین. اونا مغربن، من مشرق. من از همشون متنفرم. من حالم به هم می خوره ازش. داداشت با تو زمین تا آسمون فرق داره دانین. من ازش متنفرم. اگه مجبورم کنن خودکشی می کنم.

و صدای فریاد خودم تو گوشم پیچید:

- ماندانا به ولای علی یک بار دیگه این حرف رو بزنی من می دونم و تو.

چقدر ساده بود! چقدر دلم برای این دختر عمو تنگ شده بود. چقدر دلم برای مامان تنگ شده بود. باید هر چه زودتر بلیط می گرفتم تا برم ببینمش. دلم براش پر می کشید.

خنده ام گرفت. چقدر این دو هفته بهش دروغ گفته بودم. نمی خواستم نگرانش کنم.

با صداش به خودم اومدم.

- یک ماشین داره تعقیبمون می کنه.

به سمتش برگشتم و گفتم:

- چی؟ تعقیب؟

گفت:

- بله! از دم پاسگاه متوجهش شدم اما فکر نمی کردم دنبالمون باشه.

گفتم:

- یک گوشه پارک کنید.

برگشت سمتم و چشم های معرکه اش رو به چشمام دوخت و سریع هم به حالت اولش برگشت و گفت:

- برای چی؟

عصبی با صدای نسبتا بلندی گفتم:

- انتظار ندارید که دست روی دست بذارم؟ یک گوشه پارک کنید سروان.

انگار که ترسیده باشه دنده رو عوض کرد و راهنما زد و کنار بزرگراه پارک کرد. ترمز دستی رو که خوابوند دست بردم تا در رو باز کنم که گفت:

- ایستاد.

بدون عکس العملی پیاده شدم.

به سمت ماشین رفتم. با فاصله ی زیادی از ما ایستاده بود. انگار که نمی خواست پیاده بشه. یک دفعه ایستادم و رو به سروان که داشت دنبالم می اومد گفتم:

- شما همین جا بایستید.

سوالی نگاهم کرد که بدون این که بهش جواب اضافی ای بدم راه افتادم به سمت ماشین. شیشه هاش دودی بود و سرنشینش معلوم نبود. تا نزدیک ماشین شدم در ماشین باز شد. سر جام ایستادم و منتظر شدم بیاد پایین.

آروم پیاده شد و من با دیدن سرنشین چشمام گرد شد. صورت خیسش رو لبخندی پوشوند. زمزمه مانند گفتم:

- ماندانا؟

لبخندی زد و گفت:

- جانم سرگرد؟ ببخشید نگرانتون کردم.

به سروان اشاره کرد. اخمی کردم و گفتم:

- تو اینجا چکار می کنی؟

خنده ای کرد و اشک از چشماش فرو ریخت. نسبتا عصبی سوالم رو تکرار کردم که گفت:

- دل زن عمو طاقت نیاورد، به من گفت بیام اداره تون تا ببینم تو کجایی. دو هفته است دارم کشیک می دم جناب.

اشکاش جاری شدن و با صدایی که از زور بغض دو رگه شده بود گفت:

- نمی دونستم مزاحمتون می شم.

چنگی به موهام زدم و گفتم:

- چی می گی واسه ی خودت؟ یک لحظه وایسا ببینم.

عقب گرد کردم و به سمت سروان رفتم که با چشمایی پر از سوال بهم نگاه می کرد. چشماش گرد شده بود و نمی دونست این گردی چشماش چه بلایی سر من بیچاره میاره.

رو به روش ایستادم و گفتم:

- نگران نباشید! دختر عموی منه. دیگه مزاحمتون نمی شم. بازم معذرت می خوام.

سر انداخت پایین و با صدای آرومی گفت:

- خواهش می کنم. با اجازه!

دیگه اجازه نداد که جوابش رو بدم. احترام گذاشت و به سرعت سوار ماشینش شد و رفت. من موندم و دلی که یادش افتاده بود فرصت کنارش بودن رو از دست داده.

به سمت ماندانا برگشتم و با چند تا قدم بلند خودم رو بهش رسوندم و سریع سوار شدم. وقتی دید که سوار شدم سریع تو ماشین نشست و ماشین رو روشن کرد و به حرکت درآورد.

سکوت ماشین رو صدای آهنگی که پخش می شد شکست. چند تا تراک اینور و اونور کرد تا به چیزی که می خواست برسه. کارش بود. همیشه حرفش رو با آهنگی که مناسب بود می زد. تو ذهنم پر از سوال بود و منتظر بودم برسم خونه تا جواب همشون رو پیدا کنم. فعلا نمی خواستم سکوت رو بشکنم و ترجیح می دادم به آهنگ گوش کنم. می خواستم ببینم تو دلش چی می گذره. هر چند زیاد فرقی به حالم نداشت.

« شال و کلاه کن آسمون خیسه

چتـــــرت رو وا کن گریه بارونه

حال و هوای برگ ریزون چشمات

پاییزم نمی دونه

پروانه ها وقتی که می سوختن

تقدیرت رو دوختن به تقدیرم

هر وقت دلت می گیره می سوزم

هر وقت دلت می سوزه می میرم

خیلی دلم گیره

خیلی گرفتارم

دوست داشتنت خوبه

خیلی دوستت دارم

خیلی دلم گیره

خیلی گرفتارم

دوست داشتنت خوبه

خیلی دوست دارم.»

به طرفش برگشتم. صورتش خیس خیس بود و من هیچ کاری نمی تونستم بکنم. چرا ماندانا؟ چرا با خودت این طوری می کنی دختر؟ چرا؟

یک گوشه پارک کرد و برگشت سمتم و چشمای مشکیش رو که غرق در اشک بود به چشمام دوخت.

« محبوب من چشمات به من می گن

روز جدایی خیلی نزدیکه

می ری نمی دونی که دور از تو

دنیام چقدر غمگین و تاریکه

دنیای من تاریک و غمگینه

بار جدایی خیلی سنگینه

هر کس که از حالم خبر داره

از شونه هام این بار رو برداره.»

هق هقش کل فضا رو شکست. عصبی به صورتم دست کشیدم و دستام رو جلوی بینیم نگه داشتم. داشتم می مردم. داشتم خفه می شدم. بابا منم آدم بودم. منم دل داشتم. به خدا دوستش داشتم این دختر رو اما نمی تونستم غیر از خواهر به چشم دیگه ای بهش نگاه کنم. هق هقش شده بود تیغی که رو شاهرگم گذاشته بودن.

« خیلی دلم گیره

خیلی گرفتارم

دوست داشتنت خوبه

خیلی دوستت دارم

خیلی دلم گیره

خیلی گرفتارم

دوست داشتنت خوبه

خیلی دوستت دارم.»

آروم زمزمه کردم:

- ماندانا؟

بی طاقت خودش رو پرت کرد تو بغلم. چشمام رو بستم و زجر کشیدم. چشمام رو بستم و برادرانه در آغوشش کشیدم. چشمام رو بستم و اجازه دادم قطره های اشکش سینه ام رو بسوزونه. چشمام رو بستم و اجازه دادم توی بغلم آروم بگیره.

آروم کشید عقب. عصبی از ماشین پیاده شدم. سریع دنبالم اومد. معلوم نبود کجا اومده. اصلا حواسم نبود. خوب بود که یک جای خلوت بود. خیلی خوب بود.

رو به آسمون داد زدم:

- خدایــــــــــــــا!

میون هق هقش گفت:

- دانین؟

داد زدم:

- چرا این طوری می کنی ماندانا؟

با تمام توانم فریاد کشیدم:

- چرا نمی فهمی منم آدمـــــــــــــم لامصب؟ چرا نمی فهمی منم دل دارم؟ چرا نمی فهمی؟

آروم دستش رو به نشونه ی ایست جلوم گرفت و میون هق هقش گفت:

- غلط کردم دانین! خواهش می کنم ... من غلط کردم.

عصبی دستای لرزونش رو به دهنش کوبید و گفت:

- بیا! من خفه می شم. خفه می شم دانین. تو رو خدا خودت رو اذیت نکن.

عصبی رفتم طرفش و شونه اش رو گرفتم و تکونش دادم و گفتم:

- می فهمی برام عزیزی؟ می فهمی وقتی تو رو جزو اون خوانواده ی لعنتی حساب نمی کنم یعنی چی؟ می فهمی وقتی دلم برات تنگ می شه یعنی چی؟

داد زدم:

- نه! نمی فهمی. چون انقدر خودخواهی که فقط علاقه ی خودت رو می بینی. انقدر خودخواهی که کور شدی و دیگه هیچی رو نمی بینی، هیچی رو حس نمی کنی. فکر می کنی که غیر از خودت هیچ کسی دل نداره. لعنتی اون چشمای کورت رو باز کن. انقدر اذیتم نکن! انقدر وجدانم رو باهام درگیر نکن. انقدر خودخواه و خود بین نباش. ببین! بفهم! حس کن! درک کن که دوستت دارم. درک کن که نمی تونم نارحتیت رو ببینم اما درک کن که نمی تونم کسی رو که یک عمر به چشم خواهر دیدم به چشم دیگه ای ببینم. درک کن که خوشبختیت رو می خوام. بفهم در کنار من خوشبخت نمی شی. من و تو برای هم نیستیم.

عصبی شونه هاش رو ول کردم و داد زدم:

- بفهم!

میون هق هق گفت:

- عاشق شدنت مبارک پسر عمو.

برگشتم سمتش و خواستم دهن باز کنم که اومد نزدیکم و انگشتش رو روی لبم گذاشت. لعنتی ... لعنتی! انگشتاش داشتن آتیشم می زدن.

میون هق هق گفت:

- هیچی نگو دانین! هیچی نگو.

انگشتش رو از روی لبم برداشت و گفت:

- امشب تو چشمات چیزی رو دیدم که توی هیچ کدوم از سال هایی که کنار هم بودیم ندیدم.

نفس گرفت و ادامه داد:

- چیزی رو دیدم که خیلی ساله شده صاحبخونه ی چشمام. عاشق شدنت مبارک پسر عمو. همین دختره بود که دیدمش؟

میون گریه خندید و گفت:

- خوشگله! خیلی نازه. پلیسه نه؟

خنده اش شدت گرفت و گفت:

- دیدی آقا؟ دیدی سوختی؟ من گفتم تو یک زن پلیس می گیری. یادت هست؟ اون موقع نه سالمم نبود.

یادم بود. اون شب رو کنار کارون دقیقا یادم بود. خندید و گفت:

- شرطمون یادت هست؟ هزار تومن بود. هزار تومن رو بده.

اشکاش امونش رو بریده بودن. اومد نزدیکم و دستای کوچولوش رو مشت کرد و به سینه ام کوبید و گفت:

- یالا ... یالا خسیس! شرط رو باختی. یالا پولم رو بده. شرط رو باختی پولم رو بده.

بی طاقت دستاش رو گرفتم و گذاشتم رو قلبم و دست دیگه ام رو تو جیبم کردم و یک تراول پنجاه تومنی در آوردم و با صدای غمگینی که سعی می کردم شادش کنم گفتم:

- بفرما! اینم با سودش.

هق هقش شدت گرفت و گفت:

- من هزار تومنیم رو می خوام. من فقط همون هزار تومنی رو می خوام.

آروم هزار تومن از جیبم درآوردم و جلوش گرفتم که گرفتش و دستش رو از مشتم آزاد کرد و روی زمین چنبره زد و هزار تومنی رو رو قلبش گذاشت و گریه اش شدت گرفت و گفت:

- دیدی؟ دیدی گفتم عاشق شدی؟ دیدی چقدر خوب فهمیدم؟

پشتم رو به پشتش کردم و عصبی موهام رو چنگ زدم.

یک دفعه ساکت شد. برگشتم سمتش. بلند شده بود و داشت اشکاش رو پاک می کرد. لبخند زد، لبخند زدم.

گفت:

- اِهه! چیه؟ چرا نگاه می کنی؟ هر خواهری وقتی ببینه داداشش داره زن می گیره ناراحت می شه دیگه. حالا ناراحتی من یکم دزش بالاست.

خندیدم و بی طاقت دستام رو به روش باز کردم که با سرعت به سمت آغوشم دوید و من با محبت خواهر کوچولوم رو تو بغلم گرفتم. آروم از بغلم اومد بیرون و با خنده گفت:

- جواب بله رو ازش رفتی؟

خندیدم و گفتم:

- دلت خوشه ها! کو تا جواب بله؟ نگاهمم نمی کنه چه برسه به جواب بله؟

اخم کرد و گفت:

- عمــــــــــــرا به داداش دسته گل من جواب رد بده. خیلی دلشم بخواد. تا حالا خواستگاری کردی؟

آروم گفتم:

- خیلی بالاتر از منه ماندانا.

با صدایی که ته مایه ی خنده توش بود گفت:

- می خوای اینجا با هم حرف بزنیم؟

یک نگاه به دور و برم کردم. با اینکه اول های شب بود اما پرنده پر نمی زد. با هم خندیدیم و گفتم:

- کجا آوردیمون دیوونه؟

میون خنده گفت:

- گفتم یک جا برم که می خوای داد و هوار کنی آبرومون رو نبری.

چشم غره رفتم و به سمتش دویدم که با یک جیغ به سمت ماشین رفت و سریع نشست. با خنده سوار شدم و گفتم:

- ای ناکس!

ابرویی بالا انداخت و گفت:

- کجا بریم الان؟

گفتم:

- بریم خونه ی من.

سری تکون داد و دیگه چیزی نگفت. ماشین رو روشن کرد و به حرکت درآورد. می فهمیدم آروم داره اشک می ریزه اما به روی خودم نیاوردم. ماندانا برای فراموش کردنش به زمان احتیاج داشت.

« رائیکا! »

مشتم رو عصبی به فرمون کوبیدم و گفتم:

- لعنتـــــــــــــی ... لعنتــــــــــی!

آروم کنار زدم و سرم رو به فرمون تکیه دادم. صورت ریز میزه ی دختر با اون چشمای اشکی و مثل شبش جلوی چشمام ظاهر شد. دو تا نفس عمیق کشیدم و به خودم گفتم:

- آروم دختر! آروم!

هنوزم می تونستم وجود گرمش رو حس کنم. هنوزم می تونستم کلافگیش رو درک کنم و ندونم برای چی کلافه است. هنوزم می تونستم ضربان قلبم رو به یاد بیارم. هنوزم می تونستم کششی رو که به سمتش داشتم حس کنم و برای تمام این تونستن ها خودم رو لعنت کردم.

آروم ماشین رو به حرکت درآوردم. طولی نکشید که به خونه رسیدم. بی حال به سمت در ورودی رفتم و سلام کردم. جواب سلامم رو دادن.

مامان گفت:

- چیزی شده مادر؟

گفتم:

- نه مامان! یه کمی سرم درد می کنه. اگه کاری نداشته باشید ترجیح می دم استراحت کنم.

روژان گفت:

- می خوای برات قرص بیارم؟

لبخند کوچیکی به روش زدم و گفتم:

- نه خواهری! استراحت کنم خوب می شم.

مامان گفت:

- راحت باش مادر! اگه بتونی یک دوش بگیری حالت بهترم می شه.

سری تکون دادم و گفتم:

- تا ببینم چی می شه. ببخشید!

به سمت اتاقم رفتم و لباس هام رو سریع عوض کردم و روی تخت دراز کشیدم و دستام رو روی پیشونیم گذاشتم و به اون دختر فکر کردم. فکرام حد و مرزی نداشتن. یک دقیقه به خودم می اومدم و می گفتم داشتم به چی فکر می کردم و جوابی براش نداشت.

در اتاق باز شد و مامان وارد شد. چشمام رو بستم و خودم رو به خواب زدم. روی تخت نشست و انگشتاش رو لای موهام به حرکت درآورد.

آروم گفت:

- یادمه وقتی بهم گفتن قراره شوهر کنی خیلی بهم برخورد. من ... نازدونه و ته تغاری مامان و بابام قرار بود شوهر کنم با کسی که ندیده بودمش؟! خیلی بهم برخورده بود و هر چی با بابا حرف زدم هیچ جوره قبول نکرد و گفت، پسره حرف نداره و اله و بله. منم لج کردم. افتادم رو دنده ی لج که اگه بخواید زوری شوهرم بدید یا فرار می کنم یا خودکشی. پدرمم که خیلی براش عزیز بودم گفت باشه ردشون می کنم. بالاخره روز خواستگاری رسید. کشتم خودم رو تا از لای سوراخ در بخوام ببینمشون اما تا پسره رو دیدم کلا از این رو به اون رو شدم.

به پهلو چرخیدم و به مامان خیره شدم که تو خاطراتش غرق شده بود. ادامه داد:

- تازه فهمیدم ای وای من! چه غلطی کردم.

لبخند زدم که مامان با یک نگاه به من ادامه داد:

- چشمای سبزش فوق العاده بود. تیپ و هیکلم که تو اون زمان بیست اما دیگه کار از کار گذشته بود و منِ دیوانه کفتر جلدم رو پرونده بودم. شده بودم مثل مرغ پر کنده. اون شب گذشت و من تازه یاد بال بال زدن افتادم. از خوراک افتاده بودم و فقط دوست داشتم سر جام دراز بکشم و هی خودم رو لعنت کنم یا تو رویا غرق بشم.

به چشمام خیره شد و گفت:

- تو داری اون روزهای من رو یادم میاری.

چشمام گرد شد و خواستم حرفی بزنم که لبخند زد و گفت:

- عاشقی که جرم نیست که می خوای خودت رو تبرئه کنی دخترم. نیازی به حاشا نیست. من یک مادرم رائیکا! دور از جونت لال هم باشی من همه چیز رو تو نگاهت می خونم. پسره کیه؟

نمی دونستم چی بگم. سرم رو روی پاهاش گذاشتم و اون با موهام بازی کرد. وقتی که دید چیزی نمی گم گفت:

- بابات که برای بار دوم اومد خواستگاری بازم مامانم باهام حرف زد اما تا سکوتم رو دید تا تهش رو خوند و خیلی زود به هم رسیدیم. خیلی عاشقانه! وقتی که بابات به خاطر اون گزارش از جون خودش مایه گذاشت داشتم می مردم. وقتی که تو رو گروگان گرفتن نفس تو سینه ام حبس شد. بابات قول داد بهم و گفت، تو این چند سالی که با هم زندگی کردیم شده قولی بدم و پاش نمونم؟ قول داد تو رو به من برگردونه و برگردوند اما به چه قیمتی؟ به قیمت جون خودش. وقتی که رفت، من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود. من موندم و سه تا امانتی و همون شب بهش قول دادم که از امانتی هاش تا پای جونم مراقبت کنم و قول دادم که قولم مثل قول خودش باشه. رائیکا شماها زندگی منید و خوشبختیتون آرزوی منه.

بوسه ای به دستش زدم که گفت:

- خوشبختیت تو کی خلاصه شده؟

آه کشیدم. دلم می خواست سفره ی دلم رو یک جا باز کنم و چه جایی بهتر از قلب مادرم؟

گفتم:

- خیلی بالاتر از منه مامان.

گفت:

- تو چیزی کم نداری.

خندیدم و گفتم:

- سوسکه از دیوار بالا می رفت، مامانش می گفت قربون دست و پای بلوریت.

خنده ام رو قورت دادم. با لبخند روی لبش گفت:

- کی هست؟

آروم چشمام رو بستم و گفتم:

- همکارمه! تو مأموریت باهامون بود. سرگرد تیرداد!

گفت:

- خب؟

گفتم:

- چی بگم؟

گفت:

- چقدر دوستش داری؟ کی فهمیدی دوستش داری؟

گفتم:

- نمی دونم مامان. همه چیز یک دفعه ای شد اما وقتی دیدم با ندیدنش و با زجر کشیدنش درد می کشم فهمیدم که وجودش مثل بقیه نیست. خیلی مرده! تو مأموریت شاهکار کرد. تحملش فوق العاده بالا بود.

خندید و گفت:

- اون چی؟

پوزخند زدم و گفتم:

- اون هیچی! صاف می ره، صاف برمی گرده. انقدر غد و جدیه که به هر کسی توجهی نداره.

مامان اخم کرد و گفت:

- تو هر کسی نیستی رائیکا. اولین قدم تو عشق اینه که خودت رو دست کم نگیری. عشق راه پر پیچ و خمیه. مرد می خواد راهپیماییش. خودت رو کم بگیری کمرت رو خم می کنه. سعی کن زیاد دور و برش نباشی. سعی نکن با کارهای خارق العاده به چشمش بیای. بذار تو اوجِ خودت بودن ببینتت.

سر تکون دادم و گفتم:

- اوهوم!

آروم بلند شد و گفت:

- امیدوارم به مراد دلت برسی اگه به صلاحت باشه.

لبخندی زدم و مامان با یک شب بخیر از اتاق بیرون رفت. حس می کردم یک بار بزرگ از روی دوشم برداشته شده. بلند شدم و حوله ام رو برداشتم و به سمت حمام رفتم. غمبرک زدن که فایده ای نداشت. هر چی خدا صلاح بدونه.

« دانین »

کلید رو از قفل درآوردم و در رو باز کردم و منتظر شدم تا ماندانا وارد بشه. بعد از اون وارد خونه شدم. کلید برق رو زدم و محو خونه شدم. خونه ای که خونه ی خودم بودم. بزرگ نبود اما با پول خودم بود. همه چیزش ثمره ی تلاش خودم بود. دیگه نه خبری از خونه ی بزرگ و بالا شهر بود، نه خبری از گوشی اپل آیفون و نه ماشین ماکسیما. اینجا یک خونه ی متوسط تو منطقه ی متوسط تهران بود، یک پرشیای سفید و یک گوشی نوکیا. شاید کم بود اما شرافتمندانه بود و باعث افتخار.

به تک تک لوازم خیره شدم. سه ماه بود تو این خونه نبودم. مبل های لیمویی ال، ال سی دی چهل اینچ، بامبوهایی که به محیط خونه روح داده بودن و سپرده بودم همسایه بهشون برسه، تابلوهای آرامش بخش هنری که ترکیب رنگ های شاد و روشن بود، دو تا فرش نه متری فیلی رنگ، پرده های ساتن لیمویی با نوارهای پسته ای و یک آشپزخونه ای که وسایل ضروری رو داشت و کلا کرم و پسته ای بود. چقدر این خونه رو دوست داشتم. چقدر محیط سبزش منو یاد یک جفت چشم خارق العاده می انداخت. چقدر وسایل لیموییش همرنگ موهای خوشرنگش بود.

ماندانا روی مبل نشست و دستی روش کشید و یک دفعه صورتش جمع شد و گفت:

- اَی! چقدر کثیفه.

به سمت اتاقم رفتم و گفتم:

- پس تو رو آوردم این جا چکار؟

جیغی زد و گفت:

- خیلی بدجنسی دانین!

لبخندی روی لبم اومد و در اتاقم رو باز کردم. یک اتاق ساده که یک تخت داشت و یک میز تحریر و کمد دیواری. همه جا پر از خاک بود. یک گرد گیری اساسی نیاز داشت این جا.

از اتاق بیرون اومدم که دیدم ماندانا داره تو کابینتا دنبال یک چیزی می گرده.

گفتم:

- چی می خوای؟

گفت:

- این چاییت رو کجا گذاشتی؟

یکم فکر کردم و گفتم:

- فکر نکنم داشته باشم اصلا!

برگشت و چپ چپ نگاهم کرد که گفتم:

- بابا بعد از سه ماه امروز اومدم خونه همه چیز که نباید محیا باشه. تا فردا خدا بزرگه. یک شب چایی نخوریم که نمی میریم.

اومد و رو به روی من نشست. گفتم:

- خب؟

با انگشتاش بازی کرد و گفت:

- خب چی؟

تکیه دادم به مبل و چشمام رو بستم و گفتم:

- هیراد و سینا دستگیر شدن. می دونی که؟!

گفت:

- از اولش ازشون خوشم نمی اومد اما نمی دونستم که خلاف کارن. وقتی شنیدم ...

یکمی مکث کرد و گفت:

- راحت بگم. حس خاصی بهم دست نداد اما ... اما فکر نمی کردم انقدر پست باشن. آخه عمو ...

پوزخند زدم و گفتم:

- نمی دونستم تو این چند وقت دارم دنبال بابام و داداشم می گردم.

سر انداخت پایین و گفت:

- من ... من متاسفم دانین. من خونه ی هلیا بودم که اومدن سراغش. قبل از اینکه ببرنش بهم گفت که هلیا همیشه طرف عمو بود. عمو از اول که تو وارد گروهشون شده بودی می دونست که دیگه کارش تمومه چون هیچ جوره نمی تونست و نمی خواست که جلوی تو بایسته. هلیا هم می دونست اما همیشه از پریسان متنفر بود، برای همین هیچ چیزی بهش نگفته بود. می خواست انتقام زندگیش رو از پریسان بگیره. پریسان با خودخواهی هاش زندگی هلیا رو هم به آتیش کشیده بود. آبتین پسرش الان زیر دست نامادریه. وقتی هلیا اینا رو برام تعریف کرد داشتم شاخ در می آوردم. تو ... تو هیچ وقت نخواستی که حتی عکس این خواهر و برادرت رو ببینی. من بهت حق می دم و الان واقعا نمی دونم باید چی بگم.

بازدمم رو با شدت به بیرون فرستادم و گفتم:

- نیاز به گفتن چیزی نیست. من خیلی ساله که پدری به اسم سینا نداشتم و از این به بعدش هم نخواهم داشت.

ماندانا گفت:

- الان چی می شه؟

گفتم:

- پریسان که درجا تموم کرد.

سر انداخت پایین و گفت:

- کار عمو بود؟ آره؟

سری تکون دادم و گفتم:

- حکم اعدامشون بریده شد.

با تعجب گفت:

- کیا؟

پوزخند زدم و گفتم:

- کیا؟! سینا محمدی، هیراد محمدی و نگار شمسایی معروف به نگار سه کله.

گفت:

- وای! فقط همین سه تا اعدامی هستن؟ هلیا چی؟

گفتم:

- نه! هستن چند نفر دیگه هم. خیلی هاشون محکوم به حبس شدن یا ابد تا طولانی مدت. هلیا هم به جرم همکاری کردن با اونا و نگه داشتن دخترها توی خونه اش به پونزده سال حبس محکوم شد.

دستی به صورتش کشید و گفت:

- وای بر من! خوانواده ی ما چی شدن؟

پوزخند زدم و از جام بلند شدم و گفتم:

- تو به اینا می گی خوانواده؟ بودنشون فقط و فقط مایه ی ننگه. ولشون کن! زن عمو چطوره؟

مادرش زن ساده ای بود. سطح پایین نبود اما خانم خوب و محترمی بود و کاری به کار کسی نداشت. اونم پشت سرم بلند شد و گفت:

- خوبه خدا رو شکر.

بعدش با خنده گفت:

- بسه دیگه همش تو سوال پرسیدی. حالا نوبت منه.

روی اپن نشست. عادت همیشگیش بود. از بچگی کارش همین بود.

توبیخ گر گفتم:

- بیا پایین ماندانا.

نوچی کرد و گفت:

- اولین بار کجا دیدیش؟

خودم زدم به اون راه و گفتم:

- کی رو می گی؟

چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

- خودت رو نزن به اون راه. دختره رو! اسمش چیه؟

خندیدم و گفتم:

- آهان! تو مأموریت باهامون بود. اولین بار خونه ی زن بابام دیدمش.

با خنده گفت:

- پریسان؟

با پوزخند گفتم:

- مگه زن دیگه ای هم داشته؟

بحث رو عوض کرد:

- اسمش رو نگفتی.

زمزمه مانند گفتم:

- رائیکا!

گفت:

- رائیکا؟ یعنی چی؟

شونه انداختم بالا و گفتم:

- چه می دونم؟ مگه من فرهنگ اسامی ام؟

جیغ زد و گفت:

- دانین؟ تو باید دنبال معنی اسمش می رفتی. یعنی برات مهم نبود که اسمش چه معنی ای می ده؟

خندیدم و گفتم:

- دیوونه من تازه امروز فهمیدم اسمش رائیکاست. نمی دونستم که!

از اپن پایین پرید و گفت:

- وایسا یک لحظه یه سرچ کنم ببینیم معنیش چیه.

به دیوونه بازی هاش خندیدم. بی هدف در یخچال رو باز کردم. هیچی نبود!

سر ماندانا تو گوشیش بود. گفتم:

- من می رم یک چیز بخرم بیام.

انقدر غرق گوشیش بود که اصلا نشنید. سریع رفتم سمت سوپری و هر چی که به نظرم لازم می شد رو خریدم و برگشتم. تا در رو باز کردم، گفت:

- یعنی پسندیده و دوست داشتی دانین! وای چه اسم خوشگلی داره.

خندیدم و گفتم:

- تو که بیشتر از من ذوق کردی.

خندید و گفت:

- پس چی؟ من همیشه آرزوم بود تو رو خوشبخت ببینم. همین کافیه!

لبخند از ته دلی به روش زدم و به سمت آشپزخونه رفتم. خواهر کوچولوم حرف نداشت. یک دفعه یاد اسمش افتادم. واقعا مثل معنی اسمش دوست داشتنی بود. پسندیده هم که شده بود.

تو دلم به خیالاتم پوزخند زدم و گفت:

- آره! یک قرون بده آش ... کافیه بفهمه که پدر من رییس این باند بوده که انقدر بلا سرش آورده بودن.

ماندانا با کلی مسخره بازی و برنامه ریزی برای رسوندن ما برای هم دیگه و کلی نقشه برای عروسیمون یک بندری نیمه سوخته جلومون گذاشت که کلی هم مسخره اش کردم. بعد از شام تا دم خونه شون با ماشینم ساپورتش کردم. تو راه برگشت فقط به یک چیز فکر می کردم که، چقدر خوب می شد اگه داشتنش خیلی راحت بود.

***

سری تکون داد و گفت:

- چطوره؟

بدم نمی اومد. مرخصی هم داشتم بعد از این مأموریت. یک بادی هم به کله ام می خورد. گفتم:

- بعدش بریم اهواز خونه ی ما. چطوره؟

اسحاق اهومی کرد و گفت:

- عالیه! مطمئنم از دوستامون خوشت میاد.

ابرویی بالا انداختم و گفتم:

- بلــــــــــه! اون که صد البته.

لبخندی زد و دست روی شونه ام گذاشت و گفت:

- پس تا دوشنبه صبح.

لبخند کوتاهی زدم و گفتم:

- ایشالا!

به سمت در اتاق رفت و منم پشت سرش حرکت کردم. تو درگاه در ایستادم تا کاملا تو پیچ راهرو گم شد. به در بسته ی اتاقش نگاه کردم و با خودم فکر کردم که چقدر خوب می شد اگه تو این سفر چهار روزه همراهم بود.

***

توی کوچه شون پیچیدم و دم خونه شون پارک کردم. ترمز دستی رو خوابوندم و آروم پیاده شدم. سوز سرمای اواسط بهمن وادارم کرد که پالتوم رو از عقب بردارم و بپوشمش. به کاپوت تکیه دادم و شماره ی اسحاق رو گرفتم.

اسحاق:

- سلام! کجایی؟

گفتم:

- سلام! من دم درم.

اسحاق:

- اِ؟ خب چرا نمیای داخل؟ الان در رو باز می کنم.

سریع گفتم:

- نه! دیگه شما بیاید پایین. منتظرم.

بدون این که منتظر شنیدن تعارفاتش باشم گوشی رو قطع کردم و سرم رو به سمت آسمون گرفتم. به طلوع سخاوتمندانه ی خورشید نگاه کردم، نفسم رو به شدت به بیرون فرستادم و با لذت به بخارهایی که از دهنم درمی اومد خیره شدم. سیگار طبیعی!

چیزی نگذشت که اسحاق اومد دم در و مراسم سلام و علیک شروع شد.

اسحاق: بچه ها الان میان. چه خبرا؟

گفتم:

- سلامتی شکر! کسی هم اومده از دوستاتون؟

اسحاق: آره! خیر سرشون دارن وسایل رو جا به جا می کنن.

با خنده گفت:

- بیا بریم تو.

خواستم چیزی بگم که گفت:

- بیا انقدر چک و چونه نزن.

با هم به سمت خونه رفتیم. چند تا پسر تو حیاط بودن و داشتن با خنده وسایل رو تو صندوق عقب ماشین ها جا می دادن. اسحاق از همون فاصله داد زد:

- اینم از سرگرد ما.

دست گذاشتم رو شونه اش و رو به اونا گفتم:

- سرگرد مال محل کاره. من دانینم.

پسرا با لبخند به طرفم اومدن و یکی یکی دست دادن و اسحاقم گفت:

- این آقایون که می بینی دوست های خانوادگی ما هستن. سهیل، فرزاد و پدرام. ایشونم گل سر سبدشون رسول.

پسری که پدرام معرفی شده بود گفت:

- آخه چی چی این قزمیت بهتر از ماست که گل سر سبد ماست؟

بعد رو به من گفت:

- البته شما ما رو به خاطر لحنمون ببخشید.

خنده ای کردم و گفتم:

- راحت باش! منم یکی مثل شما. شغلم رو فراموش کن.

سهیل پوفی کرد و گفت:

- خدا پدر و مادرت رو بیامرزه آقا دانین. به من نیومده ژست با شخصیت و ساکت بگیرم.

خندیدم و اسحاق گفت:

- حداقل محض جلب توجه هم که شده اون خود واقعیتون رو نشون نمی دادید بلکه دانین از اومدن با ما پشیمون نمی شد.

رسول رو به من با خنده گفت:

- پشیمونت کردیم؟

خندیدم و گفتم:

- نه بابا! این چه حرفیه؟ من هم خوشحالم، هم راحت.

صدای گوشی اسحاق همه رو وادار به سکوت کرد.

اسحاق: الو؟

- ...

اسحاق: سلام. الان کجایید؟

- ...

اسحاق: بسیار خب! فهمیدم. فرعی اول رو بپیچید، سمت راست، سومین کوچه.

- ...

اسحاق: باشه! پیدا نکردید دوباره زنگ بزنید. فعلا!

لبخندی رو به ما زد و گفت:

- خوب اینم از آخرین گروه که داره میاد. همه چیزا رو جمع و جور کنید که دیگه راه بیفتیم.

همه مشغول کارشون شدن و منم کمکشون کردم. نمی خواستم احساس کنن که با وجود من باید سر و سنگین باشن و همینطور هم شد و خیلی زود با هم جور شدیم.

صدای زنگ خونه بلند شد که اسحاق گفت:

- به! اینا هم رسیدن.

بعد رفت سمت در ورودی و گفت:

- مینا؟ مینا خانمی؟ بیا که مهموناتون اومدن.

اسحاق صبر نکرد و به طرف در رفت تا در رو باز کنه. صدای سلام و احوال پرسیش رو می تونستم بشنوم اما مهمونش رو هنوز نمی تونستم ببینم.

اسحاق جلو تر داخل شد و کنار در ایستاد و تعارف کرد که داخل بشن. با وارد شدن مهمونش نفسم تو سینه حبس شد و اخم هام تو هم رفتن. نمی خواستم باور کنم قراره چهار روزه مسافرتم با وجود آهنرباییش بگذره. اَه نه! من نمی خواستم این مسافرت کوفتم بشه. دوریش رو خیلی راحت تر می تونستم تحمل کنم تا اینکه انقدر بهم نزدیک باشه و انقدر دور.

به دختری که همراهش اومده بود نگاه کردم. بدون اینکه بخوام به جزئیات صورتش بپردازم سرم رو به سمت پسر ها برگردوندم و تو دلم فقط از خدا صبر خواستم.

***

« رائیکا »

هنو داشتم با اسحاق سلام و احوال پرسی می کردم که یک دختر با سرعت خودش رو بهم رسوند و با نفس نفس گفت:

- ببخشید تو رو خدا! من ... داشتم وسایل ها رو درست می کردم. نشد که بیام.

به چشمای مهربون قهوه ایش نگاه کردم و با لبخند کوچولویی گفتم:

- مینا خانم؟ درسته؟

دستش رو روی سینه اش گذاشت و یک نفس عمیق کشید و دستش رو به سمتم دراز کرد:

- رائیکا جان شمائید؟ خیلی از آشناییتون خوشبختم.

دستام رو تو دستاش گذاشتم و گفتم:

- منم همین طور! ذکر خیرتون رو خیلی از آقا اسحاق شنیده بودم.

لبخندی زد و با نگاهی به سمت اسحاق گفت:

- اسحاق به من لطف داره. معرفی نمی کنی؟

به طرف روژان برگشتم و گفتم:

- روژان خانم خواهر کوچیک منه.

شیطنت ذاتی وجود روژان باعث شده بود که خیلی از این مسافرت بی مقدمه خوشحال باشه و برای همینم خون گرم جلو رفت و مینا رو آروم بغل کرد و گفت:

- معرفی کرد دیگه. تبریک میگم بابت نامزدیتون البته با تاخیر.

مینا خنده ی آرومی کرد و گفت:

- عزیزمی! مرسی. بیاید بریم. اسحاق جان چرا دم در؟ بیاید داخل تا کم کم راه بیفتیم.

اسحاق خندید و گفت:

- خانمی ساعت هشت شده ها. تازه کم کم؟ دیر می شه.

مینا سرخوشانه خندید و گفت:

- نه دیگه! خدایی این بار رو حرکت می کنیم.

اسحاق شونه ای بالا انداخت و گفت:

- ا... و اعلم.

به کاراشون لبخند زدم. چرخیدم که به سمت حیاطشون برم که یک دفعه مغزم قفل کرد. وایـــــــــــی نه! این این جا چکار می کنه؟

به سرعت برگشتم و چشم تو چشم چشمای بدجنس اسحاق شدم. لبخندی زد که چشم غره ای نثارش کردم و زیر لب گفت:

- خدا بگم چه کارتون نکنه که برای خودتون نقشه می کشید. اصلا هم فکر من بیچاره رو نمی کنن.

دوست داشتم یکی رو بزنم. انقدر اعصابم خرد بود که حد نداشت. تحمل غرور بیجا و مزخرفش رو نداشتم. تحمل نداشتم که چهار روز رو بیست و چهار ساعته باهاش طی کنم. چرا هیچکی نمی فهمید که من اختیار کارای خودمم از دست می دم با وجودش؟

نزدیکشون که رسیدیم مینا با صدای بلند گفت:

- معرفی می کنم ... این دوست گلم رائیکا جونه و خواهر گلشون روژان عزیز.

دوباره نگاه های خیره باعث کلافگیم شد. بدون اینکه تو صورتاشون دقیق بشم برای همشون سر تکون دادم اما روژان با خوشحالی رو به همشون اظهار خوشبختی کرد. آروم با روژان احوال پرسی کرد و رو به اسحاق گفت:

- نگفته بودی سروان کردانی هم هستن؟!

خب که چی؟ ریلکس رو به اسحاق گفتم:

- راست می گن سرگرد. چرا اطلاع ندادید از همکار ها هم کسی هست؟!

سرگرد یک نگاه جدی و تخس و نیمه عصبی به سمتم انداخت که همون طوری جوابش رو دادم. به قول مامان قرار نیست خودم رو کوچیک کنم که! من می خوام خودم باشم.

اسحاق گفت:

- واقعیتش من که خودم دانین رو فوق العاده دوست دارم. مینا هم خیلی دوست داشت شما رو ببینه واسه همین تمام تلاشم رو کردم که این سفر به هممون خوش بگذره.

سرگرد رو کرد طرف اسحاق و گفت:

- ازت ممنونم. این نظر لطفت رو می رسونه.

منم رو به مینا لبخند کوچولویی زدم. خدا می دونه که نزدیک سه ساعت اسحاق داشت سعی می کرد منو راضی به این سفر بکنه. آخرشم دیگه داشت ناراحت می شد که مجبور شدم بگم اگرم بیام با خواهرم میام.

اسحاق رو به ما گفت:

- بذارید بقیه رو معرفی کنم. ایشون آقا فرزاد، ایشون پدرام، ایشون هم که سهیل آقا و اونم ...

مکثی کرد و با شیطنتی که نمی دونستم منشاش کجاست ادامه داد:

- گل سر سبدشون آقا رسول.

پسری که پدرام معرفی شده بود گفت:

- زهر! دوباره گفت. چی چی این گل سر سبد ماست؟ اونم من!

پسر سبزه و لاغر اندامی بود با چشم های قهوه ای، در کل معمولی و بانمک بود. مینا رو به من گفت:

- پدرام آقا که می بینیشون زن عقدی دارن، شراره جون. آقا فرزادم زن دارن رویا خانم گل و گلاب. این رسول و سهیل هم که می بینی هنوز خونه هاشون دارای چلچراغ نشده.

به فرزاد نگاه کردم. چهره ی معمولی داشت و موهای پرش زیبا ترین چیز صورتش به حساب می اومد. سهیل خوشگل بود. چشم های عسلی و لب و بینی متناسب و موهای قهوه ای. رسول اما ... می شد گفت از لحاظ قیافه واقعا گل سر سبدشون بود. چشم های طوسیش و موهاش که انگار رنگ و مش طلایی و قهوه ای بود بیشتر از هر چیزی توی صورتش خودنمایی می کرد. کمتر از بقیه می خندید و وقتی هم می خندید لبخند می زد. می شد گفت اصلا نمی خندید.

نگاهش چرخید و به من رسید. یک نگاه کوتاه بهم انداخت که هر دومون سریع به یک طرف دیگه چرخیدیم. از همون نگاه کوتاهش هم خوشم نیومد. حس خوبی بهم نمی داد.

سر و صدا باعث شد تمام توجه ها به در ورودی خونه جمع بشه که دو تا دختر با خنده اومدن تو حیاط و رو به همه گفتن:

- تموم شد؟ همه آماده اید؟

پدرام با خنده گفت:

- نه تو رو خدا! شراره اصلا عجله نکن. هنوز وقت هست.

فرزاد گفت:

- برو خدا رو شکر کن بابا زود اومدن. من جایی دعوت داشته باشم از دو روز قبل به رویا می گم که حداقل به آخر مهمونی برسیم.

همه خندیدیم. سعی کردم فراموش کنم که دانین هم اینجا هست. می خواستم توی این جمع بهم خوش بگذره. حتی خودش هم داشت می خندید. خب معلومه! اون اصلا براش مهم نبود.

رویا با جیغ جیغای بانمکش بازوی فرزاد رو نیشگون گرفت و رو به همه گفت:

- سلام. ببخشید که دیر اومدیم برای سلام و احوال پرسی.

شراره هم با لبخندی که اثر همون خنده هاش بود و هنوز روی صورتش جا خوش کرده بود گفت:

- مهمون های جدیدمون رو معرفی نکنید یک وقت ها!

مینا گفت:

- سرگرد دانین تیرداد، سروان رائیکا کردانی و خواهر گلشون روژان جون.

با لبخند گفتم:

- مینا خیلی سخت معرفی کرد. من رائیکام، اینم خواهرم روژان. از آشناییتون خوشبختم.

شراره پوفی کشید و گفت:

- آخیش! نفسم داشت بند می اومد.

لبخندی زدیم که سرگرد گفت:

- منم دانینم.

اظهار خوشبختی که تموم شد اسحاق گفت:

- همه چیز آماده است بچه ها؟ راه بیفتیم بابا. خیلی دیر شد.

رسول به حرف اومد و صدای بمش همه رو ساکت کرد:

- سه تا ماشین هم کافیه اما بازم میل خودتونه. ماشین من آماده است.

سرگرد گفت:

- من تابع نظر جمعم.

بالاخره قرار شد با ماشین اسحاق و رسول و فرزاد بریم. بقیه ماشین ها هم توی پارکینگ بزرگ خونه ی اسحاق پارک کردیم و قرار شد من و روژان و تو ماشین اسحاق اینا باشیم. پدرام و شراره هم با فرزاد و رویا باشن و سرگرد و سهیل و رسول هم تو ماشین رسول باشن.

سفر چهار روزه ی ما آغاز شد.

« دانین »

همون طور که کمربندم رو می بستم رو به سهیل گفتم:

- شرمنده پشتم به شماست.

سهیل: راحت باش!

رو به رسول گفت:

- رسول اون چنجرت رو کار بندازا. من تا خود همدان می خوام بزنم و بکوبم.

لبخند کوتاهی رو لبم نشست. جمعشون رو دوست داشتم. رسول گفت:

- من گفتم این نخاله رو با ما نفرستنا. می دونستم که یک چیزی گفتم دیگه.

گفتم:

- بذار راحت باشه پسر.

با لبخند کوتاهی برگشت سمتم و گفت:

- جریان راحتی نیست این سهیل کلا شــــــــــــاده.

خندیدم و رسول هم پس گردنی سهیل رو نوش جان کرد. شاد رو خیلی باحال گفته بود.

سهیل گفت:

- شاد عمه ی نداشتته. پس نه! مثل تو خوبه؟! اگه بذارنت تا ته مسافرت برا من شجریان و سالار عقیلی و بنان گوش می دی. اَه اَه!

رسول چیزی نگفت و ماشین رو روشن کرد و حرکت کرد اما من برگشتم سمت سهیل و گفتم:

- پس رسما باختی جناب. چون منم طرفدار پر و پا قرص موسیقی سنتی ام.

رسول برگشت سمتم و گفت:

- آفرین خوشم اومد.

سهیل گفت:

- بیخود بیخود! به دلتون صابون نزنید که من با خودم سی دی هام رو آوردم.

من و رسول ریز ریز خندیدیم و سهیل با کیف کولیش مشغول شد. رسول گفت:

- چند سالته؟

گفتم:

- اردیبهشت می رم تو سی سال.

سری تکون داد و گفت:

- خیلی خوبه! سرگردی تو این سن و سال خیلی خوبه.

خندیدم و گفتم:

- اسم سرگرد گولت نزنه. سرگرد سومم.

یک نگاهی بهم انداخت و گفت:

- هر چی باشه سرگرده دیگه.

دست سهیل از بین دو تا صندلی جلو روم قرار گرفت و گفت:

- سرگرد بیخیال شغلت. فعلا دانین باش و این سی دی رو بذار حال کنیم.

به شورش لبخند زدم و سی دی رو ازش گرفتم و تو دستگاه گذاشتم چیزی طول نکشید که به لطف باند ها و چنجر ها کل ماشین از صدای رپ لرزید و سهیل مثل اینکه روی صندلیش میخ گذاشته باشن تو جاش بالا و پایین می پرید.

انقدر تو سر و کله ی رسول زد تا راضیش کرد با لایی کشیدن بین ماشین ها هیجانش رو بالا ببره.

سهیل: اه رسول! خیر سرت پیست رالی داری. آخرین ماشینیم. بزن جلو ببینم.

رسول ریلکس دنده عوض کرد و گفت:

- این همه ماشین پشت سرمون. کی گفته آخرینیم؟!

سهیل داد زد:

- می کشمت.

رسول با لبخند رو به من گفت:

- اجازه هست یک حالی به ایشون بدیم؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- ماشین شماست، جیب شما، سلامتی ما هم دست شما. با عقل سلیم تصمیم بگیر.

رسول از آینه نگاهی به پشت سرش انداخت و گفت:

- جاده زیاد شلوغ نیست. بزن بریم.

سهیل مشتش رو به کف دستش کوبید و چسبید به شیشه. رسول با مهارت تمام بین ماشین ها لایی می کشید و تا جا داشت گاز می داد.

پدرام شیشه ی سمتش رو پایین کشید و رو به ماشین ما داد زد:

- هو مردک! جاده رو با پیست اشتباه گرفتی؟

رسول لبخندی زد و چشمکی حواله اش کرد و ازش گذشت و ماشین رو مماس با ماشین اسحاق کرد. اسحاق دستش رو که لب شیشه گذاشته بود به سمت خلاف جهت باد گرفت و رو به ما گفت:

- پرتقال می خوری؟

من و رسول خندیدیم. قشنگ می تونستم سنگینی نگاهش رو از پشت شیشه های دودی روی خودمون حس کنم.

اسحاق پرتقال رو از دست مینا گرفت و تو دهنش گذاشت که سهیل در حالی که نصفه و نیمه از شیشه بیرون اومده بود داد زد:

- یعنی خاک تو سر زن ذلیل بیچاره ات کنن بدبخت.

صدای فرزاد از پشت سر توجهمون رو جلب کرد که مثل سهیل نصفه و نیمه بیرون از شیشه بود.

- یعنی با این عقل ناقصش این رو درست گفت.

از دست کاراشون خنده ام گرفته بود. مینا دستش رو به حالت بای بای از شیشه بیرون کرد.

رسول گاز داد و جلوی ماشین ها قرار گرفت و به سهیل گوشزد کرد:

- بیا داخل سهیل.

انقدر صداش جدی بود که سهیل سریع گوش کرد. خوشم اومد ازش. عین خودم بود.

سه ساعت رو بکوب رفتیم. سهیل با گوشیش مشغول بود و منم محو صدای شجریان بودم و تو افکار خودم. رسول هم آروم داشت رانندگی می کرد. با ورزش دادن گردنش رو بهش کردم و گفتم:

- یک جا پارک کن یک استراحت ده دقیقه ای کنیم بعدا حرکت می کنیم.

سهیل که انگار منتظر باشه گفت:

- آی گفتی! بزن کنار این لگن رو.

رسول با خنده راهنما زد و توی خاکی ایستاد. ماشین اسحاق و پدرامم پشت سرمون توقف کردن. پیاده شدیم و یک کش و قوسی به بدنمون دادیم.

اسحاق پیاده شد و همون طور که به در ماشین تکیه داده بود گفت:

- پیاده شدید؟!

گفتم:

- آره! یک استراحت ده دقیقه ای، یک ربعه ای داشته باشیم دوباره حرکت می کنیم.

پدرام که تازه از ماشین پیاده شده بود گفت:

- آخ دمتون گرم! آخه بی انصافا خودتون نشستید تو سکوت، من و این فرزاد رو انداختید با این دو تا وروره. ماشالا یک لحظه رو هم از دست نمی دن.

شراره جیغ زد:

- می کشمت پدرام! کوفتت بشه اون قدر سیب و پرتقالی که پوست گرفتم و کوفت کردی.

رسول و من و اسحاق هم زمان به هم نگاه کردیم و خندیدیم.

در ماشین اسحاق باز شد و اول روژان و بعد رائیکا بیرون اومدن. اول مانتوی طوسیش رو صاف کرد و بعد به خودش کش و قوس داد. سرم رو انداختم پایین و لبخند زدم.

تو دلم نالیدم،خیلی بامزه است بعدم بدجنس ادامه دادم، خوشمزه است.

اسحاق در طرف خودش رو بست و به طرف ما اومد. سهیل و پدرام و فرزاد داشتن تو سر و کله ی هم می زدن. اسحاق رو به ما گفت:

- چطورید؟

رسول گفت:

- عالی! دانین همسفر فوق العاده ایه.

ضربه ی آرومی به کمرش زدم و گفتم:

- خوبی از خودشه.

اسحاق گفت:

- گفتم گل سر سبدشونه.

بعد با اشاره به فرزاد اینا گفت:

- آخه تو رو خدا نگاشون کن اینا رو. به قول رسول شادن کلا.

خندیدم و گفتم:

- ولشون کن بابا! بذار راحت باشن.

داشتن به ما نزدیک می شدن. پدرام عصبی داشت به فرزاد و سهیل می توپید.

رسول رو بهش گفت:

- چته تو؟

پدرام گفت:

- تو یکی دیگه ساکت! انقدری که اعصابم از دست تو خرده از دست اینا خرد نیست.

رسول خندید و گفت:

- چرا؟

پدرام گفت:

- زهرمار! اون از تو با اون رانندگت، اینم از این دو تا کله خراب. حوصله حرص و جوش ندارم.

با لبخندی که روی لبم بود گفتم:

- با اینکه واقعا عالی بود اما با پدرام موافقم. می ریم یک پیست هنرنمایی کنید جاده جای این کارا نیست.

پدرام گفت:

- اَه! اینم از این. عقل که ندارید.

فرزاد پس گردنی نصیبش کرد و گفت:

- خبه خبه! ادای ریش سفیدا رو واسه من درنیار. بگو گواهینامه ام رو زوری گرفتم نمی خوام باطل شم.

سریع از جلوی دست پدرام که آتشفشان شده بود در رفت و خنده رو مهمون لب های ما کرد. با صدای روژان توجهمون بهشون جلب شد:

- آقایون محترم چایی خور! اگه چایی میل دارید بیاید بخورید.

سهیل آروم جوری که ما بشنویم گفت:

- ای جونـــــــــــــم! تو ما رو کوفت دعوت کن کیه که نخوره.

بعدش داد زد:

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

- من هستم بانو.

بعدشم به سرعت به طرفشون رفت. شونه هام از زور خنده می لرزیدن. رسول میون خنده گفت:

- همیشه همینه دختر ندیده.

اسحاق گفت:

- کسی هست چای نخواد؟

نگاه همه به اسحاق چپ شد. اسحاق با خنده گفت:

- خب بابا! چایی نخورده ها.

با خنده به سمتشون رفتیم و منتظر شدیم تا چایی بریزن. رائیکا داشت لیوان ها رو به دست مردا می داد. ته دلم خوشحال شد. خوبه! خدا کنه حداقل خاطره ی خوبی از این سفر با وجودش داشته باشم.

لیوان چای رو اول به رسول و بعد به دست من داد و یک نگاه کوتاه بهم انداخت که این بار خیره به چشماش نگاهش کردم و تشکر کوتاهی کردم که سریع نگاهش رو ازم گرفت و رفت.

من این دختر رو می خواستم. هر طور شده! من ... رائیکا رو به دلم قول می دم.

« رائیکا »

نگاه سبز آبی آرامش بخشش تمام وجودم رو گرم کردم. سریع سرم رو انداختم پایین و ازشون دور شدم. خوشحال بودم که دعوت اسحاق رو هر چند به سختی اما قبول کرده بودم. هم سفر شدن باهاش نه تنها بد نبود بلکه خوب هم بود.

وقتی خنده های از ته دلش رو می دیدم آدرنالین خونم نا خودآگاه بالا می رفت. از پشت شیشه های دودی ماشین اسحاق دزدکی دیدنش عجیب مزه می داد.

شراره گفت:

- همه دارن؟

گفتم:

- آره دستت درد نکنه.

لیوان خودم رو تو مشتم گرفتم و آروم آروم مزه مزه اش کردم و به جمع دخترا نگاه کردم. شراره گفت:

- خواهش می کنم. وای خدا سه ساعت تو ماشین تلف شدیم.

مینا خندید و گفت:

- تلف نمی شدی جای تعجب داشت. فکر کن توی زلزله رو مجبور کردن سه ساعت یک جا آروم بشینی.

لبخند زدم. رویا گفت:

- نترس عزیزم! سر من رو خورده. حالا جلو این مردا نمی گیم پررو نشن. راست می گن خدایی یکی باید از پریز بکشتش بیرون این رادیو رو.

شراره جیغی زد که هممون رو وادار به خندیدن کرد. سهیل به طرفمون اومد و گفت:

- جمعتون جمعه، گلتون کمه.

مینا خندید و گفت:

- منظورت از گل که خودت نیستی؟ تو خلی نه گل.

لبخند کوچیکی زدم و یکمی از چاییم رو خوردم. سهیل رو به روژان گفت:

- می خندید روژان خانم؟ من خلم؟

روژان با شیطنت گفت:

- والا اینا بیشتر از من شما رو می شناسن.

شراره خندید و ضربه ی آرومی به کمر مینا زد و گفت:

- ایول! خوشم اومد.

سهیل گفت:

- هر هر هر! شراره خانم نیازی نداری که اسرار زندگیت رو برای همه فاش کنم؟

شراره سیبی رو که تو دستش بود با غیظ به طرف سهیل پرت کرد و گفت:

- برو گمجو ببینم بچه پررو.

پدرام گفت:

- خانم جان لطف کن خودت رو کنترل کن.

شراره جیغ زد و گفت:

- بترکید که انقدر منو اذیت می کنید.

زیر چشمی به سرگرد نگاه کردم که پیش رسول بود و داشتن با هم صحبت می کردن و گهگاهی هم می خندیدن. فرزاد گفت:

- آقایون خانوم ها بزنید بریم که برای نهار همدان باشیم به امید خدا.

همه تایید کردیم و خواستیم بریم سمت ماشینا که سهیل داد زد:

- به جون خودم اگه من با اینا برما. مثل برج ابوالهل می مونن. مغز من رو با این آهنگاشون پوکوندن.

اسحاق خندید و گفت:

- آره ارواح عمه ی مادربزرگت!

سهیل گفت:

- حالا هر چی! من می خوام با اسحاق اینا برم.

اخمام تو هم رفت. واسه چی با ما؟ اسحاق گفت:

- ما که جا نداریم. می خوای رو سرمون بشینی؟

سهیل عین بچه ها غر زد:

- وا؟ خب من میام جلو، خانوم ها عقب بشینن.

اسحاق چشم غره ای رفت و گفت:

- اگه بزارن تو آهنگات رو گوش بدی؟

سهیل گفت:

- اصلا راه نداره. یا با شما میام یا نمیام.

بی اختیار به سمت سرگرد برگشتم. اخم کرده بود. فکر کنم خوشش نیومده بود که داشت انقدر لجبازی می کرد. چه می دونم؟!

مینا گفت:

- وای اسحاق چکارش داری؟ بذار بیاد بشینه دیگه. دیر شد بابا! انگار چند روز می خوایم بریم مسافرت که انقدر لفتش می دیم.

اسحاق گفت:

- باشه، بریم.

همه به سمت ماشیناشون رفتن و ما هم سوار شدیم. سهیل تا نشست گفت:

- به جون خودم مثل دو تا پیرمرد می مونن. اه اه اه!

خندیدیم. دلش می اومد به سرگرد بگه پیرمرد؟!

تا حرکت کردیم سهیل انقدر گفت و گفت که از شدت خنده دل و روده ام درد گرفته بود. انقدر روژان رو اذیت کرده بود که بنده خدا صداش دراومده بود. سهیل گفت:

- نه تو رو خدا! اینو نگاه کن. خروسه به مرغه می گه یه نوک می دی؟ مرغه می گه، وا! نوک؟ الان؟ نـــــــــه! خروسه می گه، به جهنم با خودکار می نویسم.

صورتم رو تو دستم پنهان کردم و خندیدم. وای خدا! لحن خوندنش خیلی باحال بود.

سهیل:

- اینو اینو! عدم امنیت یعنی توی توالت باشی که فاصله ی سنگ توالتش تا در بیش از یک متر باشه، درش قفل نداشته باشه و رو به بیرون باز بشه. همش باید نیم خیز و آماده مثل خط شروع دوی سرعت حالت بگیری.

سرم رو به شیشه تکیه دادم و چشمام رو بستم و از ته دلم خندیدم. وای فکر کن؟! راست می گه ها!

سهیل: اینو داشته باش.

مینا میون خنده گفت:

- اِ؟ بذار کامل بخندیم بعد.

از حرف مینا خنده ام گرفت. راست می گفت. نمی ذاشت یکی رو هضم کنیم می زد بعدی.

سهیل: برو بابا! گوش بده. از یکی از هم وطن هامون سوال شد جذر عدد هفت به توان سوم همان عدد تقسیم بر مکعب عدد نه چند می شود؟ هم وطن اندکی تامل نمود و جان به جان آفرین تسلیم کرد.

لب پایینیم رو گاز گرفته بودم که صدای خنده ام بالا نره. اشک از چشمام سرازیر شده بود.

سهیل:

- یارو به مادرش می گه با زهرا عروسی کنم؟ مادرش می گه نه بهش شیر دادم. می گه با لیلا چی؟ می گه نه بهش شیر دادم. بهش می گه بابا تو مادر منی یا گاو مردم؟

پیشونی روژان روی شونه ام قرار گرفت. از شدت خنده شونه هامون می لرزید.

سهیل:

- امیدوارم یک روز انقدر فرهنگ سازی بشه که تا آدامست رو از کیفت درمیاری ملت نگن یکی هم به ما بده.

آخ تو دلم مونده بود این.

سهیل: وقتی سیگار می کشم همه ی سلول های بدنم ازم تشکر می کنن. این وسط ریه هم یک گه هایی می خوره که جدیش نمی گیرم. البته با عرض شرمندگی!

دوست داشتم خودم رو به در و دیوار بکوبم. داشتم خفه می شدم. شیشه رو پایین کشیدم و یک نفس عمیق کشیدم که نمی رم. من هنوز آرزو داشتم.

سهیل: آقا اینو! می گه احساسی که راننده ها موقع سبز شدن چراغ قرمز دارن فضانورد موقع پرتاب موشک نداره.

خدایی این راست کار ما بود.

روژان میون خنده گفت:

- وای تو رو خدا یکم امون بدید.

برگشت و لبخندی به هممون زد و یکمی صبر کرد.

تا سکوت نسبی تو ماشین برقرار شد گفت:

- به سلامتی همه ی مامانا که لباس سفید می دی بهشون بشورن ...

مکث کرد و گفت:

- صورتی ملایم تحویلت می دن.

خنده ی مینا کل فضا رو پر کرد و به صدای خنده ی هممون غلبه کرد.

میون خنده گفت:

- آی گفتی! مانتو سفیدم ... بیچاره!

سهیل خنده ی کوتاهی کرد و گفت:

- می خوام گلکسی نوت بخرم. نه به خاطر امکاناتش، نه به خاطر کیفیتش بلکه به خاطر سایزش. آخه تنها گوشی موجود در بازاره که از سوراخ توالت رد نمی شه. یعنی عمرا بیفته تو چاه ها!

تا خود همدان سهیل انقدر جک تعریف کرد و مسخره بازی درآورد که دیگه توان خندیدن هم نداشتم. حس می کردم روی کمرم مته گذاشتن و دارن سوراخش می کنن.

« دانین »

رسول: برای نهار کجا می رن؟

گفتم:

- نمی دونم.

رسول: برو سمت فرزاد اینا ازشون بپرسیم.

کمی سرعتم رو زیاد کردم و کنار ماشین فرزاد اینا قرار گرفتیم. رسول شیشه ی سمت خودش رو پایین کشید و رو به فرزاد پرسید:

- برای نهار کجا می رید؟

فرزاد با خنده گفت:

- مگه نهار داریم؟

گفتم:

- بذار یک گوشه می ایستیم هماهنگ می کنیم.

رسول رو به فرزاد سر تکون داد و من پدال گاز رو بیشتر فشار دادم.. کنار یک پارک ایستادم و پیاده شدیم تا بقیه هم برسن.

چیزی طول نکشید که اول اسحاق و بعدش فرزاد هم رسیدن. اسحاق و مینا و پدرام و فرزاد از ماشین ها پیاده شدن و به سمت ما اومدن.

رسول گفت:

- برنامه تون برای نهار چیه؟

مینا: اصلا برنامه ی خاصی نداریم. یک چیز بگیریم بخوریم تا بریم یک جا رو کرایه کنیم دیگه.

اسحاق: آره دیگه!

گفتم:

- خب چه کاریه سه تا ماشین در به در دنبال رستوران باشیم؟ شماها یک جا بشینید من و رسول هم می ریم غذا می گیریم میایم. چطوره؟

رسول: آره، فکر خوبیه.

پدرام گفت:

- به خدا کمرمون سوراخ شده. همین جا تو همین پارکه می شینیم دیگه.

فرزاد گفت:

- آره دیگه! پارک که با پارک فرق نداره. همین جا یک استراحتی می کنیم نیرو بگیریم بعدش می ریم برای گردش.

سر تکون دادیم که پدرام گفت:

- راستی سهیل کو؟ خوابه؟

اسحاق با خنده گفت:

- خواب؟ کله ی ما رو خورده. دل نمی کنه از بعضی ها.

همه خندیدن اما اخم های من نا خودآگاه تو هم رفت که زود هم به حالت طبیعیش بازگشت اما یک لبخند خشک و خالی هم نزدم. فقط امیدوارم بودم اون بعضی ها رائیکا نباشه که بد می دید. نه بابا رائیکا چیه؟ روژانه فکر کنم. آخه سنش به رائیکا هم می خوره.

سعی کردم فکرای منفی رو از ذهنم دور کنم. حوصله ی هر چیزی رو داشتم الا رقیب! با دست رسول که روی شونه ام قرار گرفت به خودم اومدم.

- بزن بریم!

***

رسول: بله؟

- ...

رسول: اومدیم. دم پارکیم.

- ...

خندید و بدون خداحافظی قطع کرد و رو به من گفت:

- یکی ندونه فکر می کنه اینا تو ماشین هیچی نخوردن.

نگاهش کردم و چیزی نگفتم. دیدیمشون! زیر یک کاج بزرگ نشسته بودن و داشتن می خندیدن. سریع سهیل رو نگاه کردم که نگاهش به سمت پدرام بود. خب خوبه!

فرزاد دیدمون و با صدای بلند گفت:

- به به! باد آمد و بوی چلو برگ آورد.

رسول گفت:

- نترکی یک وقت.

رسیدیم بهشون. با لبخند کوچیکی رو به جمع سر تکون دادم و پلاستیک غذاها رو روی زمین گذاشتم و کنار رسول ایستادم. رسول گفت:

- خدایی این باشگاه رو نمی رفتی شکی نبود الان هم وزن رضا زاده بودی.

سهیل گفت:

- به آقا رو! یکی می گه پرورش اندام که خودش اصلا پاش تو باشگاه باز نشده باشه. هر وقت خواستی از این حرفا بزنی خودت رو زیر چادر قایم کن حداقل.

پدرام و فرزاد برامون جا باز کردن که نشستیم. رویا گفت:

- چیه؟ زورتون میاد شوهرم خوش هیکله؟ قربون قد و بالات برم من.

لبخند کوچیکی نا خودآگاه روی لبم نشست. فکر کن یک روز رائیکا این جور قربون صدقه ی من می رفت. حتی یک درصد! قطعا یا می مردم یا یک بلایی سرش می آوردم. از فکرام حرصی شدم. جدیدا شعور و حیا رو خورده بودم یک قُلُپ آبم روش.

نا خودآگاه نگاهم بهش افتاد که مشغول حرف زدن با خواهرش بود. به دستاش تکیه داده بود و تمام وجودش درگیر حرف زدنش شده بود. زود نگاهم رو ازش گرفتم و به سهیل دوختم که نشنیده بودم چی گفته که صدای رویا رو درآورده.

فرزاد: نه نه! آخه مجرد هم آدمه؟ تو واسه چی اظهار نظر می کنی؟

یک دفعه من و رسول و سهیل به هم نگاه کردیم و بعد سهیل چرخید سمت خانوم ها و گفت:

- خب این طور که می بینیم پنج نفر مجردیم به شش نفر متاهل! حیف که آمارتون بیشتره وگرنه داشتیم براتون.

اسحاق خندید و گفت:

- شیر است متاهلا.

سهیل مسخره کف زد و در حالی که چشماش رو گرد کرده بود با لحن دخترونه ای گفت:

- البته پاستوریزه! با پاکتش بازی نکن سوراخ می شه می ریزه.

خندیدیم که شراره گفت:

- گربه دستش به گوشت نمی رسه می گه پیف پیف.

بعدش هم سفره رو تو بغل سهیل پرت کرد و گفت:

- بندازید اینو نهار بخوریم.

سهیل با خنده سر سفره رو گرفت و بازش کرد و رو به روژان گفت:

- می گم روژان خانم اصلا به خودتون زحمت ندید خودم می اندازم.

سرم رو انداختم پایین و آروم خندیدم. روژان گفت:

- خواهش می کنم. مزاحم کارتون نمی شم. راحت باشید!

قیافه ی ماسیده ی سهیل همه رو به خنده واداشت.

روژان در حالی که می خندید، بلند شد و به سهیل کمک کرد و سهیلم رو به ما بدجنس ابرو تکون داد و مشغول شد. به رائیکا نگاه کردم. داشت با شراره و شهره غذاها رو آماده می کرد. با دستی که روی پام خورد برگشتم و نگاهم رو به چشمای طوسی رسول دوختم.

آروم اومد سمتم و گفت:

- داری ضایع نگاه می کنی. اون نمی فهمه اما یک مرد اگه تیز باشه معنی این نگاه ها رو می فهمه ها. حالا خود دانی!

با تعجب بهش نگاه کردم و ابرو بالا انداختم و با ته خنده گفتم:

- چی می گی تو؟

گفت:

- برو خودت رو سیاه کن. من تو لوله بخاری بزرگ شدم.

اخم کردم و جدی گفتم:

- اون فقط همکار منه. همین!

دلم نمی خواست کسی از احساسم بویی می برد، اونم کسی که حس می کردم شبیه خودمه و هنوز پنج ساعت هم از آشناییمون با هم نمی گذشت.

رسول گفت:

- خیلی خب بابا! چرا می زنی؟ باشه! اشتباه کردم من.

نمی خواستم ناراحت بشه. قرار بود چهار روز با هم باشیم و در کنار هم خوش باشیم نه اینکه کاری کنیم که وجودمون سفر رو برای یکی دیگه خراب کنه. لبخندی زدم و گفتم:

- این چه حرفیه؟ فقط می خواستم بگم که هیچ چیزی نیست که بخوای ازش سر دربیاری. اون فقط همکار منه.

پدرام گفت:

- چی زیر گوش هم پچ پچ می کنید شما دو تا؟

بعد رو به بقیه گفت:

- اینا مشکوک شدن ها! دیگه نذارید تو یک ماشین باشن.

رسول پرتغالی رو به سمت پدرام پرت کرد و گفت:

- تو حرف نزنی کسی نمی گه لالی. مطمئن باش!

پدرام با خنده پرتغال رو گرفت و گفت:

- کسی نگه خودم به زبونم احساس دین می کنم.

حتی نمی تونستم بخندم. ضدحال خورده بودم. حالا خودم رو تبرئه کرده بودم ولی می دونستم که درست داره می گه. از دست خودم عصبانی شدم. یعنی واقعا که! با این کارام تا چند وقت دیگه فقط خواجه حافظ شیرازی از این احساس بی خبر می مونه.

با صدای مینا به خودم اومدم:

- سرگرد به چی داری فکر می کنی؟ اخما رو باز کن!

ناخودآگاه به طرفش چرخیدم و گفتم:

- نه! چیزی نیست یک لحظه رفتم تو فکر. شرمنده!

روژان غذا رو جلوی من و رسول گذاشت و گفت:

- دشمنتون شرمنده! فکر خودتونه اختیار دارشید.

لبخند کوتاهی زدم و بهش نگاه کردم. یعنی می شد که روژان ...

حرفم رو تو ذهنمم نیمه کاره گذاشتم و سر خودم داد زدم، دانـــــــــین؟! من به خودم قول می دادم که تو این سفر دیگه روش زوم نکنم. قول می دم.

تو دلم ناله کردم، خدایا نذار قولم رو بشکنم. با تشکر رسول، روژان به سمت دیگران رفت. رسول رو به من گفت:

- خدا صبر بده به زیر دستات دانین. اخم می کنی آدم اسمش رو هم یادش می ره.

ابرویی بالا انداختم و گفتم:

- ما اینیم دیگه! تازه من زیاد اخم نکردم که، فقط جدی شدم.

رسول: اوه اوه! اگه این جدی شدن بود خدا به داد عصبانیتت برسه.

زدم پشتش و گفتم:

- نهارت رو بخور تا سرد نشده.

نهار با خنده و شوخی بچه ها گذشت. این بار حتی وقت هایی که روژان یا مینا که کنار رائیکا نشسته بودن حرف می زدن به سمتشون برنمی گشتم. قرار نبود این عشق شخصیت من رو از من بگیره. من باید برای همه همون دانین گذشته باشم. مطمئنا دلم می دونست که پیش کی و کجا و چه وقتی باید احساساتش رو به نمایش بذاره.

بعد از نهار بلند شدم و گفتم:

- من می خوام یه کمی تو پارک بگردم. کسی میاد؟!

چی می شد الان رائیکا بلند می شد و می گفت من؟! چقدر پررو و خودخواه بودم! از فکرای خودمم خنده می گرفت. خود درگیری داشتم.

پدرام گفت:

- به نیابت از تمام آقایون ما هستیم.

رسول با لبخند کوچولویی گفت:

- من نیاز به نائب ندارم. هستم دانین.

پدرام شیطون گفت:

- بلــــــــــــه! شما نباشی کی باشه؟!

این بار منم به پدرام چشم غره رفتم. کم کم پسرا بلند شدن.

فرزاد رو به رویا گفت:

- نمیاید؟

رویا گفت:

- من خیلی خسته ام. ترجیح می دم همین جا بشینم.

همه ی دخترا هم تایید کردن. مینا رو به ما گفت:

- فقط زیاد طولش ندید.

اسحاق باشه ای گفت و به راه افتادیم. حدود بیست دقیقه به خوبی کنار هم قدم زدیم. فهمیده بودم که فرزاد و پدرام شریک اسحاقن و سهیل و اسحاق به طور اتفاقی تو دبی با هم آشنا شدن اما رسول پسر دایی اسحاق بود.

جمعشون رو دوست داشتم. همیشه آرزوی یک خانواده ی شلوغ رو داشتم، همیشه! چیزی که از وجودش محروم بودم. یک لحظه دلم لرزید. من داشتم پدرم رو از دست می دادم. من تو یک ماه آینده به معنی واقعی کلمه یتیم می شدم.

با اینکه هیچ وقت نبود، هیچ وقت اجازه نداده بود که هیچ حسی بهش داشته باشم اما دلم رو خوش کرده بودم به وجودش حتی از راه دور. به پول هایی که می فرستاد و حتی دستشون هم نمی زدم، به این که حمایتم می کنه با وجود اینکه بگم نیازی به حمایتش ندارم. دلم خوش بود به بودن مردی که نام پدرم رو از راه خیلی دور چه قلبی، چه مسافتی یدک می کشه. من خیلی زود واقعا بی پدر می شدم و چقدر دردناک بود اینکه با خودت بگی اون که هیچ وقت بود و نبودش فرق نداره و بدونی که از نبود کسی که هیچ وقت نبوده دلت می لرزه.

چقدر دردناک بود که برم ملاقات پدرم. پدر و پسری که از زمین تا آسمون با هم تفاوت داشتن. خلافکار و پلیس! چقدر روزی که می رفتم ببینمش سخت بود. مرد می خواست. شاید من رو! شاید من رو می خواست.

« رائیکا »

مینا گفت:

- دارن برمی گردن.

نگاهم به همون مسیر افتاد. قد بلندتر از همشون بود. حتی از رسول هم سه چهار سانتی بلند تر بود. هیکلش با این که آب رفته بود اما بازم تو این چند وقت نسبتا بهتر از اون اولا شده بود و هنوز هم به نظرم قشنگ ترین هیکل رو داشت. تو فکر بود. یعنی داشت به چی فکر می کرد؟!

شراره گفت:

- آخ جون! دست سهیل توپ والیباله.

رویا: دمش گرم! همیشه تو والیبال پایه است.

با لبخند بهشون نگاه کردم. خیلی شیطون بودن! تا بهمون نزدیک شدن شراره بلند شد و گفت:

- والیبالیست های محترم بزنید بریم.

رویا و مینا و روژان سریع بلند شدن. مینا گفت:

- چرا بلند نمی شی رائیکا؟!

باشه! همینم مونده جلوی این همه آدم بپر بپر کنم و جیغ و داد و ضربه. عمرا!

گفتم:

- شما برید من زیاد والیبالم خوب نیست.

شراره:

- اِ؟! ضد حال نزن دیگه! بیا بریم بابا.

خندیدم و گفتم:

- خوبه ببازید؟

رویا گفت:

- ا؟! نمی شه که تو نباشی. تازه جمعیت نه نفره. تقسیم درست نمی شه که!

مینا گفت:

- اسحاق هم بازی نمی کنه. والیبال دوست نداره. منم چون شوهر جانمون نیست بازی نمی کنم.

گفتم:

- خب اینم از این! من داور. خوبه؟

روژان با خنده گفت:

- به نفع ما بگیر همه چیز رو.

لبخند کوچولویی به روش زدم و گفتم:

- ای کلکا! بزنید برید ببینم چه می کنید.

مینا: باشه، هر طور راحتی! هواشون رو داشته باشی ها.

چشم رو هم گذاشتم و اونا رو به رفتن تشویق کردم. رفتن و جلوی مردا ایستادن. داشتن با هم حرف می زدن. سرگرد هم بعضی وقتا یک چیزایی می گفت. سهیل شروع کرده بود به غرغر کردن. معلوم نبود باز چه چیزی بر وفق مرادش نیست.

بلند شدم و به سمتشون رفتم. سهیل هنوزم داشت غر می زد که گفتم:

- چی شده؟ چرا شروع نمی کنید؟

سهیل گفت:

- به! اینم داور. اصلا ایشون گروه بندی می کنن.

دستم رو به نشونه ی نه تکون دادم و گفتم:

- نه دیگه! این با خودتون. دو تا سر گروه انتخاب کنید و یار کشی کنید.

اسحاق گفت:

- فرزاد و خانومش رویا سرگروه ها باشن. چطوره؟

همه تایید کردن. بالاخره بعد از کلی غر غر کردن و اعتراض گروه ها انتخاب شدن. فرزاد و پدرام و شراره و رسول تو یک گروه و رویا و روژان و سرگرد و سهیل هم تو گروه بعدی انتخاب شدن. موقع یار کشی هم نگاهم نکرد. برای چی باید نگاه می کرد؟! دو بار برای تشکر نگاهم کرده فکر کردم چه خبره. اون همیشه همین طوریه.

من روی چمن نشستم و بازی با اسپک رسول شروع شد. انقدر جیغ و داد می کردن که بازی رو برای خودشون پر هیجان کرده بودن. سرگرد پاسور خوبی بود. سرویس آبشاری هاش با پرش های بلندش واقعا قشنگ بود.

ضربه ی سرویس با شراره بود که چون خیلی با قدرت بود از زمین پرت شد بیرون و سهیل هم چون منطقه یک بود کنار کشید که راهش رو بره. تا توپ به زمین خورد سرگرد که حالا منطقه یک اومده بود، سریع دنبال توپ دوید. توپ با سرعت به سمت من می اومد.

قدم های سرگرد تند تر شد. توپ نزدیکی های پای من توقف کرد. بهش ضربه نزدم چون سرگرد خیلی نزدیکم بود. ضربان قلبم دوباره اوج گرفته بود. دلم نمی خواست با ضربه به توپ از جلو اومدن سرگرد جلوگیری کنم. دلم می خواست یک بار دیگه کنار خودم انقدر نزدیک حسش کنم. من عوض شده بودم و قلبم برای وجود این مرد به خودش اجازه ی بی حیایی رو می داد.

با نفس نفس به توپ رسید و خم شد تا از نزدیک پاهام برش داره. دستاش رو دور توپ حلقه کرد و قبل از اینکه برش داره سرش رو بلند کرد و با چشمای فوق العاده اش بهم خیره شد. این بار نگاهم رو از نگاهش نگرفتم. نه اینکه بخوام! اصلا دست خودم نبود. تمام بدنم و حتی چشمام قفل کرده بود. چشماش فرق داشت با همیشه. حاضر بودم قسم بخورم که برقی که این دفعه تو نگاه خیره ی دو تامون بود با همیشه فرق داشت.

چیزی طول نکشید که توپ رو برداشت و رفت و از همون دور با ضربه ی سرویس فوق العاده محکمش استارت بازی رو زد و اجازه داد تا نفس حبس شده تو سینه ی منم راه خروجش رو پیدا کنه.

دیگه تا آخر بازی نفهمیدم چی به چی شد. داشتم بهشون نگاه می کردم و تنها جایی که حواسم نبود دقیقا همون بازی بود. بعد از بازی که نفهمیدم کی تموم شد سهیل در حالی که نفس نفس می زد گفت:

- خانم داور با این همه داوری یک وقت خسته نباشی خدایی نکرده؟!

آروم لبخند زدم و گفتم:

- شما خودتون استادید. به داور نیازی نیست.

همه یا نشسته بودن یا دراز کشیده بودن. خستگی بازی از سر و روشون می بارید. آروم بلند شدم و رفتم تا براشون یک چیز خنک بگیرم که بخورن. مینا و اسحاق که از همون اول بازی رفته بودن گردش. انقدر رفتم و رفتم تا یک دکه ی کوچولو تو پارک پیدا کردم. چند نفری جلوی من بودن. ده دقیقه ای طول کشید تا نوبتم شد. آبمیوه نداشت برای همین یازده تا بستنی گرفتم.

سرعت قدم هام رو زیاد کردم که آب نشه. یکمی به دور و برم نگاه کردم. چقدر اینجا شبیه همه. از کدوم طرف اومده بودم؟!

اتوبان رو در نظر گرفتم و از طریق اون راهم رو پیدا کردم اما فکر کنم یک بیست دقیقه ای طول کشید رفت و برگشتم. تا مطمئن شدم که پیداشون کردم یک دفعه نایلکس بستنی ها توسط دستی کشیده شد.

ابروهام تو هم گره خوردن و سریع برگشتم تا ببینم کیه که با دیدن سرگرد جلوی روم ابروهام از هم باز و چشمام حالت سوالی گرفت. توبیخ گر و جدی گفت:

- آدم که با کسی میاد مسافرت باید فکر هم سفرهاشم بکنه. خانم کردانی می دونید اگه من ندیده بودم که خودتون دارید می رید جایی با این تاخیر همه رو نگران می کردید؟!

گفتم:

- من رفتم برای همه یک چیزی بخرم تا خستگی از تنشون دربیاد. شلوغ بود راهم یه کمی گیجم کرد برای همین دیر شد. همین!

بدون اینکه بخواد نگاه خیره اش رو از چشمام بگیره، گفت:

- بله می دونم ولی اگه من نمی دونستم چی؟! فکر نکردید که با نبود شما بقیه چقدر نگران می شن؟!

اخم کردم و گفتم:

- من خودم می تونم از خودم محافظت کنم. قرار نیست اتفاق خاصی بیفته.

انگار که عصبی شده بود سریع گفت:

- وقتی که تو اون اتاق با اون فردین لعنتی بودید هم به کمک احتیاج نداشتید؟!

یک لحظه خیره تو چشماش کپ کردم. م ... مگه اون می دونست که اون روز لعنتی فردین چه بلایی سر م ... من آورده بود؟

انگار که تازه فهمیده باشه چی گفته سر انداخت پایین و در حالی که شقیقه هاش رو ماساژ می داد گفت:

- من رو ببخشید! نمی خواستم ...

ادامه نداد. نمی خواست چی؟ جدی همون طور که بهش خیره شده بودم گفتم:

- شما چی درباره ی اون روز می دونید؟ خود فردین بهتون چیزی گفت؟

دستپاچه سر بلند کرد و خواست چیزی بگه که یکمی ولوم صدام رو بالا بردم و گفتم:

- خودش گفت؟

اونم بی مهابا بهم نگاه کرد و گفت:

- اتفاق خاصی که نیفتاده بود اون روز؟

خجالت کشیدم. چقدر بی پروا سوالش رو پرسید. اخم کردم و گفتم:

- وقتی چیزی رو نمی دونید چرا حرف می زنید؟

انگار که از دست خودش عصبانی باشه، گفت:

- فردین هیچ وقت چیزی رو نمی گفت. شما خودتون نمی خواستید اون لباس رو بپوشید. وقتی که بعد از در اومدن فردین از اتاق اون لباس تنتون بود همه چیز معلوم می شد. نیاز به گفتن کسی نبود.

نگاهم افتاد به دستای مشت شده اش. آره! باید عصبانی باشه. باید باشه. من گفته بودم بهش که نذاره من اون تیکه پارچه رو بپوشم. گفته بودم.

گفتم:

- فکر نمی کنم انقدر ظاهر بین باشید که فکر کنید با یک نگاه همه چیز رو می فهمید.

بعدشم با پوزخند ادامه دادم:

- اون روز که به شما گفتم نذارید بپوشم اون لباس رو، چه کمکی کردید که بخوام دلم رو به کمک دیگران خوش کنم؟!

داشتم نامردی می کردم. حقش نبود. تو خیلی از مخمصه ها به دادم رسیده بود اما می خواستم همین طوری که با گفتن این مسئله می خواست کوچیکم کنه کوچیکش کنم. نه! نمی خواستم کوچیکش کنم. اون برای کوچیک شدن نبود. اون برای من والا بود اما الان فقط دلم می خواست یک جوری یک جواب دندون شکنی بهش بدم که نخواد کمکش رو به نمایش بذاره. لعنتــــــی!

با تعجب و بهت بهم نگاه کرد. نایلکس رو از دستش نسبتا کشیدم و راهم رو پیش گرفتم. تو بازنده ی این بازی هستی سرگرد تیرداد. تو باید خودت رو به من ببازی.

« دانین »

بهت زده به رفتنش نگاه کردم. وای من چکار کرده بودم؟!

روم رو برگردوندم و دستی به صورتم کشیدم .این چه حرفی بود من زده بودم؟! مگه من لعنتی وقتی ازم خواست که کمک کنم که مجبورش نکنن اون لباس رو بپوشه چه غلطی کرده بودم؟ دوست داشتم داد بزنم. دوست داشتم خودم رو یک جا خالی کنم که یکمی روی حرفی که می خوام بزنم فکر نکردم.

از آب سرد کنی که همون حوالی بود به صورتم آب زدم. اعصاب داغ کرده ام با آب خنک هم آروم نمی گرفت. با صدای زنگ موبایلم به خودم اومدم. رسول بود.

- بله؟

رسول: کجایی دانین؟

گفتم:

- دارم میام. رفتم یک آبی به صورتم بزنم.

رسول:

- ما وسایل رو جمع کردیم. بیا طرف ماشینا دیگه.

گفتم:

- باشه! الان میام.

بدون خداحافظی تلفن رو قطع کردیم. خدا بگم چکارم نکنه. نه که خیلی راحت می تونستم نگاش کنم، الان بهترم شد. گل بود به سبزه نیز آراسته شد.

سریع به سمت اتوبان رفتم. از دور دیدمش. پیش دخترا بود اما معلوم بود که حواسش پیش اونا نیست. من چرا اینو گفته بودم؟!

سریع به سمت رسول رفتم و بدون این که بخوام حتی نیم نگاهی به جمع خانوم ها بندازم کنار رسول ایستادم.

رسول گفت:

- کجا رفتی یک دفعه؟

گفتم:

- هیچی! رفتم یک دوری بزنم و یک آبی به سر و صورتم بزنم.

صدای اسحاق توجهمون رو به خودش جلب کرد:

- نظر شما چیه؟

رسول گفت:

- معذرت می خوام. حواسمون نبود چی شده؟

سهیل گفت:

- راست می گه پدرام دیگه.

مکثی کرد و همراه با بالا انداختن ابروهاش گفت:

- شما دو تا بدجور مشکوک می زنید.

اصلا حوصله ی مسخره بازی نداشتم. رسول با یک نگاه به من رو به سهیل جدی گفت:

- بس کن سهیل!

سهیل که انگار فهمید زیاده روی کرده ساکت شد و اسحاق برای تغییر جو گفت:

- بچه ها پیشنهاد دادن اول بریم آرامگاه بوعلی، بعدم بریم بابا طاهر. نظرتون چیه؟

رسول گفت:

- خیلی عالیه!

فرزاد رو به من گفت:

- شما چی می گی سرگرد؟

لبخندی زورکی زدم و گفتم:

- خوبه!

اسحاق گفت:

- پس بزنید بریم.

وقتی دیدم کاری نیست و تمامی وسایل جا به جا شدن سریع تو ماشین نشستم. فعلا واقعا توان رویارویی باهاش رو نداشتم. چیزی نگذشت که رسول هم سوار شد و ماشین رو به حرکت درآورد. صندلی رو خوابوندم و چشمام رو روی هم گذاشتم.

آروم زمزمه کرد:

- دروغ گوی خوبی نیستی سرگرد. شایدم من خیلی باهوشم.

پوزخند آرومی کنار لبم سبز شد. حتی حوصله ی حاشا رو هم نداشتم. ساکت تو همون حالتم موندم. گفت:

- چی شده انقدر حالتون گرفته است؟

شاید دلم می خواست یکی دردم رو بدونه. نمی دونم چرا، اما فقط دلم می خواست حرف بزنم.

- ناراحت شد. ناراحتش کردم.

ساکت شدم تا چیزی بگه اما هیچی نگفت. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- خیلی معلومه؟

رسول: چی؟

چیزی نگفتم که گفت:

- نه! هم تو و هم اون خوب می تونید توی نقشتون غرق بشید. من زیادی رو حالات افراد تیزم.

گفتم:

- اون به کمک کسی نیاز نداره.

- آدم ها همیشه وقتی بیشترین نیاز به به یک فرد داشته باشن می گن از همه ی عالم و آدم بی نیازیم.

- اون فرق داره ... همه چیزش فرق داره.

- به نظرت اگه فرق نداشت دوستش داشتی؟

نه! صریح و واضح. رائیکا شبیه کسی نبود و همین بود که بهترین بود. با پوزخند گفتم:

- همیشه ادعای کامل بودن می کردم.

- نیمه ی وجود خودت پر بوده. آدم همیشه یک مکمل داره. نیمه ی کامل، یک جفت کامل می خواد.

- اون زیادی کامله.

- زن ها موجودات عجیبی هستن. شناختنشون راحت نیست. میزان کمالشون رو تو نمی تونی تشخیص بدی مگر این که پا جلو بذاری برای شناختشون.

پوزخند زدم و گفتم:

- نمی شه.

- نمی خوای.

- می خوام اما نمی شه.

- قوی نیستی.

- جرات ندارم.

- شجاعت نداری.

- ترسو نیستم.

- از جوابش می ترسی. انکار نکن!

- جوابش ترسناکه. قبول کن!

- وقتی چیزی رو نمی دونی درباره اش حرف نزن.

پوزخند زدم و گفتم:

- چیزی رو گفتی که خودشم بهم گفت.

لبخند آرومی زد و گفت:

- پس کامله، چون تونسته با یک جمله روی تو تاثیر بذاره. زن کامل می تونه روی یک مرد تاثیر بزاره و فکرش رو درگیر کنه.

تو دلم گفتم، اون آهنگ صداشم رو من تاثیر می ذاره. وقتی سکوتم رو دید گفت:

- خب می خوای چکار کنی؟

دستام رو روی سینه ام چلیپا کردم و گفتم:

- زندگی!

- با خودش یا فکرش؟

چیزی نگفتم. نمی دونستم. سوالش جواب نداشت. اونم دیگه چیزی نگفت.

گفت:

- پس چرا چیزی نمی گی؟ نمی خوای کاری کنی؟

با انگشت شست و اشاره ام چشمام رو مالش دادم و گفتم:

- نمی دونم.

- نمی دونم نشد جواب که! بهش می گی یا نه؟

باشه همینم مونده الان برم بهش بگم. نه که خیلی هم چشم دیدن من رو داره. دقیقا وقتش الانه!

گفتم:

- نه نه! رسول فعلا بس کن.

گفت:

- شاید وقتی برسی که خیلی دیر شده باشه.

اخم کردم و هیچی نگفتم. یعنی چی دیر شده باشه؟! یعنی بخواد ازدواج کنه؟! اخمم غلیظ تر شد. از فکر این که حتی یک درصد احتمالش باشه هم جوش می آوردم. غلط کرده هر کی بخواد بره سمتش. رائیکا سهم منه از این زندگی. دیر یا زود به دستش میارم. من به خودم قول داده بودم.

رسول دیگه چیزی نگفت و منم نفهمیدم که چقدر فکر کردم تا چشمام گرم شد و به خواب رفتم.

***

« رائیکا »

پیشونیم رو مالش دادم. سرم داشت می ترکید. روژان به بازوم ضربه ی آرومی زد و گفت:

- رائیکا می خوای یک استامینوفن بهت بدم؟

چشمام رو باز کردم و گفتم:

- نه! یکمی خسته شدم. استراحت کنم خوب می شم.

مینا که برگشته بود سمت ما گفت:

- آخه چی شد یک دفعه؟ تو که خوب بودی.

لبخند کوچیکی زدم و گفتم:

- چیزی نیست عزیزم. چرا انقدر گنده اش کردید؟ فقط خسته ام.

اسحاق از آینه نگاهی بهم انداخت و گفت:

- نگران شدیم آخه!

روژان گفت:

- پس بخواب.

لبخند بی جونی به روش زدم و چشمام رو بستم.

معلومه باید ریلکس باشه و بگیره بخوابه. اصلا به اون چه ربطی داشت که سر من چه بلایی اومده؟ واسه چی کاسه ی داغ تر از آش شده؟ من کمک کسی رو نخوام باید کی رو ببینم؟! سرم رو به سمت شیشه برگردوندم. از یادآوری اون روز عرق سردی روی کمرم سر خورد.

از یادآوری گرمای لبش روی پوست بدنم، بدنم که تا نیم تنه برهنه شده بود و اون حیوون که تمامی سنگینی وزنش رو روی قفسه ی سینه ام انداخته بود. ازش متنفر بودم ... متنفر. از این که باعث شدم از زن آفریده شدنم بنالم، از این که باعث شد جلوی پست فطرتی مثل خودش اشک بریزم و جیغ بزنم، از این که باعث شد عزت نفسم رو با پوشیدن اون لباس ها که پوشیدنش با نپوشیدنش فرقی نداشت خرد کنم، از این که انقدر پست بود که به خاطر یک تیکه پارچه زندگی دخترونه ام رو تا مرز نابودی ببره، از این که باعث و بانی تمام کابوس های شبانه ام از سایه ی یک مرد نامرد بود که به سمتم حمله می کرد. من بابت تمام اینا ازش متنفر بودم و حالا دانین تیرداد کسی که برای من یک چیز دیگه بود باعث شده بود به یاد بیارم که چه بلایی سرم اومده. تیکه پرونده بود تا بگه که به کمک نیاز داری و نمی دونست این یادآورد عذاب آور ترین خاطره و لحظات زندگی منه.

***

با احساس نفس گرمی کنار صورتم چشمام رو آروم باز کردم. ماشین ایستاده بود. به سمت اون نفس گرم برگشتم که با دیدن سبز آبی آشنایی چشمام تا آخرین درجه گرد شد اما فرق داشت این چشما با اون چشمای آشنا. سبز آبی آرامش بخشش الان ملتهب بود و میون رگه های قرمز.

سریع کشیدم عقب اما به در بسته خوردم. حس کردم چشماش خندید. خنده اش رو دوست نداشتم، حالت چشماش رو دوست نداشتم. الان تو این لحظه حالت چشماش رو دوست نداشتم. دستم به سمت دستگیره ی در رفت که میون دست های بزرگش محاصره شد. پوستم از داغی دستش می سوخت. عصبی اما لرزون گفتم:

- چکار می کنید؟

خندید ... یک خنده ی بلند! اما سریع آروم شد و گفت:

- تو منو دوست داری، آره؟

اخم کردم. اخم کرد و داد زد:

- آره؟

سرم رو به چپ و راست تکون دادم. دستاش روی شونه هام محکم شد. دردم گرفت. قلبم دیوانه وار به سینه می کوبید. عرق از سر و صورتم می بارید. بقیه کجا بودن؟

خودش رو بهم نزدیک تر کرد. توی ذهنم سایه ی یک مرد تاریک شکل گرفت، یک مردی که ازش متنفر بودم.

آروم گفت:

- بگو منو دوست داری. بگو دختر! بگـــــو!

قفل کرده بودم. تمام بدنم یخ کرده بود. این جا چه اتفاقی داشت می افتاد؟ وقتی دید هیچی نمی گم با غیظ گفت:

- من تو رو مجبور می کنم به اعتراف. تو باید منو دوست داشته باشی.

صدام به وضوح می لرزید. حالم خوب نبود، موقعیتم خوب نبود. افتضاح بود، افتضـــــــــاح!

داد زدم:

- چ ... چی می ... می گی سرگرد؟ چ ... چی از ج ... جون من می خوای؟

دستاش روی دهنم قرار گرفت و اومد نزدیک صورتم و گفت:

- هیس! هیـــــــــس داد نزن. من زیاد وقت ندارم.

دندونام داشت می لرزید. نفسم تو گلوم حبس شده بود و راهش رو پیدا نمی کرد. آروم گفت:

- من دوستت دارم دختر خانوم. متاسفانه من خیلی دوستت دارم.

یک لحظه قلبم از حرکت ایستاد. خدایا این جا چه خبر بود؟ این چی گفت؟ زیاد طول نکشید که قلبم از حالت ایست دراومد و با قدرت تمام به سینه ام می کوبید. چنگی توی موهاش زد. کلافه بود و گفت:

- نمی تونم ... دیگه نمی تونم.

نگاهش روی چشمام ثابت موند و کم کم اومد پایین. دستگیره ی در رو کشیدم. قفل بود، قفل بود.

نگاهش ثابت شده بود رو لبام. لب هاش رو با زبون تر کرد و گفت:

- نمی تونم، نمی تونم لعنتـــــــی.

چیز زیادی طول نکشید تا دستاش دور سرم حلقه شد. چشمام رو دوختم به چشمای سرخش و جیغ زدم:

- چکـــــــــــــــار می کنی؟ برو عقـــــــــب! کُمَ ...

حرف تو دهنم ماسید. ماسوندش. لبای داغش داشت با لب هام بازی می کرد. تمام بدنم داغ شد. تمام موهای بدنم سیخ شده بود. قلبم دقیقا تو دهنم بود.

مغزم قفل بود اما تا به خودم اومدم خواستم عقب بکشم که نذاشت. نمی ذاشت! سفت سرم رو گرفته بود. خدایا داشتم آتیش می گرفتم. من از این طعم لب ها داشتم می مردم. من داشت خوشم می اومد.

با مشتام به سینه اش کوبیدم اما ول نمی کرد. قلبم به سرعت نوک زدن دارکوب به سینه ام می کوبید. تو یک لحظه حس کردم دارم خفه می شم. سنگینی بدنش رو من بود. دوباره اون کابوس سیاه داشت تکرار می شد اما این بار لب هام هم درگیر این کابوس بود.

برای یک لحظه عقب کشید. نفس حبس شده تو سینه ام به شکل سرفه راه خودش رو پیدا کرد. شدت سرفه هام که کم شد، آروم گفت:

- بهت ثابت می کنم، ثابت می کنم دوستت دارم. ثابت می کنم.

هنوز نتونسته بودم عکس العملی نشون بدم که مثل تشنه ای که تازه به آب رسیده باشه دوباره به جون لب هام افتاد. این بار خیلی با شدت تر از گذشته. خیلی!

دیگه یک پسر با چشمای گربه ای سبز آبی مهربون جلوم نبود. دیگه یک سرگرد مغرور و همیشه والا جلو چشمام نبود. دیگه به مرد بودنش شک داشتم. این مرد، مرد رویایی من نبود. این مرد الان فقط یک نامرد بود.

شوری اشک از لای لب های چفت شده به هم به زبونم رسید و بهم نشون داد که این مرد نفوذی به وجود من فقط و فقط یک خائن بود. یک خائن نامرد!

« دانین »

پاهام رو به درخت تکیه دادم و نفس عمیق کشیدم. یک نفس عمیق برای رسیدن به یک هدف. حالا حالا ها باید نفس عمیق می کشیدم تا به هدف برسم. سر بلند کردم و به ماه نصفه و نیمه ی آسمون همدان خیره شدم.

هم خوشحال بودم، هم کسل، هم سردرگم، هم بی حوصله. دقیقا نمی دونستم چم شده. از عوارض شک با ولتاژ بالاست دیگه. شایدم فقط از دست یک جفت چشم که صاحبش یک دختر با لیاقته. همون که رسول هم تایید کرده بود که کامله.

نگاهی به ساعت گوشیم انداختم. دو و نیم شب بود و من هنوز بیدار بودم. مگه خوابم می برد؟

هوای خنک پارک حس خوبی بهم می داد. چقدر خوشحال بودم که توافق شده بود این چند روز رو حتی شب ها هم تو طبیعت بگذرونیم و خونه کرایه نکنیم. به چادر مسافرتی هشت نفره نگاه کردم. سرم رو، رو به آسمون گرفتم. چقدر جالب بود! کسی که دوستش داشتم الان داخل چادر خوابیده بود. به پسرا نگاه کردم که مثل بدبختا بیرون از چادر توی پتو مچاله شدن. خنده ام گرفته بود. پدرام نسبتا گم شده بود تو پتوش.

با احساس نور ضعیفی که از داخل چادر تابیده شد توجهم جلب شد. تمام وجودم چشم شد تا ببینم کی از این در می زنه بیرون. با دیدن رائیکا که از چادر زد بیرون چند تا حس مختلف بهم دست داد. نور گوشیش رو انداخت رو زمین تا پاش روی کسی نره.

تکیه از درخت گرفتم و اراده ام رو جمع کردم و به طرفش قدم برداشتم. کفشش رو پوشید و راهش رو به سمت مقصدش پیش گرفت.

پشت سرش به طور مخفیانه راه افتادم. این وقت شب تنها کجا می رفت؟

با دیدن تابلوی سرویس بهداشتی از خودم خجالت کشیدم. آخه این وقت شب کجا می خواست بره غیر از همچین جاهایی؟! چیزی طول نکشید که با صورت آب زده بیرون اومد. آخه این وضع بیرون اومدنه؟ نمی گه سرما می خوره؟! واقعا که!

وقتی دیدم با همون وضعیتش روی نیمکت نشست دلم می خواست برم سرش داد بزنم. بی ملاحظه!

از پشت درخت بهش نگاه کردم. سرش رو رو به آسمون گرفت و شقیقه هاش رو نرمش داد. لبخندی روی لبم نشست.

دستش رو روی صورتش گذاشت و گفت:

- آروم دختـــــر ... آروم! چیزی نیست.

ابروهام تو هم گره خوردن. من احمق باعث تمام این بی اعصابی هاش بودم. پشتم رو بهش کردم و به درخت تکیه دادم. چطوری می تونستم این دختر رو داشته باشم؟! با یک خواستگاری رسمی؟! اصلا مگه فقط خواسته ی منه؟! اگه اون نخواد چی؟!

کلافه چنگی به موهام زدم. با کاری که من کرده بودم خیلی رو داشتم که همچین چیزی رو بخوام. به طرفش برگشتم. خودشو تنگ تو آغوش گرفته بود. سردش شده بود. لعنتی! معلومه که سردش می شه. چرا بلند نمی شه بره تو چادر؟

کاش پیشش بودم. کاش می تونستم گرمش کنم. کلافه دستی به صورت داغم زدم. داغون بودم. دیگه اختیار فکرام رو نداشتم.

این دختر اختیار همه چیز رو از من گرفته بود.

***

« رائیکا »

سردم بود، داشتم می لرزیدم اما حاضر بودم تو سرما یخ بزنم اما دیگه چشم روی هم نذارم. دیگه نمی خواستم کابوس ببینم، کابوس یک مرد سیاه ... کابوس دانین تیرداد، فردین یا هر مرد دیگه. الان تنها حسی که به جنس مخالف داشتم بی حسی بود و ترس.

من از دو نفرشون می ترسیدم. از دانینی که تو ذهنم دانین همیشگی نبود و از فردینی که هیچ وقت خوب نبود. با پشت دستم لب هام رو لمس کردم. دوست داشتم بمیرم.

کاش می شد برگردم تهران ... کاش می شد یک مدتی ازش دور باشم. می ترسیدم از حس نو ظهوری که داشت ریشه ی این احساس رو می سوزوند. احساس ترسی که داشت منو از پا درمی آورد، چه در خواب و چه در بیداری، چه در رویا و چه در واقعیت. من از این ترسیدن می ترسیدم.

***

رسول: منم رفتم. جای خیلی قشنگیه!

مینا گفت:

- پس بریم؟

فرزاد گفت:

- بریم دیگه. استخاره نداره که!

کم کم همه سوار ماشین ها شدن. نمی خواستم گوشه گیری کنم، نمی خواستم زود برم و زود بیام، نمی خواستم سفرم رو هم برای خودم و هم برای بقیه تلخ کنم. من می خواستم در حداکثر دوری از سرگرد و هر چی که یادش رو مهمون ذهنم بکنه دور باشم. می خواستم فعلا فقط و فقط رائیکا کردانی باشم. یک دختری که ذهنش از هر اغتشاشی خالیه و می خواد تو زمان حال زندگی کنه و لذت ببره.

با شوخی و خنده با دخترا سوار ماشین شدیم. این بار اکیپ خانوم ها تو ماشین اسحاق نشستیم و من رانندگی رو به عهده گرفتم. رویا کنار دستم و روژان و مینا و شراره هم عقب نشستن. ماشین رو روشن کردم و به راه افتادیم.

شراره گفت:

- خدایی از مجردیتون نهایت استفاده رو بکنید که تنها خریتی که تو زندگیم کردم پیدا کردن یک شوهر بود.

خندیدیم و رویا گفت:

- تازه شما استارت کارید. منو بگو!

روژان گفت:

- خب پس من و رائیکا با کمال افتخار به شما می گیم سوز به دلتون.

ضربه ی آرنج شراره تو پهلوی روژان همه رو به خنده وا داشت. رویا صدای ضبط رو تا جایی که جا داشت بالا برد و شروع کرد به بپر و بپر کردن و دخترا هم ازش تبعیت کردن. از آینه بهشون نگاه کردم. واقعا باحال بودن.

نگاهم به سرنشینای ماشینی افتاد که داشت ازم سبقت می گرفت و چشم تو چشم رسول و سرگرد شدم. ریلکس و سریع رو ازشون برگردوندم و پام رو روی پدال گاز فشردم و اجازه ی سبقت رو بهشون ندادم.

بچه ها که هیجانشون از سرعت بالا اوج گرفته بود جیغ زدن:

- دمت گــــــــــرم! بزن بریم.

رسول هنوزم می خواست سبقت بگیره. نور بالا می زد. داشت کورم می کرد. دنده رو عوض کردم و سرعت گرفتم که همزمان با ماشین ما سرعت رسول هم بالا رفت. حوصله ی یکی بدو رو نداشتم یعنی درستش این بود که کلا حوصله ی جنس مخالفم رو نداشتم.

کم کم سرعتم رو کم کردم و کنار کشیدم تا سبقت بگیره و بره اما نرفت. سرعتش رو با من هماهنگ کرد و همین طور پشت سر من حرکت می کرد. تا آبشار عباس آباد همین طور ادامه دادیم اما من با وجود دخترا همه چیز رو به کل فراموش کردم و کاملا توی محیط صمیمی ماشین غرق شدم.

به آبشار گنج نامه که رسیدیم دیگه کل ماشین غرق تو سکوت بود و همه محو طبیعت شده بودن.

تا جایی که می شد جلو رفتیم و وقتی دیگه راه ماشین خور نبود همه پیاده شدیم. کششی به بدنم دادم و نفس عمیق کشیدم. تنفس یک هوایی به دور از آلودگی های معمول پایتخت!

کتونیم رو تو پام مرتب کردم و بدون این که بخوام نیم نگاهی به مرد ها بندازم به طرف شراره و روژان رفتم. رویا و مینا پیش شوهراشون بودن.

شراره گفت:

- وای خدا عجب هواییه!

روژان:

- معرکه است.

گفتم:

- آره واقعا! به نظرتون اینجا چی می چسبه؟

صدای سهیل از پشت سرم بلند شد:

- هوا دو نفره است. یک نفر دیگه بدجور می چسبـــــه.

برگشتم طرفش و پس گردنی ای که از پدرام خورد رو با لبخند دیدم. پدرام گفت:

- نه! قلیون می چسبه.

شراره گفت:

- اَه! حیف هوا به این پاکی نیست دود کنی تو حلقت؟! تهران به اندازه ی کافی دود هست.

رویا گفت:

- من نسکافه دوست دارم.

فرزاد:

- آخ! قربون سلیقه ی خانومم! واقعا عالیه.

روژان گفت:

- اما من بستنی می خوام.

رسول گفت:

- آره بستنی هم خوشمزه است.

سهیل گفت:

- یعنی بهترین انتخاب بود.

روژان چپ چپ به سهیل نگاه کرد. مینا گفت:

- جیگرم خوبه!

اسحاق گفت:

- من همه ی اینا رو دوست دارم.

شراره رو به من گفت:

- خود تو چی دوست داری؟ فقط تو و سرگرد موندید ها.

بدون اینکه بخوام به سرگرد نگاه کنم با لبخند گفتم:

- من آب انار رو ترجیح می دم.

شراره رو به سرگرد گفت:

- و شما؟

سرگرد یکمی فکر کرد و گفت:

- من نمی گم.

سهیل چپ چپ بهش نگاه کرد و گفت:

- مشکوک می زنی سرگرد؟!

قلبم به تپش افتاد. یعنی چی می خواست که نمی تونست بگه؟ چرا من نمی تونم نسبت بهش بی تفاوت باشم؟! سرگرد با لبخند شیطونی گفت:

- با این کلکا نمی تونی از زیر زبون من حرف بکشی بیرون.

سهیل خواست چیزی بگه که اسحاق گفت:

- بابا مگه فضولی؟! راه بیفتید دیگه.

سرگرد رو به سهیل ابرو بالا انداخت و سهیل هم شیطون خندید. در کنار روژان و سهیل و رسول و سرگرد حرکت کردیم.

بقیه هم جفت جفت کنار هم بودن. سهیل:

- تو رو خدا می بینی؟ یک زنم نداریم این طوری بازومون رو سفت بچسبه حال کنیم.

به مینا اشاره کرد که بازوی اسحاق رو گرفته بود. رسول گفت:

- خو برو بگیر! کی جلوتو گرفته؟

گفتم:

- راست می گن دیگه! خب چرا زن نمی گیری به آرزوهات برسی؟

رو به من لبخند نمکی ای زد و گفت:

- نه دیگه! هر دختری لایق من نیست.

روژان گفت:

- واقعا اعتماد به نفستون ستودنیه.

سهیل گفت:

- پس بِسِتا ...

رسول خندید و میون حرفش پرید و گفت:

- اذیت نکن سهیل!

روژان گفت:

- اذیت کردن که جزو لاینفکشونه. حرفا می زنید آقا رسول.

سهیل گفت:

- شما چرا گیر دادید به من؟ به این سرگردمون گیر بدید که کلا تو هپروته.

سرم رو برگردوندم و به جلو خیره شدم. صداش رو شنیدم که گفت:

- دارم از صحبت های شما لذت می برم. شما ادامه بدین.

سهیل: نه داداش! از فکرای خودت و اون چیز مورد علاقه ات داری لذت می بری، نه از صحبت های ما.

قلبم لرزید ... فرو ریخت. از تصور این که حرف سهیل واقعیت داشته باشه و یک دختر تمام فکر سرگرد رو مشغول کرده باشه کل بدنم می لرزید.

نزدیک آبشار که رسیدیم سهیل گفت:

- گوشیاتون و سوییچ ها رو قایم کنید که از الان بهتون تسلیت می گم، چون قراره موش آب کشیده بشید.

فرصت اعتراض رو نداد و گفت:

- از من گفتن! وسیله تون سوخت و داغون شد به من ارتباطی نداره.

همه مطیعانه گوش کردن. انگار همه واقعا داشتن برای موش آب کشیده شدن آماده می شدن. داشتم آستین مانتوم رو بالا می زدم که با صدای داد پدرام توجه هممون جلب شد:

- می کشمـــــــــــت سهیل!

بازی شروع شد. سهیل با بطری ای که پیداش کرده بود به جون همه افتاده بود. آب از سر و کلمون می ریخت پایین. به شخصه سه تا بطری روم خالی شده بود.

با صدای رویا به طرفش برگشتم:

- رائیکا فرار کن! شراره ...

سریع به سمت شراره چرخیدم که داشت با بطریش به سمتم می دوید. با دیدن کلمن دستش فهمیدم بهم برسه فاتحه ام خونده است برای همین بلافاصله چرخیدم و شروع کردم به دویدن اما تا سرعت گرفتم و خواستم یک سنگ رو دور بزنم بلافاصله با یک چیز سفت برخورد کردم و به شدت پرت شدم به سمت پایین. کارم ساخته بود اما با برخورد سینه ام به یک چیز سفتی که سنگ نبود آروم آروم چشمام رو باز کردم.

یک جفت چراغ سبز آبی داشت جلوی چشمام برق می زد. همون برقی که یک بار دیگه هم دیده بودمش. صورتی که با تمام شبنم هایی که روش بود حسابی وسوسه برانگیز بود و آغوشی که اجباری و غیر متقربه اش هم کماکان گرمیش قادر به سوزوندن من بود.

آب از روی پلکم به روی گونه هام افتاد و راهش رو پیش گرفت تا به سمت لب و چونه ام رفت که چشماش به لب هام دوخته شد و خاطره ی تلخ یک کابوس تو سرم نمایان شد و موقعیتم رو یادم آورد.

***

« دانین »

سهیل به سرعت به سمتم اومد و من پا به فرار گذاشتم. مردک ول نمی کرد. سر تا پام خیس شده بود. به سمت عقب برگشتم تا موقعیتش رو ببینم که با برخورد یک شخص بهم تعادلم رو از دست دادم و با کمر روی سنگ ها افتادم.

آی کمــــــــــــرم! چیزی طول نکشید که سنگینی جسمی رو روی خودم حس کردم و کمرم از تماس وحشتناکش با سنگ ها آتیش گرفت. چشمام رو باز کردم تا یک چیزی بگم که با دیدن کسی که توی بغلم بود تمام بدنم قفل کرد.

صورتی که فوق العاده آشنا بود تو چند سانتی صورتم قرار داشت و اون چشمای جادویی داشت منو درسته قورت می داد. آب دهنم رو قورت دادم و بدون این که بخوام یک ثانیه این تماس چشمی و جسمی قطع بشه تو آرامش چشماش غرق شدم.

قلبم تو سینه ام غوغا کرده بود. بی شرم ... بی حیا ... بی محابا ... شادمانه! بازوهام کم کم لرزش گرفت. گرمی تنش دیوونه کننده بود. گرمی تنش معنی واقعی زندگی گرم بود. عضله ی پشت گردنم منقبض شده بود و من فراموش کرده بودم، موقعیت خودم رو و غرق شده بودم تو اون لحظه های ناب.

قطره ی آبی رو که از پلکاش روی گونه هاش سرازیر شد دنبال کردم و از گونه های خوش تراشش گذشتم و به لب های قلوه ایش رسیدم و یک لحظه تمام بدنم بی حس شد. من دختر مورد علاقه ام رو تو آغوشم داشتم. انقدر نزدیک و کاملا اتفاقی! اما فرصت فکرهای بیشتر رو بهم نداد و بلند شد. با چشمایی که برق اولیش رو از دست داد بلند شد و به سرعت روی نزدیک ترین سنگ نشست و سرش رو میون دستاش گرفت.

شاید این لحظه هایی که برای من به شیرینی یک عمر زندگی بود دو دقیقه هم طول نکشیده بود.

کم کم از جام بلند شدم. عضله های گردنم رو ماساژ دادم. همه به سمتمون اومده بودن. دورمون رو گرفتن و هر کی یک چیزی گفت اما من فقط تو فکر لحظه هایی بودم که گذرونده بودم. تو فکر دختری بودم که روی تخته سنگ نشسته بود و من نمی دونستم حالش خوبه یا نه.

تا اینکه با جیغ روژان به خودم اومدم:

- سرگرد کمرتون!

همه ی نگاه ها به کمرم دوخته شد، حتی اون نگاه جنگلی! پدرام گفت:

- وای خدا! سهیل بپر برو از صندوق عقب ماشین من جعبه ی کمک های اولیه رو بیار.

بعد بلند تر نسبتا داد زد:

- بـــــــــدو!

اسحاق به طرفم اومد و خواست پیراهنم رو بالا بزنه که دستش رو گرفتم و گفتم:

- نه اسحاق! اینجا نه.

سوزشی که از ترکیدن تاول ها تو بدنم پیچید تا مغز استخونم رو سوزوند و باعث شد اخمی تو چهره ام بشینه. رسول گفت:

- بلند شو با من بیا! بدو پسر!

لبخند زورکی ای زم و گفتم:

- چتونه بابا؟ تاول ها ترکیدن. چیزی نیست داشتن خوب می شدن دیگه ترکیدن از دستشون راحت شدم.

آروم نشدن هیچ، بدتر ترسیدن. لبخند دیگه ای زدم و گفتم:

- به سروان برسید من حالم خوبه.

از روی تخته سنگ بلند شد و با یک نگاه کوتاه به من گفت:

- من خوبم! معذرت می خوام.

عذر خواهی برای چی؟ برای هدیه کردن بهترین لحظات زندگیم؟ برای چی عذر می خواست؟ این من بودم که باید معذرت خواهی می کردم.

گفتم:

- شما مقصر نبودید پس نیازی به عذر خواهی نیست.

چیزی نگفت که اسحاق دستم رو کشید و با خودش و رسول برد. وقتی کامل ازشون دور شدیم نشوندم روی زمین و کمک کرد تا پیراهنم رو دربیارم. با احساس سوزشی که از تماس بتادین با تاول ها برخورد کرد لبم رو گاز گرفتم. می ارزید! اون لحظه ها به تحمل تمام این دردا می ارزید.

نمی دونم چقدر دردش رو تحمل کردم که رسول گفت:

- تموم شد دانین. خوبی پسر؟

چشم رو هم گذاشتم و لبخندی زورکی زدم حتی چشمام هم داشتن آتیش می گرفتن.

گفتم:

- از اول هم خوب بودم شما زیادی شلوغش کردید.

کمک کرد تا لباس هام رو عوض کنم. اسحاق داشت زیر لب غرغر می کرد. ضربه ای به شونه اش زدم و گفتم:

- انقدر غر نزن پیرمرد!

اسحاق چشم غره ای رفت و گفت:

- کمر برات نمونده. داغونش کردی. چرا انقدر حواس پرتی؟

لبخند زدم و چیزی نگفتم. کاش همه ی حواس پرتی های به یک چیز خوب منجر می شدن!

به جمع که رسیدیم هر کی یک چیزی گفت. وقتی همه از سلامتی دو تامون مطمئن شدن سهیل گفت:

- من معذرت می خوام تقصیر من بود.

شراره هم گفت:

- منم همین طور!

من به طرف سهیل و رائیکا به سمت شراره رفت. زدم رو شونه ی سهیل و گفتم:

- این چه حرفیه آقا سهیل؟ دیگه نزنی از این حرفاها!

صدای رائیکا رو هم شنیدم که گفت:

- این چه حرفیه عزیزم؟ داشتیم بازی می کردیم دیگه. بازی اشکنک داره سر شکستنک داره!

سهیل دستم رو سفت فشار داد و گفت:

- آقا بستنی خورا و آب انار خوراش همه به حساب من دعوتن. چطوره؟

مینا خندید و گفت:

- آره عالیه! بزنید بریم. خدا رو شکر که بلا از سرمون گذشت.

رسول گفت:

- کمر دانین بیچاره نابود شده.

خندیدم و گفتم:

- ناشکری نکن! من راضیم. دو هفته بود رو نروم بودن.

انگار همه راضی بودن حتی با یک خاطره ی نیمه بد! اما برای من که بد نبود، برعکس به من خیلی هم خوش گذشته بود.

سوار ماشین شدیم. بازم با رسول تنها بودیم. این بار رسول به معنی واقعی کلمه پیچونده بود. حرکت که کردیم گفت:

- کمرت بهتره؟

- آره خوبه!

- خوش گذشت؟

لحنش معلوم بود داره به چی اشاره می کنه اما من خودم رو زدم به اون راه و گفتم:

- مگه می شه کنار شما خوش نگذره؟ خیلی خوب بود.

- هنوزم تصمیم نداری کاری بکنی؟

روم رو به طرفش کردم و گفتم:

- چه اصراری داری؟ دلیلش چیه؟

پوزخند زد و گفت:

- اتمام حجت!

ابرو بالا انداختم و گفتم:

- اتمام حجت؟!

- آره! اتمام حجت که یک روز پشیمون نشی.

دستام رو تو سینه ام چلیپا کردم و گفتم:

- کاری نمی کنم که پشیمون بشم.

-دقیقا همین کاری نکردنت پشیمونت می کنه.

- من همه چیز رو سپردم دست خدا. هر چی خدا بخواد پیش میاد.

- از تو حرکت از خدا برکت!

لبخندی زدم و گفتم:

- چایی می خوری؟

- اگه یک چای دبش باشه چرا که نه؟

براش چایی ریختم و به دستش دادم و بعد لیوان خودم رو پر کردم. خدا آخر و عاقبت این سفر رو ختم به خیر کنه!

***

زودتر از بقیه ماشین ها به غار علیصدر رسیدیم. محوطه ی قشنگی داشت. استواری کوه ها حس خوبی بهم می داد. رسول نفس عمیقی کشید و گفت:

- همیشه کوه رو دوست داشتم.

سری تکون دادم و گفتم:

- معرکه است. دلیلت چیه؟

چنگی لای موهای دو رنگش زد و گفت:

- ببین! بیرونش همش سنگه. هر چیزی می بینی سفتی و سخته. من نوعی هر چقدر هم با دستام زور بزنم نمی تونم بهش صدمه ی خاصی وارد کنم اما حالا از یک بعد دیگه نگاه کن! درونش پر از آبه. آبی به لطافت هر چیز لطیفی تو دنیا ... بدون زور زدن و مقابله با کوه، آروم آروم ... گاماس گاماس ... راه خودش رو پیداکرده و الان تو قلب کوه جا داره. کوه هم به خوبی ازش محافظت می کنه.

نفسی کشید و ادامه داد:

- کوه استواره، تکیه گاهه، پر صلابته. کوه نماد یک مرد واقعیه دانین ... یک مرد واقعی!

یک مرد واقعی! راست می گفت. گفتم:

- و آب؟

- آب؟!

با خنده گفت:

- شاید به لطافت یک بانو!

خندیدم و گفتم:

- موضوع ناموسی شد.

لبخندی زد و گفت:

- نه! راست می گم.

گفتم:

- بعضی از کوه ها آتشفشانین.

با خنده گفت:

- درسته! فکر کنم آخر و عاقبتش جدایی باشه.

گفتم:

- و بعضی کوه ها هم خالص و ناب ... تماما سنگن.

شونه ای بالا انداخت و گفت:

- چاره اش یک انفجاره. یک ... دو ... سه! پـــــــوپ و ایجاد یک تونل. یک راه نفوذ ... یک دریچه و دالان.

سری تکون دادم و گفتم:

- چرا نیومدن؟

گوشیش رو از جیبش درآورد و مشغولش شد و منم مشغول تماشا شدم.

« رائیکا! »

نمی خواست راحتم بذاره. چرا دست از سر من برنمی داشت؟! کائنات هم دست به دست هم داده بودن تا نتونم نادیده اش بگیرم. نخوام که نبینمش. نخوام که حس کنم که نیست. چرا هر چی ازش فرار می کردم بهم نزدیک تر می شد؟! اون دست از سر من برنمی داشت یا من از اون؟!

کمرش پر خون بود. پیراهن لیموییش سرخ سرخ بود. به خاطر حواس پرتیمون داغون شده بود. درد داشت و دم نمی زد. درد داشت و مردونه لبخند می زد و می گفت چیزی نیست. می گفت من خوبم به سروان برسید، می گفتم بازی اشکنک داره و اون تایید می کرد. چرا انقدر دوست داشتنی بود؟

خدایا غلط کردن کافی هست؟! غلط کردم به این مسافرت اومدم ... غلط کردم.

غار علیصدر خوب بود. اگه وجودش انقدر نزدیک نبود خیلی بهتر بود. حتی اگه بود اما من همون رائیکای سابق بودم هم خوب بود اما نه من رائیکای سابق بودم و نه اون نبود. موجودیتش رو بیشتر از هر وقت دیگه ای با گپ زدن با مردا به رخ می کشید.

بی توجهی هاش رو به رخ می کشید، ندیدناش، بی اهمیت بودن اون اتفاق رو تماما به نمایش گذاشته بود. کاش این دو روز باقی مونده هم زود می گذشت تا برگردیم تهران. این که با بچه ها می خندیدم، شوخی می کردم، خودم رو به بیخیالی می زدم و می دونستم که درونم صد و هشتاد درجه با بیرونم فرق می کنه عذاب آور بود.

ساعت اما مثل همیشه حرکت می کرد. نه به خاطر من سریع می شد، نه به خاطر یک نفر دیگه کند. ساعت یازده و نیم شب بود که به هگمتانه رسیدیم.

بازم خودم رو زدم به بی خیالی اما این بار با تمام وجودم از خدا خواهش کردم که یک اتفاق دیگه نیفته که بی خیال بودن رو کلا فراموش کنم. بعد از شام که املت خوردیم، بلند شدم و آروم به روژان گفتم:

- من می رم دستشویی. میای؟

سری تکون داد و گفت:

- نه! دستشویی ندارم.

لبخندی زدم وگفتم:

- پس من می رم.

تا کفشام رو پوشیدم، رسول گفت:

- کجا می رید؟

با تعجب سر بلند کردم. به اینم باید جواب پس می دادم؟! بدون این که منتظر جواب من باشه بلند شد و گفت:

- همراهیتون می کنم.

نا خودآگاه به طرف جمع برگشتم. همه مثل من تعجب کرده بودن اما سرگرد ... سرگرد عصبانی بود. شرط می بستم عصبانی بود. برای منی که عصبانیتش رو دیده بودم مشخص بود که عصبانیه. یعنی می شه که ...؟ آخه واسه چی؟! مزخرفه بابا! فکر کن رو من غیرت داشته باشه. زیادی رمانیک و پروانه ایه!

کفشاش رو پوشید و رو به من گفت:

- بیاید دیگه!

گفتم:

- نیازی نیست ش ...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

- خودم می خوام.

موندن بیشتر جایز نبود. نمی خواستم زیر ذره بین این همه نگاه خیره باشم. واقعا صبر می خواست!

جلوتر از اون راه افتادم که قدم هاش رو با قدم های من تنظیم کرد. ابروهام تو هم رفت. منظورش از این همراهی چی بود؟ شایدم بی منظور بوده باشه. من زیادی این روزا دارم کارآگاه بازی درمیارم.

با اخم هایی که هنوز در هم بودن، توی سکوت به جلوی پام خیره شدم که گفت:

- همراهی غیر منتظره ای بود. می دونم!

روم رو به طرفش کردم و گفتم:

- حتما دلیل خاصی داره.

به سنگ جلوی پاش ضربه ی محکمی زد و گفت:

- اصولا بی دلیل کاری رو انجام نمی دم.

دستام رو تو جیب پالتوم کردم و گفتم:

- و دلیل این همراهی؟!

گفت:

- بازجوییه؟

شونه ای بالا انداختم و گفتم:

- گرفتن حقه! جواب این سوال حق منه.

خندید و گفت:

- به زودی به حقتون می رسید ولی نه الان.

اخم کردم و گفتم:

- این کارتون جلوی بقیه جلوه ی خوبی نداشت.

این بار نوبت اون بود تا شونه بالا بندازه. گفت:

- فکرشون برام اهمیتی نداره. دلیلم خودم رو قانع می کنه پس می تونه بقیه رو قانع کنه. من آدم سخت گیری هستم.

- اگه برای شما اهمیتی نداره اما برای من داره.

صدای خنده ی آروم و کوتاهش رو شنیدم. گفت:

- گفتم که قانعشون می کنم.

شالم رو روی سرم درست کردم. دوست داشتم از دستشون سر به بیابون بذارم. هر کی فقط به فکر خودشه و به خودش مطمئنه. واقعا که!

به راه رفتنم ادامه دادم. حضورش برام بی اهمیت بود اما دلشوره داشتم. حس خوبی نبود ... اصلا!

***

« دانین »

بعد از این که سفره رو جمع کردن از جاش بلند شد. از گوشه ی چشم می تونستم ببینمش. رو به خواهرش چیزی گفت و وقتی جواب گرفت و به سمت کفشاش رفت. کجا می خواست بره این وقت شب؟! تنها؟!

سرم رو انداختم پایین. نه بابا! تنها نمی ره. با صدایی که شنیدم یک دفعه رادار هام فعال شدن.

- کجا می رید؟

به سرعت سرم رو به طرف رسول برگردوندم. وقتی دیدم بلند شده دو تا علامت سوال جلوی چشمام رو گرفت اما اون بدون توجه به من رو به رائیکا گفت:

- همراهیتون می کنم.

چــــــــــــــی؟! رسول می خواد رائیکا رو همراهی کنه؟! اون وقت چه علتی داره؟! دستام مشت شدن، کلم داغ شده بود. برای چی باید همراهیش می کرد؟! برای چـــــــــــی؟!

نگاه سنگین جنگلیش رو روی خودم می تونستم حس کنم. نفس هام بریده بریده شده بود و فقط خودم این رو حس می کردم. داشتم آتیش می گرفتم. رسول می کشمت ... دارم برات! دعا کن این چیزی که تو ذهنمه درست نباشه. فقط دعا کن!

تمام حرفاش تو ذهنم ردیف شدن.

- هنوزم تصمیم نداری کاری بکنی؟

- چه اصراری داری؟ دلیلش چیه؟

- اتمام حجت!

- اتمام حجت؟!

- آره! اتمام حجت که یک روز پشیمون نشی.

- کاری نمی کنم که پشیمون بشم.

- دقیقا همین کاری نکردنت پشیمونت می کنه.

داشتم دیوونه می شدم. دلم کیسه بوکسم رو می خواست و عجیب بود که اگه فکرام درست بود صورت رسول عجیب به کیسه بوکسم شباهت داشت. صداش منو پرت کرد تو واقعیت:

- بیاید دیگه!

رائیکا:

- نیازی نیست ش ...

حرفش رو قطع کرد و گفت:

- خودم می خوام.

دِ مردتیکه غلط می کنی! غلط می کنی که خودت می خوای. غلط می کنی. رسول حسابت رو می رسم. رائیکا نمی خواد با تو بیاد مگه زوره؟!

دندونام رو با تمام توانم رو هم فشار می دادم. رائیکا نرو! خواهش می کنم نرو اما اون بی توجه به من یا هر کس دیگه ای برگشت و جلوتر از رسول راه افتاد که رسول بدون این که نگاهی به چشمای پر سوال بقیه و پر از سوال و عصبانیت من بندازه سرعتش رو یکمی بالا برد و باهاش هم قدم شد.

نگاهم رو به نگاشون دوختم که چشم تو چشم اسحاق شدم اما سریع نگاه ازش گرفتم. رائیکای من با اون مردتیکه رفته بود. اونم این ساعت شب ... تنها ... خودش می خواست. رائیکا که نمی خواست. دارم برات رسول. با هر دلیلی که باشه دارم برات.

اسحاق بلند شد و گفت:

- دانین بلند شو! بلند شو پسر که کارت دارم.

بدون چک و چونه بلند شدم و همراهیش کردم. تا یه کمی از بقیه دور شدیم، گفت:

- یک سوال بپرسم؟

سوالی نگاش کردم. اعصابم خراب بود و دعا می کردم یک نفر دیگه هم به لیست کسایی که راز این عشق براشون فاش شده اضافه نشه.

گفت:

- سروان ... ؟

ابروم نا خودآگاه بالا پرید. سروان چی؟ سوال ذهنم رو به زبون آوردم:

- سروان چی؟!

گفت:

- خب ... خب راستیتش ...

عصبی شدم. تو این موقعیت وقت گیر آورده بود؟! بی حوصله گفتم:

- اسحاق برو سر اصل مطلب!

نفس عمیقی کشید و گفت:

- سروان رو برای رسول در نظر داریم. چطوره؟!

قلبم ایستاد ... دنیا ایستاد ... پاهام جونشون رو از دست دادن و از حرکت متوقف شدن. چــــــــــی؟! کـــــــــی رو در نظر داشتن؟! برای کــــــــــی؟! برای رسول؟ رائیکای من رو؟!

اسحاق با تعجب گفت:

- چی شده؟!

دوست داشتم بمیرم. حتی فکر کردن بهش هم دیوونه ام می کرد. من رسوا شده بودم برای چی؟! رسول می دونه من رائیکا رو دوست دارم. می دونه! پس اون اتمام حجت چی؟!

اسحاق دستی جلوم تکون داد و با خنده گفت:

- انقدر شوک بالایی بود؟!

بازم باید کسی می فهمید؟ چند نفر باید می فهمیدن؟ دارم داغون می شم. دارم آتیش می گیرم. چند نفــــــــــــر؟ خدایا چـــــــــرا؟ مگه من چکار کردم؟!

سری تکون دادم و با خنده ی ای زورکی که تمام وجودم رو آتیش می زد گفتم:

- سروان؟ شوک بالایی بود.

شوک؟ این شوکه؟ این از اون شوک برقی هم بدتره. به خدا بدتره! شوک برقی شرف داره به این.

اسحاق با خنده گفت:

- دختر فوق العاده ایه! رسول هم پسر خوبیه. من به دایی گفتم اونم گفت تا خودش چی بگه اما انگار رسول هم بدش نیومده.

دیگه چیزی نشنیدم. دهن اسحاق باز و بسته می شد و من کر کر شده بودم. تمام دنیام تو تصویر یک دختر خلاصه می شد و این کابوس که این دختر رو بخوان ازم بگیرن، داشت روانیم می کرد. داشت منو تا مرز جنون می برد. این کابوس می تونست منو بکشه.

اسحاق گفت:

- چی می گی؟!

چی دارم بگم؟! بگم بدنم درد می کنه؟! بگم چشم کسی رو که بهش نگاه چپ بندازه درمیارم؟! بگم نزدیکش بشید من می دونم و شما ها؟! بگم این دختر مال منه؟! مگه من کی بودم؟ کی گفته که اون مال منه؟! کی گفته که اون رائیکای منه؟! من چــــــــــــی بگم؟

آروم گفتم:

- نمی دونم چی بگم اسحاق.

کاش می تونستم بذارم و برم! کاش برام مهم نبود که رسوای عالم می شم با این کار!

اسحاق گفت:

- معلومه که نباید بدونی. باید اون بدونه! باید به رسول بگم باهاش حرف بزنه ببینه جوابش چیه.

شیشه بودم خرد می شدم، می شکستم. اینا داشتن از درون منو نابود می کردن و خبر نداشتن که نفسم دیگه بالا نمیاد. خبر نداشتن دارن با حرفاشون من رو خفه می کنن. خبر نداشتن این کیس انتخابیشون عشق من بود ... خبر نداشتـــــــــــن.

اسحاق بدون توجه به حال وخیم من تخت گاز گرفته بود و داشت می رفت.

- خب دیگه! بیا بریم تا این جفت عاشق هم از پیاده روی آخر شب برگردن.

چشمام رو بستم و صورتم رو با دستام لمس کردم و گفتم:

- تو برو منم می رم دستشویی و برمی گردم.

رفت! بدون حرف دیگه ای رفت. منو گذاشت و آتیش درونم رو. منو گذاشت و فکر به این که حتی تو خواب هم رسول رو با رائیکا جفت عاشق ببینم چه بلایی سرم میاد و چه بلایی سر رسول می آوردم. شاید رسم عاشقی این بود که هر جا اون خوشبخت باشه تو هم راضی بشی اما من ... من خودخواه بودم. تو عاشقی من رسم این بود. یا پیش من، یا هر جای دیگه ای رو روی سرشون خراب می کنم.

روم از جام بلند شدم. این طوری فایده نداشت. دست رو دست گذاشتن دیگه کار ساز نبود. غرق تو فکرام قدم رو رفتم. چهار روز اومده بودم مسافرت تا از درگیری های فکری راحت بشم بعد از اون ماموریت و خیر سرم چقدرم که الان فکر راحتی داشتم.

نمی دونم چقدر گذشت که خسته از فکرای بی سر و ته و بی سرانجامم صورتم رو آب زدم و به سمت بقیه رفتم. رسول رو دیدم که به درخت تکیه داده و داره به حرف های بقیه می خنده. اخمام تو هم رفتن و وجودم رو آتیشی آنی سوزوند.

دندونام رو از روی حرص روی هم فشار دادم و چنگی به موهام کشیدم. قدرت توی مشتام رو توی وجودم خفه کردم و به سمتشون رفتم. رسول زودتر از همه متوجه من شد و رو به من لبخند زد اما من با حقارت نگاهم رو ازش گرفتم. بی معرفت نامرد!

رائیکا نبود. کلا زنا نبودن. تو چادر بودن احتمالا. کنار اسحاق نشستم. پدرام گفت:

- به به! باد آمد و بوی عنبر آورد. چه خبرا سرگرد؟

پوزخندی زدی زدم و گفتم:

- خبرا دست شماست.

رسول که رو به روی ما بود تکیه از درخت گرفت و به سمت من اومد. حالم ازش به هم می خورد.

دستش روی شونه ام قرار گرفت و گفت:

- بعد از چند وقت می خوای بری دیدن خانواده اهواز؟

بدون اینکه بخوام جوابش رو بدم رو به اسحاق گفتم:

- چند روز اهواز می مونید؟

اسحاق گفت:

- شاید دو روز! تا برسیم تهران چهار شنبه می شه.

مکثی کرد و ادامه داد:

- تو چی؟

ابروم رو بالا انداختم و گفتم:

- تا پنجشنبه می مونم. سه ماهه نرفتم اهواز.

قشنگ زدم بهش. دستش از روی شونه ام برداشته شد. لبخند بدجنسی روی لبم شکل گرفت. خوب تیکه رو گرفته بود.

فرزاد گفت:

- خیلی دلم می خواد کارون رو ببینم. قشنگه؟ نه؟

یاد شب های قشنگ کارون افتادم. به قول بچه های اهوازی لب شط عشق و هوای خاصی داشت. زبونم تیز شده بود ... سرخ شده بود و سر سبز می داد به باد. نیش زدم:

- مخصوص جفتای عاشقه. فکر کنم بهتون خوش بگذره.

فرزاد که به خودش گرفته بود خندید و گفت:

- شیطون! نکنه تو هم دلت جفت می خواد؟

حرصی گفتم:

- بزرگ تر از ما تو مجلس هست. باید اول اونا دست به کار بشن.

رسول که معلوم بود گیج و عصبی شده، حرصی گفت:

- آ راستی دانین یک لحظه بیا کارت دارم.

سهیل با خنده گفت:

- بیا می گیم مشکوک شدید می گید نه. دوباره؟!

این بار نه تنها از حرفش ناراحت نشدن بلکه ممنونش شدم که یک موقعیت دیگه رو برای من آماده کرد. رو به سهیل گفتم:

- نه بابا! من خیلی خسته ام این دفعه رو بیخیال می شیم.

چرخیدم سمتش و خیره تو چشماش گفتم:

- مشکلی که نیست؟

هیچی نگفت و فقط نگاهم کرد. سوالاش رو از چشماش می خوندم اما به اون همه سوال یک پوزخند بی جوابی زدم و گفتم:

- یک متکا می دید؟!

سهیل گفت:

- منم خیلی خسته ام.

اسحاق گفت:

- آره دیگه! کم کم باید بخوابیم.

چند تا متکا از کنارش به روی زمین ردیف کرد و گفت:

- خواب آلوداش بسم ا...!

سریع سرم رو رو متکا گذاشتم بدون توجه به درد کمرم، بدون توجه به سوزشش. آتیشی که وجودم رو داشت می سوزوند در برابر این سوزش هیچی نبود. هیچی!

« رائیکا »

روی پهلو غلت زدم. دخترا خواب خواب بودن. خسته شده بودم از اینور و اونور شدن و از فکرای جور واجور. صفحه ی گوشیم رو باز کردم و به ساعت نگاه کردم. یک و نیم بود. هیچ صدایی از بیرون نمی اومد. همه خواب بودن.

بدون این که بخوام دوباره خاطره ی اون پیاده روی کذایی و بحثاش توی ذهنم شکل گرفت. سر صحبت رو اون باز کرده بود.

- با مادر و پدرتون زندگی می کنید؟

- پدرم فوت کردن.

- خدا رحمتشون کنه! فقط یک خواهر دارید؟

کلافه از دست سوالاش گفتم:

- خیر! یک برادر هم دارم.

گفت:

- می تونم بپرسم متولد چه سالی هستید؟

برگشتم سمتش و گفتم:

- چطور مگه؟

هیچی نگفت و منتظر نگاهم کرد. خیلی رو داشت. خیلی خیلی! خواستم جوابش رو ندم که گفت:

- خب از خودتون بپرسم بهتر از اینه که متوسل به دوست و آشنا بشم که.

عصبی در حالی که اخمام تو هم فرو رفته بودن گفتم:

- می شه تمومش کنید؟ من مایل به ادامه ی این بحث نیستم آقا رسول.

گفت:

- چرا عصبی می شید؟

سریع جواب دادم:

- چون که دلیل هیچ کدوم از کاراتون رو نمی گید و انتظار دارید جواب هر سوالی رو پیدا کنید.

گفت:

- من نگفتم نمی گم، گفتم الان نمی گم.

- بسیار خب! هر وقت دلیل آوردید منم جواب بقیه سوالاتتون رو می دم.

- یک آشنایی سطحی دلیل نیست؟

چرا نمی فهمید حضورش چقدر برام سنگینه؟ برگشتم و با لحنی که تو اداره ازش استفاده می کردم گفتم:

- بقیه راه رو خودم می رم. ببخشید!

بدون اینکه منتظر جوابش باشم آروم آروم ازش دور شدم و همین جور که انتظارش رو داشتم حتی صدامم نکرد.

پتو رو تا روی گردنم بالا کشیدم. منظورش از کاراش چی بود؟ نکنه خیالاتی داره؟ نکنه منظورش از این آشنایی سطحی و این همراهی غیر منتظره اش اون چیزی باشه که تو فکرمه؟! چرا ما دخترا انقدر بدبختیم که باید انتخاب بشیم؟! من متفـــــــــرم از این رسم! ای خدا این چه اوضاعیه؟

حرف های سرگرد رو یادم اومد. این که گفته بود بزرگتر از ما تو مجلسه. وای خدا! چرا همه چیز دست به دست هم دادن تا منو درمونده کنن؟ خسته از فکرای بی سر و تهم خوابم برد بدون اینکه بدونم که آینده چه نقشه ای برای سرنوشت من کشیده.

صبح با تکون های دست کسی از خواب بیدار شدم که مینا رو بالای سرم دیدم:

- رائیکا جان! بلند شو بیاد راه بیفتیم. برو تو ماشین بخواب.

چشمام رو مالش دادم و بلند شدم تو جام نشستم. روژان بیدار شده بود و داشت موهاش رو شونه می کرد. شراره داشت آروم می خندید و رو به مینا گفت:

- این فرزاد چطور این لندهور رو بیدار می کنه؟ جفتک می پرونه فقط.

مینا با خنده گفت:

- دیگه بدتر از تو نیست که! بلند شو برو بیرون بابا این جا، جا نیست. من بیدارش می کنم.

شراره از چادر بیرون رفت.

روژان گفت:

- رائیکا چرا نشستی؟ پاشو آماده شو! دیر می شه.

بی حوصله با دست دنبال کلیپسم گشتم و بدون این که بخوام موهام رو شونه کنم، بستمشون و شالم رو سرم کردم. دکمه های مانتوم رو که باز کرده بودم بستم. جورابمم پوشیدم و گوشیم رو چک کردم. ساعت شیش بود. بی حوصله تو جیب مانتوم گذاشتمش.

مینا بالاخره موفق شد که رویا رو بیدار کنه. روژان و مینا داشتن می خندیدن. انقدر خوابم می اومد که حتی نشنیده بودم بحثشون درباره ی چیه؟!

از چادر بیرون رفتم و رو به جمع سلام آرومی کردم و جواب شنیدم. به اطرافم نگاه کردم. چقدر قشنگ بود! دیشب این قدر زیباییش رو به سخره نمی کشید. همین طور که به طبیعت خیره بودم سنگینی نگاهی رو روی خودم حس کردم. برنگشتم! نمی خواستم اول صبحم رو با دغدغه ی یک نگاه شروع کنم.

چیزی طول نکشید که دخترا از چادر بیرون اومدن و سهیل و پدرام چادر رو جمع کردن. وسایل رو برداشتیم و به سمت ماشین ها رفتیم. نگاهم به سرگرد افتاد که کنار پدرام و اسحاق ایستاده بود و داشت به حرف هاشون گوش می کرد. چه عجب این بار رسول کنارش نبود.

منتظر بودیم تا سوار ماشین بشیم که روژان گفت:

- رائیکا! من می خوام برم دستشویی.

برگشتم سمتش و گفتم:

- باشه بریم!

رو به مینا آروم گفتم:

- من و روژان می ریم دستشویی. باشه؟

مینا:

- باشه عزیزم.

تا رفتیم و برگشتیم غیر از راننده های ماشین و رویا که تو صندوق عقب ماشینشون در حال جست و جو بود همه تو ماشین ها نشسته بودن.

اسحاق که ما رو دید گفت:

- خب اومدن. سوار شید که بریم. به سمت ماشین رفتیم. رو به جمع یک معذرت خواهی کلی کردم. اول روژان و بعدش هم من سوار ماشین شدم اما با دیدن کسی که جلوم نشسته بود عزا گرفتم. اوف خدایا! این چرا اینجاست؟

روژان گفت:

- اِ؟ آقا رسول اومدید این جا؟

از توی آینه به روژان نگاه کرد و گفت:

- ببخشید دیگه!

روژان گفت:

- این چه حرفیه؟

مینا: رسول خدا خیرت بده ما رو از دست این سهیل راحت کردی. دل و روده برای آدم نمی ذاره که!

لبخندی روی لبش نشست و گفت:

- خب خوبه که! من نسبت به اون خیلی بد عنقم.

اون که بله! اصلا یک درصد هم شک نکن! تو دلم عزا گرفتم برای خودم. نکنه تا اهواز قراره این جا بمونه؟ !وای نه خدایا! من حوصله اش رو نداشتم. من حس خوبی نسبت به وجودش نداشتم. اسحاق در طرف خودش رو بست و کمربندش رو بست. رسول هم به تبعیت ازش همین کار رو کرد و سرش رو از سمت راست به طرف من برگردوند و گفت:

- ببخشید پشتم به شماست.

زیر لب جوری که قابل شنیدن باشه یه خواهش می کنم، گفتم. خدا به دادم برسه!

بدون اینکه دست خودم باشه از پنجره ی طرف مینا سرکی به خیابون کشیدم و اینکه من دنبال سرگرد نبودم چه قابل انکار بود. اسحاق گفت:

- مینا خانم نمی خوای یک چایی به ما بدی؟ چشمام مست خوابه ها!

مینا گفته بود که اسحاق در اصل ایرانیه اما فقط هفت سال از عمرش رو تو ایران بوده و بقیش رو دبی زندگی می کردن. لهجه اش در کنار تسلط نسبتا خوبش به فارسی اینو کاملا ثابت می کرد.

مینا: چشم عزیزم! یک ده دقیقه، یک ربعی صبر کن تا دم بکشه بهت می دم.

اسحاق لبخندی زد و چیزی نگفت. روژان هنذفریش رو گذاشته بود تو گوشش و به جاده خیره بود. سرم رو به پشتیِ صندلی تکیه دادم و چشم روی هم گذاشتم. صدای رسول هم که داشت با اسحاق پچ پچ می کرد روی اعصابم بود. جدیدا خیلی بی حوصله شده بودم.

مینا چایی رو به اسحاق داد و گفت:

- چی می گید شما دو تا؟ بلندتر بگید تا ما هم بشنویم خب.

رسول گفت:

- بیخیالش مینا!

مینا حرصی گفت:

- چی چی رو بیخیالش؟ داری با شوی ما پچ پچ می کنی بیخیالش شم؟ بهم نگی دونه دونه موهات رو می کنم.

اسحاق با خنده گفت:

- نه مینا رحم کن! می خوایم براش زن بگیریم به موهاش نیاز داره. بعد از اون زنش زحمت این کار رو می کشه. نیاز به کمک تو نیست.

قلبم مثل چی به سینه ام می کوبید. بوهایی که به مشامم می خورد اصلا دلنشین نبودن. حرفاشون اصلا به مذاق من خوش نمی اومد. چرا این دو روز همه تو فکر متاهل کردن رسولن؟

مینا اما شیطون خندید و ابرو بالا انداخت و گفت:

- اِ؟ عروسی داریم؟!

به روژان نگاه کردم. تو همین یک ربع خوابش برده بود. خوش خواب و بی خیال به روژان می گفتن. اسحاق گفت:

- پنجاه درصد رسول که حله. تا خدا و اون طرف چی بخوان.

دلم شور می زد. اعصابم خرد شده بود. خدا بگم چکارتون نکنه. خوب بگید اون طرف کیه انقدر منو اذیت نکنید. مینا گفت:

- رسول ما می شناسیمش؟

رسول با خنده گفت:

- بابا بیخیال! ببینم می تونی دو دقیقه سر جات آروم بشینی یا نه؟!

مینا:

- عمـــــــــرا! بگو دیگه! آفرین!

رسول نوچی کرد و گفت:

- عمرا! سورپرایزه. این جوری که مزه نداره.

تو دلم سیر و سرکه می جوشوندن. کاش سرگرد اینجا بود. بودنش حتی از راه دور هم آرامش بود. مینا که خیلی انرژی گرفته بود دستش رو روی صندلی اسحاق گذاشت و گفت:

- اسحاق تو بگو! کی رو در نظر داره؟!

اسحاق خندید و دستش رو به حالت تسلیم آورد بالا که زودم به حالت اولش روی فرمون برش گردوند و گفت:

- خواهشا منو به جون این ننداز. از خودش بازجویی کن!

مینا که حرصی شده بود با صدای جیغ جیغویی گفت:

- رسول به جون خودت می زنم تو فرق سرت ها. بگو ببینم!

رسول گفت:

- آشناست بابا! دست از سر من بردار. خب؟

قلبم ایستاد. خدایا ازت خواهش کردم ... خواهش کردم من تو این جریان هیچ نقشی نداشته باشم. خواهش می کنم!

« دانین »

خدایا بسه دیگه! دیگه طاقت ندارم. تقصیر خودمه؟ باشه! اصلا همه ی تقصیر ها گردن من ولی این مجازات خیلی سنگینه. من گفته بودم حوصله ی هر چیزی رو دارم الا رقیب عشقی. مگه قراره چقدر تو این دنیا بمونم که سی سالش به امتحان کردن گذشت؟!

دیگه بسه! کو پس؟ چرا پایان شب سیه سفید نیست؟! چرا این روزها نمی خواد تموم بشه؟!

سرم درد می کرد. حس می کردم دارن تو سرم والیبال بازی می کنن. بدنم درد می کرد. حس می کردم یک زالو داره خونم رو می مکه. چشمام درد می کرد. داشتم آتیش می گرفتم. بسه دیگه! نمی بخشمت رسول ... به خدا نمی بخشمت. انقدر داری مردونگی من رو، احساسات من رو به بازی می گیری. باور کن نمی بخشمت. باید تقاص این کارات رو پس بدی ... باید!

هندزفریم رو تو گوشام گذاشتم و چشمام رو بستم. دلم می خواست فرار کنم از واقعیتی که دیدنش برام مثل زهر بود.

دلم گرفته از دلم که از تو دوره

خاطره هات همیشه در حال عبوره

چیزی ازم نمونده و هنوز می سوزم

یاد تو مثل آتیشه، مثل تنوره

دردی که از تو با منه مرد می خواد

مردی که بی تو باشه از اهل قبوره

اهل قبوره!

دلم روزای سخت اون ماموریت رو می خواست. روزایی که حداقل کسی دور و برش نبود. روزایی که می دونستم تکیه گاهشم چه خواسته، چه ناخواسته و وظیفه ی محافظت ازش رو شونمه. دلم می خواست بازم اون روز برگرده که اجبارا تو آغوشم تقلا می کرد. دلم برای صداش که ازم خواهش می کرد تنگ شده بود. دلم برای روزایی که می دونستم فقط من تو رویاش هستم تنگ شده بود.

غباری که از تو نشسته روی قلبم

بارون چیه سیل نمی تونه بشوره

زخم که نه! جدایی از تو دلخراشه

یاد تو مثل خوره مثل بوف کوره

مطمئن بودم نمی تونستم فراموشش کنم. اصلا نمی خواستم همچین کاری بکنم ... ابدا! فراموشش کنم که چی؟ بشه برای یکی دیگه؟ اصلا! دانین نبودم اگه بذارم همچین اتفاقی بیفته!

چشمای تو دلبری کرد و دل من رفت

طفلی هنوز دنبال یک سنگ صبوره

تقصیر اون نیست نگو تقدیر! نگو قسمت!

غصه ی بی وفایی از خدا به دوره ... خدا به دوره

خدایا چشماش ... چشمای معرکه اش رو من برای خودم می خواستم. خدایا رائیکا حق منه. به خودت قسم حق منه. من همه چیز رائیکا رو برای خودم می خواستم و به دستش می آوردم.

غباری که از تو نشسته روی قلبم

بارون چیه سیل نمی تونه بشوره

زخم که نه، جدایی از تو دلخراشه

یاد تو مثل خوره، مثل بوف کوره

غباری که از تو نشسته روی قلبم

بارون چیه سیل نمی تونه بشوره

زخم که نه، جدایی از تو دلخراشه

یاد تو مثل خوره، مثل بوف کوره

چقدر ممنون سهیل بودم که آروم داشت رانندگیش رو می کرد. چقدر به این خلوت با خودم احتیاج داشتم. فعلا به خیلی چیزا احتیاج داشتم اما دیگه قرار نبود دست رو دست بذارم. رسول وارد میدون نبردی شده بود که حریفش من بودم و به هیچ عنوان حاضر به از دست دادن امتیاز این نبرد نبودم. جایزه ی این نبرد رویای من بود و من رویام رو با کسی قسمت نمی کردم.

خدا می دونست تا اهواز چقدر حرص خوردم. خودش می دونست که با دیدن رسول که سرخوشانه می خندید چه به روزم می اومد. خدا می دونه چی می کشیدم وقتی می دیدم فاصله اش با رائیکا فقط و فقط یک صندلیه نه بیشتر.

تا اهواز فقط چهار بار توقف کوتاه کردیم. یک بار برای نهار، دو بار برای بنزین زدن و یک بار هم برای استراحت. وقتی وارد اهواز شدیم ناخودآگاه لبخند روی لبم نشست. یک لبخندی که هر چند بی جون بود اما از ته دلم بود. بعد از یک روز پر تنش شاید یک اکسیر آرامش بود.

شیشه رو پایین کشیدم و از هوای خنک آخر شب اهواز لذت بردم. سهیل گفت:

- اهواز رو خیلی دوست داری نه؟

برگشتم سمتش و با محبت بهش نگاه کردم. ازش ممنون بودم. همسفر فوق العاده ای بود. گفتم:

- زادگاه آدم براش عزیزه.

نگاهی به ساعت انداخت و گفت:

- ساعت سیزده دقیقه ی بامداد! اینجا اهواز است. صدای ما را از مرکز استان خوزستان می شنوید.

خندید و منم بهش لبخند زدم. فرمون رو با یک دستم گرفتم و دست چپم رو از شیشه بیرون بردم. از آینه به پشت سرم نگاه کردم. دو تا ماشین ها پشت ماشین ما بودن و دنبال من می اومدن. لبخند رو لبم نشست. عزیزم مامان وقتی فهمید تو راهم چقدر خوشحال شده بود.

پام رو بیشتر روی گاز فشار دادم. دوست داشتم به سمت کیان آباد پرواز کنم. وقتی به محله رسیدم لبخند روی لبم نشست. بالاخره بعد از سه ماه اومده بودم خونمون.

***

« رائیکا »

با احساس توقف ماشین چشمام رو از هم باز کردم. از لای چشمام سرسری به دور و برم نگاه کردم. توی یک محله بودیم. چشمام کامل از هم باز شدن. اسحاق و رسول داشتن پیاده می شدن. به بیرون نگاه کردم. سرگرد لبخند به لب داشت با سهیل حرف می زد. لبخندی ناخودآگاه روی لبم نشست. امروز می تونستنم بگم هر بار دیده بودمش عنقی از سر و صورتش می بارید. فکر کنم رسیده بودیم اهواز. احتمالا از دیدن شهرش خوش رو شده بود.

وقتی چرخید و پشتش به طرف من شد به روژان و مینا نگاه کردم که غرق در خواب بودن. آروم صداشون کردم:

- دخترا بیدار شید فکر کنم رسیدیم اهواز.

مینا سریع چشماش رو باز کرد و با یک نگاهی به دور و برش گفت:

- ساعت چنده؟

به گوشیم نگاه کردم و گفتم:

- دوازده و نیمه.

دستی به صورتش کشید و گفت:

- وای خدا! خیلی زشته نصفه شبی مزاحم مردم می شیم.

روژان که تازه چشماش رو باز کرده بود غرغرو گردنش رو تکون داد و گفت:

- اه پدرم دراومد. کل بدنم درد می کنه.

مینا در طرف خودش رو باز کرد و شالش رو مرتب کرد و پیاده شد. منم از در طرف خودم پیاده شدم. مینا گفت:

- اسحاق خیلی زشته به خدا! دیر وقته مزاحم مردم می شیم.

سرگرد سریع برگشت طرفش و با اخم های مصلحتی گفت:

- این چه حرفیه؟ منزل خودتونه! بفرمایید.

در خونه با صدای تیکی باز شد که باعث شد سرگرد سریع به اون سمت برگرده و با قدم های بلند خودش رو به در خونه برسونه. دم در خونه مکثی کرد. ما هم به سمت خونه قدم برداشتیم. انگار همه کنجکاو شده بودیم که برخورد سرگرد با مادرشون چطوره؟!

چیزی طول نکشید که زنی در خونه رو کامل باز کرد. تا اومدم که صورتش رو تشخیص بدم زن تو آغوش سرگرد گم شد. صدای زمزمه هایی می اومد که قابل تشخیص نبود اما هق هق زن کاملا مشخص بود. همه تحت تاثیر صحنه ی رو به روشون ساکت و محو شده بودن.

مادر سرگرد کاملا تو آغوش سرگرد فرو رفته بود و با لذت سر و صورتش رو می بوسید. مادرشون شاید نصف قد و هیکل سرگرد رو داشتن. از دیدن سرگرد تو این موقعیت انقدر تعجب کرده بودم که کاملا بدون این که بخوام لبخند مهمون لبم شده بود. از مردی به سرسختی و غرور اون و رفتار خشکش اصلا انتظار این گرمی و محبت رو نداشتم.

چند دقیقه روبوسیشون طول کشید که مادرش از آغوشش بیرون اومد و در حالی که اشکاش رو پاک می کرد گفت:

- مادر مهمونات رو دم در نگه داشتیم. خدا منو ببخشه!

رو به ما با یک لبخند دلنشین گفت:

- خوش آمدید! معذرت می خوام. بفرمایید تو! صفا آوردید.

هممون به خودمون اومدیم و با محبت جواب سلامش رو دادیم. ما دخترا نزدیکش رفتیم و باهاش روبوسی کردیم. زنی ریزه میزه با قد متوسط اما فوق العاده مهربون و خونگرم بود. وقتی برای روبوسی بغلم کرد، گفت:

- ماشالا هزار ماشالا مادر! اللهم صل علی محمد و آل محمد ... باید براتون اسپند دود کنم عزیزم. خیلی خوش اومدید!

وقتی از آغوشش در اومدم چشمام چفت شد تو چشمای سرگرد. چشمی که انقدر حالت توش نمایان بود که واقعا قابل تشخیص نبود.

چشم رو هم گذاشت. سر انداختم پایین. مهربون شده بود، خجل شده بودم. بازم برق نگاهش تکرار شد ... بازم مشکوک شدم، بازم رویایی شد، بازم غرق در رویا شدم، بازم شد سرگرد تیردادی که آرزوم بود. شدم سروان کردانی ای که آرزوم بود آرزوش باشم.

سر بلند کردم. هنوزم رو به روم بود اما سرش رو پایین انداخته بود. ته دلم قلقک اومد. حس کردم یک لحظه بدنم ضعف رفت. شایدم درستش این بود. دلم براش ضعف رفت. غیر قابل انکار بود. این که می خواستمش. این که تک تک سلول های بدنم تمناش می کردن، این که تنها مردی بود که حاضر بودم پا به پاش جلو برم. قدم به قدم!

مردا که وارد خونه شدم با تعارف مادر سرگرد وارد خونه شدیم. به حیاط خونه نگاه کردم ... نه بزرگ بود نه کوچیک! اما باغچشون معرکه بود. یک نخل بزرگ وسطش بود و گل های کاغذی دور تا دورش رو احاطه کرده بودن و دیوار پشت باغچه پر شده بود از برگ هاش. گل های محمدی و رز و نرگس هم منظره ی رویایی رو به حیاط داده بود.

شراره گفت:

-وای خدای من! اینجا مثل بهشته.

رویا سری تکون داد و گفت:

- رایحه ی گل ها سرمست کننده است.

سرگرد در ورودی سالن رو باز کرد و گفت:

- چرا ایستادید بیرون؟ بفرمایید داخل!

کم کم همه وارد خونه شدیم. شروع خونه با یک دالان کوتاه بود و به هال و پذیرایی می رسید. قسمت شمالی خونه آشپزخونه ی اپن بود و سمت راست خونه یک دالان کوچیک قرار داشت که در شامل سه تا در بود که نمی دونستم چی به چیه.

مردا روی مبل ها نشستن اما ما روی زمین نشستیم و هر چی به مادرشون اصرار کردیم بالا بشینه قبول نکرد. چون پدرام اولین بار گفت مادر، سر زبون ما هم همون مادر افتاد. چیزی نگذشته بود از نشستنش که بلند شد و به سمت آشپزخونه رفت.

اسحاق گفت:

- مادر تو رو خدا بفرمایید. همه چیز صرف شده. دانین شاهد بود.

لبخندی زد و گفت:

- نترس مادر! نمک گیر نمی شی. کاری نمی کنم که!

زشت بود نصفِ شبی اومده بودیم. باید کمک می کردم. از جام بلند شدم که هم زمان شد با بلند شدن سرگرد. یک لحظه مکث کردم ... دیگه درست نبود بشینم.

مستقیم نگاهم کرد و گفت:

- به چیزی نیاز دارید؟!

نگاهم رو به پایین دوختم و گفتم:

- نه! می خواستم به مادرتون کمک کنم.

مادرش از آشپزخونه گفت:

- کاری نیست عزیزم. راحت باش!

سرگرد گفت:

- من هستم شما راحت باشید.

لبخند کوچولویی زدم و به طرف آشپزخونه رفتم و هم زمان گفتم:

- کاری نمی کنم.

وارد آشپزخونه شدم که دیدم پشت سرم اومده. سکوت سالن رو صحبت های بچه ها شکسته بود. مادر سرگرد داشت چایی می ریخت. یک نگاهی به من کرد که کنارش ایستادم و صلواتی فرستاد و مشغول کارش شد. لبخند زدم. چقدر شبیه مامان بود!

به کابینت تکیه دادم و منتظر شدم. سرگرد رو به روم به کابینت تکیه داده بود و با محبت به مادرش نگاه می کرد. لبخندی نا خودآگاه روی لبم شکل گرفت که با گاز گرفتن لبم تو نطفه خفه اش کردم. وقتی شیر سماور رو بست با محبت نگاهی به دو تامون کرد و گفت:

- مادر عزیزم! شماها خسته اید. می نشستید من می آوردم.

سریع تر از سرگرد گفتم:

- این چه حرفیه؟

سینی چایی رو از دستش گرفتم و بهش لبخند کوتاهی زدم و از آشپزخونه خارج شدم. به سمت اسحاق رفتم. وای اصلا فکر این جاش رو نکرده بودم. حالا کی تعارف کنه به این رسول؟ سینی رو جلوی اسحاق گرفتم که تشکر کرد و چایی رو برداشت. به پدرام و فرزاد هم تعارف کردم، بعدی سهیل بود و بعدش هم رسول.

داشتم به سمت سهیل می رفتم که سرگرد سریع جلوم سبز شد. سینی رو از دستم گرفت و خیره تو چشمام گفت:

- بقیش باشه به عهده ی من! دستتون درد نکنه.

تیز نگاش کردم. این یک چیزیش شده بود! نشده بود؟! نمی دونم! به خدا انقدر این روزا فکر این چیزا رو کردم دیوونه شدم.

« دانین »

سینی رو جلوی سهیل گرفتم. با لبخند و تشکر چاییش رو برداشت. به سمت نفر بعد رفتم. رســــــــول! پوزخندم رو قورت دادم و جدی و از بالا نگاش کردم. اونم یک نگاه خیره بهم کرد که توش پر از حرف های ناگفته بود. شاید یک پوزخند یا یک حس رقیب طلبی.

چایی رو به سمت خانوم ها که بردم رسول گفت:

- به به چه کدبانویی! ایشالا میایم خواستگاری براتون.

ابرو انداختم بالا. ضایع شدن مزه ی خوبی داره نه رسول؟ قشنگ معلومه داری آتیش می گیری. دارم برات فعلا! فردا همه چیز مشخص می شه. فقط صبر داشته باش.

همین طور که شراره داشت سینی رو از دستم می گرفت چرخیدم سمت رسول و گفتم:

- خدا رو چه دیدی؟ بالاخره الان بزرگ تر کنارم نشسته.

با لذت به مامان نگاه کردم که با لبخند داشت نگاهم می کرد. قربونش برم. دلم براش یک ذره شده بود. حس می کردم ازش سیرمونی پیدا نمی کنم. نگرانی از سر و صورتش می بارید. اگه می فهمید که شوهر سابقش تو کار ...

سعی کردم فعلا از ذهنم بیرونش کنم. الان که می خواستم کار خودم رو پیش ببرم نیاز به نیروی مضاعف داشتم.

مامان گفت:

- ایشالا! ایشالا عروسی همه ی مجردها و عاقبت به خیریشون.

تو دلم یک ایشالایی گفتم. بالاخره که چی؟ خیر سرم سه ماه دیگه سی سالم می شه. روی مبل تک نفره جا بود اما ننشستم. رو به روی مامان روی زمین دو زانو نشستم و دستام رو روی زانوهام گذاشتم. یک حالت کاملا متواضعانه!

اسحاق گفت:

- چرا پایین نشستی دانین؟

لبخندی به روش زدم و گفتم:

- من راحتم شما راحت باشید.

خواست چیزی بگه که گفتم:

- بشین سرجات!

صدام کاملا جدی بود. اسحاق هم دیگه چیزی نگفت و سرِ جاش نشست. سهیل گفت:

- خدا از زبونتون بشنوه! این مادر ما که گوشش بدهکار این حرفا نمی شه. می خواد منو و نیمه ی گمشده ام رو ترشی بندازه.

همه خندیدن اما من لبخند زدم. به مامان نگاه کردم که به سهیل نگاه می کرد و می خندید. از گوشه ی چشمم می تونستم رائیکا رو هم ببینم. لبخند قشنگ روی لبش دندون های یک دستش رو سخاوتمندانه به نمایش گذاشته بود.

مامان گفت:

- این چه حرفیه مادر؟ آرزوی هر مادری خوشبختی بچشه. شما اون نیمه ی گمشده رو پیدا کن اونم آستیناش رو بالا می زنه برات. مطمئن باش!

سهیل با خنده گفت:

- ای به روی تخم چشمام!

بلند شدم و گفتم:

- من می رم براتون جاهاتون رو بندازم.

فرزاد هم بلند شد و گفت:

- منم کمکت می کنم.

هر چی اصرارش کردم فایده نداشت. مرغش یک پا داشت. وارد اتاق شدم ... لبخند روی لبم از ته دل بود. چقدر دلم برای تک تک جاهای این خونه تنگ شده بود. فردا درست و حسابی باید دلی از عزا در می آوردم.

در کمد دیواری رو باز کردم و تشک ها رو درآوردیم. برای خانوم ها تو همون اتاق و اتاق مامان جا انداختیم و برای آقایون هم تو سالن. بعد از اتمام کارمون فرزاد گفت:

- من می رم تو حیاط پیش بچه ها.

گفتم:

- دستت درد نکنه زحمت کشیدی. راحت باش!

دستی رو شونه ام گذاشت و گفت:

- این چه حرفیه؟ مزاحمتونم شدیم.

بدون این که منتظر جواب تعارفش باشه به سمت حیاط رفت. چرخیدم و مامان رو تو آشپزخونه دیدم. فکر کنم داشت استکان ها رو می شست چون پشتش به من بود و روش به طرف سینک. آروم پشت سرش قرار گرفتم و دستم رو روی چشماش گذاشتم که با خیسی دستم متعجب از شونه های نحیفش گرفتمش و به سمت خودم برگردوندمش. چشمایی که کپی چشمای خودم بودم غرق در اشک بود.

چشمام پر از سوال شدن. ته دلم لرزید. همین طور که شونه هاش رو چسبیده بودم، گفتم:

- چی شده مامان؟ چرا گریه می کنی؟

اشکاش بیشتر سرازیر شدن که کلافه از روی گونه هاش پاکشون کردم. بوسیدمش و گفتم:

- چرا چیزی نمی گی مامان؟ قلبم اومد تو دهنم.

دستاش رو آروم بالا آورد و گذاشت رو گونه هام و گفت:

- شنو صایر یومه؟ شنو مسوین معاک؟ (چت شده مامان؟ چه به روزت اومده؟)

سوالی نگاش کردم و هیچی نگفتم. اشکاش مصرانه پایین ریختن. دستاش رو از رو گونه ام برداشت و مصرانه گفت:

- شنو مسوین معاک؟ (چه به روزت اومده؟)

غم تو نگاهم نشست اما لبخند زدم. چی بگم من؟ بگم معتادم کردن مامان؟ بگم شکنجه ام کردن؟ بگم تا لب تیغ بردنم و برم گردوندن؟ بگم هر چی سرم اومده به بابام برمی گرده؟ بگم شوهر سابقت تو کار قاچاق دختر بوده؟ بگم می خوان اعدامش کنم؟ بگم زن و بچه هاش از خودش بدترن؟ بگم چقدر زندگی رو به آتیش کشیده؟ من چی بگم مامان؟ چی بگم بهت عزیز دلم؟

دستش رو گرفتم و کشوندمش سمت اتاق خودم. در اتاق رو باز کردم و بدون توجه به این که دلم برای گوشه گوشه ی اتاقم تنگ شده و تشنه ی دیدنشه روی تخت نشوندمش و با لبخند نمایشی گفتم:

- یومه هیچ ماصایر. ماکو شی! ( هیچی مامان! چیزی نیست.)

اشکاش رو از چشماش کنار زد و گفت:

- لا تکذب گلب یومه لیش ضعفان. لیش تحت عیونک صایر سود؟ (دروغ نگو قلب مامان! چرا این قدر لاغر شدی؟ چرا زیر چشم هات سیاه شده؟)

بوسیدمش و گفتم:

- شغل هسه! بعدا اسولفلچ. (کاره دیگه! بعدا برات تعریف می کنم.)

با نگرانی بهم خیره شد و گفت:

- زین هسه؟ دانین مایرتاح گلبی. هذوله شنو مسویلک اللی میعرفون الله؟ (سالمی الان؟ دانین من دلم آروم نمی گیره. چکارت کردن این از خدا بی خبرا؟)

بلند شدم و خندیدم و گفتم:

- پاشو مامان! پاشو که من خیلی هم خوبم. مگه من بچه ام برام این جوری گریه می کنی؟

اشکاش رو پاک کرد و خندید و گفت:

- وقت زن گرفتنته مادر. بچه چیه؟

یک لحظه یک جرقه تو ذهنم شکل گرفت. چکار کنم؟ بگم؟ نگم؟

لب پایینیم رو به دندون گرفتم و قبل از اون که پشیمون بشم، گفتم:

- خب بسم ا... که باید آستین بالا بزنی.

چشماش از تعجب گرد شدن. خندیدم! چقدر پرو شده بودم من! خواستگاری هم حس جالبی باید باشه ها.

هاج و واج گفت:

- والله؟

خندیدم و گفتم:

- آره دیگه!

سرم رو نمایشی خاروندم و گفتم:

- سی سالم شده ها!

خندید و گفت:

- کی هست این عروس من؟ می شناسمش؟ ماندانا؟

با شنیدن اسم ماندانا اخم کردم و گفتم:

- ماندانا فقط خواهر منه، نه چیز دیگه.

ابرو بالا انداخت و گفت:

- خب؟

سر انداختم پایین و با ام و من و با صدای آرومی گفتم:

- خب! اومــــــــم! این دختره هست ... اومــــــــــــم! همین که تو آش ...

هنوز حرفم تموم نشده بود که منو مادرانه تو آغوش گرفت. لبخند زدم و با لذت پسرانه، کودکانه در آغوشش گرفتم.

« رائیکا »

با احساس سرما چشمام رو باز کردم. نور آفتاب تمام اتاق رو روشن کرده بود. خواستم پتو رو که روم نبود درست و راستی کنم که با دیدن آسمون کلا نظرم عوض شد. تو جام نشستم و انگشتام رو تو هم قفل کردم و به طرف بالا کشیدم. از کیفم که کنارم بود شونه ام رو برداشتم و موهام رو شونه زدم و بعد با کلیپسم بستمشون.

بلند شدم و تونیکم رو تو بدنم مرتب کردم. بچه ها غرق خواب بودن. خنده ام گرفت. یکی ندونه فکر می کنه کوه کندن بیچاره ها! شالم رو سرم کردم و ساعت رو نگاه کردم. هشت بود! عادت بدم همین بود که تو هر موقعیتی طرفای هشت بیدار می شدم. حالا با واسطه یا بی واسطه!

در اتاق رو باز کردم. بوی چایی کل خونه رو برداشته بود. مامان سرگرد نبود. به طرف در ورودی حیاط رفتم. دستم رو به دستگیره ی در گرفتم تا در رو باز کنم که از طرف بیرون در به سرعت باز شد و من سینه به سینه ی سرگرد شدم.

ضربان قلبم دوباره کار سرعتیش رو شروع کرد و چشمام نا خودآگاه گرد شد. سرگردم که از حضور من پشت در تعجب کرده بود سریع سرش رو انداخت پایین و خودش رو کنار کشید و گفت:

- شرمنده نمی دونستم پشت درید.

صدای مامانش باعث شد که نگاهم رو ازش بگیرم:

- سلام مادر! صباح الخیر ... صباح النور!

همون صبح بخیر بود دیگه! این خیلی واضح بود. با لبخند رو بهش گفتم:

- سلام مادر! صبحتون بخیر.

سرگرد که نون دستش بود گفت:

- خوب خوابیدید؟

رو بهش گفتم:

- ممنون! عالی بود.

مادرش گفت:

- آدم باید سحر خیز باشه تا کامروا باشه. بیاید بریم یک صبحانه ی دل چسب بهتون بدم بخورید که کامروا بشید. نون تازه، چایی تازه دم! عطر این گل ها تو این حیاط تازه شست و شو شده. چطوره؟

قبل از این که من چیزی بگم سرگرد گفت:

- عالـــــــــیه! صبحانه های اختصاصی مادر من حرف نداره.

از فکر این که سه نفری بشینیم صبحانه بخوریم ته دلم ضعف رفت. ببین کارم به کجا کشیده تو رو خدا.

با لبخند گفتم:

- سرگرد راست می گن!

به شوخی اضافه کردم:

- یادم باشه راز این سحر خیزی و نحوه ی این کامروایی رو به بقیه نگم.

مادرش سرخوشانه خندید و بعدشم صلوات فرستاد. با همون لبخند برگشتم طرف سرگرد که باهاش چشم تو چشم شد. یک لحظه برق تو چشماش نفسم رو حبس کرد. آروم آروم لبش به خنده باز شد. خدایا کامروایی بیشتر از این؟! سرگرد دیگه سرگرد سابق نبود! بود؟! چرا این طوری نگاه می کنه؟!

قبل از این که زیر نگاه خیره اش ذوب بشم، به طرفش رفتم تا نون رو از دستش بگیرم و از زیر نگاش فرار کنم برم داخل. دستم رو به زیر نون ها بردم که بگیرم که از شانس خوبم دستم با دستای داغش برخورد کرد و تو یک ثانیه برق دویست و بیست ولتی بهم وصل کردن.

تمام بدنم از این ضربه ی کوچیک و کاملا اتفاقی داغ شده بود و به لرزه افتاده بود. سرم رو آروم آوردم بالا. نگاه هر دوتامون تو هم قفل شد. به سرعت نگاه از چشمای افسونگرش گرفتم. نمی خواستم به این برق نگاه دل خوش کنم، نمی خواستم خودم رو با آرزوهای دخترونه گول بزنم، نمی خواستم با چیزی که ازش مطمئن نیستم سر دلم کلاه بذارم، نمی خواستم سر خودم شیره بمالم. به سرعت نون ها رو گرفتم و رفتم تو خونه. پشت گوشام داغ شده بود. عجب بی جنبه ای بودم ها!

روی میز نهار خوری کوچیک وسط آشپزخونه گذاشتمشون و شروع کردم به تند تند تا کردنشون. نمی دونم چقدر گذشت که دستی رو شونه ام نشست و گفت:

- دستت درد نکنه دخترم!

برگشتم و به روی مادر سرگرد لبخند زدم و گفتم:

- وظیفمه!

لبخندم رو با لبخند جواب داد و گفت:

- شغلت چیه دخترم؟!

آخرین نون رو تو سبد مخصوصش که روی میز بود گذاشتم و گفتم:

- با سرگرد همکارم. البته سروان دوم هستم.

با نگرانی ای که تو صداش هویدا شد گفت:

- وای دخترم! این شغل خطرناکیه.

لبخند زدم و گفتم:

- ایشالا که چیزی نمی شه. اگه عجل برسه رسیده دیگه.

اخم کرد و گفت:

- زبونت رو گار بگیر دختر. تو هنوز اول راهی! این حرفا چیه می زنی؟ مجردی دیگه؟!

سر انداختم پایین و گفتم:

- بله!

گفت:

- ایشالا عروسیت مادر.

سر بلند کردم و گفتم:

- خیلی ممنونم ... نظر لطفتونه.

لبخندی به روم زد و همین طور که داشت وسایل صبحانه رو آماده می کرد، گفت:

- نهار چی دوست دارید براتون درست کنم؟!

سریع گفتم:

- وای نه! اصلا نمی خوایم تو زحمت بیفتید. همگی می ریم بیرون یک چیز می خریم، می خوریم.

با اخم برگشت سمتم و گفت:

- با این حرفا ناراحتم نکن. چی درست کنم؟!

سرخ شدم از خجالت و گفتم:

- آخه چرا منو تو منگنه می ذارید؟!

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

گفتم:

- نمی دونم والا! هر چی خودتون صلاح می دونید.

سینی رو برداشت و گفت:

- باشه! پس می مونه به عهده ی خودم. امیدوارم خوشتون بیاد فقط. بریم صبحانه بخوریم.

ظرف نون رو برداشتم و پشت سرش راه افتادم. وارد حیاط که شدیم سریع نگاهم رفت سمت سرگرد که لبه ی تراس، رو به روی باغچه نشسته بود و با لبخند به گل ها نگاه می کرد. انگار همین طور که وجودش منو سر مست می کرد، یاد و خاطره ی این خونه یا این باغچه اون رو خام و مست خودش می کرد.

***

« دانین »

با لذت به گل هایی نگاه می کردم که در کمال زیباییشون به گرد پای رائیکا هم نمی رسیدن. رائیکایی که ضرب انگشتش می تونست منو بسوزونه ... رائیکایی که برق نگاش همه و همه زندگی بود، سرشار از خوشی ... رائیکایی که سینه به سینه شدن باهاش می تونست قلبی رو که ادعای سنگ بودن می کرد توی سینه جا به جا کنه. چقدر این رائیکا دوست داشتنی بود.

با صدای برخورد سینی روی زمین به خودم اومدم و به طرف مامان برگشتم. لبخندی به روش زدم و سرم رو بالاتر بردم تا به رائیکا برسم. ظرف نون به دست ایستاده بود و داشت به مامان نگاه می کرد. سنگینی نگاهم رو که حس کرد چشماش رو بالا آورد که سریع نگاهم رو به زمین انداختم. نه دانین! صبر کن. برای امروز بسه. می ترسم کار دست خودت بدی. صبر کن! بالاخره تهش یک چیزی می شه دیگه!

مامان که وسایل صبحانه رو تو سفره چیده بود، گفت:

- بسم ا...!

چهار زانو سر سفره نشستم، گوشه ی سمت راست سفره .مامان راس سفره نشست. یواشکی رائیکا رو پاییدم. معلوم بود معذب شده اما مامان ناقلای منم اصلا به روی خودش نیاورد. ناچارا کفشش رو از پاش درآورد و رو به روی من دقیقا گوشه ی چپ سفره نشست.

بوی سرمست کننده ی گل های محمدی و نرگس و باغچه و حیاط آب خورده و بوی خاک آب خورده در کنار نون گرم و چایی در کنار دو نفری که با تمام وجودم دوستشون داشتم ... چی بهتر از این؟! خب معلومه! این که این رو به رویی مال خودم بود اون موقع فکر کنم به جای صبحانه اون رو یک لقمه ی چپ می کردم.

چنگی به موهام زدم. وای یعنی مامان بی دانین شدی. دانینت از دست رفت.

همه ساکت بودن. انگار تمایل نداشتیم این سکوت قشنگ رو که صدای ریزش چایی تو استکان و صدای آواز پرنده ها می شکست، به هم بزنیم. چشمام رو بالا آوردم و بهش نگاه کردم که داشت شکر رو تو چاییش حل می کرد. سنگینی نگاه مامان رو که حس کردم سریع به سمتش برگشتم که با یک لبخند مرموز و چشمای شیطونش بهم نگاه می کرد. ناخودآگاه خجالت کشیدم و سرم رو به لقمه گرفتن مشغول کردم.

صدای مامان بلند شد:

- خب خانمی این آقا پسر ما که نمی گه چه بلایی سرش اومده. چی کارش کردن؟!

به سرعت سرم رو بلند کردم و با رائیکا چشم تو چشم شدم. چیزی نگی ها دختر! هیچی نگو.

نگاش رو از نگاه من گرفت و رو به مامان گفت:

- یک دوره ی آموزشی بود بعدش هم ماموریت داشتن ایشون. فشار کار روشون بالا بوده.

مامان گفت:

- می بینی چقدر لاغر شده؟!

چشم رائیکا روی اندام و هیکل من ثابت شد بدون این که بدونه چقدر این لحظات برای من نفس بُر بود ... بدون این که بدونه با این نگاه کردنش به هر کسی می تونه چه بلایی سرش بیاره ... بدون این که بدونه نباید به هیکل یک پسر این طوری خیره شد. چرا این چیزا رو نمی فهمید این دختر؟!

سرش رو که انداخت پایین دستام رو که پشتم مشت کرده بودم باز کردم. کف دستم خیس عرق شده بود. خدا بگم چکارت نکنه دختر!

گفت:

- خوب می شن ایشالا. همین الانشم خوبن.

چشمام گرد شد و رو صورتش ایست کرد. جـــــــــــــان؟! این چی گفت الان؟! نکنه دارم خواب می بینم؟

لقمه ی توی دهنم رو قورت دادم که به سرفه افتادم. وای خدا آبروم رفت. مامان با خنده زد پشت کمرم و گفت:

- بچه ام با حجب و حیاست بنده خدا.

شدت خنده اش بیشتر شد و گفت:

- تا حالا کسی ازت تعریف نکرده مادر؟!

دوست داشتم بمیرم. خاک تو سرم با این آبرو ریزی هام! مادر قربونت برم این چه طرز صحبت کردنه؟! ببین اگه آبرو حیثیت منو نبرد پیش این دختر خانم؟ صدای خنده ی آروم رائیکا باعث شد سر بلند کنم و نا خودآگاه خیلی خودمونی بهش چشم غره برم.

زود سرش رو انداخت پایین و با شدت تر اما آروم خندید. خنده ام گرفت از کاراشون، از کارام، از این عشق دوست داشتنی، از این صبحانه ی سه نفره کنار عزیزام. لبخند زدم به دنیای کوچیکی که دوستش داشتم ... عاشقانه!

با همون خنده گفتم:

- نه مادر آخه از سروان بعید بود. وگرنه کیه که از من تعریف نکنه؟!

بهش نگاه کردم. سرخ شد بنده خدا. لبخند زدم و بدجنس ابرو بالا انداختم. چقدر پرو و خودخواه بودم!

مامان آروم روی پاهام زد و گفت:

- بسه بسه! انقدر از خودت تعریف نکن ببینم. بنده خدا دخترم برای تعارف یک چیزی گفت.

خندیدم ... از ته دل، با تمام وجودم. لوکیشن های خوبی بود، سکانس هایی سرشار از محبت ها و شادی های بی شائبه.

دیگه نگاهش نکردم تا آخر صبحانه. فقط و فقط تو سکوت از حرف ها و حضورشون لذت بردم.

***

اسحاق زیر لب غر غر کرد:

- وقتی از دو ساعت قبل بهشون خبر می دم برای همینه دیگه. نیم ساعته ما رو معطل کردن.

فرزاد که خودشم از این همه معطلی کلافه شده بود با صدای بلندی گفت:

- بابا نصفه شب شد بیاید بیرون دیگه. عروسی که نمی خوایم بریم.

سرخوشانه خندیدم. می دونستم دلیلش چیه. چرا نخندم؟! اگه الان و این موقع نخندم و خوش نباشم باید کی شاد باشم؟! به همه یک نگاه سرسری انداختم. رسول و سهیل و پدرام هم داشتن با خنده با هم بحث می کردن. حتی رسول هم خوشحال بود. تو این چند ساعت در کمال احترام کاری به کارش نداشتم. هیچ وقت نمی تونستم بی معرفتیش رو فراموش کنم.

رو شونه ی اسحاق زدم و گفتم:

- انقدر غر نزن پیرمرد! زن ها همین طورن.

اسحاق پقی زد زیر خنده و گفت:

- خیلی موجودات پیچیده این.

شونه ای بالا انداختم و خندیدم. ده دقیقه طول کشید تا خانوم ها از در بیرون بیان. به ساعت نگاه کردم. شیش و نیم شده بود. به رائیکا نگاه خریدارانه ای انداختم. مانتوی سنتی قهوه ای نارنجی بلند و شلوار لوله تفنگی ذغالی که با شالش که ترکیب همه ی این رنگا بود ست کرده بود. آرایش ملایم صورتش غوغا می کرد دورن پر تلاطم من رو.

وقتی داخل ماشین نشستم مامان به عادت همیشه اش داشت آروم صلوات می فرستاد. از تو آینه به من لبخند زد و چشم روی هم گذاشت. می دونست استرس دارم، می دونست سرخوشانه می خندیدم تا غوغای درونم رو آروم کنم، می دونست وقتی این طوری می شم یعنی درونم با خودم درگیرم و می دونست که همین روی چشم هم گذاشتنش مسکن بود برام.

مامان یک مادر به تمام معنا بود. یک مادری که با رَب و رُب بچه اش آشنا بود و می دونست چه کاری رو باید کجا بکنه.

ماشین رو روشن کردم. مامان با مینا و شراره گرم گرفت. تو همین نصفِ روز با همه اُخت شده بود. لبخندی به اسحاق زدم و گفتم:

- پیش به سوی کارون!

اسحاق با لبخند گفت:

- بزن بریم.

« رائیکا »

نگاه آخر رو تو آینه به خودم انداختم. فعلا می مردم بهتر بود با اون نگاه مسخره و حرف مسخره تر. یعنی یک ثانیه به کارام فکر نکرده بودم.

کلافه شالم رو جلوتر کشیدم. خدا به خیر کنه این دو روز رو.

پوفی کردم و رو به دخترا گفتم:

- بچه ها تو رو خدا! یک ساعته دارید آماده می شید. بریم دیگه!

مینا هم که آماده شده بود گفت:

- من که رفتم. رائیکا بیا بریم.

شراره از جلوی آینه کنار اومد و گفت:

- باشه بابا بریم. چقدر غر می زنید.

بالاخره همه رضایت دادن و از خونه بیرون رفتیم. وارد حیاط که شدم قلبم تند تند تو سینه ام کوبید. مادر سرگرد که ما رو دید گفت:

- اومدید دخترا؟ بریم؟

رویا با خنده گفت:

- شرمنده مادر!

لبخندی زد و گفت:

- دشمنت شرمنده! بریم.

سرم رو پایین انداختم و از در خونه رفتم بیرون. روژان گفت:

- وای رائیکا! دلم نمی خواد این سفر تموم بشه.

لبخندی به روش زدم و گفتم:

- زیادی بهت خوش گذشته.

سر خوشانه خندید و گفت:

- همشون عالین. چرا بهم خوش نگذره؟!

صدای رویا حواسمون رو به خودش جلب کرد:

- بچه ها بیاید تو ماشین ما.

از خدا خواسته به سمتشون رفتم و روژان هم به دنبالم اومد. سوار ماشین که شدم نگاهم رو از پنجره به بیرون دوختم. سرگرد پشتش به ماشین ما بود. شلوار لی سرمه ای و سوئیت شرت مشکیش از همیشه جذاب ترش کرده بودن. باز یاد اون نگاه خیره ام افتادم. وای خدای من! از من بعید بود.

فرزاد تو ماشین نشست و ماشین رو روشن کرد و به حرکت در آورد. رویا گفت:

- می بینید چقدر بامحبتن؟! مادرشون که اصلا انگار نه انگار که تازه یک روزه با ما آشنا شده.

روژان: آره! خیلی مهربون و خونگرمن.

فرزاد گفت:

- اسحاق و پدرام برای تشکر ازشون یک برنامه ترتیب دادن.

گفتم:

- پس چرا چیزی به ما نگفتن؟ ما هم یک کاری می کردیم خُب.

فرزاد گفت:

- نه! آخه به هیچ کس نگفتن. جریان بین خودشونه.

رویا: ایشالا که همه چیز خوب پیش می ره. حالا کجا می خوایم بریم؟

فرزاد: دانین گفت می ریم ساحلی. من که بلد نیستم. پشت ماشینشون می ریم دیگه.

***

فرزاد: بسیار خب! اینم کارون. پیاده شید.

اول روژان و بعد من از ماشین پیاده شدیم. چشم به کارون دوختم. عظمتی داشت! یک رودخانه ی پر آب، با حرکت آروم ناشی از نسیم دم غروب هوا.

به قایق های کوچیکی که گوشه و کنار ساحل پیدا می شدن، نگاه کردم ... به پل قشنگ و معروف کارون. ایران چقدر جاهای قشنگ داشت!

دست روژان بین انگشتام قرار گرفت. رو بهش لبخندی زدم و دستش رو سفت تر گرفتم. سنگینی نگاهی رو روی خودم حس کردم. سر برگردوندم و مستقیم با چشمای رسول رو به رو شدم. با صورت جدی و همیشگیش، بدون لبخند یا حتی اخم. فقط و فقط با یک نگاه جست و جو گری که سرگردون بود.

اخم کردم و سر برگردوندم. چرا این طوری می کرد؟! صدای سرگرد توجهم رو جلب کرد:

- آلاچیق ها جای خوبین. موافقید بریم اون جا؟

سهیل گفت:

- به جناب سرگرد! مگه می شه موافق نبود؟ الساعه جناب.

گیتارش رو که با خودش آورده بود روی شونه اش جا به جا کرد. مینا دستی به هم کوبید و گفت:

- وای خدای من! دم غروب تو ساحل کارون، تو یک جمع دوستانه با صدای گیتار ... بهتر از این نمی شه.

شراره گفت:

- خدا به دادمون برسه. باز این سهیل و پدرام می خوان بیفتن به جون این گیتار بدبخت.

پدرام گفت:

- همسر؟ یکم ما رو تحویل بگیر!

از لحن پدرام خنده رو لب هامون نشست. رویا که کنار مادر سرگرد ایستاده بود، گفت:

- بریم دیگه!

همه راه افتادیم به سمت آلاچیقی که سرگرد و سهیل و فرزاد اون جا بودن.

کنار روژان و مینا نشستم. یک جوری بودم ... دلم یک حالتی داشت. از اثرات غروب کنار کارونه فکر کنم. سرگرد و اسحاق رفته بودن. کجاش رو نمی دونستم. رسول رو به روی من نشست. لعنتی! این نمی خواست منو راحت بذاره؟ کاش می فهمیدم دلیل این کاراش چیزی که تو ذهنمه نیست.

سهیل گفت:

- به به! به به! چه هوای خوبی! چه کارونی! چه گلی چه گلابی! چه هوای دو نفره ایه واسه ما یک نفره ها!

پدرام با خنده گفت:

- کشتی ما رو یک نفره! برو جفتت رو پیدا کن از شرت خلاص شیم دیگه.

سهیل که داشت گیتارش رو از کاور در می آورد گفت:

- بحث دیگه ای نیست؟!

رویا:

- نه نیست. برامون گیتار بزن!

صدای اسحاق توجهمون رو جلب کرد:

- به به! بساط لهب و لعو هم که آماده کردید.

به دستای پر از چیپس و پفک خودش و سرگرد نگاه کردیم. پدرام گفت:

- پس چی فکر کردی؟ برنامه ها داریم. اولین برنامه هم اختصاصیه. کلی رفتیم دنبالش گشتیم من و اسحاق.

داشتم به اسحاق نگاه می کردم که قامت سرگرد جلوی دیدم رو گرفت. سر بلند کردم و بهش نگاه کردم که گفت:

- بفرمایید!

به پلاستیک توی دستش نگاه کردم. بستنی بود. لبخند کوچیکی روی لبم نشست و تشکر کردم و یکی از بستنی ها رو برداشتم. بوی ادکلنش داشت بیهوشم می کرد.

به سرعت از جلوم کنار رفت و مشغول تعارف کردن به بقیه شد که صدای گیتار همه رو واردا به سکوت کرد، اما با شروع آهنگ همه از خنده روده بر شدن.

« لب کارون ... چه گل بارون

می شه وقتی که می شینند دلدارون

تو قایق ها ... دور از غم ها ...

می خونند نغمه خوش روی کارون»

به طرز فوق العاده ای سهیل سعی داشت به صداش کمی لهجه بده تا آهنگ رو قشنگ دربیاره. همه داشتن می خندیدن. زیر چشمی به سرگرد نگاه کردم که هنوزم در حال تعارف بود اما می خندید. خنده هر چه عمیق تر روی لبم نشست. از خوشحالیش خوشحال بودم.

هر روزا تنگه غروب تو شهرِ ما

صفا داره لب شط پای نخل ها

چه خوب و قشنگه لب کارون

چه گلبارون! لب کارون چه گلبارون

می شه وقتی که می شینند دلدارون

تو قایق ها ... دور از غم ها!

می خونند نغمه خوش روی کارون»

صدای سوت و دست از اطرافمون بلند شد. پسری گفت:

- می خوامت دادا! بزن که گیتارت رو عشقه.

خندیدیم. مردم هم چه پایه بودن! سهیل با انرژی بیشتری ادامه داد:

- هر روزا تنگه غروب تو شهر ما

صفا داره لب شط پای نخل ها

چه خوب و قشنگه لب کارون

می شه وقتی که می شینند دلدارون

تو قایق ها ... دور از غم ها

می خونند نغمه خوش روی کارون

لب کارون! چه گل بارون!

می شه وقتی که می شینند دلدارون.

با تموم شدن آهنگ همه براش دست زدن. سهیل سرش رو رو به ما خم کرد و برای پسرای بیرون آلاچیق هم دست تکون داد و داد زد:

- چاکر برو بچ اهوازی!

به مادر سرگرد نگاه کردم. با لبخندی که همیشه رو لبش بود داشت به سهیل نگاه می کرد. پدرام گیتار رو از دست سهیل گرفت و گفت:

- بریم با یک ترک دیگه؟

همه با دست زدن رضایت خودشون رو اعلام کردن. پدرام اختصاصی رو به مادر سرگرد گفت:

- بزنم مادر؟

مادر سرگرد گفت:

- بزن عزیز مادر!

دلم واسه مهربونی هاش ضعف رفت و تو یک لحظه دلم هوای مامان رو کرد. دیشب که بهش زنگ زده بودم رادمهر و خوانواده اش پیشش بودن. قربونش برم!

با نواختن آهنگ یک بار دیگه صدای دست ها بالا رفت. آهنگ انتخابیش فوق العاده بود.

پدرام:

- يه دل مي گه برم برم

يه دلم مي گه نرم نرم

طاقت نداره دلم دلم

بي تو چه کنم؟

من باید چکار می کردم بدون سرگرد؟ وای نه! اصلا دلم نمی خواست شادی خودم رو با فکرش خراب کنم.

- پيش عشق اي زيبا زيبا

خيلي کوچيکه دنيا دنيا

با ياد توام هرجا هرجا

ترکت نکنم ...

سلطان قلبم تو هستي، تو هستي

دروازه هاي دلم را شکستي

پيمان ياري به قلبم تو بستي

با من پيوستــــــــي

چشمم به سمت سرگرد رفت که حالا کنار پدرام و دقیقا رو به روی من ایستاده بود. با همون استایلی که صبح نتونسته بودم چشم ازش بردارم. تو این لباس جذب تنش هیکلش فوق العاده خودنمایی می کرد.

- اکنون اگر از تو دورم به هر جا

بر يار ديگر نبندم دلم را

سرشارم از آرزو و تمنا!

اي يار زيبــــــــا

يه دل مي گه برم برم

يه دلم مي گه نرم نرم

طاقت نداره دلم دلم

بي تو چه کنم؟

پيش عشق اي زيبا زيبا

خيلي کوچيکه دنيا دنيا

با ياد توام هرجا هرجا

ترکت نکنم ...

سلطان قلبم تو هستي، تو هستي

دروازه هاي دلم را شکستي

پيمان ياري به قلبم تو بستي

با من پيوستــــــــــی ...

همه براش دست زدن. عالی بود! صداش خیلی قشنگ بود. اسحاق میون خنده گفت:

- آقا دستتون درد نکنه! خیلی عالی بود.

همه تایید کردن. وقتی زمزمه ها ساکت شد اسحاق از جاش بلند شد و رفت سمت پدرام و در گوشش چیزی گفت. همه ساکت و منتتظر و کنجکاو به اونا نگاه می کردن. اسحاق رو به رسول گفت:

- بسم ا...!

قلبم شروع به تپیدن کرد ... حالم خوب نبود. اه! چرا این طوری شدم؟ بابا می خواد بره یک ترک جدید بخونه. رسول بلند شد و لب هاش رو آروم با زبونش خیس کرد و رو به اسحاق گفت:

- مطمئنی؟!

اسحاق چشم روی هم گذاشت. سکوت تمام آلاچیق رو پر کرده بود. مینا گفت:

- ای بابا! قلبم افتاد کف زمین. نمی خواید بگید چی شده؟!

اسحاق بدون اینکه جواب بده سر جاش نشست. حالا همه نشسته بودیم به جز رسول. زیر چشمی به سرگرد نگاه کردم. از اخم های تو هم و چشم های گرد شده و برق نگاهش راحت می شد فهمید که کنجکاویش تا حد بالایی تحریک شده.

رسول قدم از قدم برداشت و دقیقا وسط آلاچیق ایستاد. دو قدم رو عقبکی رفت و دم ورودی آلاچیق ایستاد و رو به جمع گفت:

- با اجازه ی همتون می خوام یک چیزی رو اعلام کنم.

از شدت استرس پاهام رو عصبی تکون می دادم. جمع هنوزم ساکت و منتظر بهش چشم دوخته بود. رسول رو کرد طرف مادر سرگرد و گفت:

- با اجازه مادر!

چرخید سمت ما. نفسم تو سینه حبس شد، نگاهش تو نگاهم قفل شد. خراب شد تو سرم هر چی خوشی بود. فشارم داشت می افتاد. دستای سردم رو مشت کردم. هنوزم نگاه خیره اش رو من بود و باعث شده بود که نگاه های بقیه بین من و خودش در نوسان باشه.

چنگی لای موهاش زد و چشماش رو بست و گفت:

- من ... من یعنی ... نه نه!

چشماش رو باز کرد و نفسش رو تو هوا فوت کرد و سریع و رگباری گفت:

- رائیکا با من ازدواج می کنی؟!

***

« دانین »

پشت گوشام داغ شده بود. نا خودآگاه ابروهام تو هم پیچیده بود. این اسحاق و رسول چه برنامه ای داشتن؟! خدایا نفسم دیگه بالا نمیاد. چرا این بازی مسخره تموم نمی شه؟! خسته شدم از استرس ... به خودت قسم خسته شدم دیگه.

اسحاق سرِ جاش نشست و رسول با چند قدم خودش رو به ورودی آلاچیق رسوند. نفسی تازه کرد و رو به همه گفت:

- با اجازه ی همتون می خوام یک چیزی رو اعلام کنم.

ابروم بالا پرید. رسول دعا کن چیزی که تو ذهنمه تو فکرت نباشه که به زبون بیاری. فقط دعا کن!

رسول رو کرد طرف مامان و گفت:

- با اجازه مادر!

با یک چرخش کوچیک روش رو به طرف جایگاهی کرد که رائیکا و روژان نشسته بودن. اخمام دوباره تو هم رفتن و نفسم مقطع مقطع شد. لب پایینیم رو به شدت گاز گرفتم.

چنگی لای موهاش زد و چشماش رو بست و گفت:

- من ... من یعنی ... نه نه!

چشماش رو باز کرد و نفسش رو با شدت به بیرون فرستاد و بدون هیچ مکثی به سرعت گفت:

- رائیکا با من ازدواج می کنی؟!

همه جا ساکت شد ... دنیام پوچ پوچ شد، خالی و تهی! صدای فرو ریختن قلبم کل گوشم رو پر کرد. دستام مشت شدن و گرمی خون رو توی دهنم حس کردم اما مگه مهم بود؟ الان و تو این لحظه هیچی مهم نبود. همه ی زندگیم داشت می رفت. یک نامرد داشت همه ی زندگی من رو جلوی من خواستگاری می کرد. داشت خواستگاریش می کرد این بی معرفت نامرد، داشت کاری رو می کرد که یک لحظه از این که همجنسم بود خجالت کشیدم. از این که اسم مرد رو روی خودش گذاشته بود حالت تهوع بهم دست داد.

دست مامان رو دستم قرار گرفت و آروم دم گوشم گفت:

- نوبت تو شده. شروع کن دانین!

برگشتم سمتش و با چشمای بی روحم بهش زل زدم و سری به علامت نه تکون دادم. قرار نبود همه از راز دلم با خبر بشن. من فقط قرار بود یک تسویه حسابی با رسول داشته باشم. من به هیچ عنوان این کار رو نمی کردم.

مامان گفت:

- از دست می ره ها!

سر سختانه چشم بستم و دوباره مخالف بودنم رو با تکون دادن سر ابراز کردم. یک دفعه صدای سوت، سکوت محیط رو شکست. چشمام به شدت باز شدن. چی شده؟! مگه رائیکا جوابی داد؟! صدای دست همه بلند شد و خراب کرد کاخ آرزوهام رو تو سرم. به رائیکا نگاه کردم، به تمام آرزو و خواسته ام از زندگی نگاه کردم و نفسم رو سر سختانه به بیرون فرستادم.

مینا گفت:

- وایـــــــی رسول! باورم نمی شه.

شراره گفت:

- وای خدای من! عالی بود.

رائیکا چی گفته بود؟ عالی؟ چیش عالی بود؟ چی می دونید از بلایی که سر قلب من اومد؟ شمــــــــــــاها چی می دونید؟

رسول بازم رو به رائیکا لبخند زد. پاهام رو به شدت با دستام گرفتم تا به سمتش یورش نبرم. گفت:

- نمی خوای چیزی بگی؟

چرا شده بود اول شخص مفرد؟ نمی بخشمت رسول، نمی بخشمت.

بدون این که دست خودم باشه سر پا ایستادم. جمع ساکت شد. چشمام رو به شدت روی هم فشار دادم و همین طور که شقیقه هام رو می مالیدم گفتم:

- با رسول کار دارم.

جمع ساکت شده بود. صدام انقدری گرفته و خشک و نظامی بود که همه رو مجبور به سکوت کرده بود. رسول بدون ترس زل زد تو چشمام و گفت:

- فکر نمی کنی بدترین زمان رو انتخاب کردی؟!

اخم کردم و با صدایی که یکمی بالا رفته بود، گفتم:

- زیاد طول نمی کشه.

شونه ای بالا انداخت و رو به جمع گفت:

- می شه جواب رو از رائیکا بگیرید تا من بیام؟!

با قدم های بلند و سریع و محکم به طرفش رفتم و از مچ دستم گرفتمش و غیر ملموس وادارش کردم تا همراهم بیاد. بدون اینکه چیزی بگه همراهم اومد. مغزم داغ کرده بود و کل بدنم از حرارت داشت می سوخت. نمی دونستم قراره چه اتفاقی بیفته.

به اندازه ی کافی که دور شدیم ایستادم و مچ دستش رو از لای دستام نسبتا پرت کردم. با پوزخند دستاش رو روی سینه اش چلیپا کرد و گفت:

- کارت چیه؟!

حس می کردم چیزی طول نمی کشه تا چشمام از کاسه دربیاد. از حرص و عصبانیت در حال انفجار بودم. از لای دندون های جفت شده ام غریدم:

- حالم ازت به هم می خوره.

شونه بالا انداخت و گفت:

- باهات اتمام حجت کرده بودم.

دو قدم به سمتش رفتم و با صورتی که مطمئن بودم از عصبانیت قرمز شده با تمام نفرتم گفتم:

- مردونگیت به همین جا قد می ده؟ آره؟

یک قدم دیگه جلو رفتم و گفتم:

- همین بود تمام معرفتت؟

ابرو بالا انداخت و گفت:

- من اون دختر رو از دست نمی دم سرگرد.

تو یک لحظه آمپر سوزوندم و یقه اش رو تو مشتم گرفتم و از لای دندون هام غریدم:

- توی عوضی می دونستی دوستش دارم. نمی دونستی؟ می دونستی دنبال یک فرصتم. نمی دونستی؟ کثافت چطوری می تونی به دختری چشم داشته باشی که می دونی چشم یکی دیگه دنبالشه؟ آخه به تو هم می شه گفت مرد؟!

اخم کرد و داد زد:

- ول کن یقه رو ببینم! فکر نکنم لایقش باشی. حیف رائیکاست که یک عمر شوهر بی احساس خودخواهی مثل تو داشته باشه. تا حالا به این فکر کردی که کی هستی و کی رو می خوای؟ فکر نمی کنی زیادیته؟

با تموم خشم و نفرتم در حالی که به شدت سعی داشتم خودم رو کنترل کنم، گفتم:

- دهنت رو ببند رسول!

داد زد:

- ای بابا! نمی خوام. فکر کردی کی هستی؟ آقای سرگرد هر کی هستی باش. تو چکاره ی اون دختری که براش تعیین تکلیف می کنی؟ هــــــــان؟ چکارشی که من بخوام با حرف تو ازش دست بکشم یا ولش کنم؟

دستام مشت شده بودن. یک کلام دیگه می گفت شک داشتم بتونم خودم رو کنترل کنم. نفسم مثل شیر خشمگین از بینیم بیرون می زد. مکث کرد، پوزخند زد و دوباره دهنش رو باز کرد اما این بار داد نزند. با همون پوزخند روی لبش با آرامش گفت:

- حیف اونه که هم خواب تو بشه. اون بغلی تر از این حرفاست که بخواد تو بغل تو ...

بدون این که منتظر ادامه ی حرفش باشم دستام رو به شدت بردم بالا و با تمام قدرتم کوبیدم تو دهن نجسش و قبل از این که فرصت عکس العمل دیگه ای داشته باشه یقه اش رو دوباره تو مشتم گرفتم و کشیدمش بالا تا جایی که صورتش دقیقا رو به روی صورتم باشه و داد زدم:

- اسمش رو توی اون دهنت نچرخون. دهنت رو آب بکش بعد حرف بزن. فکر مسموم تو توی چی ختم می شه؟ هــــــــــان؟ تو تخت خواب و یک شب تمام عشق و حال و لذت؟ تو فکر اینی که فلانی تو بغل فلانی پرفکته یا نه؟ همه رو این طوری زیر اون ذره بین سمی چشمات می ذاری؟ چی می دونی از عشق کثافتِ عوضی؟! چی می دونی از دوست داشتن، از خواستن، از آرامش گرفتن از وجود یکی دیگه حتی از راه دور؟! همه ی اطلاعاتت تو عشق و حال و نیاز و غریزه ات خلاصه می شه؟ انقدر حیوونی؟! من شده بمیرم هم نمی ذارم جسد اون دختر رو به دست تو بدن. فهمیدی یا نــــــــه؟

به شدت روی زمین پرتابش کردم و چرخیدم تا برگردم که با دیدن صحنه ی رو به روم پاهام از حرکت ایستاد.

جفت چشمای زمردیش غرق در اشک بود. نفسم تو سینه حبس شد. لب های زخمم رو با زبون تر کردم. این دختر جلوی روی من دنیای من بود. چشمای جادوییش که خواب رو از چشمام گرفته بود شفاف و زلال و کشنده بود. تمام آرزو و نیاز من توی روح این دختری خلاصه می شد که داشت زندگی رو با نگاهش به من هدیه می داد. شنیده بود؟ همه چیز رو فهمیده بود؟ از کی این جا بود؟

سر انداخت پایین. پاهام قدرت گرفتن. به طرفش قدم برداشتم. سینه به سینه اش ایستادم و هیچی نگفتم. تمام بدنم به سمتش کشیده می شد. چقدر مقاوم بودم که الان تو بغلم نبود، چقدر مقاوم بودم که هنوز اشکاش روی گونه هاش نشسته بود ... چقدر مقاوم بودم.

آروم سر بلند کرد و با چشماش ازم توضیح خواست. وقتش شده بود؟!

***

« رائیکا »

باورم نمی شد. خدایا حقیقت داشت؟ من خوابم یا بیدار؟ چشمای غرق در اشکم رو دوختم بهش. دوختم به کسی که دیگه می دونستم دوستم داره. خدایا واقعیته؟ نفسم بالا نمی اومد. سر انداخت پایین و زمزمه کرد:

- این طوری نگاهم نکن!

اشکم سرازیر شد روی گونه هام. از پشت پرده ی اشکم بهش زل زدم. همون جور سر پایین گفت:

- نکن این طوری با من! این طوری نگاهم نکن. این طوری اشک نریز. چرا نمی فهمی درد منو؟

سر انداختم پایین. قلبم تو سینه غوغا کرده بود. راحت نبود. نمی خواستم سخت ترش کنم براش. نمی خواستم اذیتش کنم. به نوک کفشش زل زدم. صداش گوشم رو پر کرد:

- از کی اینجا بودی؟!

گفتم:

- س ... سرگرد ... م ... من ...

- هیــــــــــــس! هیچی نگو! راحت تر شدم. کارم رو راحت تر کردی.

دیگه نمی تونستم از خیر دیدن اون نگاه بگذرم. خیره شدم تو چشماش. خیرگی چشمام رو همراهی کرد. لبخند غمگینی زد و گفت:

- چی باید بگم من؟!

منتظر نگاش کردم. اون باید حرف می زد، نه من. الان تنها و تنها سکوت جایز بود. همین و بس! گفت:

- حق انتخاب با توئه! روی منم فکر کن. من ... من ...

پوفی کرد. نمی تونست بگه. باید می گفت. من می خواستم بشنوم. گفتم:

- شما چی؟!

با لبخند گفت:

- خیلی بدجنسی!

لبخند زدم و گفتم:

- باید فکر کنم دیگه! نباید؟!

لبخند زد و تو سکوت غرق در چشمام شد و آروم گفت:

- فقط من رو انتخاب کن!

نفسم تو سینه حبس شد. خنده ام گرفته بود. چقدر پررو بود! چقدر پرروییش خواستنی بود.

صدای رسول بلند شد:

- خیلی خودخواهی! اعتماد به نفست کاذبه.

سرش رو چرخوند سمتش و آروم فقط بهش نگاه کرد. حالا نوبت من بود. دیگه نمی خواستم این بازی بیشتر کش پیدا کنه. همین جا کنار کارون وقت غروب آفتاب این عشق رو به سر انجام می رسوندم. سر انداختم پایین و گفتم:

- شما از کجا می دونید کاذبه؟!

بلافاصله سر بلند کردم. سر سرگرد به سرعت به سمتم چرخید و با تعجب بهم خیره شد. لبخند کوچیکی به روش زدم و این آغاز عشق ما بود.

« دانین »

خسته از انتظار تصمیم می گیرم دیگه به ساعت نگاه نکنم و تو فکرام غرق بشم تا این ساعت لعنتی بگذره و دقیقا اولین چیزی که تو ذهنم میاد اون روز معرکه است.

***

با چشمای خواستنیش زل زد تو چشمام. منتظر بود. لبخند زدم، لبخندی پر از غم. لبخندی که نشونه ی سردرگمیم بود و گفتم:

- چی باید بگم من؟

بازم هیچی نگفت. توضیحی نداده بودم و اون چشما از من توضیح می خواستن. گفتم:

- حق انتخاب با توئه. رو منم فکر کن! من ... من ...

نتونستم بگم. هر کاری کردم روی لبم نیومد که بگم دوستش دارم، که بگم جواب منفیش تمام دنیام رو سیاه می کنه. دانین وجودم مانع این بود که انقدر صمیمی ابراز علاقه کنم وقتی که نمی دونم جواب قطعیش چیه.

بدجنس گفت:

- شما چی؟!

لبخند زدم. و گفتم:

- خیلی بدجنسی!

لبخند دلنشینی زد و گفت:

- باید فکر کنم دیگه! نباید؟!

نه! نباید فکر کنی. به کی می خوای فکر کنی؟ به این رسول؟! ابدا! خودخواهانه خیره شدم تو چشماش و آروم اما تاثیر گذار گفتم:

- فقط من رو انتخاب کن!

یک لحظه کپ کرد. قیافه ی خواستنیش واقعا دل ربایی کرد. معلوم بود خنده اش گرفته.

صدای رسول بلند شد:

- خیلی خودخواهی! اعتماد به نفست کاذبه.

سرم رو چرخوندم و فقط بهش نگاه کردم. دیگه حتی ارزش عصبانی شدن هم نداشت. من مرد چاله میدونی نبودم که دعوا و کتک کاری رسمم باشه اما نمی ذاشتم هر کسی هر چیزی که به فکرش می رسه رو به زبون بیاره.

تو نگاهم یک نوع ترحم بهش بود. از نظر من از حیوون هم پست تر بود. صدای جون بخشش آروم گفت:

- شما از کجا می دونید کاذبه؟!

سریع به سمتش چرخیدم. به گوشام اطمینان نداشتم. مات شده بودم. این چی گفت؟! چی گفت الان؟! وای خدا یعنی درست شنیدم؟! لبخند زد و اون لبخندش ثابت کرد که هیچ خوابی در میون نیست و صحنه ی جلوی روی من از هر واقعیتی واقعی تره و این شروع خوشبختی منه.

اصلا یادم نمی اومد بعدش چی شد و چطوری برگشتیم سمت آلاچیق و رسول چکار کرد. من تو عالم دیگه ای بودم. حال خودمم دقیقا درک نمی کردم، چه برسه به اطرافیانم. مدام تصویر یک لبخند جلوی چشمام بود، مدادم یک آوایی تو ذهنم رژه می رفت که بله رو داد، که دانین خوشبخت شدی، که دانین به آرزوت رسیدی. دانین تنهایی بسه، رویا بسه! دیگه هر چی هست واقعیته اما یادم میاد که همه که از قیافه ی رسول تعجب کرده بودن پرسیده بودن ازش چی شده و اون چه ابلهانه گفته بود که چیزی نیست خواستگاری من سبب خیر شد.

نگاه همه بین من و رائیکا چرخید و من با اقتدار گفتم:

- یک خواستگاری کوچیک بود و یک بله گرفتن بزرگ.

همه کپ کرده بودن اما من خیره به لبخندی بودم که واقعی بودنش رو حس می کردم. لبخند رائیکا واقعا قشنگ و از ته دل بود. چقدر زود رسید برگشتنمون به تهران. مامان چقدر خوشحال بود. دوباره یاد اون ملاقات کذایی افتادم، ملاقات با فردی با نسبت پدری!

در اتاق باز شد. نگاهم کشیده شد به اون سمت. مردی رو دیدم که با مرد سه چهار هفته پیش یک دنیا تفاوت داشت. مرد امروز تکیده بود. دیگه کت و شلوار تنش نبود و با اقتدار راه نمی رفت. کمرش خم شده بود و چین و چروک روی صورتش غوغا می کرد.

از جا بلند شدم. حالم خوب نبود و ادای عادی بودن درمی آوردم. غوغا بود درونم و آروم جلوه می کردم. اشرق بودم و ادعای مشرقیت می کردم. خیره بهم اومد جلو و روی صندلی نشست و من رو وادار به نشستن کرد.

ساکت بودم. نگاهم به میز بود. حرفی برای گفتن نداشتم. اون لحظه هر چی کلمه بود از ذهنم پاک شد. خودش شروع کرد:

- وقتی که با حرف مردم زندگیم رو از هم پاشیدم باید می فهمیدم که حرف اونا یک روزی باعث مرگم می شه اما نفهمیدم. نخواستم بفهمم که آه یک زن، زنی که دوستش داشتم یک روز منو می گیره. نمی خواستم باور کنم که چقدر دوری از یک زن ساده ی شهرستانی و پسری که از وجودمون بود می تونست داغونم کنه و زندگیم رو به منجلاب بکشه. زندگیم از اون به بعد توی یک مه گذشت. ازدواج با یک زنی که از طبقه ی خودمون بود، به دنیا اومدن دختر و بعدش هم پسرم، کشیده شدن به گروهی که پدر زنم و خود زنم اداره اش می کردن و بعد از مرگ پدرش به دوش من افتاد. نفهمیدم که با آتیش زدن زندگی بقیه دارم خودم رو تو منجلاب اسیدی غرق می کنم. شایدم می فهمیدم اما فکر می کردم که حقمه. فکر می کردم که آه همون زنه.

اشک روی گونه اش و پاک کرد و گفت:

- بیست سال رو از راه دور پسرت رو ببینی و با خودت مبارزه کنی تا نری جلو، خودت رو بکشی تا دلت آغوشش رو نخواد، خودت رو به سیخ بکشی تا محبتِ دستت رو، نوازشِ روی سرش نکنی، آتیش بگیری وقتی که ببینی مَرده و یک قرون از پول هات رو نیاز نداره، افتخار کنی که پلیسه و مفید اما نتونی دم بزنی چون خودت یک خلافکار درجه یکی.

مات شده بودم. بی حرکت! شاید یک مرده بودم که فقط گوش می داد اون لحظه.

- این که هر لحظه خودت رو لعنت کنی کم دردی نیست دانین. وقتی بچه ات رو از یک زن شهرستانی ساده با بچه ی یک زن از طبقه ی خودت مقایسه کنی کم دردی نیست. این که آخرش به این نتیجه برسی که یک تار موش رو نمی تونی قیاس کنی با این دو تا. وقتی تو حسرت همون زندگی ساده بدون حمایت خوانواده ات بسوزی و دلت آغوش زن ساده و پر محبت شهرستانی و عربت رو بخواد.

هق هق کرد و گفت:

- سخت بود دانین! همش سخت بود.

بی روح گفتم:

- خودت خواستی آقای محمدی!

گفت:

- لعنت به این محمدی! من دلم تیرداد بودنم رو می خواد.

سنگدل گفتم:

- لیاقت نداشتی.

گفت:

- خودم کردم که لعنت بر خودم باد!

بلند شدم، هراسون گفت:

- کجا؟

گفتم:

- اومدم چند تا چیز بگم و برم.

سخت بود اما چشمم رو بستم و دهنم رو باز کردم:

- مامان حلالت نمی کنه آقای محمدی. نه به خاطر خودش، بلکه به خاطر آتیش زدن زندگی های خیلی از آدم ها. دوم این که پنجشنبه شب می خوام برم خواستگاری. یک خواستگاری بدون پدر. بدون پدرِ چون هیچ وقت نبودی.

گریه اش شدت گرفت و گفت:

- خدا لعنتم کنه! حروم کردم زندگیم رو دانین.

لبم رو گاز گرفتم. از ناراحتی داشتم می ترکیدم و دم نمی زدم. گفتم:

- گفتم که بدونی!

گفت:

- حکم کی اجرا می شه؟!

سر انداختم پایین. این دیگه کار من نبود. دیگه انقدر سنگدل نبودم. به طرف در رفتم که صداش متوقفم کرد:

- دانین؟

منتظر ایستادم که گفت:

- یک خواهش دارم! روم رو زمین ننداز.

مکث کرد و گفت:

- نذار این حسرت بیست ساله تو دلم بمونه. بذار یک بار در آغوشت بگیرم.

چونه ام لرزید اما نذاشتم اشکی تو چشمم جمع بشه. قبل از این که هر حرکتی کنم با بغض گفت:

- خواهش می کنم!

چرخیدم و با یک قدم سمتش رفتم. به سمتم پرواز کرد و محکم در آغوشم گرفت. گرمی آغوشی رو حس کردم که بیست سال بود باهاش غریب بودم، گرمی آغوشی که تمام آرزوم از دنیای کودکیم بود و هیچ وقت نداشتمش.

بدون این که دست خودم باشه دستام رو که بی حرکت بود به شدت دور کمرش پیچیدم. من پسرش بودم، اون پدرم بود هر چی که بود، هر چقدر هم که بد. درسته که بیست سال تمام فقط و فقط نفرت بود که از این مرد تو قلبم ریشه دونده بود، درسته که هیچ وقت تو زندگیم نقش مشخصی و موثری نداشت اما کدوم پسریه که دلش نخواد باباش تو خواستگاریش همراهش باشه؟ پشتیبانش باشه؟ کدوم پسری هست تو دنیا؟

با هق هق گفت:

- خدا لعنتم کنه دانین! خدا لعنتم کنه که خودم رو از بابا شنیدن از زبونت محروم کردم.

از آغوشش دراومدم و گفتم:

- باید برم.

به سرعت از اتاق خارج شدم. نمی تونستم به خودم قول بدم که بهش نگم بابا ... نمی تونستم.

حالم خوب نبود، اصلا خوب نبود. بلبشوی درونم آروم نمی شد. از دفترم بیرون اومدم. نیاز به آرامش داشتم، یک آرامش تام و تنها کسی که می تونست اون رو به من هدیه بده رائیکا بود. فقط و فقط خودش و الان نه می خواستم و نه می تونستم که کنارش باشم. از فکر این که در آینده ای نه چندان دور در کنار خودش به خونه برمی گردم، از فکر این که دیگه نیازی نیست دنبال سوسوی آرامش باشم چون در کنار منبعی از آرامشم انرژی می گرفتم. از فکر این که صاحب دو تا چشمای زمردیش می شم و تکیه گاه وجود محکمش احساس مردونگی می کردم. مرد نیاز داره به این که کسی بهش تکیه کنه تا حس کنه که مرده، حس کنه که وجودش برای کسی ارزشمنده و چه بهتر اگه اون نفر خودش محکم باشه. اون وقته که حس می کنی چقدر ارزش داری که تکیه گاه همچین چیز محکمی هستی، که با تمام محکم بودنش به تو نیاز داره. چقدر حس عالی و خوبی بود.

خنده ام گرفت از کاراش. نامرد از همون شب دیگه اصلا به من محل هم نداده بود فقط در جواب مامان که اجازه گرفته بود برای خواستگاری گفته بود منزل خودتونه. همین کاراش دیوونه ام می کرد. ناز و اداهاش هم خواستنی بود.

به خودم اومدم که دیدم بله حتی فکرش هم کلا منو از اضطراب دور کرده چه برسه به وجودش. یاد روز قبل از خواستگاری افتادم. دو روز قبلش سی نفر از دخترای فروخته شده به ایران برگشته بودن. فشار زیادی روی رائیکا بود. این روزا اذیت شده بود. اینو کاملا فهمیدم، مخصوصا زمانی که فهمیده بود سوگند جزو دخترایی که برگشته بودن نبود.

بعد از بازجویی از دخترا اعصابم کاملا به هم ریخته بود. واقعا چقدر آدم می تونست بی صفت باشه؟! بلاهایی که سرشون اومده بود گفتنی نبود. تجاوز بهشون که تنها دردشون نبود، کاراهایی که مجبور می شدن انجام بدن از هر چیزی بدتر بود. همه ی اون بلا ها رو از روی پرونده خونده بودم.

رفتم سمت اتاق سرهنگ و گزارش بازجوییم رو در اختیارش گذاشتم. کم و بیش موفق شده بودیم تمام کسایی رو که تو این پرونده ی گروه اهریمن آتشین دستی داشتن بازجویی کنیم و بازجویی الانم هم در این باره بود.

وقتی از اتاق سرهنگ در اومدم به سمت اتاق خودم رفتم. با این که کارم تموم شده بود منتظر رائیکا بودم. تو این سه روزی که از اومدن دخترا گذشته بود حجم کاریش فوق العاده بالا رفته بود. بازجویی از دخترا و رسیدگی به کارهای مربوط به پرونده ی نگار و دختراهایی که نگار واسطه ی ورودشون به گروه بود، کار راحتی نبود. رفت و آمدش رو به دادسرا و زندان و پاسگاه دیده بودم.

ده دقیقه قبل از زمان همیشگی خروجش، از پاسگاه زده زدم بیرون و تو ماشینم منتظرش شدم. یک ربع طول کشید تا بیاد بیرون. با دیدنش لبخند روی لبم نشست. از خانم رضوی خداحافظی کرد و به سمت ماشینش اومد. ماشین رو روشن کردم و به سمت خونه رفتم. همین کافی بود!

مامان دقیقا منو تا مرز جنون برده بود این چند روز اخیر. بیشتر از من عجله داشت. عصری بود که در رو زدن. به سمت آیفون رفتم. از دیدن ماندانا لبخند رو لبم نشست. این که بدتر از مامان بود!

آیفون رو برداشتم و گفتم:

- زلزله اومد؟

خندید و گفت:

- باز کن در رو پررو!

خندیدم و در رو براش باز کردم. درو باز کردم و منتظرش شدم تا بیاد بالا. در خونه رو که بست، گفت:

- ای الهی بترکی که داماد شدنتم فقط دردسره.

خندیدم و گفتم:

- انقدر غر نزن!

از پاگرد پله که نمایان شد از دیدنش لبخندم عمیق تر شده بود. اخم درهمش قیافه اش رو بامزه کرده بود. گفت:

- زهرمار! من یک خواهر شوهر بازی ای برای این زن تو دربیارم که فقط خدا می دونه. نیشت رو ببند بی حیا!

دست پشت کمرش گذاشتم و از درگاه در فرستادمش داخل و گفتم:

- فرهنگ آپارتمان نشینی نداری؟ آسایش رو از مردم گرفتی.

پشت چشمی نازک کرد و گفت:

- اوه! یکی ندونه فکر می کنه برج صد واحده است. چهار طبقه ی دو واحده هم شد آپارتمان؟!

بدون این که بخوام جوابش رو بدم به سمت مبل ها رفتم. ماندانا داد زد:

- زن عمـــــــو؟ زن عمــــــــــو کجایی؟

مامان از داخل اتاق گفت:

- تو اتاقمم دخترم.

ماندانا گفت:

- قربونت برم! زن عمو به این خان پسرت بگو انقدر منو حرص نده. انگار نه انگار فردا شب خواستگاریشه.

خندیدم و چرخیدم سمتش و گفتم:

- چکار کنم؟ پاشم برات بندری برقصم؟

نیشش شل شد و گفت:

- بلدی؟

اخم کردم و کوسن تو دستم رو به سمتش پرتاب کردم و گفتم:

- پررو نشو!

گفت:

- به جهنم الان از زیرش در می ری شب عروسیت می خوای چکار کنی؟ اون موقع به رائیکا می گم با یک پس گردنی بیارتت.

لبخند زدم و بدون این که چیزی بگم به تلویزیون خیره شدم. ماندانا رفت سمت اتاق و من غرق فکرم شدم. به ساعت نگاه کردم حدودا شیش و نیم بود. فردا این موقع کجا بودم من؟! داشتم چکار می کردم؟! هنوز باورم نمی شد همه چیز واقعی باشه. یعنی رائیکا واقعا به من جواب مثبت داده بود؟! وای خدا! باورم نمی شد.

یک دفعه احساس خلاء کردم. پدرم کجاست؟ تو زندان؟ تو یک سلول انفرادی؟ درگیر یک مشت فکر و خیال و لعنت و نفرین؟ به فکر من و زندگی سوخته اش؟ خدایا پدری که الان باید پشت من باشه کجاست؟! به انتظار اعدام و سپری شدن روزهایی که به روز اعدام ختم می شن؟!

تلویزیون رو خاموش کردم و روی مبل دراز کشیدم و کوسن رو روی صورتم گذاشتم. هیچی بدتر از کشتن خلاء توی وجودت نیست، هیچی! و من چقدر خلاء های زندگیم رو از بچگی کشته بودم. من باید چکار می کردم؟ اگه رائیکا بفهمه که بابای من رییس اون باند بوده، اگه دیدش به من عوض بشه، اگه دیگه بهم جواب مثبت نده، اگه دیگه حتی نگاهمم نکنه ...

خدایا من چطور باید پدر خودم رو با پدر اون مقایسه کنم؟ پدر اون یک پلیس بود که تو راه کشور و مملکتش شهید شده و پدر من که ... خدایا من چکار کنم با این ننگ؟

صدای مامان بود که باعث شد چشمام رو باز کنم:

- پاشو پسر! پاشو شام بخور بعدش بگیر بخواب.

بلند شدم و روی مبل نشستم. صدای ماندانا از آشپزخونه توجهم رو جلب کرد:

- یک وقت خسته نشی آقا! تو رو خدا اصلا خجالت نکش راحت باش.

از روی مبل بلند شدم و به سمت دستشویی رفتم و گفتم:

- خیلی حرف می زنی ها!

داد زد:

- کوفتـــــــــه!

خندیدم و بعد از این که آبی به دست و صورتم زدم رفتم سمت آشپزخونه. شام با شادی و کل کل های من و ماندانا و خنده های مامان به کارای ما تموم شد. شام که هیچی فردا هم به اندازه ی چشم بر هم زدن گذشت و زمان خواستگاری فرا رسید. برای بار دهم به ساعتم نگاه کردم. مامان که بی قراریم رو دید گفت:

- ماندانا عزیزم زشته مردم منتظرن. من گفتم ساعت هشت اون جاییم.

با حرص گفتم:

- نه! آخه خانم قصد دارن امشب واقعا آبروی ما رو ببرن. چکار می کنی تو؟

با اخم از اتاق بیرون اومد. جوراب هاش دستش بودن. گفت:

- اه انقدر هولم نکن. اومدم دیگه!

پوفی کردم و گفتم:

- من می رم ماشین رو بیارم.

به سمت پارکینگ رفتم. یعنی اگه دست من بود کله ی این ماندانا رو می کندم. چقدر لفتش می ده. اوف!

ماشین رو روشن کردم و دم در خونه پارک کردم. چیزی طول نکشید که مامان و ماندانا از در بیرون اومدن. یک استرس خاصی داشتم که ناشناخته بود. مثل این که زیر پات یهو خالی بشه یا مثلا سوار رنجر شده باشی، شاید با دوز بالاتر. لحظاتی بود که نمی دونستم اسمش رو خوب بذارم یا بد. مامان تاکید کرد:

- گل و شیرینی یادت نره!

سری تکون دادم و چیزی نگفتم. دم گل فروشی پارک کردم. خب حالا گل چی بگیرم؟!

رو به ماندانا گفتم:

- پیاده شو با هم بریم!

ماندانا مطیعانه دنبالم اومد. وارد گل فروشی شدیم. ماندانا گفت:

- نمی دونی چه گلی دوست داره؟!

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

- انقدر فسفر نسوزون! آخه اگه می دونستم به نظرت به تو احتیاجی بود؟!

مشتی تو بازوم زد و گفت:

- اه! خدا بهش صبر بده بداخلاق بد عنق.

مرد فروشنده گفت:

- می تونم کمکتون کنم؟

قبل از اینکه من چیزی بگم ماندانا گفت:

- یک سبد گل مخصوص می خوایم.

مرد گفت:

- سبد های آماده اون پشت سرتون هستن. کارای شیکی هستن.

چرخیدم و سبد های گل رو نگاه کردم. آره واقعا خوشگل بودن!

ماندانا به یکیشون اشاره کرد و گفت:

- دانین اون خوشگله!

من که کلا تو این کارا زیاد سر رشته نداشتم، گفتم:

- مطمئنی؟ اگه خوبه همین رو می بریم.

ماندانا سری تکون داد و گفت:

- آره خیلی نازه!

فقط تو دسته گل، گل رز رو می شناختم که اونم شک داشتم محمدیه یا رز. آخه خشونت کار من کجا و لطافت گل کجا؟

بعد از این که شیرینی گرفتیم با سرعت به سمت خونه شون رفتیم و با ده دقیقه تاخیر بالاخره رسیدیم. حالم اصلا قابل توصیف نبود. گیج شده بودم از حالت خودم. این چه وضعشه آخه؟ پسرای دیگه هم همین طورین؟! چقدر جای خالی پدر احساس می شد. یک حامی، یک پشتیبان، یکی که به عنوان بزرگ خوانواده مردونه حرف بزنه. مامان هیچی کم نداشت اما هر گلی بوی خودش رو داره.

پشت در ایستادیم. زنگ در رو زدم و عقب ایستادم. سنگینی نگاه ماندانا رو روی خودم حس کردم و به طرفش برگشتم. تا نگاه من رو دید سرش رو به بازی با جعبه ی شیرینی گرم کرد. صدای مردی گفت:

- کیه؟

مامان گفت:

- می شه در رو باز کنید؟

همون مرد گفت:

- بفرمایید!

در با صدای تیکی باز شد. در رو به سمت داخل هل دادم و کنار کشیدم تا مامان و ماندانا وارد بشن و پشت سرشون وارد خونه شون شدم. هنوز به خونه ی قبلیشون برنگشته بودن. مردی از در حیاط خارج شد. هم سن و سال خودم بود فکر کنم.

گفت:

- سلام، بفرمایید! خیلی خوش آمدید.

مامان با لبخند گفت:

- سلام پسرم!

من و ماندانا هم به تبعیت سلام کردیم. چیزی طول نکشید که یک خانم که حدس می زدم مادر رائیکا باشه و یک خانم جوون از در خارج شدن و مشغول سلام و احوال پرسی شدن. منتظر شدم تا برن داخل. اول مامان و بعد هم ماندانا و بعد اون دو تا خانم وارد خونه شدن. مرد که هنوز نمی شناختم دستی پشت کمرم گذاشت و با لبخند گفت:

- بفرمایید!

چقدر چشماش شبیه رائیکا بود. احتمالا داداشش باشه. تشکری کردم و وارد خونه شدم. سفت دسته گل رو نگه داشته بودم تا لرزش دستم باعث نشه از دستم بیفته. با دیدن رائیکا یک لحظه قلبم ایست کرد و بلافاصله کوبنده شروع به کوبش کرد. کل بدنم گرم شد. از دیدنش تو اون لباس فسفری و اون شال آبی آسمونی تو ابرا بودم. اصلا حال خودمم متوجه نمی شدم. زود به خودم اومدم و چشمام رو انداختم پایین و با قدم هایی که تلاش می کردم تا محکم باشه به طرفش رفتم. همیشه از این جهت خدا رو شکر می کردم که ظاهرم نشون دهنده ی باطنم نبود. این رو به خودم یاد داده بودم.

نزدیکیش که رسیدم گل رو به طرفش گرفتم و گفتم:

- سلام!

چشمام رو مستقیم به چشماش دوختم. بدون این که نگاه از نگاهم بگیره لبخند کوتاهی زد و گل رو از دستم گرفت و گفت:

- سلام، خوش اومدید!

حس می کردم نیاز مبرمی به دستمال کاغذی دارم. پیشونیم پر از عرق شده بود. به قول معروف قلبم تو پاچه ام بود، اما عمرا! بدم می اومد از این کار!

چرخیدم و به سمت سالن رفتم و روی مبل تک نفره ی گوشه ی سالن نشستم. مامان با لبخند گفت:

- ماشالا هزار ماشالا دختراتون مثل پنجه ی آفتاب می مونن. البته از مادری مثل شما اصلا بعید نیست تربیت چنین دخترای ماهی.

با دست به روژان و رائیکا و اون خانم که نمی شناختمش اشاره کرد. نفسم رو آروم به بیرون فوت کردم. مادر رائیکا لبخندی زد و گفت:

- خوبی از خودتونه حاج خانم.

مامان با اشاره به مرد گفت:

- پسرتونن؟

مادر رائیکا گفت:

- بله رادمهر تک پسر من و فرزند ارشد من هستن. ایشونم خانم گلشون شیما، یک دختر کوچولو هم دارن. روژان رو هم که می شناسید.

نگاهم به روژان افتاد. لبخندی زد و سر پایین انداخت. رائیکا کجا رفته بود؟! وای من چایی نمی خورم ها! می ترسم استکان از دستم لیز بخوره. کافیه که با اون چشماش یک نگاه بهم بندازه فقط! نگاهم افتاد به ماندانا که با گوشه ی شالش مشغول بازی بود. حالش گرفته بود. از حالاتش می فهمیدم. به هر حال کنار من بزرگ شده بود و با رَب و رُبش آشنا بودم. می دونستم این شادی هاش همش یک بازیه، یک طنز غمگین!

خیر سرم احساس کامل بودن می کردم؟! دارم تو یک جلسه ی خواستگاری ساده جون می دم. بقیه متوجه نمی شن ولی با خودم که رو دربایستی ندارم.

صدای برادرش توجهم رو به خودش جلب کرد:

- شنیدم تا سال پیش اهواز بودید.

کی بهش گفته بود؟! رائیکا؟!

با صدایی که با تمام توانم ریلکس نگهش داشتم گفتم:

- بله! یک ساله منتقل شدم.

گفت:

- قصد دارید اهواز زندگی کنید؟

گفتم:

- فکر نمی کنم! کارم این جاست. مگر این که از طرف اداره منتقل بشم.

سری تکون داد و گفت:

- که این طور! پدرتون به رحمت خدا رفتن؟!

قلبم ایست کرد. از چیزی که می ترسیدم به سرم اومده بود.

سر انداختم پایین. مامان ساکت بود. در واقع کل مجلس ساکت بود به انتظار من و این یعنی این که مامان ریش و قیچی رو به دست خودم داده. بگم؟ نگم؟ خدایا چکار کنم؟!

آب دهنم رو قورت دادم و چشمم رو بستم و سریع گفتم:

- بله!

هــــــــوف! وای خدای من من دارم چکار می کنم؟! دروغ؟! نه نه! من دروغگو نیستم اما جلوی خونواده اش نمی تونم راز زندگیم رو بگم. نمی تونم ... به خودت قسم نمی تونم. رادمهر گفت:

- خیلی متاسفم! امیدوارم روحشون شاد باشه.

خدایا چقدر خنده دار بود! روح یک فرد زنده شاد باشه. مگه روح کسی که زندگی ها رو به آتیش کشیده شاد هم می شه؟! همون لحظه رائیکا وارد سالن شد. بهش نگاهی انداختم و به سرعت چشم ازش برداشتم و به مامان نگاه کردم. سوالی و ملامت گر بهم نگاه کرد. سرم رو انداختم پایین. نمی خوام دروغ بگم مامان. ازم نخواه خودم رو بشکنم. این راز منه! با فاش شدنش می شکنم. نترس پسرت دروغت نمی گه.

صدای قربون صدقه ی مامان و صلواتش می اومد. سرم رو بالا نیاوردم و با ساعت دستم بازی کردم. با احساس حضورش سرم رو بالا آوردم و به چشمای افسونگرش خیره شدم و با یک تشکر زیر لبی فنجون نسکافه رو از تو سینی برداشتم.

بعد از اینکه روی صندلی نشست از گوشه ی چشم بهش نگاه انداختم. چقدر با وقار بود! دلم می خواست یک نفس راحت بکشم. نیمه ی وجودم حرف نداشت. مامان گفت:

- خُب حاج خانم اگه اجازه بدید این دو تا جوون حرفاشون رو با هم بزنن منم خدمت شما هستم سوال هاتون رو جواب می دم.

مادرش گفت:

- اجازه ی ما هم دست شماست. مادر جان رائیکا! سرگرد رو به اتاقت راهنمایی کن.

ضربان قلبم اوج گرفت اما تو اوج آرامش بودم. جالب بود! شاید تو این سه ساعت اخیر بهترین حسی بود که داشتم. بلند شد و ایستاد. با اقتدار بلند شدم و کتم رو رو تنم مرتب کردم. حرکت که کرد زیر لب با اجازه ای گفتم و با دیدن لبخند مادر و برادرش دنبالش رفتم.

در اتاقی رو باز کرد و کنار ایستاد. بهش که رسیدم، گفت:

- بفرمایید!

لبخند زدم و ابرو بالا انداختم و گفتم:

- خانم ها مقدم ترن.

لبخند زد و وارد اتاق شد. پشت سرش حرکت کردم و در اتاق رو گرفتم اما کامل نبستمش و یک جورایی روی هم گذاشتمش. جلوه ی خوبی نداشت در اتاق رو کامل ببندم. به اتاقش نگاه کردم. همه چیز ساده اما شیک بود. اصلا تو جزئیاتش دقیق نشدم خودش دیدنی تر از اتاقش بود صد در صد.

هنوز ایستاده بود. گفتم:

- خب من کجا بشینم؟!

سرش رو بالا آورد و به صندلی میز تحریر اتاقش اشاره کرد و گفت:

- بفرمایید اون جا!

به طرف صندلی رفتم و نشستم. خودشم روی تخت رو به روی من نشست. همین طور که نگاهش می کردم گفتم:

- خب؟!

دو تا ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:

- خب؟!

خندیدم و گفتم:

- باید چی بگم؟!

آروم خندید و گفت:

- نمی دونم!

بدون مقدمه گفتم:

- اون روز برای چی از آلاچیق بیرون اومدی؟!

خندید و گفت:

- شما نمی دونستید باید چی بگید؟ انگار که سوالتون آماده بود.

گفتم:

- نه! یک دفعه به ذهنم رسید. این یک هفته که کلا تحویل نگرفتید ازتون بپرسم.

با لبخند آرومش گفت:

- اومدم هواخوری بیرون آلاچیق. فضای توی آلاچیق بعد از رفتنتون خیلی خفه کننده بود. نمی تونستم زیر نگاه های پر از تعجب و سوال بقیه دووم بیارم. من اصلا آمادگیش رو نداشتم و اون طوری غافلگیر شده بودم.

اخمام با یاد آوری رسول تو هم پیچید و گفتم:

- از بعد از سفر از رسول خبر ندارم. امیدوارم دیگه هیچ وقت نبینمش.

زیر نظرش گرفتم تا عکس العملش رو ببینم اما غیر از لبخند روی صورتش هیچی از حال درونیش نفهمیدم. گفت:

- منم همین طور!

ته دلم قند آب شد. گفتم:

- خب الان مثل این پسرای خوب باید بگم شما چه انتظاری از شوهر آیندت داری؟!

خندید و گفت:

- الان باید مثل این دخترای خجالتی بگم همیشه پشتیبانم باشه و بهم دروغ نگه؟!

شوخی کرد اما دلم لرزید. نباید بهش دروغ می گفتم ... نباید!

گفتم:

- دروغ نمی گم. همه چیز رو برات می گم اما منم انتظاراتی دارم. می تونی برآورده شون کنی؟!

با تردیدی که تو کلامش واضح بود گفت:

- چی؟!

خیره شدم تو چشماش و آروم گفتم:

- راز نگه دار باش! باشه؟! بذار راحت و مطمئن باهات درد و دل کنم.

گفت:

- چیزی رو باید بهم بگید؟

چنگی تو موهام زدم و چشمام رو بستم. چقدر سخت و عذاب آور بود. بابا می دونستی باید جواب پس بدی؟ جواب این همه تردید و استرسی که من تو کل زندگیم کشیدم ... باید جواب همشون رو بدی. چه جوابی داری براشون؟!

آروم گفتم:

- پدر من نمرده.

جا خورد. به وضوح حسش کردم. منتظر بود اما وقتی دید چیزی نمی گم گفت:

- پس ... پس شما که گفتید ...

بدون این که بذارم حرفش رو تموم کنه گفتم:

- آره گفتم. مرده و غرورش! رازدار باش و با فاش کردن رازم غرورم رو نشکن. من و اون مرد هیچ ارتباطی با هم نداریم غیر از خونی که نا خواسته از اون توی رگ های منه.

چیزی نگفت و منم بدون این که منتظر حرفی از جانبش باشم، گفتم:

- تک پسر یک خوانواده ی تهرانی اصیل بود که از قضا وضع مالیشون عالی بود. تو ماموریتش به اهواز به طور اتفاقی با مادرم آشنا شد و بدون رضایت خوانواده اش با مادرم ازدواج کرد اما چیزی نگذشت که کم کم سرد شد، کم کم ایراد گیر شد، کم کم زن شهرستانیش مایه ی افتش شد فقط و فقط به خاطر حرف مردم.

پوزخند زدم و ادامه دادم:

- رفت ... به راحتی تمام! بعد از سه سال زندگی، یک زن تنهای شهرستانی رو در حالی که یک پسر تو دامنش گذاشته بود رو ول کرد و رفت پیش خانواده اش و با زنی ازدواج کرد که هم تراز خودشون بود.

نفس عمیقی کشیدم. سخت ترین قسمت ماجرا رسیده بود. ادامه دادم:

- زنش پریسان و دختر و پسری که از اون زن بودن، پسری به نام هیراد.

چشماش گرد شده بودن و تعجب از سر و صورتش می بارید. چشمام رو بستم و ادامه دادم:

- بیست سال تمام ندیدمش. دو سالم بود که رفت. یادم نمیاد اون موقع رو. تا نه سالگیم هر از چند گاهی بهم سر می زد اما بیست سال بود که ندیده بودمش و یادم رفته بود که مردی به نام پدر تو زندگیم هست.

بی طاقت گفت:

- منظورتون ... منظورتون ...؟

گفتم:

- رییس باند اهریمن آتیشین سینا تیرداد پدر من بود، با تغییر نام خانوداگیش به محمدی. دو ماه تمام دنبال گروه پدر و زن پدرم می گشتم. هر چی بدبختی کشیدم از دست اونا بود و الان منتظر اعدام پدر و برادر خونیمم.

ساکت شدم و بهش نگاه کردم. حالا حس بهتری داشتم. دیگه باری رو شونه ام سنگینی نمی کرد. هیچی نمی گفت. انگار داشت چیزایی رو که شنیده بود برای خودش آنالیز می کرد. انگار که یک دفعه به خودش اومده باشه سر انداخت پایین و گفت:

- من ... من واقعا نمی دونم چی باید بگم.

جدی گفتم:

- فکر کن! ببین حاضری با کسی زندگی کنی که پدرش یک خلافکار درجه یکه و چند وقت دیگه اعدامشه در صورتی که پدر خودت پر از افتخار بوده؟! اون موقع تصمیم بگیر و حرف بزن.

مکثی کردم و گفتم:

- اما ... اما یادت نره من و اون با هم فرق داریم. من زیر دست یک زن شهرستانی بزرگ شدم که جاش روی تخم چشمامه. تصمیم گیری با تو!

خودکارم رو از جیب داخلی کتم درآوردم و از روی میز تحریرش یک برگه ی سفید رو برداشتم و شماره ام رو روش نوشتم. خودکار رو به داخل جیبم برگردوندم و گفتم:

- این شماره ی منه! سوالی داشتی بهم زنگ بزن. فکر کنم الان بیشتر از هر چیز دیگه ای به فکر کردن نیاز داشته باشی.

نگاه آخر رو بهش کردم، به کسی که بتم بود. یک الهه ی به تمام معنی برای من بود. دستم رو روی دستگیره ی در گذاشتم که ایستادم و مکثی کردم. نمی تونستم همین طوری برم. نمی تونستم اجازه بدم تو ذهنش برای خودش دلیل و برهان بیاره برای جواب رد دادن به من. گفتم:

- همین طور که خواستی صادق بودم و خواهم موند. منتظر جوابت هستم.

آروم و زیر لب گفتم:

- نا امیدم نکن دختر!

به سرعت از اتاق خارج شدم. تمام نگاه ها روی من توقف کردن. لبخند زدم و گفتم:

- بقیه اش با ایشون! صحبت هامون تموم شد.

نشستم روی مبل خودم. حالا لبخند روی لبم بود. حس خوبی بود این که برای کسی که واسش ارزش قائلی مثل کف دست باشی. رائیکا دیگه از اتاق بیرون نیومد تا زمانی که مامان از جاش بلند شد و مشغول خداحافظی کردن شد و گفت که منتظر جوابشون هستیم و وصلت باهاشون افتخاره و از این تعارفات معمول.

رائیکا که از در اتاق بیرون اومد دیگه نگاهش نکردم. دم در منتظر بودم تا مامان و ماندانا وارد حیاط بشن. رائیکا هم رو به روم و کنار خوانواده اش ایستاده بود برای بدرقه. سرم رو بالا گرفته بودم. حالا دیگه می دونستم انقدری مرد بودم که اول بسم ا... چیزی رو مخفی نکردم. بقیه اش با توکل به خدا، هر چی خودش بخواد و صلاح بدونه.

مامان و ماندانا که از در خارج شدن رو بهشون گفتم:

- راحت باشید. با اجازه!

مادرش سری تکون داد و با لبخند گفت:

- به سلامت مادر! خوش اومدید!

لبخندی زدم و تشکر کردم و با یک نگاه کوتاه به رائیکا از در بیرون زدم. دم در با رادمهر مردونه دست دادم و از آشنایی باهاش اظهار خوشبختی کردم. خواستگاری تموم شد، با استرس اما با خیال راحت و بدون عذاب وجدان.

شب هر کاری می کردم خوابم نمی برد. خسته از غلت زدن تو جام بلند شدم و پشت میز تحریر نشتم و پرونده ی جدیدم رو جلوی روم گذاشتم تا مطالعه کنم. عینک مخصوص مطالعه ام برداشتم و پرونده رو باز کردم.

چیزی نگذشته بود که صدایی از بیرون اتاق توجهم رو جلب کرد. کنجکاوانه بلند شدم و در اتاق رو باز کردم. چراغ حمام روشن بود و صدای گریه حالا واضح شده بود. با قدم های سست و آروم به طرف در حمام رفتم. با دیدن ماندانا با چشمای پف کرده و صورتی که مثل گچ سفید شده بود قلبم ایستاد.

با صدای لرزون گفتم:

- ماندانـــــــا؟!

چرخید سمتم و زود سرش رو انداخت پایین و گفت:

- برو دانین! حالم خوبه می خوام برم بخوابم.

جلو رفتم و دست روی شونه هاش گذاشتم و با اون یکی دستم چونه هاش رو گرفتم و صورتش رو بالا آوردم. چشمای مشکی قیر گونش که شبیه چشمای هیراد بود غرق در اشک بود و اشک هاش یکی بعد از اون یکی روی گونه اش سر می خوردن.

اخم کردم و گفتم:

- چت شده ماندانا؟ داری چه به روز خودت میاری دختر؟!

میون هق هق در حالی که سعی داشت صداش رو فوق العاده بیاره پایین، گفت:

- تو رو ... هه ... تو رو خدا برو! هه ... از اینج ... هه ... جا برو! دانین ... بذار به ... هه ... حال خود ... دم باشم.

چنگی تو موهام زدم و گفتم:

- چرا به فکر من نیستی؟! چرا انقدر اذیت می کنی؟!

میون گریه خندید و گفت:

- کلا من از بچگی دختر بدی بودم. تو برو بخواب آقا پلیسه!

صورتش رو از حصار دستام آزاد کرد و به شوخی گفت:

- برو تا جیغ نزدم.

وقتی دید هنوز ایستادم گفت:

- دِ برو دیگه!

نمی تونستم ناراحتیش رو ببینم. نمی تونستم ناراحت بودنش رو ببینم و دم بزنم. نمی تونستم! نگاهم رو که دید عقب عقب رفت و روی سرامیک های حمام لیز خورد و کف حمام دو زانو نشست و صورتش رو روی زانوهاش گذاشت. با سرعت به طرفش خیز برداشتم.

زود سرش رو آورد بالا و گفت:

- به من دست نزن دانین! دستت به من بخوره نمی بخشمت. برو بیرون. چرا نمی ذاری به حال خودم باشم؟ برو بیرون.

دستام رو به علامت تسلیم گرفتم بالا و گفتم:

- باشه، باشه ماندانا می رم. آروم باش! زود بیا بیرون. باشه؟!

بدون این که جوابی بده سرش رو روی زانوهاش گذاشت و میون هق هق گفت:

- در رو پشت سرت ببند.

بلند شدم و عقب عقب رفتم. داشتم خفه می شدم. مگه من چقدر توان داشتم؟! رفتم توی کوچه و زیر لب زمزمه کردم:

- مرد برای رفع دلتنگی هاش گریه نمی کنه، قدم می زنه.

فردا و پس فرداش اصلا رائیکا رو ندیدم. فکر این که داره از دستم فرار می کنه روانیم می کرد. غیر قابل تحمل بود اینکه فکر کنم نظرش کلا عوض شده و هیچ امیدی به جواب مثبتش نیست. دو روز شد سه روز، سه روز شد چهار روز، چهار روز شد یک هفته و بازم خبری از خودش یا حتی تماسش نشد. مثل مرغ پرکنده شده بودم. از درون داشتم خودم رو نابود می کردم و تنها کسی که منو می فهمید مامان بود که کاری غیر از دعا کردن از دستش برنمی اومد.

تمام بدبختی هام یک طرف و ماندانا هم یک طرف. فردای همون شب رفته بود خونشون و فقط تلفنی باهامون در ارتباط بود و می گفت:

- دفعه ی بعدی که هم دیگه رو می بینیم مراسم عروسیته.

روز هشتم بود و هنوز هیچ خبری نبود. کلافه شده بودم. نه تمرکز درستی روی کارم داشتم، نه زندگیم. نگاه دوباره ای به ساعت انداختم. الان دیگه می اومد بیرون. همیشه راس همین ساعت از اداره خارج می شد.

چیزی طول نکشید که اومد. یک جایی دور از دیدش پنهان شدم. به ماشینش که رسید اومدم پشتش و گفتم:

- سلام!

سریع به سمت من برگشت. انگار که غافلگیر شده باشه، چشمای زمردیش گرد شده بود و داشت منو تا مرز جنون می برد. گفت:

- شمایید سرگرد؟! سلام!

بدون این که لبخندی بزنم گفتم:

- این چند وقت ندیدمتون.

به انگشتای کشیده اش خیره شدم که در حال بازی با سوئیچش بود و گفت:

- درسته! کارها خیلی زیاد شدن. می دونید که؟!

بدون این که بذارم بحث رو بپیچونه با جدیتی که عادت صدام بود گفتم:

- یک جواب منفی انقدر فرار کردن نمی خواست که! به خودم می گفتید. این طوری برای دو تامون بهتر بود.

داشتم می مردم تا اینا رو به زبون بیارم. من ... دانین تیردادی که ادعای کاملی می کردم، داشتم اقرار می کردم که جواب یک دختر به من منفیه و این چقدر سوزناک بود. چقدر مرگ آور بود و چقدر به امید کورسوی امید بود که الان هنوز سرِ پا بودم.

گفت:

- من جواب منفی دادم؟!

به سرعت سرم رو آوردم بالا و با چشمایی که گرد شده بود نگاهش کردم. منظورش چی بود؟! نکنه؟ نکنه؟! لبخند کوتاهی زد و گفت:

- خب شما نپرسیدید. من که نمی تونستم بیام تا جواب رو بهتون بدم.

از استرس پاهام ذُق ذُق می کردن. لبام رو خیس کردم و گفتم:

- خب؟!

سر انداخت پایین و لبخند زد. وایـــــــــی خدای من! وای خدا! وایــــــــــی!

گفتم:

- واقعا؟!

سرش رو آورد بالا و گفت:

- به خودتون شک داشتید؟!

خندیدم، دیوانه وار خندیدم. قهقهه زدم. دوست داشتم بغلش کنم و انقدر فشارش بدم که با من یکی بشه. دوست داشتم سر تا پاش رو بوسه بارون کنم. وای خدا من چقدر دوسش داشتـــــــــم. خندید و گفت:

- فکر کنم برید از اینجا بهتر باشه سرگرد. وجهه ی درستی نداره اینجا.

بعد با شدت خنده ی بیشتری گفت:

- تو رو خدا آروم تر!

صدای خنده ام رو پایین آوردم و با تمام قدردانی نگاهش کردم و گفتم:

- خوشبختت می کنم. باور کن!

به سرعت چشم بر هم زدن چرخیدم و به طرف ماشینم نسبتا دویدم. خدایــــــــــــا چی بهتر از این؟!

از خوشحالی نسبتا به سمت خونه پرواز می کردم. هنوزم باورم نمی شد. من خواب نبودم. مهم ترین نکته همین بود. همه چیز واقعیت داشت. ماشین رو که تو پارکینگ پارک کردم نفسم رو فوت کردم بیرون و سعی کردم آروم باشم. این طوری پیش مامان می رفتم که آبرو و حیثیت برام نمی موند.

یادش بخیر چقدر اون شب مامان خوشحال بود، چقدر اسپند دود کرد و با خوشحالی به ماندانا زنگ زد. زنگی که نمی دونم چه بلایی سرش آورد. آخر شب به ماندانا زنگ زدم.

- سلام!

با خنده و صدایی که گرفته بود، گفت:

- سلام آقا داماد! چطوری داداشی؟

لبخند غمگینی زدم و گفتم:

- خوبی؟

گفت:

- مگه باید بد باشم؟

گفتم:

- اذیت نکن خودت رو مان ...!

نذاشت ادامه بدم و جدی گفت:

- دانین خوب به حرفام گوش کن. از سال پیش که جلوت زانو زدم و التماس کردم و بی جواب موند دورت رو خط کشیدم. دیگه به خودم اجازه ندادم بهت فکر کنم اما هیچ وقت نمی تونستم انقدر زود چیزی رو فراموش کنم چه برسه به تو. تو تمام رویای من بودی. یک ساله که دیگه عشقم نیستی فقط یک خاطره ای از عشق. یک ساله یک داداش دوست داشتنی ای هستی که جونم به جونش بنده. یک ساله که هر شب به خودم تلقین کردم بالاخره می رسه روزی که بخواد زن بگیره و الان اون روز رسیده. من خوشحالم دانین ... باور کن! اشکام اشک از دست دادن عشقم نیست، اشک اینه که چقدر سختی کشیدم تا شد یک خاطره، یک داداش دوست داشتنی، یک کسی که فراموش کردنش سخته. اشک می ریزم برای این که همه ی خواهرا شب عروسی داداششون اشک می ریزن. اشک می ریزم چون اون روزی اومد که باید تو عروسیش شرکت کنم اما شادم دانین. به خدای بالا سرمون شادم. یک ذره هم ناراحت نیستم، پشیمونم نیستم! عشق تو خیلی چیزها رو به من یاد داد. من اصلا ضرر نکردم، اصلا شکست نخوردم. من برنده شدم. من خودم رو با عشق تو ساختم و قول دادم برای خوشبختی تو تلاش کنم چون هر خواهری برای داداشش جونشم می ده. دانین! یادت بره که من یک روز دوستت داشتم چون خودم یک ساله گورش کردم. یادت بره چشمی غیر از داداشم بهت داشتم. دیگه غیر از داداش و پسر عموی نازنینم به هیچ چشمی نگاهت نمی کنم. یک ساله این طوری بوده، یک ساله می خوام بهت بگم اینا رو اما نشده.

مکثی کرد و گفت:

- برات خوشحالم داداشی! از ته دلم خوشحالم.

لبخند روی لبم نشسته بود. ماندانا ماه بود. عالی! معرکه! یک خواهر فوق العاده!

گفتم:

- خوشحالم خواهری، خوشحالم.

گفت:

- شبت بخیر!

- شبت خوش! خوب بخوابی.

بــــــــــــــوق بـــــــــــوق بـــــــــــــــوق!

اون شب چقدر راحت خوابیدم، چقدر خیالم از همه چیز راحت بود، چقدر حال وصف نشدنی ای داشتم. فرداش بعد از تموم شدن کارم منتظر رائیکا شدم. به سمت ماشینش اومد با همون راه رفتن مخصوص خودش. روی یک خط صاف، بدون عشوه و با وقار و خانومانه.

بعد از اینکه سوار ماشینش شد منم به سمت ماشینم رفتم و به سمت خونه رفتم. باورم نمی شد یک ساعت دیگه باید برای صحبت های نهایی مهمون خونه شون می شدم. وقتی رسیدم مامان آماده بود. تا منو دید گفت:

- دانین الان وقت اومدنه؟ یک ساعت دیگه باید اون جا باشیم پسر.

بوسیدمش و به سمت حمام رفتم و گفتم:

- مامان خودشم تازه از اداره برگشت خونه. عجله نکن!

حمامم کلا زهرمارم شد. انقدر غر غر مامان رو شنیدم که ترجیح دادم دوش بگیرم و برم بیرون تا دست از سر کچل من برداره. تا وقتی که تو ماشین بشینیم داشت غر می زد اما جواب من به تمام غرغراش لبخندی بود که فوق العاده عصبیش کرده بود.

خیلی زود رسیدیم خونه شون و خیلی زودتر اون شب به یاد موندنی گذشت. رائیکا با تونیک سفید و شلوار لی و شال سرمه ایش حسابی می درخشید و من رو تشنه تر از قبل می کرد. مهریه خیلی راحت با توافق طرفین سیصد و چهارده تا سکه و یک سفر حج انتخاب شد و قرار شد که ما از فردا دنبال خرید باشیم که تا پنجشنبه ی دو هفته دیگه که مراسم عقد برگزار می شه تمام کارای مورد نیاز رو انجام بدیم.

آخرش مامان گفت:

- خب اگه راضی باشید فردا صبح یک صیغه موقتی هم بین طرفین خونده بشه تا کارای خریدشون رو راحت تر انجام بدن.

مامان رائیکا گفت:

- والا هر چی خود رائیکا صلاح بدونه.

همه ی نگاه ها سمت رائیکا چرخید. مامان گفت:

- نظرت چیه عروس گلم؟

تو دلم قند آب کردن. رائیکا عروس خونه ی ما بود. خانوم خونه ی من ... همسر من!

رائیکا که از لفظ عروس گلم خجالت کشیده بود و سر انداخته بود پایین، گفت:

- راستیتش ... خب راستش ...

چی می خواست بگه؟! مامان گفت:

- راضی نیستی؟!

با چشمای گرد شده منتظر جواب رائیکا شدم. نکنه راضی نباشه؟! گفت:

- خب واقعیتش بله! راضی به این کار نیستم.

چــــــــی؟!واسه چی آخه؟ بابا این چرا فکر منو نمی کنه؟! دو هفته می خواد بدون صیغه محرمیت راست راست جلو من بگرده و ...؟ ا... اکبر! نگاه کن چه کارایی می کنه؟! اصلا این دختر دوست داره منو اذیت کنه.

مامان هم بدون در نظر گرفتن جواب من گفت:

- پس هیچی! صیغه بدون توافق یکی از طرفین هم باطله. من برای راحتی خودتون گفتم ولی اگه این طوری راحت تری که هیچی.

رائیکا سر بلند کرد و پر مهر به مامان گفت:

- ممنونم!

مامان لبخندی زد و گفت:

- کاری نکردم که.

همین! به همین راحتی منو دق مرگ کردن. اصلا نظر دانین هیچی! کلا برگ چغندر هم حسابم نکردن این جا. بابا خیر سرم داماد این مجلس منم. منو می بینید؟! تا آخر شب حرصم رو پشت نقاب ریلکس چهره ام نگه داشتم و تو راه برگشت خودم رو خالی کردم و مامان بدجنس هم به تلافی حرکت من تو مسیر رفت فقط و فقط ریلکس می خندید.

در کل از اون دو هفته یاد نکنم سنگین ترم. رفتارای رائیکا گیجم می کرد. جدی بودنش رو هنوز داشت اما در جواب شوخی های من می خندید. برای خرید نظر می داد. یک هفته فقط زور زدم تا حداقل از اول شخص استفاده کنه و بالاخره هم راضی شد اما نامرد یک بار هم نگفت دانین.

در کل زن خیلی بدجنسی گیرم اومده بود!

حاج آقا که رفت بی طاقت برم گردوند سمت خودش. قلبم تند تند می زد. صدای دست و جیغ یک لحظه هم نمی خوابید. شادی آهنگ همه رو به وجد آورده بود.

« تو منحصر به فردی

دنبال چی می گردی؟

تو منحصر به فردی

همه رو دیوونه کردی

تو منحصر به فردی!»

دانین: می دونی پدرم رو درآوردی؟

گفتم:

- به یاد موندنی می شه.

دست رو چادرم گذاشت و از سرم انداختش رو شونه ام .لبه ی شنلم رو گرفت تو دستش و گفت:

- اجازه هست؟

خندیدم. شنل آروم از روی صورت و موهام برداشته شد و چشمام میخ یک جفت چشم سبز آبی معرکه شد.

« چشمای رنگی رنگی

موهاته به این قشنگی

قد به این بلندی

تو منحصر به فردی!»

صدای جیغ و هلهله ی دخترا یک لحظه هم نمی خوابید. خود روژان کم بود، دوستاشو هم دعوت کرده بود. دانین مقطع مقطع گفت:

- چ ... چی شدی؟

خندید و گفت:

- وای خدا!

ذوق کردم، خیلی خیلی! اصلا هیچ جوره نمی تونستم خودم رو کنترل کنم.

گفتم:

- به پای شما نمی رسم آقا داماد.

می خواست چیزی بگه که مامان گفت:

- مبارکت باشه دخترم!

برگشتم سمتشون. مامان من و مامان دانین ایستاده بودن جلومون. من به طرف مامان دانین و دانین به طرف مامان رفت و روبوسی کردیم. مجلس سراسر شادی بود. مامان دانین که فهمیده بودم اسمش زهراست، گفت:

- ایشالا خوشبخت بشی عروس گلم!

لبخند زدم و سر انداختم پایین و گفتم:

- ممنون مامان!

تا نیم ساعت فقط داشتیم جواب تبریک ها رو می دادیم و کادوهامون رو می گرفتیم. اصلا باورم نمی شد که متاهل شدم، که بار یک زندگی دو نفره رو دوش خودم و دانین گذاشته شده و از امروز نسبت به هم مسئولیم.

وقتی بعد از نیم ساعت نشستیم دانین دستام رو گرفت و به صورتم نزدیک شد و دم گوشم گفت:

- کی امشب تموم می شه؟

برگشتم سمتش و به شوخی با اخم گفتم:

- آقا از امروز اسیر منی بدون من هیچ جا قرار نیست بری.

دیوار نفوذ ناپذیر وجودم برای دانین که ازش رد شده بود دیگه وجود نداشت. دیگه خود خود رائیکا بودم که عاشق مرد نفوذی جلوی روم شده بودم. با نگاهی که هزار تا معنی داشت گفت:

- نکن این شیطنت ها رو! صبرم رو لبریز نکن.

خندیدم و برای این که اذیت نشه بحث رو عوض کردم:

- چطور شدم؟!

با صدای مردونه اش که منو روانی می کرد، گفت:

- خانوم من همه جوره قشنگه! چه برسه با این لباس طلایی. شبیه ملکه ها شدی.

با شیطنت گفتم:

- الان از من تعریف کردی یا خودت رو شاه کردی؟!

ابرو بالا انداخت و گفت:

- من که شاه بودم.

نا محسوس مشتی به بازوش زدم و گفتم:

- پررو!

یک لحظه خجالت کشیدم. چقدر راحت شده بودم، چقدر راحت شوخی می کردم و به بازوش مشت می زدم. ناخودآگاه سر انداختم پایین. داغی کل بدنم رو فرا گرفت. چکار کرده بود این دو کلمه ی عربی؟ این خطبه؟ چه جادویی داشت مگه؟! چی کار می کرد با یک آدم که توی چند ثانیه باعث می شد از حس و حال دوران مجردیت فاصله بگیری؟ که یادت بره چه اخلاقی داشتی و برای غریبه ها چی بودی؟! که یادت بره این مرد کنارت تا چند دقیقه پیش نامحرم بود و الان از هر محرمی محرم تره و از هر حلالی حلال تره؟ خدایا چه کار می کرد این خطبه یا شایدم این حس؟ حسی که از قلب دو نفر نشأت می گیره.

دو هفته ی تمام صبر کرده بودم، دو هفته که دانین صمیمی بود و من هنوزم همون رائیکا با یک درجه تغییر بودم. دو هفته که زور زده بودم تا بتونم از اول شخص استفاده کنم و خدا می دونست که چقدر سخت بود ... چقدر سخت بود وقتی مرد مورد علاقه ام نزدیکم بود انقدر سفت و سخت باشم و حالا ... حالا دیگه مانعی نبود. الان دانین مال من و من برای دانین بودم.

دست روی کتف لختم گذاشت. آتیش گرفتم. از مواد مذاب هم بدتر بود. دست مردی که محرم من بود منو خجالت زده می کرد. حس این که دارم از دنیای دخترونه ام فاصله می گیرم، حس این که قراره همراه دانین حس و حال یک دنیای جدید رو تجربه کنم و این چقدر در عین آرامش بخش بودنش دلهره آور بود.

آروم و افسونگرانه گفت:

- از من خجالت نکش رائیکا! من شوهرتم.

شوهر؟ دانین شوهر من بود؟ من زنش بودم؟ وای خدایا!

برگشتم سمتش و زیر لب زمزمه کردم:

- هیچ وقت تنهام نذار! باشه؟

خندید و گفت:

- انقدر دیوونه به نظر میام؟!

خندیدم که صدای روژان توجهمون رو جلب کرد:

- آهای جفت عاشق!

دانین با خنده گفت:

- من برای تو یکی دارم دیگه. یک هیچ به نفع تو فعلا!

روژان دستاش رو به نشونه ی تسلیم برد بالا و گفت:

- همه اش نقشه این زن خودت بود. من فقط مجری طرح بودم.

دانین: حساب این که جداست اما بالاخره تو هم شریک جرمی.

ماندانا گفت:

- دست به روژان بزنید من می دونم و شماها. رائیکا به این شوهرت یک چیز بگوها.

خندیدم و گفتم:

- شوهــــــــــر؟!

دانین گفت:

- افتادم بین سه تا زن. گناه دارم من!

روژان: برای اظهار پشیمونی دیره آقــــا. فعلا پاشید برقصید که خیر سرتون عروس داماد این مجلسید.

دانین: اوه اوه! تو این یک مورد بیخیال من شو.

ماندانا نسبتا جیغ زد:

- چــــــــــی؟ تو عقدتم نمی خوای برقصی؟ مگر این که از روی جنازه ی من رد بشی.

خندیدم و هیچی نگفتم. بذار خودشون تکلیف خودشون رو مشخص کنن. ماندانا دست منو گرفت و همین طور که تو دست دانین می ذاشت، گفت:

- حالا می بینیم!

بعد رو به من گفت:

- بلند شو رائیکا! این شوهر تو به ماست گفته زکی.

خندیدم و آروم بلند شدم. دست دانین هم همراه با دست من کشیده شد و مجبور به ایستادن شد. با ایستادن ما صدای دست بلند شد. دانین دم گوشم گفت:

- من نمی رقصما رائیکا.

نفس گرمش گوشم رو نوازش می کرد. آروم به طرفش برگشتم که رخ به رخش شدم. سریع کشیدم عقب و شونه بالا انداختم. روژان هلمون داد به وسط سالن. یک نگاه برق آسا به چشمای دانین کردم. رقصم تیر آخر به قلب دانین بود.

با ریتم آهنگ شروع به رقصیدن کردم. برای اولین بار تو مجالس خوانوادگیمون برای شوهرم، شوهری که عاشقانه دوستش داشتم، شوهری که چشماش قبله گاه سجود شکر من بود رقصیدم.

دانین با چشمای نافذش، با لبخند دل رباش، با قد و هیکلی که حرف نداشت و شده بود مثل روز اول برام دست می زد و مطمئن بودم که اینجا نیست. همین طور که من محو وجود نازنینش بودم مطمئن بودم اونم غرق من شده.

خدایا این مرد دنیای من بود. دنیایی که الان من تاراج گر قلبش بودم. مردی که فتح کننده ی دیوار سرسخت دور وجودم بود ... مرد نفوذی!

با صدای دست و سوت ها نگاهی به دور و برم کردم. حق داشتن که تعجب کرده بودن. منی که نمی رقصیدم الان برای شوهرم این طوری داشتم می رقصیدم. تمام هنرنماییم رو تو وجود خودم نگه داشته بودم و این برای همه عجیب بود.

با اتمام آهنگ سریع کنار کشیدم. دیگه نمی تونستم ... نمی تونستم زیر نگاه پر معنی دانین دووم بیارم.

آروم آروم رفتم سمتش. ناچار بودم. نمی شد که فرار کنم. نمی شد که تو مجلس عقدم از مردی که بهش بله داده بودم کناره بگیرم حتی اگه نگاهش سوزان باشه، حتی اگه پر معنی باشه، حتی اگه نفس منو تو سینه حبس کنه. من عروس این مجلس بودم و مهم تر از اون من الان زن این مرد بودم.

دستش رو به سمتم دراز کرد. آهنگ بعدی شروع شد. ماندانا و روژان جیغ زدن:

- برقصید با هم رائیکا!

شیطون شدم، لبخند زدم و دست تو دستش گذاشتم. دستی که مردونه بود، دستی که حامی بودنش از گرمیش به دستم منتقل می شد.

ابرو بالا انداخت. لبخند دندون نمایی زدم و شونه بالا انداختم. لبخند زد و آروم به سمتم خم شد و دم گوشم گفت:

- خودت شیطونی می کنی شیطونک. تقصیر من نیست.

بعدشم دستم رو که تو دستش بود بالا آورد و مجبورم کرد که بچرخم با ریتم آهنگ. چرخش که تموم شد میون بازوهای گرمش بودم. ضربان قلبم شدت گرفت و تو ثانیه ای کل بدنم داغ شد. صورتش تو فاصله کمی از صورتم بود و نفس های گرمش تو صورتم پخش می شد. بوی عطرش معرکه بود. سریع دستش رو فشار کمی دادم تا هیجانم خالی بشه. این مرد همه جوره عشق من بود.

***

« دانین »

داغ بودم. داشتم خفه می شدم. دلم می خواست تنها بودم تا تمام دکمه های پیراهن و کتم رو باز کنم. این دختر با رقص معرکه اش داشت منو روانی می کرد و خبر نداشت. خبر نداشت تو این دل لعنتی چه غوغائیه. خبر نداشت که با نگاه خیره اش تو چشمام داره چه بلایی سر من بیچاره میاره. اون نمی فهمید ... نمی فهمید چون هیچ وقت مرد نبوده. زن هیچ وقت نمی تونست مرد رو درک کنه و من کاملا این مساله رو درک کرده بودم.

آهنگ تموم شد. آروم توقف کرد و به سمت من اومد. فکر این که دیگه مال من بود هم بی نهایت شیرین بود چه برسه به این که بهم ثابت شده بود فکر نیست، خیال نیست، از هر چیزی واقعی تره. رائیکای من الان مال منه، زن منه.

بهم رسید. دستم رو که حس می کردم یک تیکه آتیش شده به سمتش دراز کردم. سکوت نسبی سالن رو اول صدای آهنگ بعدی و بعد صدای روژان و ماندانا پر کرد:

- برقصید با هم رائیکا!

شیطون شد. از برق نگاهش کاملا مشخص بود. دیگه جنس نگاهش رو خوب می شناختم، دیگه کاراش غیر قابل پیش بینی نبود، دیگه برای من مثل کف دست بود. لبخند زد و دست کوچولو و ظریفش رو میون دستای بزرگ و مردونه ی من گذاشت. لبخند شیطونش رو تا ته خوندم و ابرو بالا انداختم.

لبخندش تبدیل شد به یک خنده ای که دندون های سفید و یک دستش رو سخاوتمندانه به رخ می کشید و شونه بالا انداخت.

دلم براش ضعف رفت. چرا این جا انقدر آدم نشسته؟ هــــــوف!

آروم لبخندی به کارای قشنگش زدم و خودم رو به سمتش کشیدم و گفتم:

- خودت شیطونی می کنی شیطونک. تقصیر من نیست.

موهای مثل خورشیدش نزدیک بینیم بود و حال خرابم رو خراب تر می کرد. قبل از این که بدتر از این بشم سریع عقب کشیدم و دستش رو که تو دستم بود بالا بردم و مجبورش کردم با اون لباس محشرش که تا روی زانو تنگ بود و بعد از اون گشاد می شد دور خودش بچرخه. قبل از این که دورش تموم بشه بازوهام رو دور بدنش گرفتم. با توقف چرخشش تو بغلم گیر افتاد. آروم شدم ... منبع آرامش رو پیدا کردم. صورتش تو فاصله ی کمی از صورتم قرار داشت. چشم دوختم به چشماش، چشمایی که برق می زد. بدون این که کنترل چشمام دست خودم باشه نگاهم لغزید روی لبای قلوه ای و براقش که به لبخند آراسته شده بود. تمام عضله های گردنم تو یک لحظه گرفت. ماهیچه هام منقبض شده بودن. خدای من! چشمام رو بستم و نفسم رو فوت کردم و با دستام صورتش رو محاصره کردم و آروم و عمیق پیشونیش رو بوسیدم تا از شر این حس لعنتی نجات پیدا کنم و سریع عقب کشیدم.

مردمک چشماش می لرزید. حسش چی بود؟ اینو نمی تونستم درک کنم. صدای کف و جیغ داشت دیوونه ام می کرد. صدای شاباش شاباش تو مخم می پیچید. برای دور شدن از حس و حالم سعی کردم خودم رو با مراسم سرگرم کنم. دست تو جیبم کردم و بسته ی پنج تومنی رو درآوردم و سریع و بدون وقفه روی سرش سرازیر کردم. چهره اش توی سقوط پول ها و شلوغی کسایی که برای رقص اومده بودن وسط گم شد.

بعد از شاباش ریختن با دیدن جمع شلوغی که دور رائیکا شکل گرفته بود رو به مامان که کنارم بود گفتم:

- من دیگه برم اون طرف.

مامان: به سلامت حبیبی!

لبخند آرومی زدم و یک نگاه کوچولو به رائیکای گرفتار شده بین جمع خانوم ها انداختم و زدم بیرون. با خارج شدنم از در قسمت زنونه صدای دست و سوت پسرا بلند شد. رو بهشون لبخند زدم و با تک تکشون سلام و علیک کردم.

وقتی وارد قسمت مردونه شدم یک لحظه حس شاه بودن بهم دست داد. به سمت مهمون ها رفتم و یکی یکی بهشون دست دادم. با دیدن علی و شایان و سرهنگ و باقی همکارا دور سه تا میز گل از گلم شکفت. با خوشحالی به سمتشون رفتم و به همشون خوش آمد گفتم. به سرهنگ که رسیدم دستم رو تو دستش گذاشتم و گفتم:

- خیلی خوش اومدید! منت گذاشتید.

دست نوازشی به سرم کشید و گفت:

- خوشبخت بشی پسرم! سروان زن شایسته ایه.

لبخندی زدم و گفتم:

- نظر لطفتونه! ممنونم.

دستی رو شونه ام قرار گرفت و گفت:

- تحویل نمی گیری آقا داماد؟!

برگشتم سمتش و با دیدن اسحاق خندیدم و گفتم:

- چطوری پسر؟ خوش اومدی.

با خنده گفت:

- تبریک می گم. ایشالا خوشبخت بشید!

دستش رو تو دستم گرفتم و چرخیدم سمت سرهنگ که ایستاده بود و گفتم:

- راحت باشید سرهنگ. با اجازتون!

سرهنگ دستی رو شونه ام گذاشت و گفت:

- صاحب اجازه ای! علی یارت!

برگشتم سمت اسحاق و همین طوری که از میز سرهنگ دور می شدم گفتم:

- ببخشید! آخه سرهنگ ایستاده بود درست نبود.

اسحاق گفت:

- قربون داداش! بچه ها اون جا نشستن.

انگشت اشاره اش رو دنبال کردم و به میزی رسیدم که فرزاد و پدرام و سهیل اون جا نشسته بودن و از همون جا دستی براشون بالا بردم و گفتم:

- به به! خوش اومدید.

به سمتشون حرکت کردیم. سهیل گفت:

- بیا! این که نمی خواست زن بگیره، الان بچه دارم می شه و ما هنوز زن نداریم.

خندیدم و گفتم:

- خودم برات آستین بالا می زنم.

به همشون دست دادم و خوش آمد گویی کردم. پدرام گفت:

- آقا داماد شیرینی اختصاصی ما یادت نره ها! به لطف این سفر ما بود که تو الان داماد این مجلسی.

خندیدم که فرزاد گفت:

- می خندی؟ حرف حق رو می زنه.

اسحاق گفت:

- کوفت بخورید! شام امشب بستون نیست؟!

سهیل گفت:

- برو بابا! اختصاصی مزه اش یک چیز دیگه است.

اسحاق خندید و رو به من گفت:

- خوب این پسر عمه ی ما رو از میدون به در کردی ها.

اخم و لبخند با هم مهمون صورتم شد. از فکر رسول هم اعصابم داغون می شد. قبل از این که چیزی بگم، گفت:

- بیرونه! باهات حرف داره.

کل وجودم حرصی بود اما پشت نقاب ریلکس چهره ام گفتم:

- چرا نیومده داخل خب؟!

گفت:

- چه می دونم؟! گفت وقت نداره برای شرکت تو مراسم فقط می خواد تو رو ببینه.

با اینکه از درون داشتم می مردم، گفتم:

- باشه چشم! یه چند نفری رو سلام علیک نکردم زشته. تموم که شد، می رم.

بلند شدم و گفتم:

- از خودتون پذیرایی کنیدا!

سهیل در حالی که شیرینی می خورد، گفت:

- تو خیالت راحت باشه. برو!

حس خندیدن به حرفش رو هم نداشتم. حواسم به کل پرت شده بود. تا آخرین نفر نفهمیدم چطوری سلام و علیک کردم، چی گفتم و چی شنیدم. انقدر فکرم درگیر رسول بود که حد نداشت. چکار می تونست با من داشته باشه؟!

تا فرصت مناسب پیش اومد به سمت در خروجی رفتم. حس جالبی نداشتم.

ماشینش رو دیدم و بعدش هم خودش رو ... خود نامردش رو!

پیاده شد. جلو رفتم، چند قدم جلو اومد. ایستادم، سینه به سینه ی من ایستاد. سکوت کردم. سکوت بینمون رو فقط صدای آهنگ بلند ارکستر تالار خراب می کرد. پوزخند زد و گفت:

- نیومدم اینجا که فیلم هندی بازی کنم. نیومدم که بگم برای تحریک تو خواستگاری کردم.

پوزخند زدم. حتی ارزش حرص خوردن هم نداشت. خیلی کوچیک تر از این حرفا بود. گفت:

- دوست داشتی که داشتی، خب منم دوست داشتم اما قبول کن حق انتخاب با تو نبود. با رائیکا بود.

اخم کوچیکی رو چهره ی ریلکسم نشست و با صدای فوق العاده جدیم گفتم:

- یادم نمیاد اجازه داده باشم خانمم رو با اسم کوچیک صدا کنی.

ابرو بالا انداخت و گفت:

- یادت نره اگه خودش تو رو نمی خواست به هیچ عنوان کنار نمی کشیدم.

لبخند حرص درآری زدم و گفتم:

- دیدی که خواست. عرضی نداری؟!

روی کلمه ی عرض تاکید کردم. دست تو جیب شلوارش کرد و گفت:

- خوشبختش کن!

پوزخند زدم و گفتم:

- خوب شد گفتی.

- حیفه به خدا!

- مگه تو خدا رو می شناسی؟

قبل از این که بخواد جواب بده، نظامی و خشک گفتم:

- دیگه دور و بر زندگیم نبینمت که از این بعد می تونم قانونی از دستت خلاص شم. من باید برم!

پشتم رو کردم بهش و به سمت تالار رفتم اما صداش متوقفم کرد:

- مبارک باشه!

سرم رو برگردوندم سمتش و گفتم:

- روزی شما!

بعدشم با قدم های آروم و مصمم به طرف تالار رفتم. زیادی پررو بود مردتیکه. رفتم داخل و انقدر سرگرم مهمون ها شدم که کلا رسول از یادم رفت. عددی نبود برای مشغول کردن ذهنم. با ویبره ی گوشیم نگاهی به صفحه اش انداختم. اسم خانومی روی صفحه ام باعث شد لبخند به لبم بیاد. با دست راستم جلوی اون یکی گوشم رو گرفتم و گفتم:

- جانم؟

- دانین؟

قلبم ایستاد ... مغزم قفل کرد. بالاخره گفته بود، گفته بود. بالاخره اسم منو گفته بود. با لبخندی که عمیق تر شده بود گفتم:

- جونم چیزی شده؟! مشکلی هست؟!

با صدای نوازشگرش گفت:

- نه! فقط این فیلم برداره دستور داده به شما بگم بیای.

به لحن حرصیش خندیدم و گفتم:

- اذیتت کرده که انقدر حرص می خوری؟

فوتی کرد و گفت:

- خیلی عنقه!

می تونستم چهره اش رو تصور کنم. یک دختر مو طلایی سفید که از دست فیلم بردار عنق مجلسش کلافه شده. خیلی بانمک بود!

گفتم:

- اومدم عزیزم.

آروم گفت:

- منتظرم.

هیچی نگفتم، هیچی نگفت. آروم به صدای نفساش گوش دادم. آروم و بی طاقت گفتم:

- دوستت دارم خانومی.

صدای نفسش نیومد. لبخند زدم. یکمی بعد گفت:

- بیا دانین! زود!

بــــــــــوق بـــــــــــــــوق بـــــــــــــوق!

رو به علی گفتم:

- علی من می رم اون طرف.

علی شیطون ابرو تکون داد و گفت:

- خوش بگذره!

خندیدم و به طرف قسمت زنونه رفتم. با ورود من صدای دست ها بلند شد. نگاهم به رائیکا افتاد که صدر مجلس نشسته بود و روژان و ماندانا کنارش ایستاده بودن. بهم لبخند زد، منم لبخند زدم. تا نزدیک شدم قبل از این که چیزی بگم صدای تیزی گفت:

- آقای محترم آرایش خانومتون الان خراب می شه در حالی که شما هنوز عکس نگرفتید. همراه من بیاید!

به چهره ی عصبیش نگاه کوتاهی انداختم. اوه اوه! چرا انقدر عصبی حالا؟! رائیکا بلند شد و اومد سمتم. دست دراز کردم که دستش رو تو دستم گذاشت و آروم دم گوشم گفت:

- کله ام رو خورده. می گه دیر اومدید وگرنه من باید قبل از عقد این عکسا رو می گرفتم.

نفس های داغش گوشم رو نوازش می کرد. گفتم:

- اگه می دونستم این طوریه عکاس تالار رو نمی گرفتیم. مثل مادر فولاد زره می مونه.

خندید و گفت:

- دانیـــــــــــن؟!

با لبخند کوتاه روی لبم گفتم:

- جانم؟

روژان گفت:

- برید دیگه! می بینیش که مثل هاپو می مونه.

خندیدیم و دست تو دست رائیکا پشت سرش راه افتادم. دستش رو توی دستم فشار دادم. از گرمی دستای کوچیکش کل بدنم رو آرامش خاصی فرا می گرفت. آروم گفت:

- دانین؟!

سر برگردوندم سمتش و منتظر نگاهش کردم. تو گفتن حرفش تردید داشت و من اینو از دست دست کردنش می فهمیدم. آروم گفتم:

- چیزی شده؟!

سریع گفت:

- نه نه اصلا! فقط می خواستم بگم ... می خواستم بگم ...

ابرو بالا انداختم و گفتم:

- می خواستی بگی؟

- خب آقا داماد! لطفا سریع باشید.

اَه داشت حرف می زدا. پا برهنه می پره تو حرف. در اتاق رو باز کرد و گفت:

- برید تو!

وارد اتاق شدیم. بدون این که بخوام به وسایلا نگاه کنم، گفتم:

- چی می خواستی بگی؟!

گفت:

- هیچی! بعدا بهت می گم.

آروم دست انداختم دور بازوهاش. خانومه گفت:

- خب آقا داماد فعلا شما کنار بایستید تا من چند تا عکس تکی از ایشون بگیرم بعد.

انقدر تو چشمام خیره شده بود که من به جای اون سرم رو انداختم پایین و اخم کردم. اصلا از نوع نگاهش و لحنی که برای خطاب کردن رائیکا به کار برده بود خوشم نیومده بود. به مدل های رائیکا نگاه کردم. قلبم مثل دمام تو سینه ام می کوبید و پیشونیم پر از عرق شده بود. دستمال کاغذی توی مشتم مچاله ی مچاله بود. حالت های معرکه اش دیوونه ام می کرد. کاش می شد همین الان این عکاسه رو بیرون می کردم.

بعد از یک ربع زنه برگشتم سمتم و گفت:

- نوبت شماست.

رفتم جلو! با بدنی که داغ کرده بود، با دست ها و پیشونی ای که عرق کرده بود پر از عطش خواستن رائیکا، پر از جدال با وجودم، پر از همهمه و غوغاهای درونی. زن گفت:

- خب رائیکا روی این میز دراز بکش!

جــــــــــــــان؟! برای چی؟! رائیکا نگاهی به من انداخت و مطیعانه روی میز دراز کشید. شده بود یک بت، یک الهه، یک وجودی که برای من قابل پرستش بود. وای خدا! این دختر معرکه بود.

عکاس: خب! حالا پای سمت چپت رو روی میز بذار.

پاهاش رو آروم روی میز گذاشت. لباسش بالا کشید و ساق پای کشیده اش به نمایش گذاشته شد. نفسم مقطع مقطع شد. خدایا صبر ایوب بهم بده!

عکاس: خب حالا دست چپتم با ناز ببر لای فر موهات و چشم ها و لبتم نیمه باز نگه دار.

ضربان قلبم دیوانه کننده شده بود. سرم از غوغا و یاوه های توی مخم درد گرفته بود. خدایا بس بود دیگه! به رائیکا نگاه کردم، به چشماش، به لبایی که نیمه باز بود و برق می زد و من تشنه رو بی آب می ذاشت.

عکاس: خب آقا داماد اسمتون؟!

بدون این که نگاهش کنم، گفتم:

- تیرداد هستم.

همین طور که فکر می کردم، فکر کرد اسمم تیرداده و گفت:

- خب تیرداد دسته گلش رو توی دست راستت بگیر و با فاصله روی رائیکا چنبره بزن و چشمات رو فقط به لباش بدوز. اوکی؟!

نفس تو سینه ام حبس شد. رائیکا یک دفعه چشماش باز شد.

زن که از تغییر حالت ما تا تهش رو خونده بود، گفت:

- آخی! اولین باره؟ اتفاقا بهتره این طوری. عکساتون خیلی بهتر می افته اگه تو حس برید.

من حرص می خوردم و اون پشت سر هم حرف می زد. چی می فهمید از همین حسی که داشت درباره اش شعار می داد؟ چرا نمی فهمید حالم خوب نیست؟! دوربین رو آماده کرد و گفت:

- آماده شید!

دسته گل رو توی دستام گرفتم و سریعا حالتم رو گرفتم. رائیکا با چشمای باز و لب های بسته نگاهم می کرد. شیطون گفتم:

- چشم ها و لب ها نیمه باز!

سرخ شد. دست آزادم رو روی بازوش گذاشتم و گفتم:

- خجالت موقوف!

چشماش کم کم به سمت بسته شدن رفت و لب هاش آروم آروم باز شد. نگاهم ناخودآگاه روی اون لب های براق قفل شد. لب هایی که داشت صبر رو از من می گرفت. این زن، زن شرعی و قانونی من بود. برای من و عشق من بود.. فاصله ی صورتم با صورتش ناخودآگاه کم شد و بعـــــــــــد ...

-تمام! آفرین خیلی خوب بود. پاشید که خیلی کار داریم.

در اون لحظه دلم می خواست بمیرم. انقدر پشت گوشم تیر می کشید که حد نداشت. عصبی به موهام چنگ زدم.

عکاس: خب تیرداد!

زهرمار و تیرداد! ابله!

عکاس: رو به دیوار بایست! جوری که پهلوت به سمت دوربین باشه.

پوفی کردم و مثل آدم آهنی به حرفش گوش دادم.

عکاس: رائیکا رو به دوربین به تیرداد تکیه می دی و سرتم رو سینه اش می ذاری. چشماتم ببند! دستتم روی سینه ی تیرداد مشت کن. اوکی؟!

وای خدا اینم شد ژست؟ سرم تیر کشید. کف دستام خیس عرق شده بودن. رائیکا آروم اومد جلو و یک نگاه کوتاه بهم کرد که با چشمایی که حرارت و داغی ازشون بیرون می زد پر تمنا بهش خیره شدم.

سریع چشم ازم برداشت و اومد سمتم و بهم تکیه داد. با دستم پشت کمرش رو گرفتم. قلبم در معرض انفجار بود. سرش رو آروم رو سینه ام گذاشت و گفت:

- ببخشید!

فهمیده بود! فهمیده بود اذیت شدم. فهمیده بود جونم رو به لبم رسونده. فهمیده بود که طاقتم رو طاق کرده. حتی نمی تونستم لبخند بزنم. رائیکا چشماش رو بست. حلقه ی دستام دور کمرش تنگ تر شد و قبل از این که بتونم چیزی بگم عکاس گفت:

- تیرداد به چشماش نگاه نکن! به گردنبندش نگاه کن.

مشت رائیکا روی سینه ام سفت تر شد. با نفس های مقطعم در حالی که حس می کردم رگ گردنم داره می ترکه به بدن بلوریش خیره شدم. بدنی که دیده بودم که آدم ها حیوون صفت از دیدنش لذت می برن و هیچ کاری از دستم بر نمی اومد.

صدای فلش دوربین که اومد آروم و زیر لبی گفتم:

- خدایا صبر بده!

عکاس: خب عروس خانم؟!

رائیکا پرید تو حرفش و گفت:

- امون بدید خانم غفاری.

حرصی رو به رائیکا گفتم:

- نه! آخه با میگ میگ مسابقه گذاشتیم.

به چشمای حرصی من خندید. حرصی تر گفتم:

- می خندی؟!

معلومه که می خندید. منم بودم می خندیدم. چی می فهمید از این لحظات؟! آروم و عنق گفت:

- تقصیر من نیست که!

دست گذاشتم پشت گردنش و گفتم:

- اتفاقا همش تقصیر توئه.

چشماش رو ریز کرد و مشکوک به من نگاه کرد. عکاس با خنده گفت:

- خب بسه دیگه! مگه کوه کندید شما؟

هر هر هر! کوه کندن راحت تر از این مخمصه ی لعنتی بود که. اومد سمت رائیکا و گفت:

- رو به کمر خم شو!

رائیکا سوالی نگاهش کرد. این دفعه دیگه چه ژست داماد کشی درآورده بود؟!

عکاس: خم شو دیگه!

رائیکا مطیعانه رو به کمر خم شد. عکاس رو به من گفت:

- بیا تیرداد!

رفتم جلو. گفت:

- با دست راستت پشت کمرش رو بگیر اما آروم. چنگ نزن به لباسش! در حدی که تکیه گاهش باشی. رائیکا گلت رو روی شونه ی تیرداد بذار. تیرداد سرت رو برای بوسیدن گردنش خم کن. می خوام قشنگ حس بگیریدا! عکساتون باید فوق العاده بشن.

نفس تو سینه ام حبس شد اما کم کم لبخند روی لبم نشست.

عکاس: یک ... دو ... سه!

به سمت گردنش رفتم و با تمام احساسی که خیلی وقت بود تو وجودم کشته بودمش بوسه ی عمیقی روی گردنش نشوندم. بوی عطر خوب بدن و موهاش که نیمیش روی صورتم پخش شده بود تمام شامه ام رو پر کرد. رائیکا حرف نداشت!

نفس های گرمش به گوشم می خورد و منو سرمست می کرد. کاملا روی نیم تنه اش خم شده بودم. دستام رو دور کمرش محکم کردم و فشار لب هام رو روی گردنش زیاد تر کردم. درست مثل تشنه ای که تازه به چشمه رسیده بود.

- عالـــــــــــــی! عالی شد. خیلی خوبه!

آروم عقب کشیدم. این بار حس بهتری داشتم. نگاهم نکرد. سر انداخت پایین. خجالت می کشید. حالتش عادی و قشنگ بود. این دختر همه چیزش قشنگ بود. چند تا عکس دیگه هم گرفتیم. دیگه نمی لرزیدم. رائیکا کم کم نگاهم کرد، آروم لبخند زد. آروم پرده ی خجالت بینمون رو درید.

قبل از این که بخواد مدل عکس بده گفتم:

- عکس خیلی خصوصی نمی خوایم.

عکاس عنق گفت:

- اِ؟! چرا تیرداد؟

کوفت و تیرداد! بزنم یک چیزی بهش بگم حالش جا بیادا. رائیکا گفت:

-نمی خوایم خانوم غفاری.

متشکر نگاهش کردم. نمی خواستم جلوی شخص سومی ...

غفاری: بسیار خب! هر طور میلتونه. کار منم دیگه تموم شد. فقط یک دو تا عکس تکی از داماد مونده.

سریع ژستایی که گفت رو گرفتم و عکساش رو گرفت و بالاخره هر طوری بود این مراسم عکاسی تموم شد.

« رائیکا »

قلبم معترضانه از این همه هیجان ناشناخته سر سختانه به سینه ام می کوبید. هنوزم گرمای دستش رو دور کمرم روی کتف و بازوم و توی دستم حس می کردم، هنوزم بوی خوب ادکلنش توی مشامم بود، هنوزم باور نکرده بودم که تموم اینا واقعیته.

به شادی کوچولو نگاه کردم که توی اون لباس پفی صورتی عین یک فرشته می درخشید. موهای بافته شده اش فوق العاده اش کرده بود. به شیما که با مینا و رویا و شراره داشتن می رقصیدن و از دیدنشون چقدر خوشحال شده بودم. به ماندانا و روژان که مثل دو تا دوستی که ده ساله با هم آشنا هستن کنار هم ایستاده بودن و رو به جمعیت رقصنده دست می زدن و می خندیدن ...

پگاه گفت:

- عروس خانوم کجایی؟ خوب این سرگرد رو تور زدی ها. نوش جونت! گوارای وجود!

خندیدم و چشمک زدم. زد رو دستش و گفت:

- اِ اِ اِ! من این دختر رو سر به راه تحویل سرگرد داده بودم.

بعدش با شیطنت اضافه کرد:

- چکارت کرده شیطون؟!

اخم نمایشی ای کردم و گفتم:

- پگـــــاه؟!

خندید و گفت:

- عاقبت بخیر بشی الهی مادر! از لحظات آخر جشنت استفاده کن. پاشو پاشو که باید درست و حسابی امشب برقصی.

رد نکردم! به هر حال عقدم بود دیگه.

پگاه بلند شد و دستم رو کشید و بردم وسط جمع. جمعیت رقصنده دورم حلقه زد. همه غرق در صفا و خوشی و من غرق در خوشبختی بودم.

***

صدای بوق بوق ماشین ها منو به خنده انداخته بود. خوبه عروسی نبود. برای شادی دست تکون دادم. با دست کوچولوش برام دست می زد. عمه قربونت بره عزیزم! هنوزم از رادمهر خجالت می کشیدم. یک جوری بود برام. حس گنگی بود. یک خجالت گنگ یک خواهر تو شب عقد کنونش از برادرش.

صدای مردونه ی دانین توجهم رو جلب کرد. صدایی که دو هفته ی تمام برام حرف زده بود و از خودش و خوانوداه اش در کمال صداقت بهم گفته بود و گوش داده بودم، صدایی که معیاراش رو برام گفته بود و شنیده بودم و سنجیده بودم.

- کی گفته شب یلدا طولانی ترین شب ساله؟! امشب طولانی ترین شب عمرم بود.

خندیدم و گفتم:

- تموم شد، هر چقدر هم که طولانی!

ابرو بالا انداخت و گفت:

- به پایان آمد این دفتر ... حکایت هم چنان باقیست.

خندیدم و گفتم:

- تازه اول راهیم.

گفت:

- به اول راه زندگی من خوش اومدی!

با لبخند گفتم:

- همچنین آقا!

بک نگاه بهم کرد که کلا آتیش گرفتم. این مرد داشت منو می سوزوند. نگاه که از نگاهم گرفت دستش رو روی بوق گذاشت و پاش رو تا جایی که جا داشت روی پدال گاز فشرد. ماشین نسبتا به پرواز دراومد.

گفت:

- پایه ام هستی خانومی؟!

با چشمای گرد شده برگشتم سمتش و گفتم:

- پایه ی چه کاری؟!

سرسختانه گفت:

- هستی باهام؟!

با لذت گفتم:

- هستم ... حتی تا خود جهنم.

چشماش رو یک لحظه بست و باز کرد و گفت:

- رائیــــــــــــــکا؟!

با هیجان و خنده گفتم:

- جانم؟

هیچی نگفت و از بین ماشین ها لایی کشید. سرخوشانه می خندیدم. کم کم همه ی ماشین های آشنا رو پشت سر گذاشت و راهش رو عوض کرد. با خنده گفتم:

- وای دانین زشته!

گفت:

- زشت اینه که من این همه خودم رو در برابر زن شرعیم و عشقم سفت و سخت گرفتم.

به سرعت سر انداختم پایین و لب هام رو گزیدم. کل بدن و مخصوصا پشت گوشام داغ شد. حس می کردم خونم از شدت هیجان داره قل قل می کنه.

صدای خنده اش تو ماشین پیچید.

کم کم سرعت ماشین اومد پایین. سکوت بینمون برقرار بود. آروم گفت:

- چرا چیزی نمی گی؟

برگشتم سمتش و گفتم:

- چی بگم؟!

گفت:

- نمی دونم! تا برسیم تو حرف بزن من گوش می دم.

بهش بگم چیزی رو که تو تالار می خواستم بگم اما عکاسه نذاشت؟! از یاد عکاسه خونم به جوش اومد. چقدر حرصم داده بود! هی این ور برو تیرداد، اون ور برو تیرداد. خب درد و تیرداد! نمی تونی یک آقا دامادی، آقای تیردادی چیزی بگی؟ چند ساله دختر خاله ی دامادها شدی که ما خبر نداشتیم؟! کم مونده بود با اون چشماش دانین رو درسته قورت بده زنک.

جلوی تفکراتم رو گرفتم. چقدر بی ادب! حالا اون حیا نداره تو باید بی ادب بشی؟!

دانین: چرا چیزی نمی گی؟

اومدم تو زمان حال. اصلا یادم رفته بود دانین منتظر جوابه. گفتم:

- کجا می ری الان؟!

- یک تیکه از زمین خدا!

- این دو هفته خیلی اذیت شدی.

- نه ابدا! شیرین بود. در ضمن دست تنها هم نبودم بچه ها خیلی کمک دستم بودن.

- دانین؟!

با لبخند گفت:

- جانم؟!

دیگه هیچ جوره نتونستم جلوی کنجکاویم رو بگیرم. این دو هفته هم خیلی تحمل کرده بودم. گفتم:

- فردا منو می بری خونه ات رو ببینم؟!

خندید و گفت:

- خونه ام؟! الان اونجا خونه ی تو هم هست. دیگه من تنهایی وجود نداره.

با خباثت گفتم:

- دلم می خواد خونمون رو ببینم.

برگشت سمتم و یک نگاه عمیق بهم کرد. پوفی کرد و برگشت سمت پنجره و گفت:

- حواسم رو پرت نکن دختر! تصادف می کنیم.

گفتم:

- چشـــــــــــم!

خندید و گفت:

- چشمتون بی بلا.

ساکت شدم و فقط از عطر حضورش لذت بردم. از گرمای وجودش و از آرامش محیطی که توش نفس می کشید. مسیر، مسیر توچال بود.

به تمام ساعت های امشب فکر کردم. ساعتی که کنار عزیزام شاد بودم، ساعت هایی که خانوم مجلس بودم، ساعاتی که یادم رفته بود یک پلیسم و دلم خواسته بود تنها یک دختر باشم، یک تازه عروس، یک دختر شوهر دار. دلم خواسته بود که خشکیم یادم بره، خواسته بود که بفهمم عروسیمه نه اداره ی آگاهی. دلم خواسته بود یک عروس بی همتا برای همسرم باشم و اولین باری بود که انقدر به خواسته ی دلم توجه نشون دادم.

چقدر خوش گذشته بود! چقدر با دخترا خندیده بودیم! چقدر رقصیدن! چقدر مسخره بازی درآوردن!

یاد اشکای مامان افتادم، سفارشاتش، محبتش. چقدر زحمت کشیده بود، چقدر برام عزیز بود، چقدر نگران بود و چقدر نگرانش بودم. دلم برای همشون تنگ می شد. با این که هنوزم تو خونمون بودم اما حس این که دیگه مهمونم و دیر یا زود از مهمونی برمی گردم دلم رو برای همشون تنگ می کرد حتی بیشتر از شب عروسی رادمهر ... خیلی بیشتر! اصلا قابل مقایسه نبود.

با توقف ماشین حواسم به اطرافم جلب شد. درست حدس زده بودم. توچال بودیم. یک دفعه استرس و هیجان کل وجودم رو فرا گرفت. آروم برگشتم سمت دانین و با چشماس سبز آبی مهربونش که پر از حرف های ناگفته بود چشم تو چشم شدم.

آروم گفتم:

- لباسم مناسب نیست دانین برای اینجا.

چشم روی هم گذاشت و گفت:

- با من بیا!

آروم پیاده شد، پیاده شدم. اومد طرفم و دستم رو گرفت و فشار داد. هیجان صد برابر به قلبم تزریق شد. حس خفگی می کردم. جلوم ایستاد و گفت:

- چشمات رو ببند!

خندیدم و گفتم:

- نبری منو سر به نیستم کنی.

خندید و گفت:

- نه! می خوام یک لقمه ی چپت کنم.

خندیدم و چشمام رو بستم. دستم رو گرفت و گفت:

- جرزنی نکنی ها! چشمات رو باز نکن.

مگه دیوونه ام؟! معلومه که باز نمی کنم. هیجانش به چشمای بسته است دیگه.

بعد از چند دقیقه راه رفتن و بالا رفتن از پله ها گفت:

- خب چشمات رو باز کن.

آروم آروم چشمام رو باز کردم. یک جایی پشت کوه بود که پرنده هم پر نمی زد. دستش به سمت شنلم اومد و گره اش رو باز کرد. قلبم کف پام بود. لبام خشک شده بودن و از استرس و هیجان رو به موت بودم.

شنل رو از سرم انداخت و بهم خیره شد. ناشیانه مردمک چشماش رو دنبال کردم. پنجه هاش لای موهام فرو رفتن و منو در یک حرکت به طرف خودش کشید. کوبش شدید قلبم با گرمای آغوشش آروم گرفت. آروم چشمام رو بستم و بوی عطرش رو به مشام کشیدم. این آرامش رو با دنیا عوض نمی کردم، این شونه های حامی، این مرد صادق و با معرفت رو با هیچ چیزی عوض نمی کردم ... هیچ چیزی.

دستش روی کمرم کشیده شد. تمام بدنم از حرکت آروم دستش روی کمرم منقبض شد. صداش آروم و نوازش گر تو گوشم پیچید:

- ممنونم خانومی!

همین طوری که سرم روی شونه هاش بود، آروم گفتم:

- ممنون؟! ممنون چی؟!

از بغلش جدام کرد و با دستاش صورتم رو محاصره کرد. باد به موهای نیمه بازم و کتف و سینه ی لختم می خورد و بدنم رو به لرزه می انداخت. به چشمای سبز آبیش که تو هاله ی قرمز رنگی گرفتار شده بود خیره شدم. آروم گفت:

- برای وجودت، برا جواب مثبتت، برای این که نیمه ی کاملی هستی، برای این که دنیای من شدی، برای این که وجودت برای من یک وسیله ی ارضای خودم نیست بلکه منبع آرامشه به دور از غرایز و شهوت ها، به دور از نیاز های جسمی من. تو روح من رو با وجودت ارضا می کنی و این همه چیزه. ممنونم برای این که برات ارزش قائلم و این ارزش رو خودت به خودت دادی. این که باعث شدی حس خوب عاشق شدن رو تجربه کنم.

تمام بدنم از شوق می لرزید. نفسم آروم و کشیده شده بود. این مرد دنیای من رو، دنیای متاهلی منو با وجودش شیرین کرده بود. این مرد ارزش همه چیز رو داشت. آروم گفتم:

- دوستت دارم دانین!

نگاهش یک لحظه هم از روی چشمام قطع نمی شد. لب های خشکم رو با زبونم تر کردم. نگاهش آروم آروم روی لبم لغزید. یک نگاه دیگه به چشمام و نگاه دوباره به لب هام کرد و بعد دستاش سفت تر دور کمرم پیچیده شد. آروم سرش رو پایین آورد و فاصله ی صورتش رو با صورتم کم کرد. چشماش آروم آروم بسته شد، پلکام ناخودآگاه روی هم افتادن. سایه ی مرد سیاه توی ذهنم شکل گرفت. سریع چشمام رو باز کردم. این مرد سیاه نبود، کدر نبود، بلکه زلال بود مثل آب. مرد بود نه نامرد! این مرد یک دنیا بود.

چشمام رو بستم و با لذت طعم شیرین و مرطوب لب هاش رو روی لب هام احساس کردم و با تمام بی جونیم انرژی و زندگی توی رگ هام به جریان دراومد. بازی لب هاش رو حس کردم و قدرت گرفتم. دستام پشت گردنش قرار گرفت و مطیعانه و پر غرور و با افتخار همراهیش کردم. زندگی با این مرد برای من افتخار بود و من می تونستم این رو به همه ی جهان ثابت کنم.

نفس کم آوردم. فهمید و آروم عقب کشید. با لبخند بهم نگاه کرد. ریه هام رو پر از هوایی کردم که توش نفس می گرفت و به لبخندش با لبخندم جواب دادم. تماس دوباره ی لب هام این بار با نفس بیشتر تکرار شد. این بار پر احساس تر از قبل! این بار تند تر از قبل! این بار هم مثل دفعه ی قبل پر از آرامش بود.

***

یک ماه بعد!

« دانین »

خشک شده بودم. مغزم پر از خالی بود، از تهی سرشار. سرم رو رو به آسمون گرفتم. اشکی نبود که بریزه. بغضی نبود. فقط احساس خفگی بود. ویبره ی گوشیم توی جیب شلوارم حواسم رو از بی حواسیم پرت کرد. اسم خانومی هم نمی تونست لبخند رو لبم بیاره.

آروم جواب دادم:

- جانم؟

پر استرس گفت:

- دانین بیا دنبالم. تو رو خدا! من اینجا آروم و قرار ندارم.

گفتم:

- خوبم خانومی. بخواب!

با صدایی که گرفته بود گفت:

- چی چی رو خوبم؟! دانین بیا. منتظرتم. نمی خوای که نصفه شبی خودم راه بیفتم بیام اونجا؟!

دست روی نقطه ضعفم گذاشته بود. تنها نقطه ضعف من تو دنیا خودش بود. گفتم:

- رائیکا ...؟

حرفم رو قطع کرد و گفت:

- رائیکا نداریم دانین. می فهمی یک هفته است داری چه بلایی سر خودت میاری؟ حواست به من و مامان هست؟! ما هیچی! ما به درک. خودت چی؟! دانین بسه هر چی تو این غار تنهاییت خودت با مشکلاتت دست و پنجه نرم کردی. بسه این یک هفته که خودت رو تو پیله ی تنهاییت تنیدی.

صداشو پایین آورد و گفت:

- من اینجام دانین. قراره یک عمر کنار هم باشیم. زندگی همه اش شادی نیست. مرد سفر اونه که تو تنهایی باهات باشه. افتخار این نیست که تو شادی هات کنار باشم دانین، افتخار اینه که تو این برهه های زمانی کنارت باشم. افتخارم رو ازم نگیر!

روی نیمکت پارک نشستم و چشمام رو بستم و گفتم:

- میام دنبالت رائیکا! میام عزیزم.

-منتظرتم. مواظب خودت باش دانین.

- هستم عزیزم.

- می بینمت.

- باشه!

قطع شد. گوشیم رو تو جیبم گذاشتم و آروم از جام بلند شدم و با قدم های نه چندان محکم به طرف در خروجی پارک رفتم. هوای هیجده فروردین عجیب گرفته بود. ماشین رو روشن کردم و آروم به سمت خونه ی رائیکا اینا رفتم.

دم در خونشون که رسیدم تک زنگ زدم. به دقیقه نکشید که از در بیرون اومد و به سرعت به سمت ماشین اومد. سریع سوار شد و رو کرد طرف من و گفت:

- سلام!

لبخند بی جونی زدم و گفتم:

- سلام عزیزم!

مردمک چشماش روی صورتم چرخید. اشک کل چشماش رو پر کرد. سر انداختم پایین و لب هام رو گزیدم و گفتم:

- گریه نکن خانومی! خوب می شم.

با صدای گرفته گفت:

- داری چکار می کنی با خودت دانین؟

آروم جواب دادم:

- مرگ تدریجی!

پرید تو بغلم. آروم تو بغلم نگهش داشتم. آرامش گرفتم. می دونست که چقدر آرامش بخش بود، می دونست.

با یک لیوان چایی از آشپزخونه دراومد و به سمت من اومد. چایی رو جلوی میز گذاشت و کنترل رو از دستم گرفت و تلویزیون رو خاموش کرد. بلند شدم و آروم گفتم:

- بیا تو اتاقم رائیکا!

گفت:

- چایی چی؟

- نمی خورم. بیا!

دنبالم اومد. خودم رو روی تخت انداختم. کنارم نشست و دستاش توی پنجه ام فرو رفتن. چشمام رو بستم. گفت:

- دانین؟

- امروز تموم می شه رائیکا. همه چیز تموم می شه. فقط سه ساعت دیگه مونده.

صدای هق هق آرومش رو می شنیدم. اشکی نبود! چشمام خشک خشک بود. گفتم:

- چی کار کنم رائیکا؟!

حرف قلبم نا خودآگاه روی زبونم نشست و ادامه دادم:

- بابام رائیکا! داره می ره. دارم یتیم تر از الانم می شه.

آروم دستم رو فشار داد. خیسی اشکش رو روی دستام حس کردم.

- دلم گرفته! دارم خفه می شم. من هیچ وقت حسش نکردم اما بود رائیکا! خوب و بد بود. با پول هایی که برام می فرستاد و بهشون دست نمی زدم بهم یادآوری می کرد هنوز کسی تو این دنیا هست که پدر منه هر چند نباشه یا دور باشه. بود رائیکا، بود اما سه ساعت دیگه، دیگه نیست. تموم می شه رائیکا! دفتر زندگیش بسته می شه.

آروم گفت:

- دانین؟!

نمی ذاشتم چیزی بگه. فقط دلم می خواست خودم رو خالی کنم.

- چطور می خواد جواب پس بده؟! چی می خواد جواب بده؟! چقدر قراره درد بکشه؟! نفرین چند نفر دنبال بابامه؟! چند نفر هر روز لعنتش می کنن؟! قراره چی جواب این همه آدم رو بده؟! چی جواب من رو بده؟! جواب مامان رو چطور می خواد بده؟! چی از این زندگی لعنتی می خواست که انقدر به خاطرش تو لجن غرق شد؟ چی می خواست؟! چی کم داشت مگه؟!

با هق هق گفت:

- دانین انقدر خودت رو اذیت نکن. انقدر خودخوری نکن. جون رائیکا!

آروم گفتم:

- قسم نده رائیکا! جون تو کم چیزی نیست.

- دانین نریم. تو نیا! خواهش می کنم.

گفتم:

- می خوای آخرین فرصت دیدارش رو ازم بگیری؟!

با هق هق گفت:

- اذیت می شی دانینم. به خدا اذیت می شی.

- دو ماهه تمرین همچین روزی رو کردم. ببخش منو خانومی. ببخش انقدر اذیتت ...

قرار گرفتن لب هاش روی لبم هام دهنم رو بست. حرفم رو تو نطفه خفه کرد. سریع کنار کشید و گفت:

- بخواب دانین! یکمی استراحت کن.

پتو رو تا روی شکمم بالا کشید و خودشم بالا سرم نشست و انگشتاش رو لای موهام برد و مشغول بازی با موهام شد.

***

- اینو بخور دانین!

گفتم:

- نمی تونم.

عصبی داد زد:

- مگه دست خودته که نتونی؟ می گم بخور می خوریش. حتی شده زوری!

نگران بود، درک می کردم. لیوان شیر عسل رو از دستش گرفتم و یک نفس سر کشیدم. وقتی لیوان رو به دستش دادم چشماش آروم شده بود. دست گذاشتم رو شونه اش و گفتم:

- نترس خانومی! من خوبم.

دستش رو دور لیوان پیچید و گفت:

- مطمئنی؟!

چشم رو هم گذاشتم و سوئیچ رو از روی اپن برداشتم و گفتم:

- بریم! دیر می شه.

***

چشمام روی چوبه ی بلند دار خشک شده بود. روی بند محکمی که تا دقایق بعد گریبان پدرم رو می گرفت. بندی که هیچ جوره در برابر نفس بابا کوتاه نمی اومد. ملک الموت اون دور و برا پرسه می زد. حسش می کردم. تو این گرگ و میش اول صبح و هوای گرفته و ساکن نیمه ی دوم فروردین!

به اون چهارپایه ی چوبی که از زیر پای سینا تیرداد کنار می رفت و باعث تموم شدن زندگیش می شد، به سربازی که نظامی کنار چهارپایه ی چوبی ایستاده بود و عهده دار پرت کردن چهار پایه از زیرِ پای سینا تیرداد بود. مردی که پدرم بود و با رفتنش منو یتیم می کرد.

تو جمعی بودم که هیچکی نمی دونست این مرد پدر منه، نمی دونست پسرشم. غیر از رائیکا و سرهنگ هیچ کس خبری از این راز نداشت. متن حکم داشت قرائت می شد و من نمی شنیدم. چه فرقی می کرد که کدوم قانون و کدوم تبصره و بند چند این حکم رو ثابت می کنه؟! مهم اجرای حکم بود که اگه اون آسمون به زمین و زمین به آسمون می رسید، اجرا می شد. با صدای فلش عکاس ها نگاهم به سمت در مخصوص ورود مجرم رفت.

قلبم وظیفه اش رو یادش رفت. میخ مردی بودم که ده سال پیر شده بود از وقتی ندیده بودمش. سرش پایین بود، خجل بود. خدایا دارم خفه می شم. خـــــــــــــــدا! کنار چوبه ی دار ایستاد. بلند قد و هیکلی! این تن و قد و هیکل چند ساعت دیگه تو گور بود.

بدنم داغ کرده بود. نفسم بالا نمی اومد. نا خودآگاه دستم به سمت یقه ام رفت. نگاهش اومد بالا! دنبال کسی می گشت انگار. چیزی نگذشت که باهام چشم تو چشم شد. چشم های مشکیش رو اشک پر کرد. بغض توی گلوم مثل طناب دار خفه کننده بود. کودکانه دلم زنده بودن پدرم رو می خواست، حتی پدری که خلافکار بود، حتی اگه تو زندان باشه. دلم داشت می ترکید. لب هاش آروم تکون خورد. دستام رو مشت کردم و چشمام رو بستم. خدایا نه! بابا من چطور دعا کنم؟! چطور عاجزانه بخوام معجزه بشه وقتی همه ی پل ها رو پشت سرت خراب کردی؟ من چکار کنم بابا؟!

چشم باز کردم. از صحنه ی جلوی روم دنیا جلو چشمام سیاه شد، تمام بدنم شل شد و نفس کشیدنم یادم رفت. داشتن با بابام چکار می کردن؟! روی اون چهارپایه ی چوبی چکار می کرد؟! چکـــــــــــــار کردی با خودت بابا؟! نـــــــــــــه! خواهش می کنم، خواهش می کنم.

هیچ صدایی رو نمی شنیدم. مرد روی چوبه اشک می ریخت. داشت گریه می کرد. نگاهش هنوز هم روی من توقف کرده بود. لبام از هم باز شدن و بابا رو بدون هیچ صدایی لب خونی کردم. خدایا دارم از دست این بغض خفه می شم. دارم می میرم. دارم جون می دم خدا.

سرباز جلو اومد. دستام مشت شدن و پاهام برای جلو رفتن جون گرفتن. قدم بلندم رو دست سرهنگ کنترل کرد و عصبی گفت:

- دانیــــــن؟!

با تمام وجودم خیره شدم بهش و گفتم:

- سرهنگ بذارید باهاش حرف بزنم. سرهنگ؟! تمنا می کنم.

بازوم رو کشید عقب و گفت:

- بایست سرجات پسر! وقتش نیست.

خشک شدم. سرباز طناب رو دور گردن بابا مرتب کرد. نه دانین! گریه نه! هیچکس نمی دونه این راز رو، هیچ کس. هنوز اشک می ریخت، هنوز گریه می کرد، هنوز نگاهش فقط و فقط روی من بود. پسرش ... تازه دامادش!

سرباز از مرتب کردن طناب دست کشید. دست سرهنگ رو روی بازوم حس می کردم اما متوجه حرفاش نمی شدم. همه چیز توی یک مه غلیظ فرو رفته بود. سرباز کنار چهار پایه قرار گرفت. راه نفسم گرفت و تمام صورتم داغ شد. نه نه نــــــــــه! تو رو خدا! نـــــــــــه!

چشماش رو محکم به روم بست و اشک با سرعت از چشماش فرو ریخت. دنیا تو سکوت ابلهانه ای فرو رفت. صدای ضرب پای سرباز و پرت شدن چهار پایه و مردی که تو هوا معلق موند زندگی رو تو یک لحظه از روحم گرفت. چشمای مرد هنوز هم باز بود. پاهاش تو هوا تکون می خوردن. بابام داشت جـــــــــــــون می داد! خـــــــــــــــــدا!

پاهام سنگینی وزنم رو تحمل نکرد. تمام دنیا دور سرم گیج رفت و با زانو روی زمین پرتاب شدم. هوای ساکن بهار از هر غروب جمعه ای دلگیر تر بود.

« رائیکا »

هق هقم بند نمی اومد. چشمام از صبح تا حالا از زور گریه همه جا رو تار می دیدن. چنگی روی موهای خوش حالتش زدم. دلم از یاد آوری صحنه های صبح ریش ریش می شد. فدات بشه رائیکا! چی کشیدی دانینم؟ چقدر بهت گفتم نریم؟! چقدر بهت گفتم نیاز به حضور ما نیست؟ چقدر بهت گفتم اذیت می شی دانینم؟ چقدر گفتم؟

لباس مشکی تنش لاغر تر نشونش می داد. مراسم ساکت پدرش بدجور خفه کننده بود. سرهنگ آروم اومد سمتم و گفت:

- تنهاتون می ذارم. مراقبش باش!

چشم رو هم گذاشتم و گفتم:

- زحمت کشیدید سرهنگ. متشکرم!

سرهنگ: وظیفم رو انجام دادم. یا علی!

سر انداختم پایین و گفتم:

- خدا نگهدار!

رفت و من موندم و دانین و قبرستونی که سکوتش رو آه و ناله و گریه و صدای قرآن شکسته بود. آروم رفتم کنارش. ریش چند روزه اش صورت بی حالش رو بدتر نشون می داد. آروم شروع کردم به حرف زدن:

- هیچ وقت نپرسیدی چرا تو رو انتخاب کردم. حواست بود؟!

هنوزم توی سکوتش غرق در تله ی خاک جلوی روش بود. ادامه دادم:

- عشق و عاشقی تمام زندگی نبود. من عاشق تو بودم اما چیز زیادی ازت نمی دونستم. هیچی نمی دونستم.

دانین وقتی اومدی خواستگاری خوشحال بودم. من داشتم به خواسته ی قلبیم می رسیدم اما عقلم می گفت چی ازش می دونی؟! وقتی با تمام صداقت همه چیز رو درباره ی پدرت بهم گفتی یک ذره هم دلم نسبت به تو تیره نشد. شوکه شدم دانین! خیلی هم شوکه شدم اما این شوک در برابر این شوکی که تو با صداقت تمام بزرگترین راز زندگیت رو اول راه بهم گفتی و ازم خواستی صادق باشم تمام اثر اون شوک رو خنثی می کرد. دانین ارزش داشت برام که برام ارزش قائل شدی، ارزش داشت برام که چیزی رو که راحت می تونستی مخفی کنی، مخفی نکردی. حتی از این که اون روز در برابر حرف بی جای رسول واکنش نشون دادی برام ارزش داشت. این که انقدری مرد بودی که تمام زندگی رو تو لذت های خودت جست و جو نکنی خیلی ارزشمند تر از این بود که بتونم به زبون بیارم. دانین به این فکر کردم که می خوام به مردی تکیه بدم که جلوی تمام اون شکنجه ها تسلیم نشد. مردی که با اعتیادی که ناخواسته گریبانش رو گرفته بود مبارزه کرد. دانین لذت می بردم از این که فکر می کردم بیست سال خودت برای مرد شدنت زحمت کشیدی. لذت می بردم وقتی که فکر می کردم چقدر صبرت بالا بوده که تونستی کنار بیای، که ماموریتت برای پیدا کردن پدرت بوده. دانین انتخابت کردم چون هزار تا دلیل داشتم. من دختری نبودم و نیستم که فقط و فقط بر تکیه به احساسم تصمیم بگیرم. صبرت، توان مبارزه ات با مشکلات، مرد بودنت، غیرت به جات، مهربونیت در برابر مادرت، احترامی که توی تک تک کارات شاهدش بودم و صداقتت دلایل من بودن و اینا کم دلیلی نبودن.

من با تمام رفتار های خشک و نظامیم یک زنم دانین. روحیه های زنانگیم سر زنده و پایداره. من هر چقدر هم که قوی باشم آخرش به شونه ی یک مرد نیاز دارم. به یک تکیه گاه امن و محکم نیاز دارم و تو همون تکیه گاهی. کسی هستی که تا ابد از انتخاب کردنش پشیمون نمی شم دانین. من ... من نمی دونم چطوری حرف بزنم چون زیاد اهل حرف زدن نیستم، زیاد اهل آسمون ریسمون بافتن نیستم. همیشه خشک بودم و هیچ وقت احساساتم رو بروز ندادم اما وجود تو باعث می شه توی خودم دنبال رائیکای اصلی وجودم بگردم. سخته دانین! می دونم. می تونم درکت کنم. منم چشیدم. منم مرگ بابام رو جلوی چشمام دیدم. تو بزرگی، تو مردی، تو خودت تکیه گاهی اما من اون موقع فقط یک دختر بچه بودم. دانین حست رو می فهمم. نمی خوام عذاب بکشی، نمی خوام تمام دردایی رو که من کشیدم صد برابرش رو بکشی، نمی خوام با فکر و خیالت خودت رو داغون کنی دانین. من ... من به تو نیاز دارم. زندگی با تموم شادی و غمش هنوز جریان داره. با جریان زندگی جاری باش. با فکرات توی یک بازه توقف نکن. بذار ببینیم خدا تا آخرش چی برامون مقدر کرده. دانین! بعضی جاها لازمه آدم خودش رو خالی کنه. به وا... لازمه.

سکوت کردم. صدای آروم هق هق اومد. با حیرت چشم بلند کردم. با سر پایین داشت هق هق می کرد. اشکم با شدت روی گونه هام سرازیر شد.

دانین: خـــــــــــــــــــدا!

هق هق بلندش کل فضای قبرستون رو پر کرد. با خیال راحت گریه کردم و با تمام سختیش شاهد گریه های پر زجر همسرم شدم:

- بســـــــــــــه دیگه. بابــــــــــــــام!

آروم در آغوشش گرفتم. سرش رو مثل یک بچه ی بی پناه رو شونه ام گذاشت وگریه کرد:

- رائیکا بابام ... بابام جلوی چشمام جون داد و من نتونستم کاری کنم. نتونستم رائیکا!

پارچه ی مانتوم رو توی دستش فشار داد و با زاری گفت:

- نتونستــــــــــــم. من لعنتی هیچ کاری نتونستم بکنـــــــــــــم.

آروم گونه ی پر از اشکش رو بوسیدم و سرش رو تو بغلم گرفتم. هر دو تو بغل هم از گریه می لرزیدیم.

***

سه هفته بعد!

صدای بوق ماشین سرسام آور بود. کفشام رو پوشیده و نپوشیده به طرف در خونه دویدم و داد زدم:

- زود بیاید مامان!

اصلا جوابشون رو نشنیدم و زود سوار ماشین شدم و گفتم:

- چه خبرته آقا؟ سر آوردی؟!

چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

- قرار بود چند آماده باشی خانوم؟!

شیطون ابرو بالا انداختم و گفتم:

- چهار! الان چهار و بیست دقیقه است. حرفیه؟!

خندید و گفت:

- نه خانوم! حرف کجا بود؟ خواستم تشکر کنم که اجازه دادی پشت در خونه به انتظارتون تو ماشین بشینم.

عنق گفتم:

- دانین خیلی بدی! من که گفتم بیا داخل خودت قبول نکردی.

خندید و ماشین رو روشن کرد و گفت:

- مامان با رادمهر میاد؟!

همین طور که کفشم رو تو پام درست می کردم، گفتم:

- آره! هر چی بهش گفتم با ما بیاد قبول نکرد. وای دانین!

خندید و گفت:

- چیه؟!

گفتم:

- باورت می شه؟!

ابرو بالا انداخت و گفت:

- به توانایی هامون شک داشتی؟!

دستم رو با دستمال کاغذی پاک کردم و گفتم:

- نه اما ... نمی دونم. حس جالبیه!

نمایشی پیشونیش رو خاروند و گفت:

- راستش رو بخوای خودمم ته دلم داره قیلی ویلی می ره.

خندیدم و گفتم:

- تند تر برو دانین!

شیطون گفت:

- اهکی! شما اگه عجله داشتی بیست دقیقه تاخیر نداشتی. اصلا مگه نشنیدی خانوم پلیس که دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است؟!

می خواست حرص منو دربیاره بدجنس. ریلکس دست به سینه نشستم و با این که ته دلم برای هر چه زودتر رسیدنمون قیلی ویلی می رفت آروم به منظره ی شهرمون نگاه کردم. یکمی که گذشت گفت:

- از روز اول هم می دونستم چه زن بدجنس و با سیاستی گیرم اومده. کمربندت رو ببند که می خوایم بریم.

برگشتم سمتش و با لبخندی که حاکی از پیروزی بود کمربندم رو بستم و گفتم:

- بریم!

خیلی زود به سالن مورد نظر رسیدیم. استرس شیرینی سر تا پام رو فرا گرفت. رو کردم سمت دانین و نگاهش کردم. دانین خندید و گفت:

- این جوری چشمات رو گرد نکن دختر!

گفتم:

- یه جوریم دانین!

- اگه تو یک جوری ای من دو جوریم.

خندیدم و گفتم:

- بریم؟

کمربندش رو باز کرد و گفت:

- بریم.

آروم از ماشین پیاده شدم، چادرم رو روی سرم مرتب کردم و به تابلوی سر در سالن خیره شدم.

« گردهمایی بزرگ همکاران پلیس آگاهی تهران جهت تجلیل از همکاران »

لبخند روی لبم اومد. دستم تو دست دانین فشرده شد. آروم بهش لبخند زدم و دستم رو از دستش در آوردم. صاف ایستادم، گلوم رو صاف کردم، نگاهم عادی شد، چهره ام همون چهره ی بی حالت رائیکای نفوذ ناپذیر شد و در کنار مرد زندگیم به طرف سالن به راه افتادم.

تو راه سرگرد شایانی و نجفی رو دیدیم و باهاشون سلام و علیک کردیم. همه خوشحال بودن. امروز نتیجه ی تلاشمون رو می دیدیم. ردیف دوم نشستیم. سرهنگ ردیف اول بود و متوجه ی ما نشده بود. دانین آروم دم گوشم گفت:

- شانس بیارم روی سن سکندری نخورم.

برگشتم سمتش و خیره به چشمای سبز آبی منحصر به فردش خیره شدم و گفتم:

- کی؟ شوهر من؟ سکندری؟ محاله!

خندید و گفت:

- مرسی اعتماد به نفس! به پای خانومم که نمی رسم.

با صدای مجری سکوت تو سالن حاکم شد:

- بسم ا... الرحمن الرحیم ... الصلاه و سلام علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد!

- اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.

- با عرض سلام و درود خدمت همکاران بلند مرتبه و برادران و خواهران عزیز و بزرگوار نیروی انتظامی خطه ی جمهوری اسلامی ایران! درورد باد بر شما! درود باد بر نفس پاکتان و روح بزرگوارتان! درود بر عرق ملیتان و وطن دوستیتان! درود بر زندگانی پر شرافتتان! امروز در کنار هم جمع شده ایم تا قسمتی از زحمات شما را هر چند ناچیز پاس بداریم و برنامه ی خود را با آیاتی چند از کلام ا... مجید نورانی می کنیم. گوش فرا می دهیم به صوت برادر عزیزمان آقای سید محمد ناصری.

صدای دلنشین قرآن توی سالن می پیچید و لبخند رو روی لب همه جا داده بود. همه از عملکردشون راضی بودن. برنامه با سرود ملی و سخنرانی سرهنگ ادامه پیدا کرد. با اتمام سخنرانی سرهنگ همه از جا بلند شدیم و براشون دست زدیم.

مجری دوباره روی سن اومد و ادامه داد:

- پاس می داریم زحمت شما عزیزان رو!

دست دانین دستم رو فشار داد. به روش لبخندی زدم. همکار ها یکی یکی از سن بالا رفتن و از سرهنگ قادری و سرهنگ محبی درجه ی جدیدشون رو تحویل می گرفتن.

- ارتقای درجه ی سرگرد سوم دانین تیرداد، به سرگرد دوم.

صدای دست زدن جمعیت سکوت سالن رو شکست. دست دانین رو فشار دادم و به روش لبخند زدم. بلند شد و کتش رو رو تنش مرتب کرد و به سمت سن رفت. با قدم های محکم و استوار، با تمام مردانگیش و من با تمام احساس زنانگیم براش دست زدم. به افتخار زندگیم افتخار کردم.

چیزی نگذشته بود که این بار ارتقای درجه ی سروان دوم رائیکا کردانی به سروان تمام رو شنیدم. لبخند روی لبم نشست. آروم از جام بلند شدم و چادرم رو روی سرم درست کردم. نگاه خیره ی دانین رو روی خودم احساس می کردم. لبخندم رو قورت دادم و جدی و محکم به سمت سن رفتم.

جلوی سرهنگ غفاری ایستادم و درجه ی جدیدم روی سر آستین لباسم جا گرفت و لوح تقدیرم رو دریافت کردم. شور و شوق تمام دلم رو پر کرد. خدایا شکرت! تشکر کردم و کنار همکار های خانومم ایستادم و از اون جا رادمهر و مامان رو دیدم که برام دست می زدن. رو بهشون لبخند زدم.

عکس یادگاری در کنار همکارامون گرفته شد و از سن پایین اومدیم. رو به روی دانین ایستادم و لبخند زدم. خندید. تقدیر نامه هامون رو به هم نشون دادیم. سرگرد دوم دایره ی جنایی در کنار سروان تمام زوج مناسبی بود.

خندیدم و گفتم:

- مبارک باشه سرگرد!

لبخند زد و گفت:

- مبارک شما هم باشه.

- راضی هستی؟!

با لبخند گفت:

- این ماموریت تو رو بهم داد رائیکا. درجه و مدال و تقدیر نامه بهانه است. من زنده ام و زندگی می خوام و این ماموریت زندگی رو به من هدیه داد.

مکثی کرد و گفت:

- تو زندگی منی!

***

توضیحاتی از زبان نویسنده:

« فکر می کنم تمام مجهولات داستان روشن شد و اما سوگند. سوگند مثل آدم هاییه که ما توی زندگیمون در یک بازه ی زمانی برخورد های طولانی ای باهاشون داریم اما سرانجامشون رو نمی دونیم. می شن یک نقطه ی مبهم! دوست داشتم سوگند یک نقطه ی مبهم بمونه. نمی خواستم داستان بشه بی بیدی با بیدی بو که همه چیز عالی باشه، که سوگند برگرده. نه! تو زندگی عادی ما از این اتفاق ها هر چند ناگوار زیادن.

توضیحات اضافه درباره ی اشخاص ندادم چون نیازی نبود. مثل خواهر ناتنی دانین! چون خنثی بود در کل داستان. همون مقداری که رفع اشتباه بکنه کفایت می کرد.

و در آخر امیدوارم که دوستش داشته باشید. »

پایان!

هفت و پنجاه و شش دقیقه ی بعد از ظهر روز بیست و سوم اسفند ماه نود و یک.

محدثه.س

دختر دریا!

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com